برچسب: خانواده

بیا نی نی/ ایده بافت مو مدل تاج زیتون

بیا نی نی/ ایده یک سرگرمی خانوادگی ساده و جذاب که باعث تقویت عضلات می شود!

بیش‌فعالی جنسی

افراد دارای اختلال بیش فعالی جنسی ممکن است درگیر فعالیت‌هایی، چون دیدن پورن، خودارضایی، رابطه‌ی جنسی در ازای پول و داشتن شرکای جنسی متعدد شود. در نتیجه، این افراد ممکن است در حوزه‌هایی از زندگی مانند کار و روابط، دچار پریشانی گردند.

وجود اختلالی به نام اعتیاد به رابطه جنسی، بسیار مورد بحث است. با این حال، در یک تصمیم بحث‌برانگیز، اختلال رفتار جنسی جبری به طبقه‌بندی بیماری‌های سازمان جهانی بهداشت اضافه شده است. برخی محققان این تمایل را به عنوان مشکلی در تنظیم رفتار در نظر می‌گیرند، در حالی‌که دیگر کارشناسان بر این باورند که این رفتار از تمایل جنسی زیاد نشات می‌گیرد یا در مشکل کنترل امیال و هوس‌ها ریشه دارد. به دلیل چنین اختلافاتی بر سر واقعیت این رفتار، تعداد افراد مبتلا هنوز تحت بررسی است برخی می‌گویند که ۳ تا ۱۰ درصد بالغین به آن مبتلا هستند.

دیگر کارشناسان بر این باورند که علل واقعی این رفتار شامل حالات عاطفی، به خصوص اضطراب، افسردگی یا مشکلات روابط است. برای برخی افراد، خجالت و اصول اخلاقی نیز ممکن است جزوی از دلایل باشند.

فعالیت جنسی زیاد در زنان

بیش فعالی جنسی در خانم‌ها به تمایل و احساس مرضی به برقراری رابطه جنسی گفته می‌شود؛ طوری که این بیماران علی رغم روابط جنسی متعدد نیز ارضا جنسی پیدا نمی‌کنند. این حالت یک بیماری است که نباید با میل جنسی در زنان اشتباه گرفته شود. ممکن است یک خانم در روز ٣ بار رابطه زناشویی داشته باشد که نیازهایش بر طرف می‌شود و با توجه به طبع و سن خانم میزان این میل طبیعی است. اما در بیش فعالی جنسی زنان، بیمار یک نوع احساس اجبار به وارد شدن در روابط جنسی متعدد و حتی پرخطر می‌کند. حتی ممکن است برای ارضای میل جنسی‌اش وارد روابط متعدد شود. همین مسائل احتمال ابتلا به دیگر اختلالات جنسی و روانی را افزایش می‌دهد.

فعالیت جنسی زیاد در مردان

این بیماران دارای یک نوع احساس فوریت جنسی هستند. مردان بیش فعال جنسی احساس می‌کنند باید هر چه سریع‌تر به نیاز جنسی‌شان پاسخ دهند، به طوری که میل جنسی‌شان قابل کنترل نمی‌باشد. این بیماران اگرچه وارد رابطه جنسی متعدد می‌شوند، ولی رضایت جنسی پیدا نمی‌کنند. حتی گاهی لذت جنسی هم برای آن‌ها به وجود نمی‌آید.

علائم بیش‌فعالی جنسی

برخی از علائم بیش فعالی جنسی عبارتند از:

• اعتیاد شدید به فانتزی‌ها و رفتار‌های جنسی به طوری که فرد زمان زیادی را صرف آن‌ها می‌کند.
• انجام برخی رفتار‌های جنسی خاص که دچار احساس گناه یا پشیمانی می‌شوید.
• عدم موفقیت در کنترل رفتار‌های جنسی.
• استفاده از رفتار‌های جنسی برای فرار از مشکلات دیگر مانند تنهایی، افسردگی، اضطراب یا استرس.
• انجام رفتار‌های جنسی با عواقب بد، مانند ابتلا به عفونت‌ جنسی، به هم خوردن رابطه، ایجاد مشکل در سر کار، فشار مالی یا مشکلات قانونی.
• ناتوانی در ایجاد و حفظ روابط سالم و پایدار

چگونگی تاثیر بیش‌فعالی جنسی بر سکس

بسیاری از افراد که به اختلال بیش فعالی جنسی دچار می‌شوند، تغییرات و مشکلاتی در زندگی و روابط جنسی‌شان بوجود می‌آید.

