برچسب: تربیت فرزند

پسری پنج ساله دارم. خودم 37 و خانمم 31 ساله است. زندگی خوبی داریم. مشکل‌مان این است که پسرم، هر اتفاقی در خانه می‌افتد و هر حرفی بین من و مادرش گفته می‌شود مثل رازهای خانوادگی‌مان را به فامیل و آشنایان می‌گوید. هر قدر هم به او تذکر می‌دهیم، بیشتر لجبازی می‌کند. دیگران هم به این رفتارش می‌خندند و او خوشش آمده است. چه کنیم؟
درک می‌کنم این رفتار کودک‌تان می‌تواند حس امنیت و آرامش را در شما و همسرتان کم کند اما لطفا دو نکته را بررسی کنید. سپس چند توصیه به شما خواهم داشت.
 الگوی خوبی هستید؟
رفتار الگو یعنی رفتار شما و خانم‌تان بررسی شود. آیا از آن دسته افرادی هستید که مدام در تلفن‌ها و مکالمات خود با دیگران نقل‌های جزئی از آن چه بین اعضای خانواده رخ داده، می‌گویید یا متقابلا شنونده‌های شما یا کودک، از وی سوال و جواب برای ارائه توضیحات بیشتر می‌کنند؟ که هر دو حالت باید اصلاح شود. اگر کودک شما مسائل مهم زندگی‌تان را در جمع بیان می‌کند، یکی از دلایل مهم آن، این است که خودتان در حضور همسر یا بستگان‌تان همین کار را می‌کنید بنابراین بدون این که متوجه باشید دختر یا پسر شما با وجود این‌که مشغول بازی است، صحبت‌های شما را می‌شنود. سعی کنید الگوی خوبی باشید و مسائل و رازهای خانوادگی را با دیگران مطرح نکنید، اگر هم این کار را انجام می‌دهید حداقل زمانی که او مدرسه است و درخانه حضور ندارد، با دیگران صحبت کنید.
 رفتار منفی‌اش را تقویت نکنید
لطفا به کودک در این حالت توجه خاصی نشان ندهید چون خود همین مسئله موجب تقویت منفی می‌شود و رفتار منفی را تبدیل به رفتار پایدار می‌کند. وقتی کودک رازهای خانواده را مطرح می‌کند، واکنش شدید نشان ندهید بلکه او را از جمع بیرون ببرید و کودک  را از نظر خودتان مطلع کنید. به هیچ وجه از عصبانیت و تنبیه در جمع استفاده نکنید بلکه در شرایط خوب و با بروز رفتار درست به او توجه و در مهمانی در صورت بروز کوچک‌ترین رفتار مثبت، شروع به تعریف و توجه به کودک کنید.

 از آشنایان و فامیل کمک بگیرید
همچنین بهتر است با هماهنگی میزبان از آن‌ها بخواهید در قبال سخن چینی‌های او  بی‌تفاوت باشند و هیچ سوال و جوابی از وی درباره آن چه می‌گوید، نداشته باشند. اگر کودک جایی برای این کار پیدا نکند، تصمیم به ترک آن رفتار خواهد گرفت. همچنین هرگز کودکان را برای کسب اطلاعات از والدین یا خانواده دوطرف تحت فشار قرار ندهید.
 با تشویق، نیاز به افشای راز را خنثی کنید
والدینی که کودکان خود را به طور معقول و سنجیده تشویق می‌کنند، از اعتماد به نفس بالاتری برخوردارند و همین امر باعث می‌شود تا بچه‌ها برای جلب توجه دیگران اقدام به افشای رازهای خانواده نکنند، به همین دلیل پیشنهاد می‌شود همواره موضوع تشویق در اولویت تربیت کودک باشد. هیچ اشکالی ندارد که کودک‌تان را به‌دلیل موفقیت‌هایش تشویق کنید چراکه باعث شکل‌گیری این ذهنیت در کودک می‌شود که فردی با توانایی‌های خاص است و نیازی به جلب توجه از طریق منفی ندارد. توجه بی‌قید و شرط باعث خنثی شدن رفتارهای منفی برای جلب توجه به ویژه از طریق افشای راز می‌شود.

