برچسب: دانستنی ها

چگونه آب رنگ کنیم ؟

اگر بچه های شما عاشق رنگ آمیزی هستند اما از طرفی ممکن است که همان رنگ را داخل دهان خود نیز بکنند ، باید به دنبال راه چاره ای باشید . بهترین راه این است که یک رنگ غیر سمی برای آن ها انتخاب کنید . حال در این قسمت از بیا نی نی راه حلی را به شما معرفی می کنیم که از طریق آن بتوانید یک رنگ خانگی درست کنید که غیر سمی باشد. 

روش اول ساخت آبرنگ:

ساخت رنگ های ترکیبی

1.  جوش شیرین را با سرکه سفید ترکیب کنید .4 قاشق غذاخوری جوش شیرین را با یک فنجان اندازه بگیرید و2 قاشق غذاخوری سرکه سفید را با آن ترکیب کنیدو ترکیب را به خوبی هم بزنید و هرگز به جای جوش شیرین از بکینگ پودر استفاده نکنید .
2.  نصف قاشق غذاخوری آرد جو را با دو قاشق غذاخوری شهد ذرت مخلوط کنید و به خوبی هم بزنید تا در یکدیگر حل شوند . این ترکیب در این مرحله کمی غلیظ می شوند که کاملا طبیعی است . اگر شهد ذرت روشن پیدا نکردید، از همان شهد طلایی استفاده کنید .
3.  ترکیب را درون قالب های یخ بریزید . می توانید از قاشق های قالبی یا همان اسکوپ ها نیز استفاده کنید و زمانی که ترکیب را درون قالب یخ ریختید، دوباره در همان حالت نیز هم بزنید .
4.  کمی رنگ غذا را به قالب های یخ اضافه کنید . 6 قطره رنگ ژل غذا را به هر قالب یخ اضافه کنید و ترکیب را تا جایی هم بزنید که کاملا یکدست شوند و اگر دیدید که قالب ها به خوبی رنگ نگرفته اند ، تعداد قطرات رنگ غذا را به 20 قطره برسانید. بهتر است که برای هر قالب یک رنگ غذا انتخاب کنید .
5.  قالب های یخ را به مدت چند روز در مکانی قرار دهید تا رنگ بگیرند . 2 روز تا یک هفته می تواند باعث شود که رنگ ها به خوبی در بیایند که بعضی از رنگ ها هرگز خشک نمی شوند و بعضی دیگر هنوز حالتی چسبناک و ژله ای دارند . اگر عجله دارید ، می توانید این قالب ها را به مدت 24 ساعت در یک محیط گرم و خشک قرار دهید .
6.  حال یک فنجان آب را در کنار دست خود بگذارید و قلم را درون آن زده و از رنگ هایی مثل آبرنگ های معمولی استفاده کنید . رنگ را بعد از استفاده در یک محیط خنک قرار دهید تا بوی عجیب غریبی به خود نگیرند.

روش دوم ساخت آبرنگ :

ساخت رنگ مایع

1.  پودر های شربت غیر شیرین را در یک فنجان با یکدیگر ترکیب کنید . حال رنگ نهایی بستگی به طعمی دارد که انتخاب می کنید . می توانید رنگ نهایی را از روی بسته پودر متوجه شوید . از پودرهای شکر دار استفاده نکنید زیرا قند آن باعث چسبندگی رنگ می شود و مراقب باشید که بعضی از رنگ ها شبیه به خود میوه نمی شوند ، مثلا رنگ انگور چیزی متمایل به طوسی یا خاکستری خواهد شد و از طرفی مزیت این روش این است که استفاده از پودرهای بدون قند باعث می شود که کودکان از طعم آن لذت زیادی نبرند و علاقه ای به خوردن نداشته باشند .
2.  رنگ ها را با 1 قاشق غذاخوری آب به ترکیب اضافه کنید . اگر می خواهید که رنگ تیره تر باشد ، از آب کمتری استفاده کنید و برای رنگ روشن نیز آب بیشتری بریزید .
3.  این پروسه را برای رنگ بیشتر تکرار کنید . دوباره برای هم زدن مجدد ترکیب یک قاشق غذاخوری رنگ را اضافه کنید و آن را در قالب یخ یا شیشه های مربا بریزید .
4.  بهتر است که از شیشه های در دار استفاده کنید تا بعدا دوباره از رنگ ها استفاده کنید .
5.  اکنون رنگ شما آماده استفاده است ، بهتر است که کمی آب را به آن اضافه کنید تا رنگ آن کمی نرم تر شود و می توانید برای گرفتن رنگ اضافه، از یک تیشرت کهنه استفاده کنید .