گاهی اوقات ممکن است میل به رابطه جنسی در این افراد کاهش یابد و از بین برود. آن‌ها ممکن است میل جنسی‌شان حین رابطه از بین برود.

بسیاری از افراد مبتلا به بیش فعالی جنسی، علاوه بر از دست دادن میل جنسی، مشکلات دیگری را نیز تجربه می‌کنند.

برخی افراد ممکن است تمایلات جنسی‌شان تغییری نکند، اما در به ارگاسم رسیدن مشکل داشته باشند. در برخی از موارد ناتوانی در ارگاسم می‌تواند در نتیجه مصرف سایر دارو‌ها باشد.

کسانی که بیشتر در معرض ابتلا هستند

بیش فعالی جنسی هم در زنان و هم در مردان ممکن است اتفاق بیوفتد. اما تحقیقات نشان داده است که مردان بیشتر از زنان به این اختلال دچار می‌شوند. این اختلال می‌تواند همه گرایشات جنسی را تحت تاثیر قرار دهد.

عواملی که ممکن است خطر ابتلا به بیش فعالی جنسی را افزایش دهند عبارتند از:

سهولت دسترسی به محتوای جنسی از جمله فیلم‌های مستهجن

پیشرفت در فناوری و رسانه‌های اجتماعی امکان دسترسی به تصاویر و اطلاعات جنسی فزاینده را فراهم می‌کند؛ که علاوه بر خطر ساز بودن به ایجاد اختلالات جنسی برای سایر اعضای جامعه به کودکان نیز لطمه می‌زند.

افرادی که مبتلا به اختلال سوء مصرف الکل یا مواد مخدر هستند.

بیماری روانی دیگر، مانند: اختلالات خلقی (افسردگی یا اضطراب)، یا اعتیاد به قمار

دعوا و درگیری‌های خانوادگی، یا وجود اعتیاد در اعضای خانواده

سابقه سوء استفاده جنسی

عوارض بیش‌فعالی جنسی

بیش فعالی جنسی می‌تواند پیامد‌های منفی و جبران ناپذیری داشته باشد، که هم شما و هم دیگران را تحت تاثیر قرار دهد. این عوارض عبارت‌اند از:

ایجاد احساس گناه، شرم و اعتماد به نفس پایین در فرد

افزایش ابتلا به دیگر بیماری‌های روانی مانند: افسردگی، پریشانی روانی شدید، اضطراب و خودکشی

آسیب به روابط عاطفی و غفلت از خانواده و همسر

از دست دادن شغل و تمرکز

داشتن رابطه جنسی پر خطر و مبتلا شدن به ایدز، هپاتیت و عفونت‌های مقاربتی

سوء مصرف الکل و استفاده از مواد به صورت تفریحی

چگونگی درمان بیش‌فعالی جنسی

درمان‌های احتمالی اعتیاد به روابط جنسی و بیش فعالی جنسی شامل ترکیبی از خودیاری، روان درمانی و گاهی دارو است. هدف از این درمان کمک به شما در کنترل اعتیاد جنسی، کاهش رفتار‌های بیش از حد و در عین حال کمک به حفظ فعالیت‌های جنسی سالم است.

خودیاری

در مورد این اختلال به اندازه کافی تحقیق کنید تا بتوانید علل و روش‌های درمان آن را بهتر بشناسید.

موقعیت‌ها، افکار و احساساتی را که ممکن است باعث اعتیاد جنسی شود شناسایی کنید.

اگر سایر مشکلات روانی دیگر مانند اعتیاد، افسردگی، اضطراب یا استرس دارید، آن را درمان کنید.

اگر از رابطه جنسی برای کنار آمدن با احساسات منفی استفاده می‌کنید، فعالیت‌های تفریحی را جایگزین کنید.

آرامش و مدیریت استرس را تمرین کنید.