نویسنده : صدیقه معدنی | کارشناس‌ارشد روان‌شناسی

اسم ما علاوه بر این‌که می‌تواند درک دیگران از ما را تغییر دهد بر انتخاب شغل، اعتمادبه‌نفس‌ و … هم تاثیرات شگفت‌انگیزی دارد
 هنگام معرفی خود، اولین چیزی که افشا می‌کنیم و به زبان می‌آوریم، نامی است که پدر و مادر برای‌مان انتخاب کرده‌اند. نام ما می‌تواند تاثیر شگفت انگیزی بر درک دیگران از ما داشته باشد. والدین ما علاوه بر ژن خود، خصوصیات اخلاقی مانند خونگرمی و بخشندگی و تمایل به پیشرفت را هم به ما انتقال داده‌اند اما مهم‌ترین میراث والدین برای فرزندان‌شان، نامی است که برای آن‌ها انتخاب می‌کنند و تا آخر عمر بر شخصیت و رفتار افراد تاثیر می‌گذارد. در ادامه، نکاتی در همین باره مطرح خواهد شد.
 کاهش سازگاری‌روانی به دلیل ناراضی‌بودن از نام خود
نام افراد در اولین گام می‌تواند جزئیاتی از اصل و نسب، کشور و مذهبی را که شخص از آن برخاسته است، آشکار کند. علاوه بر این، در یک فرهنگ خاص هم بعضی اسامی عجیب، از مد افتاده یا نادر هستند که ممکن است بار معنایی مثبت یا منفی داشته باشند. چنین اسم‌هایی خواه ناخواه بر رفتار دیگران با ما اثر می‌گذارد و در نتیجه احساسی را که ما از خود داریم، تحت تاثیر قرار می دهد. باید تاکید کرد کسانی که از نام خود راضی نیستند، سازگاری روانی کمتری دارند و از عزت‌نفس پایین رنج می‌برند. در تحقیقی که سال 2018 توسط محققان آلمانی انجام شد، آن‌ها به این نتیجه رسیدند که در شبکه‌های اجتماعی مردم بیشتر تمایل دارند با کسانی ارتباط برقرار کنند و به درخواست‌هایشان پاسخ دهند که اسم‌های اصیل‌تری دارند و درخواست کسانی که اسم‌های ناآشنا و کمتر شنیده شده  ای دارند، بیشتر رد می‌شود.
    طرد شدن اجتماعی به دلیل اسم کم‌طرفدار و نامناسب
همچنین احتمال کمک به غریبه‌هایی که نام‌هایی دارند که منفی ارزیابی می‌شود، کمتر از افرادی است که اسم‌هایشان تلقی مثبتی در دیگران ایجاد می‌کند. نکته جالب این جاست کسانی که نام‌های کم طرفدار یا دارای بار منفی داشتند، به احتمال بیشتری درگیر کارهای مجرمانه می‌شدند. این مسئله با دیدگاهی که نام‌های کم طرفدار و نامناسب، فرد را در معرض طرد اجتماعی قرار می‌دهد و ناسازگاری شخصیتی را موجب می‌شود، همخوانی دارد.
    نام افراد با انتخاب شغل هم در ارتباط است
همچنین نام افراد با دنبال کردن یک سری مشاغل خاص هم در ارتباط است. برای مثال اسامی نادرتر با افزایش گرایش به حرفه‌های نامعمول‌تر مانند کارگردان سینما یا وکیل‌شدن مرتبط است چرا که این افراد از همان ابتدا احساس هویت منحصر به فردی را تجربه می‌کنند و همین انگیزه‌ای می‌شود تا فرد خود را در سیر شغلی متمایزی قرار دهد. علاوه بر این، تحقیقات نشان می‌دهد مدیرهایی با اسامی نامعمول یک حس تمایز از همکاران هم رده خود دارند که به آن‌ها انگیزه دنبال کردن استراتژی‌های متمایز را می‌دهد.
    داشتن 2 اسم به هیچ‌وجه توصیه نمی‌شود
بارها ملاحظه شده که پدر و مادرها به هر دلیلی نامی در شناسنامه فرزندشان ثبت می‌کنند ولی او را با اسم دیگری خطاب می‌کنند. تحقیقات متعدد روان‌شناسان در این باره نشان می‌دهد معمولاً کسانی که دارای دو اسم هستند و دوگانگی در نام‌شان مشاهده می‌شود، مشکلات زیادی را از نظر احساسی و رفتاری تجربه می‌کنند، به این دلیل که مدام در محیط‌های دانشگاهی، اداری، مدرسه و … با نام شناسنامه‌ای و در بین دوستان و اطرافیان و خانواده با نام دوم مورد خطاب قرار می‌گیرند که این جدا بودن اسامی در اماکن مختلف باعث جدا شدن احساس‌های رفتاری حاکم بر این محیط‌های مختلف خواهد شد.
 