روش سوم ساخت آبرنگ:

انواع دیگر رنگ های آبی را استفاده کنید.

1.  یک چهارم فنجان آب را با 1 یا 2 قطره رنگ غذا ترکیب کنید و آن را به خوبی هم بزنید . رنگ را روی یک کاغذ امتحان کنید ، اگر به اندازه کافی تیره نبود، کمی رنگ غذا را افزایش دهید و همچنین می توانید از رنگ های ژلی غذا استفاده کنید و میزان آب نیز بستگی به مقدار رنگی دارد که لازم دارید .
2.  حال به اندازه ی یک شیشه مربا از این ترکیب را با نصف فنجان آب گرم مخلوط کرده و مواد ترکیب شده را در قالب یخ بریزید و بعد از چند دقیقه آن ها را به خوبی هم بزنید تا رنگی تیره به خود بگیرند . رنگ در وهله اول کمی تیره و کدر به نظر می رسد که کم کم طبیعی می شود .
3.  از رنگ های موقتی غیر سمی استفاده کنید و چند قطره از آن را در نصف فنجان آب بریزید و سپس آن را به خوبی هم بزنید تا در یکدیگر حل شوند و برای روشن تر شدن رنگ ، کمی آب را به آن اضافه کنید .
4.  حال تعدادی ماژیک های خشک شده که از قبل نگه داشته بودید را جمع اوری کنید و انواع غیر سمی آن ها را جدا کنید . تمام آن ها را به صورت برعکس داخل یک شیشه مربا قرار دهید و یک دوم آن را با آب پر کنید و آن را به مدت یک هفته کنار بگذارید و بعد از یک هفته ماژیک ها را بردارید . هرچقدر که آب زودتر تبخیر شود ، رنگ ها پر رنگ تر می شوند و پس می توانید برای رنگ بیشتر آن ها را در یک محیط گرم قرار دهید.

کودک بیش فعال کیست و بیش فعالی به چه معناست؟

آیا تا به حال به این موضوع فکر کرده اید که ممکن است کودک شما هم مبتلا به بیش فعالی باشد ؟ اگر در این مورد شک دارید، در این قسمت از بیا نی نی با ما همراه باشید. کاملا طبیعی است که کودک شما تکالیفش، کلاس هایش را فراموش کند ، کاری را بدون فکر انجام دهد و در میز شام مدام وول بخورد اما گاهی اوقات همین رفتارهای طبیعی ممکن است نشان دهنده بیش فعالی باشد.

بیش فعالی یک اختلال در رشد بالای عصب ها است که معمولا در اوایل کودکی رخ می دهد و معمولا قبل از سن 7 سالگی می باشد و این اختلال باعث می شود که کودکان نتوانند از صحبت کردن یا فعالیت داشتن دست بکشند. کودکانی که سر جای خود نمی شینند ، حرف دیگران را گوش نمی دهند ، کار خودشان را انجام می دهند و برایشان مهم نیست که با کامنت های منفی دیگران روبرو شوند . گاهی اوقات برچسب مشکل ساز، خانه خراب کن و ویران گر نیز به آن ها زده می شود. 

چگونه رفتار طبیعی را از بیش فعالی تشخیص دهیم ؟

بسیار سخت است که بخواهیم این دو را از یکدیگر مجزا کنیم . اگر علائم را فقط گاهی اوقات مشاهده می کنید، کودک شما بیش فعال نیست اما اگر کودک بیشتر علائم بیش فعالی را از خود نشان می دهد و آن ها در مدرسه، مهمانی، خانه خود و مکان بازی این گونه رفتارها را از خود بروز می دهد، یعنی اینکه باید بیشتر به او توجه داشته باشید. زندگی با این نوع کودکان سخت است اما خوشبختانه با اقداماتی می توان تغییراتی را در رفتار آنان به وجود آورد و کمی آرامش را در محیط خانه برقرار کرد.