روان درمانی

رفتار درمانی شناختی (CBT): این روش به شما کمک می‌کند باور‌ها و رفتار‌های ناسالم، منفی را شناسایی کرده و روش‌های مفیدتر را جایگزین آن‌ها کنید.

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد: این درمان، نوعی درمان رفتار درمانی شناختی CBT است که بر پذیرش افکار و تمایلات اعتیاد‌آور و تعهد برای انتخاب اعمالی که با ارزش‌های مهم سازگارتر هستند، تأکید دارد.

روان درمانی روان پویشی: این نوع درمان بر افزایش آگاهی از افکار و رفتار‌های ناخودآگاه، ایجاد بینش جدید در مورد انگیزه‌ها و کمک به شما در حل تعارضات کمک می‌کند.

مصرف دارو

دارو‌های ضد افسردگی: انواع خاصی از دارو‌های ضد افسردگی که برای درمان افسردگی، اضطراب یا وسواس استفاده می‌شوند، می‌توانند به کاهش بیش فعالی جنسی نیز کمک کنند.

نالتروکسان: نالترکسون به طور کلی برای درمان الکل و وابستگی به مواد افیونی استفاده می‌شود و باعث می‌شود بخشی از مغز شما را که با برخی رفتار‌های اعتیاد آور احساس لذت می‌کند مسدود کند. این دارو ممکن است به درمان بیش فعالی جنسی و اختلال قمار و شرطبندی نیز کمک کند.

دارو‌های تثبیت کننده خلق: دارو‌های تثبیت‌کننده خلق به طور کلی برای درمان اختلال دو قطبی استفاده می‌شوند، اما می‌توانند به کاهش میل جنسی و اعتیاد جنسی نیز کمک کنند.

قرص‌های ضد آندروژن مانند قرص سیپروترون: این دارو‌ها اثرات بیولوژیکی هورمون‌های جنسی (آندروژن ها) را در مردان کاهش می‌دهند. از آنجاییکه این قرص‌ها انگیزه‌های جنسی را کاهش می‌دهند، معمولا برای مردانی که بیش فعالی جنسی‌شان برای دیگران خطرناک است تجویز می‌شود.

در مطلب زیر رشته توئیتی از کاربری به نام «نینکاسی» را برای شما آورده‌ایم که از بدرفتاری‌های مادرش با لحنی صمیمانه می‌گوید، به هر حال شاید گمان کنیم بهشت همیشه زیر پای مادران است، اما خب با خواندن این رشته‌توئیت درک خواهیم کرد که مادرها بعضا چگونه آینده فرزندانشان را نابود می‌کنند.

این رشته توئیت را با هم بخوانیم:

میخوام اینجا بگم که چطور رفتار‌های سمی مادرم در طول سال‌ها زندگی من رو تحت تاثیر قرار داده. هم صدای خودم رو یه بار دیگه میشنوم و فک میکنم بهش و هم شاید زنگی برای کسی که تو شرایط مشابهه به صدا درآورد.

یه جایی تو سریال سوپرانوز، تونی از دست روانپزشکه عصبانیه که چرا منشا مشکلاتش رو به مادرش نسبت میده. میگه مادر من زن زحمت‌کشی بوده و تا جایی که میتونسته برای من مادری کرده. روانپزشکه میگه تو یه خاطره خوب از بچگیت که مادرت توش نقش مثبت و خوب داشته باشه خاطرت میاد؟

منم نشستم فکر کردم از اون روز. هیچ. هیچی به خاطرم نمیاد. خاطره خوب دارم از بچگی، دوستام هستن، پدرم هست، مادربزرگ و بقیه فامیل هستن، اما مادرم نیست تو هیچ خاطره‌ای هرچقدر هم می‌گردم. تو بچگی من، مادرم خیلی سریع عصبانی و ناراحت می‌شد. با اون عقل بچگیم، من هیچوقت نمیتونستم پیش‌بینی کنم که کی و چرا عصبانی میشه. همیشه باید اطرافش می‌بودم که دقیق ببینم چی شد؛ و اگه مثلا مهمونی بود و وسط شلوغی آدم‌ها نمی‌تونستم دقیقا بفهمم چه اتفاقایی داره میفته، مضطرب می‌شدم. دور شدن از مادرم برای من معنیش این بود که یه عصبانیت و خشمی از ناکجا قراره سرم بیاد. همیشه هم بعد هر مهمونی ما تنبیه می‌شدیم. بالاخره یه بهونه‌ای پیدا می‌شد براش.