والدین از اهمیت انتخاب نام برای فرزند آگاه باشند
انتخاب اسم نقش بسیار مهمی در زندگی، سرنوشت و آینده افراد دارد. اسم یکی از فرایندهایی است که تا پایان عمر با فرد می‌ماند بنابراین در انتخاب آن باید دقت و توجه کافی شود. حال اگر به عنوان یک والد به دنبال نامی مناسب برای فرزند خود هستید، باید بگوییم انتخاب نامی متداول برای فرزندتان باعث می‌شود دیگران فرزندتان را دوست داشته باشند و به راحتی در بین خود بپذیرند. در ضمن، بعضی از نام‌ها معنی بسیار غنی دارند یا طرز ادا کردن آن ها بسیار جذاب و شیرین است. انتخاب چنین نام‌هایی برای فرزند، باعث افزایش اعتماد به نفس او و بالا رفتن شانس موفقیتش در زندگی خواهد شد.

نویسنده : دکتر ساحل گرامی| روان‌شناس

قطعاً همه مادران شبیه هم نیستند و هر کدام ویژگی های رفتاری متفاوتی دارند. در این بین بعضی از مادر ها هستند که رفتارشان مناسب تر است و باعث می شود که فرزندان شان بهتر رشد و پرورش پیدا کنند که به آن ها لقب مادران فوق العاده داده ایم و در این قسمت برخی از ویژگی های آن ها را به شما معرفی می کنیم.

برای فهم و درک کودک خود انرژی و زمان میذارن
کودکان همیشه خواستار این هستند که توسط بزرگتر ها درک شوند. اگر کودک متوجه شود که مادرش همیشه حواسش پرت بوده و مشغول است، پس دیگر نمی تواند خواسته هایش را بیان کند. کودک هر چقدر هم کم سن باشد، متوجه می شود که مادر چقدر برایش زمان می گذارد اما مادران فوق العاده این موضوع را درک می کنند و برای فرزند خود زمان و انرژی اختصاص می دهند.

ابراز احساسات را به فرزند خود یاد می دهند
کودکان در بیان احساسات خود ناتوان تر از افراد بزرگسال هستند و بسیار مهم است که با صبوری برای آن ها توضیح دهیم که احساسات خود را ابراز کنند. مادران هم باید دلایل این که نمی تواند هر روز در کنار کودک باشد و با او بازی کند را خیلی راحت برایش بیان کنند و صداقت داشته باشند که انجام این کار باعث ایجاد یک رابطه دو طرفه می شود که هر دو نفر می توانند احساسات خود را بیان کنند.

بیشتر عمل می کنند تا این که بخواهند واکنش نشان دهند
مادران فوق العاده فرزندان خود را درک می کنند و تمرکز خود را روی کارهایی می گذارند که به نفع فرزندان است و سعی می کنند از مشکلات جلوگیری کنند تا این که بخواهند به مشکلات واکنش نشان دهند و آن ها را حل و فصل کنند و در نتیجه با برنامه ریزی پیش می روند و اجازه می دهند که کودکان شان در فعالیت های سرگرم کننده حضور داشته باشند و از زندگی لذت ببرند.

محدودیت های خود را می پذیرند
مادران گاهی اوقات می خواهند محدودیت های خود را جابجا کنند و ممکن است به خاطر کار زیاد استرس هم بگیرند اما مادران فوق العاده می دانند که چه محدودیت هایی دارند، نقایص خود را پذیرفته اند اما در کنارش تلاش می کنند تا کامل تر شوند.

در کلام و عمل، عاشق فرزندان شان هستند
مادران فوق العاده می دانند که فرزند نیاز به دوست داشته شدن دارد اما فقط قربان صدقه و ابراز علاقه کلامی کافی نیست. آن ها می دانند که از طریق عمل هم باید این علاقه را نشان دهند. آن ها به لمس کردن فرزند، در آغوش کشیدن ، بوسیدن ، کیفیت زمان، ابراز علاقه کلامی، خریدن کادو و انجام کار های مهربانانه و رسیدگی به علاقه کودک اهمیت می دهند و همه آن ها را به انجام می رسانند.