دسته بندی کودکان بیش فعال

1.پر تحرکی:

اینگونه کودکان دچار بیش فعالی که پرتحرک هستند بسیار بی قرار و ناآرامند و همیشه در حال حرکت و راه رفتن هستند . این گونه از کودکان در مدرسه با مشکلات زیادی روبرو خواهند شد.

2. کم توجهی:

این گونه کودکان تمرکز زیادی ندارند و همیشه در رویا و خیال زندگی می کنند . عدم تمرکز آنها در مدرسه سبب بروز مشکلاتی برای آنها خواهد شد .

3.تکانه ای:

این کودکان بیش فعال صبرو تحملشان اندک است طوری که حوصله ندارند صحبت های طرف مقابلشان تمام شود و میان صحبت های دیگران می پرند . این کودکان در مدرسه دوست ندارنند که درون صف بایستند.

رازهایی در مورد کودکان مبتلا به بیش فعالی

*تمام این کودکان بیش از حد فعالیت دارند :

این جمله را نمی توان برای تمام کودکان بیش فعال تعمیم داد . می توان گفت که کودکان بیش فعال همگی بی توجه هستند اما لزوما هر لحظه در حال جنب و جوش نمی باشند. 

* کودکان بیش فعال هرگز توجه و تمرکز ندارند :

این کودکان قادر هستند که روی فعالیت های خود تمرکز کنند و از آن ها لذت ببرند اما اصلا برایشان مهم نیست که چقدر سخت تلاش می کنند اما نسبت به کارهایی که دوست ندارند، ذره ای توجه ندارند. 

*این کودکان اگربخواهند، می توانند رفتار خود را بهتر کنند.

کودکان بیش فعال ممکن است که بهترین هم باشند اما هرگز نمی توانند یک جا بنشینند، ساکت باشند یا توجه کنند. آن ها معمولا سرکش هستند و این کار را نیز با هدف انجام می دهند. 

*این کودکان با همان بیش فعالی رشد می کنند.

این بیش فعالی به دوران نوجوانی نیز می رسد پس خیال نکنید که این مشکل به زودی حل می شود. درمان در این مورد بسیار ضروری است و می تواند مدیریت کردن علائم را به کودک آموزش دهد. 

* دارو بهترین درمان برای بیش فعالی است.

اغلب برای این کودکان دارو تجویز می شود اما نمی توان آن را بهترین گزینه دانست . درمان موثر برای این کودکان شامل تحصیل ، رفتار درمانی ، حمایت در خانه و مدرسه ، ورزش کردن و تغذیه مناسب می باشد. 

بیش فعالی به چه چیزی شبیه است ؟

با شنیدن این کلمه به یاد لغاتی مثل غیر قابل کنترل بودن ، حرکت مداوم ، بالا رفتن از دیوار راست و آشفته کردن اطراف می افتید اما واقعیت کمی پیچیده تر است . بعضی از این کودکان بیش از حد فعال هستند اما بعضی دیگر ساکت سر جای خود می نشینند ، در حالی که توجهشان صدها فرسخ دور تر از شرایط واقعی است. بعضی از آن ها تمرکز عجیبی روی کار خود دارند و برایشان سخت است که فکرشان را تغییر جهت دهند.

علائم کودکان بیش فعال بستگی به شخصیتشان نیز دارد که شامل موارد زیر می باشد :

•  بی توجه اما نه بیش از حد فعال یا بی فکر.
•  بیش از حد فعال و بی فکر اما قادر به توجه کردن.
•  بی توجه، بیش از حد فعال و بی فکر ( رایج ترین نوع بیش فعالی) 

علائم بی توجهی در کودکان بیش فعال:

این کودکان زمانی که در حال گوش دادن به مبحث مورد علاقه خود هستند یا در حالی که کاری را انجام می دهند که آن را دوست دارند ، هیچ مشکلی در توجه و تمرکز ندارند اما زمانی که کار آن ها تکراری یا خسته کننده باشد، سریعا حواسشان پرت می شود .