حرف بی‌ادبی زدیم، وقتی فلانی ازمون سوال پرسید اطلاعات اضافی دادیم بهش، موهام بیرون بود، بد نشسته بودم، موقع غذا خوردن اخم کرده بودم، الی آخر.

وقتی یه بچه داره بزرگ میشه، کلی چیز‌های جدید تجربه میکنه که احساسات مختلفی داره نسبت بهشون. مثلا من اولین باری که پدرم بهم گفت حق ندارم لاک بزنم شروع کردم به نِق نِق کردن که خب چرا مگه چیه همه می‌زنن. در حد یه بچه ۱۰ ساله که سر در نمیاره ازین محدودیت و دلش میخواد مثل همکلاسیاش باشه گاهی. پاسخ بهش هم باید در همین حدود می‌بود قاعدتا. اما وقتی پدرم از خونه رفت بیرون، مادرم یه جهنم راه انداخت برام.

تنوره می‌کشید و می‌گفت دوست داشتی بابات مثل فلانی هرزه باشه؟ دوست داشتی بیاد بهت بگه باید ماتیک بزنی آره؟ اینجوری میشد گفت که مادرم کوچکترین اعتراض و اظهار ناخشنودی من رو به چشم یه تهدید بزرگ می‌دید و به شدت بهش واکنش می‌داد، اون هم واکنش‌هایی کاملا نامتناسب بهش که گیجش می‌کرد و باعث می‌شد به درک خودش از درستی حرفش شک کنه. این‌جوری شد که من تبدیل به بچه‌ای شدم که هیچوقت نظری از خودم نمی‌دادم. هیچوقت حتی وقتی اذیت بودم به اطرافیان واکنش منفی نمی‌دادم. می‌ترسیدم نظرم اشتباه باشه یا می‌ترسیدم ناراحت بشن. می‌تونید تصور کنید چقدر این ویژگی من رو در معرض سوءاستفاده شدن می‌ذاشت. بچه‌ای که هیچ‌وقت نمی‌تونست نه بگه. اجازه نداشت که ناراحت باشه یا ناراحتیش رو بروز بده.

وقتی نزدیک به بلوغ شدیم اوضاع پیچیده‌تر شد. قبلا یه کودک بودم که کنترل خاصی نداشتم رو زندگیم که بخواد خلاف نظر مادرم باشه و عصبانیش کنه. اما نزدیک بلوغ کم‌کم من میخواستم که کنترل زندگیمو داشته باشم. سر هرچیزی که فکرشو بکنید قشقرق و جنگ داشتیم. تلفن زدن به دوستام، خوندن کتاب غیردرسی مثل هری‌پاتر، زدن پوستر خواننده‌ها (مرد‌های گوشواره به گوش) به دیوار اتاقم، وصل شدن به اینترنتی که مادرم نمی‌فهمید دقیقا توش چه خبره، تولد و مهمونی رفتن، و از همه بدتر، حجاب و چادر و نماز و دوری از نامحرم.

اینا رو فک کنم همه کمابیش تجربه کردن. واکنش‌ها به من خیلی شدید بود، با تزریق شدید گناه به خاطر ناسپاس بودن و ترسوندن از عاقبتم تو جهنم. یه وقتایی فکر می‌کنم که چیزایی که الان برام خیلی واضحه، مثل خدا و جهنم یا مثلا روابط با جنس مخالف، اونموقع برام انقدر واضح نبود. اون‌موقع واقعا می‌ترسیدم از جهنمی که برام ترسیم می‌کرد. از عاقبت بدون شوهر و تنها و بدبختی که برام تصویر می‌کرد؛ و جنگیدن و مواجهه با این‌ها همه برام اضطراب شدید و عدم تمرکز می‌آورد.