خراسان/ یکی از دغدغه‌های هر مادری، تربیت کودک است. این که چگونه کودکی داشته باشیم که در محیطی جز خانواده، اعتماد به نفس صحبت کردن و احیای حق خود را داشته باشد یا به اصطلاحی ساده‌تر خجالتی نباشد، ترفندهایی دارد که راهنمای مادرها در راه رسیدن به این هدف خواهد بود. هر کودکی بالاخره وارد اجتماع خواهد شد و پیش‌نیاز موفق بودن در جامعه داشتن برخورد درست و خجالتی نبودن است. چه بهتر ما به عنوان مادری که ساعت‌های زیادی از روز را در کنار فرزندمان سپری می‌کنیم، این اصول را از کودکی به فرزندان خود بیاموزیم. در این مطلب چند راهکار برای خجالتی نبودن فرزندان‌ را بررسی خواهیم کرد.
 
  جدی‌گرفتن ارتباط‌های غیرکلامی 
اجتماعی بودن فقط داشتن ارتباط کلامی نیست. شاید برای این که کودک شما خجالتی بودن را کنار بگذارد ابتدا باید روی زبان بدن او کار کنید. مهارت‌های اجتماعی غیرکلامی، مانند تکان دادن دست و لبخند زدن از آن کارهایی است که می‌توانید برای شروع به کودک خود بیاموزید.
 دادن مسئولیت به کودک
برای فرزند خود نقش خاصی در منزل تعریف کنید. از او بخواهید مسئول کاری باشد و درباره آن به شما توضیح دهد. مثلا مسئول تمیز کردن اتاقش، درست کردن یک نوشیدنی، دستمال کشیدن میز تلویزیون و … . و یا حتی می‌توانید به معلم‌اش در زمان شروع کلاس‌های مدرسه بگویید کودک‌تان را در فعالیت‌های خاص شرکت دهد و برای او نقش تعیین کند. مانند مسئول بهداشت یا مبصر کلاس یا حتی می‌تواند مسئول اعلام نمرات باشد. نکته‌ای که در این‌جا مهم است نقش‌پذیری کودک شما و ارتباط و تعامل با افراد است.
 صبور بودن
چه کسی هنگام ورود به اتاقی پر از آدم عصبی نشده است؟ بهتر است به نگرانی‌های کودک خود گوش دهید و سپس با تعریف خاطراتی مشابه از دوران کودکی خود مانند  «من هم در روز اول مدرسه عصبی می‌شدم» یا «محیط‌های شلوغ من را در کودکی می‌ترساند» به او احساس تایید شدن بدهید. این را یادتان نرود قرار نیست کودک شما   یک‌باره تغییر کند و به یک بچه اجتماعی تبدیل  شود برای این کار شما باید صبور باشید و تغییرات را کم‌کم در او ایجاد کنید.
 انتخاب دوست مناسب
نقش دوست در زندگی کودک خیلی مهم است. در حقیقت کودکان خود را به دوستان و اطرافیان خود شبیه می‌کنند. پس اگر می‌خواهید کودک‌تان خجالت را کنار بگذارد دوستانش را باید جوری انتخاب کنید که خجالتی نباشند. همچنین می‌توانید در مدرسه از معلمش بخواهید او را   کنار دانش‌آموزان اجتماعی‌تر بنشاند.

نویسنده : مهسا کسنوی | روزنامه‌نگار

تبیان/  اینجا تجربه سه نفر از والدین رو بشنویم.

چقدر از مصائب عاشورا رو برای بچه‌ها بگیم؟
شرکت تو هیئت و روضه خانگی چطور شخصیت اجتماعی بچه‌هارو میسازه؟

خراسان/ برخی خطاهای دردسرساز در ارتباط با فرزند نوجوان، می‌تواند هم رابطه ما را خراب و هم در فرایند رشدی او مسئله ایجاد کند
 در چند وقت اخیر، انتشار تصاویر و ویدئوهایی از رفتارهای خطرناک و اشتباه نوجوانان، مورد توجه کاربران شبکه‌های اجتماعی قرار گرفته و پربازدید شده است. این مسئله، به طور طبیعی نگرانی‌هایی را برای والدین ایجاد می‌کند. دوره نوجوانی، دوره خاصی در رشد فرزندان ما محسوب می‌شود. بحث هویت ‌یابی در این دوره اهمیت زیادی دارد. در کنار آن تلاش‌های آن‌ها برای کسب استقلال هم در این دوره افزایش می‌یابد. برای ما به عنوان والد هم ورود فرزندان‌مان به دنیای نوجوانی موضوع بسیار مهمی است چرا که در صورت داشتن رابطه‌ای سازنده می‌توانیم به رشد متعادل او کمک کنیم. نوجوانی، دوره‌ای است که به دلایل متعدد، نیاز به کسب آگاهی‌های بیشتر والدین درباره آن، ضروری است و باید برای این مهم، برنامه‌ریزی صورت بگیرد. مطالعه کتاب های مفید، مشورت با روان‌شناسان این حوزه و …، در این زمینه به شدت توصیه می‌شود. با توجه به تغییرات جسمی و روانی که برای نوجوان در این دوره از زندگی‌اش اتفاق می‌افتد، تشخیص طبیعی بودن آن یا این ‌که نیاز به مداخله توسط والدین یا مشاور دارد، چیزی است که باید درباره آن، آگاهی کسب کرد تا قبل از مشکل زا شدن، به طور اصولی مدیریت شود. در این مطلب سراغ چهار اشتباه رایج والدین دارای فرزند نوجوان رفته‌ایم، به امید این‌ که کمتر مرتکب آن بشویم تا نسل آینده موفق‌تری داشته باشیم.
 