این کودکان اغلب نمی توانند کاری را به اتمام برسانند و از مراحل مهم و ضروری صرفنظر می کنند. نمی توان تکالیف مهم مدرسه را انجام دهند و شبیه بودن به بچه های معمولی برایشان سخت است . این کودکان معمولا به آرامش نیاز دارند و باید در محیطی بسیار ساکت قرار بگیرند تا بتوانند توجه کنند.

•  زود کلافه شدن هنگام انجام کار.
•  گوش دادن به صحبت دیگران.
•  سخت به یاد آوردن مطالب و دستور العمل ها مخصوصا در درس.
•  توجه نکردن به جزئیات.
•  برنامه ریزی نداشتن و ناتوانی در تمام کردن پروژه ها.
•  گم کردن اسباب بازی، کتاب ها و دیگر وسایل. 

علائم بیش از حد فعال بودن :

یکی از بارزترین نشانه این کودکان بیش از حد فعال بودن می باشد . بعضی از کودکان طبیعتا بازیگوش هستند اما کودکان بیش فعال همیشه در حال تکان خوردن می باشند. آن ها سعی دارند که چندین کار را همزمان انجام دهند ، بعد از یک کار سریعا به کار دیگر مشغول شوند و هنگام نشستن مدام تکان می خورند و پاهایشان را تکان می دهند .

•  مدام بیقرارند.
•  در نشستن مشکل دارند.
•  مدام در حال راه رفتن و دویدن و بالا رفتن هستند.
•  بیش از حد صحبت می کنند.
•  سریعا تغییر علاقه می دهند.

علائم بی فکری در این کودکان:

بی فکری در این کودکان باعث از دست دادن کنترل می شود. آن ها وسط مکالمه ها می پرند، حواس دیگران را پرت می کنند ، خلوت را بهم می زنند ، سوالات بی مربوط سر کلاس می پرسند و جملاتی مثل، ” صبر کن ” یا ” چند لحظه سکوت کن ” برای این کودکان کاملا غیر قابل درک است .

•  بدون فکر کار می کنند.
•  به جای عمل کردن، حدس می زنند.
•  وسط حرف و بازی دیگران می پرند.
•  در زمان غلط به سمت دیگران می روند.
•  هیجانات قوی خود را کنترل نمی کنند .

اثرات مثبت بیش فعالی در کودکان

– خلاقیت :

کودکان مبتلا به بیش فعالی اغلب خلاق و تجسمی هستند و این کودکان می توانند رویا های بزرگی در سر داشته باشند و مشکلات بزرگ را در سر خود حل کنند و گاهی اوقات به چیزهایی توجه می کنند که هرگز به ذهن کس دیگری نرسیده است .

– انعطاف :

این کودکان در لحظه چند ها گزینه دارند و سریعا کار دیگر را جایگزین می کنند .

– هیجان :

این کودکان کمتر دچار روزمرگی می شوند. آن ها به چیزهای مختلفی علاقه دارند و روحیه آن ها شاد و سرزنده است.

– انرژی :

این کودکان انگیزه بالایی دارند، سخت کار می کنند و می توانند موفق نیز بشوند ونمی توان به راحتی تمرکز آنان را بهم زد. 

آیا کودکان واقعا بیش فعال هستند؟

نمی توان با در نظر گرفتن سه فاکتور مهم بی توجهی ، بی فکری و بیش از حد فعال بودن، به قطعیت گفت که کودکی بیش فعال است . شرایط دارویی خاص ، اختلالات روانشناسی و زندگی پر از استرس می تواند علائمی شبیه به بیش فعالی را ایجاد کند . پزشک قبل از تشخصی قطعی، مشکلات زیر را در کودک مورد بررسی قرار می دهد .

•  مشکل در خواندن ، نوشتن ، صحبت کردن و دیگر مهارت های یادگیری
•  اتفاقات بزرگ در زندگی
•  اختلالات روانشناسی مثل اضطراب ، افسردگی و اختلال دو قطبی
•  اختلالات رفتاری
•  وضعیت های دارویی مثل مشکلات تیروئید ، شرایط خاص سیستم عصبی و اختلال خواب

 راهکارهایی برای والدین کودکان بیش فعال

اگر کودکتان بیش فعال است و به شما نیاز دارد ، کار خود را کنار بگذارید و به او گوش دهید . گاهی اوقات نیز بهتر است کمی توجه خود را از او بردارید و به او اعتماد کنید.