آدم وقتی که بچه است و دنیاش محدوده به خانواده و اطرافیانش، فکر می‌کنه همه همینن. همه آدم‌ها همینجوره روابطشون و تجربیاتشون؛ و همین‌ها درسته. من تو دوره نوجوانی شدیدا OCD داشتم. مدام فرمش عوض می‌شد. زندگیم رو مختل می‌کرد. ولی فکر می‌کردم لابد همین درسته دیگه. پوست دست من الان مثل پوست دست یه آدم ۵۰ ساله است. انقدر که شستم و شستم و شستم تو اون سال‌ها. وسواس تمیزی، نجسی‌پاکی، وسواس اینکه دروغ نگم، وسواس سر رکعت نماز (که آخرش هر نمازم ۲ ساعت طول می‌کشید). این وسواس‌ها درواقع بروز اضطراب‌هایی بود که داشتم.

اما خب نه خودم می‌فهمیدم که یه جایی مشکل هست و نه مادرم توجهی نشون می‌داد. فکر کردن به اون دوره‌های OCD هنوز نفسم رو می‌گیره. تمام مدت تحت یه اضطراب و فشار روانی بودم و هیچ کمکی هم از جایی نمی‌رسید.

شانس بزرگ من تو زندگی، اینکه شاید تونستم تا یه جایی نجات پیدا کنم این بود که تو مدرسه و بعدا دانشگاه، توی فضای درست و خوبی قرار گرفتم. فضای بدون دراما و در جهت رشد. معلم‌ها و دوستایی که دونه دونه دستم رو می‌گرفتن حتی بدون اینکه بدونن و بفهمن. یادم میاد که ترم پنجم دانشگاه، با یه سری از بچه‌های کلاس سر عوض کردن تایم امتحان جدل داشتیم. حق با ما بود، ولی اونا شروع کردن به عذاب وجدان دادن. من قشنگ گیر کرده بودم و داشتم مثل همیشه کوتاه می‌آمدم که یه وقتی اونا ناراحت نشن. ولی دوستم من رو کشید کنار و گفت ببین. کاملا اوکیه که یه سری آدما از تو بدشون بیاد. هیچ مشکلی نیست که اینا الان ناراحت بشن. برن به جهنم، می‌خواستن مثل ما حواسشون باشه. الان تو خودت رو میخوای به دردسر بندازی که اینا ناراحت نشن؟ به درک. آروم بگیر و بیا بریم خوابگاه.

همین. همین حرفا شد یه نقطه عطف تو زندگی من. فهمیدم اوکیه.
اینکه آدم‌ها از من ناراحت بشن نباید انقدر توی من اضطراب ایجاد کنه. البته خب همیشه تو روابطم این مشکل رو داشتم تا به همین امروز؛ اما کماکان از جمله آسیب‌هایی بود که رفتار مادرم به روانم وارد کرده بود، ولی تو اصلاحش پیشرفت کردم.

می‌ریم می‌رسیم به دانشگاه و مستقل شدن. هرکاری که می‌خواستم در جهت مستقل شدن بکنم، یه جنگ اساسی داشتیم. ساده‌ترین کار‌ها رو باید اجازه می‌گرفتم بابتش. تو بگو مثلا یه بستنی سر راه خورده باشم با دوستام، به جای اینکه مستقیم بیام خونه. “واسه من سرخود شده”. “واسه من صاحب‌اختیار شده”.

سر خوابگاه رفتن، سر کوه رفتن، با دوستام وقت گذروندن، کافه و سینما رفتن، تو خیابون قدم زدن. سر همه چی قشقرق داشتیم. الان میدونم که مشکل مادر من این بوده که من به نوعی داشتم ترکش می‌کردم با مستقل شدنم، اما خب همیشه در پوشش نگرانی بخاطر دختر بودنم و از راه به در شدنم بود.

همیشه خودم رو مقایسه می‌کردم با بقیه دوستام، خونواده‌های اونا هم مذهبی و سنتی بودن، اما بابا زبون می‌فهمیدن. دیگه مثلا حداقل با اردو رفتن با بسیج خواهران دانشگاه مشکل نداشتن. اما من همون‌ها رو هم با مصیبت میرفتم. تمام مدت که دور بودم عذاب وجدان شدید و اضطراب داشتم که خب بروز داشت توی زندگیم و روابطم. بدون اینکه بدونم. روابط اشتباهی، آدم‌های اشتباه و غلط. سوءاستفاده‌ها و آزار‌هایی که دیدم. همه و همه رو اگه بگیری تهش می‌رسی به مادرم. .