 هویت خودتان را به آن‌ها گره نزنید
برخی والدین بیش از حد درگیر تجربه‌های فرزندان نوجوان خود می‌شوند و طوری برخورد می‌کنند که انگار هر اتفاقی برای فرزندشان می‌افتد، برای آن‌ها افتاده است. به عنوان مثال ممکن است والدی بعد از شنیدن برخورد تند یکی از همکلاسی‌ها با فرزندش، دلخوری زیادی از این همکلاسی پیدا کند و حتی وقتی رابطه فرزندش با این فرد ترمیم می‌شود، نتواند موضوع را فراموش کند. چنین واکنش‌هایی می‌تواند فرصت تجربه کردن را از نوجوانان بگیرد و حتی در فرایند هویت ‌یابی آن‌ها اختلال ایجاد کند.
 از آینده فاجعه ‌سازی نکنید
این‌ که نوجوانان کمی از خط قرمزهای خانواده رد بشوند، اتفاقی طبیعی است اما متاسفانه گاهی اوقات برخی از ما، در چنین موقعیت‌ هایی در عوض صحبت با فرزند، شروع به واکنش‌ های اغراق‌آمیز می‌کنیم. به عنوان مثال والد، متاسفانه متوجه تصویر نامناسبی در گوشی فرزند خود می‌شود و با وجود این که شواهد نشان می‌دهد فرزندش به دنبال تماشای مداوم چنین عکس‌هایی نبوده اما گوشی را از او می‌گیرد و بدترین برخورد ممکن را به این اتفاق نامناسب، نشان می‌دهد. چنین والدینی معمولا با کوچک ‌ترین خطایی احساس می‌کنند آینده فرزندشان تباه شده است و در آینده   او فردی مشکل‌دار و خلافکار خواهد بود. در عوض چنین واکنش‌های اغراق‌آمیزی، درباره نگرانی‌های خود با فرزندتان صحبت و از دور بر او نظارت کنید و در صورت نیاز از متخصص برای بررسی این که موضوع چقدر جدی است، بهره بگیرید.
 به مسائل کوچک وزن زیادی ندهید
یکی دیگر از اشتباهات، اصرار والدین برای داشتن نوجوانانی مانند خودشان است. این گروه از والدین با دیدن لباس متفاوت فرزند، مدل موی جدید او یا فیلم‌هایی که او می‌بیند، واکنش تندی نشان می‌دهند. یادمان باشد فرزندان ما قرار نیست درست مشابه ما زندگی کنند. ما به عنوان والد می‌توانیم برای این که آن‌ها به اصول اخلاقی مشابه ما پایبند باشند، تلاش کنیم اما این که اصرار داشته باشیم تا آن‌ها از هر نظر مطابق سلیقه ما عمل کنند، خطاست. البته که در این زمینه باید برای تربیت اصولی، تلاش کرد. راهکار، واکنش تند و فاصله ‌انداختن عاطفی بین خود و فرزند نوجوان نیست.
 در شوخی زیاده‌روی نکنید
داشتن شوخ ‌طبعی در ارتباط با نوجوانان نه تنها بد نیست که اتفاقا در بسیاری از موقعیت ‌ها به کار می‌آید اما اگر قرار باشد به بهانه شوخ‌ طبعی، دایم فرزند نوجوان خانه را دست بیندازیم، کم‌کم رابطه‌مان دچار مشکل خواهد شد چرا که در صورت دست انداختن زیاد، فرزند نوجوان ما احساس خواهد کرد که جدی گرفته نمی‌شود. این هم اشتباهی است که بعضی از والدین به بهانه صمیمی بودن، مرتکب آن می‌شوند و می‌تواند آسیب‌زا شود.
نویسنده : نرگس عزیزی | کارشناس ‌ارشد مشاوره