راهکارهای زیادی برای کاهش شدت بیش فعالی از طریق والدین وجود دارد که در ادامه به تعدادی از آن ها اشاره می کنیم : 

•  از خودتان مراقبت کنید تا توانایی بیشتری در مراقبت از کودک داشته باشید :غذای مناسب بخورید، ورزش کنید ، به اندازه کافی بخوابید و راه هایی را برای کاهش استرس پیدا کنید .
•  ساختارهایی را در نظر بگیرید و به آن ها عمل کنید :به کودک خود کمک کنید تا روی روتین های روزانه تان تمرکز کند و به آن ها وفادار باشید. فعالیت های روزانه را برای او ساده کنید و او را با فعالیت های سالم مشغول نگه دارید.

 انتظارات واضح از او داشته باشید :

قوانین رفتاری را برای کودک ساده نگه دارید و به او توضیح دهید که در صورت رعایت کردن و یا نکردن چه اتفاقاتی می افتد.

 او را به ورزش کردن و خوابیدن تشویق کنید :

فعالیت فیزیکی باعث افزایش تمرکز و رشد مغزی می شود همچنین فعالیت ورزشی باعث خواب بهتر در این کودکان می شود.

 غذای سالم به او دهید :

تغدیه او را مدیریت کنید تا اثرات آرامش دهنده آن را ببینید.

 به او یاد دهید که چگونه دوست پیدا کند :

به او کمک کنید تا شنونده خوبی باشد، بتواند حرف دیگران را از چهره هایشان بخواند و زبان بدن دیگران را بفهمد و ارتباط بهتری با آن ها برقرار کند.

 در مورد مدرسه او نیز با یک مشاور صحبت کنید تا راه های خلاقانه تری را به شما یاد دهد تا تمرکز کودک را افزایش دهید.

 مدرسه را در جریان بگذارید :

حتما شرایط خاص کودک را به مدرسه اطلاع دهید تا آن ها نیز با آگاهی بیشتر با او رفتار کنند.

 از هر دارویی استفاده نکنید :

فقط دارو های تجویز شده توسط پزشک را مصرف کنید.

 با او گرم و مهربان باشید :

نباید به دلیل مشکل کودک خود، او را از خودتان برنجانید و یا بی توجهی کنید که این کودکان نیز احساس دارند و نیازمند مهربانی والدین خود می باشند.

درمان های مختلف برای کودکان بیش فعال:

– دارو:

تجویز دارو رایج ترین نوع درمان است که آن ها را آرام می کند.

– رفتار درمانی :

در این روش درمانگر به کودک کمک می کند تا مهارت های احساسی ، اجتماعی و برنامه ریزی را انجام دهد.

– مشاوره به خانواده :

در این روش والدین یاد می گیرند که چگونه سخت ترین شرایط را کنترل کنند.

– حمایت از طریق مدرسه :

معلمان در این درمان نقش دارند و فضای مدرسه را برای این کودکان لذت بخش تر می کنند.

والدین و معلمان می توانند به کودکان یاد دهند تا شرایط را بهتر مدیریت کنند و بتوانند به موضوعات مهم توجه داشته باشند.

بیش فعالی درمان نشده در آینده باعث بی اعتماد بنفسی کودک ، مشکلات در تحصیل ، افسردگی، سرخوردگی ، رفتارهای خطرناک و مشکلات خانوادگی می شود .

روش درایکورز برای تربیت کودک با عنوان روش عواقب منطقی:

1. برای اینکه کودک و والدین سردرگم نشوند باید یک مشکل مورد بررسی قرار گیرد و سپس مشکل بعدی را بررسی نمایند.

2. اگر والدین تصمیمی را گرفتند باید بگویند «تصمیم گرفته شد» نه اینکه « تصمیم گرفتیم » چرا که اینگونه به خود تصمیم و نه تصمیم گیرنده استناد خواهد شد.

3. والدین باید در اجرای روش عواقب منطقی ، معقول رفتار کنند و نه تسلیم گردند و نه اینکه با کودک خود بحث و دعوا داشته باشند.

4. در اجرای روش عواقب منطقی اگر کودک با والدین همکاری نکرد باید عوامل مطلوب را از او دور نمود.