مادر من خیلی دنیا رو سفید و سیاه میدید. همه دوستای من سیاه بودن و باید باهاشون قطع رابطه میکردم. معمولا هیچ‌گونه منطقی هم براش نداشت. فقط میگفت من خوشم نمیاد ازینا. فقط هم دوستام نبودن. تقریبا همه. فامیل و آشنا. در ظاهر همیشه خوب و دوست بودیم با هم، ولی همیشه باید حواسمون رو جمع می‌کردیم که زیادی صمیمی نشیم.

یه جور پارانویا که همیشه منتظر آسیب و ضرر از بقیه باید می‌بودیم. این پارانویا تا حدودی به زندگی من هم سرایت کرد. من هم خیلی برای احساس امنیت و آرامش کردن بین بقیه مشکل داشتم. همیشه توی اعتماد کردن مشکل داشتم. روابطم خوب و صمیمانه بود، اما صرفا، چون یاد گرفته بودم احساسات و رفتار آدم‌ها رو بخونم و پیش‌بینی کنم.

توی خونه ما، مادرم یه فرزند محبوب داشت و یه فرزند نامحبوب. من نامحبوب بودم. همیشه ناکافی و غلط و ناسپاس. یادمه مدام به برادرم می‌گفتن که دانشگاه قبول شی برات ماشین می‌خریم. برادرم به زور و ضرب یه دانشگاه پرتی قبول شد. یه ماشین خیلی مدل بالا جایزه گرفت. من؟ رتبه کنکور عالی دانشگاه خوب و رشته خوب. خبری از جایزه نبود. من و برادرم مثل هم بودیم. جفتمون در حال بزرگ شدن و تلاش برای کنترل پیدا کردن رو زندگیمون. روابط اون با دخترها، دوردور با ماشین، مهمونی رفتنهاش کامل نادیده گرفته می‌شد، و کسی به روی خودش نمی‌آورد.

یک بار یادمه که من از دانشگاه اومده بودم، چون اجازه نداشتم جایی غیر از خونه بمونم، چند ساعت تو ترافیک جهنمی رانندگی کرده بودم، توی دانشگاه کار آزمایشگاهی می‌کردم، یواشکی دور از چشمشون کار می‌کردم که پول جمع کنم برای فرار کردن، خسته و کوفته اومدم خونه غذا کشیدم خوردم. آخرش طبق عادتم توی خوابگاه، پاشدم ظرف غذای خودم رو شستم. مادرم اومد گفت اون‌ یکی ظرف توی سینک رو چرا نشستی؟ منتظر بودی من بیام بشورم؟ من نوکرتونم تو این خونه؟

جیغ و شیون؛ و فکر می‌کنید اون یکی ظرف مال کی بود؟ مال برادرم؛ که از دوردور برگشته بود رو مبل نشسته بود جلو تلویزیون، مادرم براش غذا کشیده بود برده بود، بعدم که تموم شده بود از جلوش ورداشته بود گذاشته بود تو سینک.

نمیدونم نهایتا من بدبخت‌تر بودم تو این بساط یا برادرم. یه جورایی فکر می‌کنم من حتی شانس آوردم. من فقط اعتماد به نفس و عزت نفسم رو از دست دادم به خاطر این رفتار، اون، ولی وارد بازی‌های روانی عجیب‌غریب‌تری شد، چون مدام باید مادرم رو راضی می‌کرد و می‌دونست که اگه نکنه بیچاره است.

هنوزم وقتی میبینم مادر دوستهام براشون منبع آرامش و امنیتن تعجب می‌کنم. من نداشتم این رابطه رو هرگز؛ و این منبع رو. میتونید تصور کنید وقت دعوا و دلخوری چه تیکه‌ها و نارنجک‌هایی پرت میکرد طرفم و ویرانم می‌کرد.