تبیان/ ما به این فعالیت می‌گیم ژیمناستیک مغز، بدون هیچ هزینه‌ای میتونید ذهن و هوش کودکتون رو پرورش بدید 

بیا نی نی/ مهارت فرزندپروری در دوران همه‌گیری برای اغلب والدین بسیار استرس‌زا بوده است و نتایج بررسی‌ها نشان می‌هد، والدینی که به فرزندان خود استقلال بیشتری دادند، رفاه خانواده را طی همه‌گیری بهبود بخشیدند.

به نقل از سایکولوژی نیوز نوشت: فرزندپروری در دوران همه‌گیری کرونا تا حد زیادی چالش‌برانگیز بوده است. بااین‌حال، با گذشت یک سال و نیم از آغاز همه‌گیری، تحقیقاتی ارائه می‌شود که می‌تواند به ما کمک کند تا دریابیم کدام شیوه والدین در دوران همه‌گیری باعث شکوفایی خانواده‌ها  در این شرایط سخت شده است.

یافته‌ها نشان داد که در دوران همه‌گیری، استقلال بیشتر به کودکان (آزادی در انتخاب) با بهبود رفاه والدین، فرزندان و خانواده ارتباط دارد. والدینی که به فرزندان خود استقلال بیشتری داده‌ بودند، عنوان کردند که فرزندان آنان از نظر احساسی بهتر عمل کرده، نیازهای خودشان را به میزان بیشتری برآورده می‌کنند و خانواده آنان از نظر احساسی ارتباط بهتری باهم دارند. به‌طور خاص، این مطالعه نشان داد که فرزندپروری شامل «انتخاب در محدوده معینی» در این زمان استرس‌زاست.

این تحقیق شامل ۴۹۶ کودک مدرسه‌ای (۶ تا ۱۹ سال) آلمانی از ماه مارس تا آوریل ۲۰۲۰ بود. والدین در این مطالعه در طول چند هفته، روزانه شیوه‌های فرزندپروری خود را گزارش کردند. البته فشارهای زیادی برای والدین در زمینه پاسخ‌گویی، درگیری و حساسیت وجود داشت اما نتایج نشان می‌دهد، ممکن است گاهی والدین در مقابل فرزندان به عقب‌نشینی نیاز داشته باشند. به عبارت دیگر، اجازه دادن به فرزندان برای انتخاب در صورت امکان، به نفع فرزندان و والدین در دوران استرس‌زاست.

بسیاری از ما در طول بیماری همه‌گیر شیوه‌های فرزندپروری اتخاذ کرده‌ایم که قصد داریم حتی بعد از پایان این دوران نیز آن را حفظ کنیم. این شیوه‌ها می‌تواند شامل صبر، قدردانی و استقلال باشد. بنابراین می‌توانیم از همه‌گیری درس بگیریم و به فرزندان خود اجازه دهیم در آینده استقلال بیشتری داشته باشند. در ذیل به برخی از این روش‌ها اشاره شده است.

در صورت امکان به فرزندان خود اجازه انتخاب دهید، برای مثال انتخاب لباس، صبحانه و یا وسیله بازی.

به فرزندان خود اجازه دهید اشتباه کنند و در مورد اهمیت یادگیری از اشتباهات صحبت کنید.

اجازه دهید فرزند شما عواقب طبیعی انتخاب‌های خود را تجربه کند.

به فرزندان خود زمان دهید تا احساسات خود را پردازش و پس از آرامش با آنان در حل مسئله مشارکت کنند.

طی بازی از آموزش، تصحیح یا پرس‌وجو با سوالات مکرر (در صورت لزوم) با فرزندان خود اجتناب کنید. در صورتی که بازی مطابق برنامه پیش نرود، از هدایت مکرر توجه کودک خود یا اطمینان خاطر به فرزند خود اجتناب کنید.

به‌طور خودکار مشکلات فرزندان خود را برطرف نکنید، به مشکلات فرزندان خود گوش دهید و از آنان بپرسید که چگونه این مشکل را برطرف می‌کنند و اجازه دهید که در این مورد تلاش کنن و حتی‌الامکان به تنهایی آن را بفهمند.