5. کودک و هدف های او درک گردند.

6. به کودک حق انتخاب و تصمیم گیری داده شود.

7. اگر کاربرد روش عواقب منطقی با شکست روبرو شود ، باید به تجزیه و تحلیل علت های شکست بپردازیم . در برخی مواقع رفتار والدین با کودک درست نیست و مشکل دارد.

8. والدین باید برای کودک خود پاداش و تنبیه در نظر بگیرند و همیشه این قوانین را زیر پا نگذارند تا این پاداشها و تنبیه ها از طرف کودک نیز مورد توجه قرار گیرند.

نحوه بغل کردن نوزاد به روش صحیح و سالم

در ابتدای تولد، کودک بسیار حساس است و اعضای بدنش نسبت به حرکت ناگهانی و افتادن، آسیب پذیر است. بنابراین بعضی از مادرها همواره از افتادن فرزندشان روی زمین هنگام بغل کردن او ترس دارند و یا می ترسند که بچه در آغوش شان ناراحت شود.

اما بغل کردن راهی برای نشان دادن علاقه شما و همسرتان به فرزند است پس هنگام بغل کردن کودکتان آرامش خود را حفظ کنید و به تدریج با او ارتباط برقرارکنید. شما هنگام بغل کردن فرزندتان و لبخند زدن و صحبت با او احساس امنیت بیشتری را به او منتقل می کنید.

هنگام بغل کردن کودکتان اگر شما و همسرتان مراقب سر بچه باشید هیچ آسیبی به او نمی رسد بنابراین به شوهرتان اجازه دهید بدون دخالت شما، فرزندش را بغل کندزیرا هردوی شما باید در ابراز علاقه و محبت به کودک سهیم باشید. در این بخش از بیا نی نی با نحوه صحیح بغل کردن نوزاد آشنا خواهید شد.

چگونه نوزاد را بغل کنیم؟

در بغل کردن نوزاد حواستان بیشتر از همه چیز به سر او باشد

بسیاری از والدین نگران بغل کردن فرزندان خود توسط اطرافیانشان هستند اما اصلا اشکالی ندارد که اطرافیان شما کودکتان را بغل کنند در صورتی که نحوه بغل کردن کودک و حمایت از سر او را بلد باشند . به اطرافیان خود تذکر دهید هوای سر بچه را داشته باشند و از این تذکر خجالت زده نشوید زیرا سلامت کودکتان مهم تر از رنجیدن اطرافیان تان از شما می باشد.

بسیاری از مادربزرگ ها و پدربزرگ ها نحوه بغل کردن بچه را بلد نیستند و به روش های قدیمی بچه را در آغوش می گیرند. در این موقع به آنها تذکر دهید. برای انتقال کودک به بغل فرد دیگر ، با حوصله باشید و این کار را با آرامش انجام دهید و حرکت سریعی انجام ندهید.

بعد از مدتی بچه را پس بگیرید. فردی که کودک را بغل می کند، نباید بیماری خاصی داشته باشد. فرزند خود را بغل افراد مبتلا به سرماخوردگی یا بیماری های پوستی ندهید همچنین فرزندتان را بغل هرکسی ندهید.

نکات مهم برای بغل کردن نوزاد

روش صحیح بلند کردن نوزاد از روی سطح زمین ، گهواره و ..

یک دست خود را زیر سر نوزاد و دست دیگرتان را زیر باسن او قرار دهید . او به بدن خود نزدیک کنید و سپس بلند کنید و سر و گردنش را حمایت نمایید. کودک را به طرف قفسه سینه و شانه های تان بچرخانید.

نگه داشتن بچه

روش های زیادی برای به آغوش گرفتن کودک وجود دارد اما بهترین روش ، روشی است که کودک و خود شما با آن راحت تر باشید . اگر کودک شما هنگام در آغوش گرفتن او احساس امنیت کند ، گریه نمی کند و کاملا آرام است.

1- روی شانه:

یک دست تان را زیر باسن کودک قرار دهید طوریکه وزن کودکتان روی همین دست باشد سپس با دست دیگرتان، سراو را نگه داشته و او را به قفسه سینه خود بچسبانید.