الان هم سال‌ها گذشته. کماکان، ولی با تبعاتش درگیرم و دارم تلاشمو میکنم. حفظ فاصله و اینکه دیگه نذارم مادرم باز هم با یه اشاره به زندگیم زهر بپاشه و این‌ها رو بیاره بالا، کار سختیه. اینکه تلاش کنم خشمم رو درست جهت بدم و به خودم یادآوری کنم که مادرم هیولا نیست و صرفا گرفتاره کار سختیه، همین دیگه.

رویا نوری جامعه شناس، در گفت و گو با بیا نی نی جوان، در رابطه با اهمیت تعیین حد و مرز برای کودکان اظهار کرد: یکی از بلاتکلیفی‌های امروز والدین، موضوع حدود و قواعد در منزل است و اغلب پدر و مادر‌ها درمورد این موضوع دچار ایهام هستند؛به گونه‌ای که اگرچه برخی معتقدند بچه‌ها باید راحت باشند تا خودشان بتوانند با وظیفه هایشان آشنا شوند و در این میان، نیازی به فشار‌های بیرونی نیست امّا برخی دیگر از والدین با سختی و استبداد، حدودی را تعیین می‌کنند که بچه‌ها را موظف می کنند تا از آن ها تبعیت کنند و در غیر این صورت تنبیه می‌شوند.

وی با بیان پرسش ” واقعا کدامیک از دو کار فوق درست است؟ ” بیان کرد:اگرچه خانه یک سازمان است و هیچ سازمانی هم به صورت بی قاعده دوام نمی‌آورد، امّا موضوع مهم، نحوه قانون گذاری و اصل اول، فهم این نکته است که ما چگونه می‌توانیم برای انسانی که حق انتخاب دارد قواعدی را تعریف کنیم و از او بخواهیم به آن احترام بگذارد؟

این جامعه شناس تصریح کرد: ما دو نوع قانون گذاری داریم. نوع اول، این است که به طور واضح در یک جمع صمیمی، قانون خانه را مطرح می‌کنیم و از خود بچه‌ها برای تعیین این قانون‌ها کمک می‌گیریم، درست مثل یک مجلس در یک جامعه دموکراتیک و نوع دوم قانون این است که هنگام بروز رفتاری از کودک، در یک زمان مناسب، با اعتماد و به صورت قاطع برای او حدود و مرزهایی را مشخص کنیم.

نوری با ذکر مثالی گفت: وقتی کودک روی میز در حال نقاشی کشیدن است و پدر و مادر نمی خواهند که کودک‌شان، روی میز این کار را کند، می توانند به طور واضح، حدودی را برای او  مشخص کنند و به او بگویند: “عزیزم من نمی‌توانم اجازه دهم شما روی میز نقاشی کنی.”

وی ادامه داد: به عنوان پدر و مادر،کاری که کودک می‌تواند انجام دهد را به او بگویید. به‌طور مثال؛ به کودک بگویید:” شما می‌توانید مداد را روی کاغذ بکشید.” 

نوری افزود: به عنوان پدر و مادر، پیگیر باشید و به یک رفتار واکنش نشان دهید؛ به طوری که وقتی کودک شما می‌گوید:” الان خودکار را کنار می‌گذارم.” شما ضمن قدردانی از کودک خود به او بگویید که از تو ممنونم عزیز دلم، چون به من اجازه دادی متوجه شوم که تو به کمک من نیاز داری.

وی گفت: به دنبال این موضوع، هر واکنش احساسی که کودک به علت گرفتن خودکار، از خود نشان داد را قبول کنید و به او بها دهید. به طور مثال؛ به او بگویید: ” عزیزم می دانم که شما خیلی سرت با خودکارت گرم بود و الان ناراحت هستی که من آن را از تو گرفتم.” که نه تنها شما با این روش اجازه نمی‌دهید حس خشم و از دست دادن، کودکتان را آزار دهد بلکه،  احترام او را رعایت کرده و به احساسش نیز احترام گذاشته اید و در عین حال به او گفته اید که دنیا جایی نیست که روی هر دیوار آن خط بکشید چرا که بسیاری از مواقع، نباید خیلی از کار‌ها را انجام داد و زندگی واقعیتی از باید‌ها و نباید‌ها است.

بیا نی نی/ آموزش ریاضیات با کمک بازی به کودک