روش صحیح بغل کردن نوزاد و گذاشتن روی شانه

آموزش طریقه صحیح بغل کردن نوزاد

2- روی بازو، در مقابل صورت تان:

روی خمیدگی آرنج تان سر بچه را بگذارید و با دست دیگر خود باسنش را بگیرید.

3- روی بازو، پشت به صورت تان:

سینه بچه روی آرنج تان بگذارید و از کنار یک دست تان را کنار باسن کودک و دست دیگرخود را زیر بدن اوبگذارید.

بهترین روش در آغوش گرفتن نوزاد

بایدها و نبایدها در بغل کردن نوزاد

حالا که روش های صحیح بغل کردن نوزاد را آموختید ادامه این بخش از بیا نی نی را برای دانستن باید ها و نبایدهای مهم مطالعه کنید.

• بچه را طوری که دو دستان شما روی شکمش قرار بگیرد بغل نکنید بغل کردن بچه از شکم و حلقه کردن دستتان دور شکمش سبب وارد شدن فشار زیادی به شکم و معده نوزاد می شود.
• در آغوش گرفتن گهواره ای برای مواقعی مناسب است که شما می خواهید فرزندتان را شیر بدهید. سر نوزاد باید روی بازوی تان قرار و بدن او زیر ساعد همان دست تان باشد و پشت باسن فرزند خود را با کف دست نگه دارید .
• برای بغل کردن بچه های بزرگ تر به حالت صندلی دست مسلط خود را زیر باسن بچه بگذارید به صورتی که نوزاد روی دست شما باشد و دست دیگر را بدون هیچ فشاری دور بدن نوزاد حلقه کنید تا جنبه محافظت داشته باشد.
• اگر نوزادتان گریه می کند و نق می زند سر نوزاد را روی شانه تان بگذارید تا بچه به حالت خمیده در آغوش شما قرار بگیرد و با یک دست قسمت پایینی بدن او را نگه دارید و با کف دست دیگر از سر او نگهداری کنید.
• اگر نوزادتان خیلی کوچک است برای حفاظت از سر و گردنش هنگام بغل کردن او را صاف و به حالت ایستاده بغل بغل کنید و با یک دست کمر او را نگه دارید.

علت و ریشه ی گستاخی کودکان امروزی

کودکان یک نعمت الهی هستند اما مواقعی وجود دارد که آن ها اعصاب والدین خود را تحریک می ‎کنند، به خصوص زمانی که رفتار بی ادبانه و گستاخانه از آن ها سر می ‎زند . در این قسمت از رازهای تربیت فرزند در بیا نی نی سعی می‎ کنیم به والدین در درک بهتر فرزندانشان و تربیت یک کودک گستاخ و بی ادب کمک کنیم .

5 دلیل گستاخی کودکان امروزی و بی شرمانه بی ادب بودن آنها

1. عدم حضور در اجتماع مناسب

والدین امروزی سخت تلاش می ‎کنند که به طور مستقل فرزندشان را تربیت کنند و تصور می‎ کنند افرادی که در تلاش به کمک آن ها در تربیت کودکشان هستند پای خود را از گلیمشان فراتر گذاشته اند ، حتی اگر آن ها پدر بزرگ و مادر بزرگ فرزندشان باشند .

برعکس، نسل های قدیمی می ‎دانستند که یک جامعه باید با زندگی کودک درگیر شود و این به کودکان می ‎آموزد که در زندگی خود به سایر بزرگسالان احترام بگذارند که در غیر اینصورت، آن ها بدون داشتن ارتباط عاطفی با دیگر افراد جامعه بزرگ می ‎شوند .

2. والدین از میانبر های خیلی زیادی استفاده می ‎کنند

در گذشته، بچه ها در اتومبیل ها به رادیو گوش می ‎دانند و مجبور بودند آخر هفته ها صبح زود از خواب بیدار شوند تا بتوانند کارتون تماشا کنند . امروزه بچه ها به راحتی صاحب تبلت و گوشی هوشمند می ‎شوند و می ‎توانند به راحتی از موسیقی و فیلم های مورد علاقه خود لذت ببرند .

مشکل این جاست که در چنین حالتی والدین دیگر نمی‎ توانند آن طور که لازم است با فرزندان خود ارتباط برقرار کنند . کودکان نیاز به یک رابطه انسانی دارند و نباید در سنین کم ، بیش از اندازه مستقل باشند .

3. تحمل بیش از حد والدین

غالبا وقتی بچه ها بد رفتاری می ‎کنند، ما آن ها را تحمل می‎ کنیم زیرا تصور می‎ کنیم آن ها کم سن تر از آنند که بتوانند کارهای اشتباه خود را درک کنند . ما احساس می ‎کنیم که کودکان ساده لوح و بی گناه اند اما این به آن ها اعتبار کافی نمی ‎دهد. کودکان هر چیزی را به سرعت می ‎آموزند و بنابراین مهم است که والدین رفتار های بد آن ها را به سرعت اصلاح کنند تا متوجه شوند که برخی از عاداتشان اشتباه است .

4. عدم ایجاد مسئولیت پذیری در کودک

والدین امروزی آموخته اند که به فرزندان خود اعتبار بیشتری دهند و نسبت به عقایدشان ارزش قائل شوند. در حالی که این به خودی خود چیز بدی نیست، اما نباید در انجام این کار افراط ورزید.

کودکان باید به طریقی رفتار کنند که به این واقعیت احترام بگذراند که آن ها همیشه کوچک نخواهند بود . هنگامی که به آن ها امتیاز بیشتری می ‎دهید ، نشان دهید که باید مسئولیت پذیری بیشتری از خودشان نشان دهند .

5. والدین تمام وقت در اختیار فرزندشان هستند

کودکان قرار است مرکز زندگی والدین خود باشند اما والدین نیز برای خودشان به زمان احتیاج دارند . این نه تنها برای والدین مفید است ، بلکه فرزندان نیز باید درک کنند که والدین باید برای پیشرفت اخلاقی و معنوی خودشان آرامش داشته باشند . والدین باید این مسئله را برای فرزندانشان روشن کنند که آن ها فقط متعلق به فرزندانشان نیستند و بچه ها نیز یاد خواهند گرفت که همه به احترام و توجه نیاز دارند .

اشتباهات والدین که در آینده از انجام آن پشیمان می شوند

همه والدین می خواهند که فرزندانشان بهترین زندگی ممکن را داشته باشند، بسیاری از آن ها به منظور اینکه قادر به خرید اسباب بازی های جدید برای آن ها باشند، سخت کار می کنند، به دلیل اینکه می خواهند بچه هایشان منظم و هدف گرا باشند، برخی به فرزندان خود حق انتخاب می دهند و به آن ها آموزش می دهند که خودشان تصمیم بگیرند، هر خانواده ای روش های خاص خود را دارد.

اما همانطور که در بیا نی نی خواهیم گفت یک چیز وجود دارد که همه والدین در آن مشترک هستند:وقتی آن ها به گذشته نگاه می کنند، همه می خواهند برخی از اشتباهاتی که در گذشته مرتکب شده اند را رفع کنند، ما مطمئن هستیم که اولین سال های زندگی یک کودک یک زمان جادویی است که باید از آن لذت ببرید، چون در آینده ممکن است از برخی فرصت های از دست رفته پشیمان شوید، بنابراین، نگاهی به چیزهایی بیاندازید که بسیاری از والدین به منظور اجتناب از تکرار اشتباهات مشابه آن پشیمان هستند.

10 حسرت رایج والدین بعد از سپری شدن دوران کودکی فرزندانشان

1. آن ها از ارتباطشان با فرزند خود لذت نمی برند:

بچه کوچکی که به سرعت از یک کودک به یک فرد نسبتاً خود کفا رشد می کند، واقعاً نیاز به تماس دائمی با بزرگسالان دارد، اما حقیقت این است که والدین نیز به این ارتباط نیاز دارند، بله، زمان آزاد کمتری وجود دارد و مشکلی نیست اگر یک مادر کاری انجام دهد در حالی که کودک در حال بازی کردن است، اما اگر این را به یک عادت تبدیل کنید.

ممکن است متوجه شوید که کودک شما بدون اینکه بدانید و بفهمید بزرگ شده است و زندگی خودش را می کند و شما از دوران کودکی او لذت لازم را نبرده اید ، هیچ راهی برای بازگشت زمان از دست رفته وجود ندارد، بنابراین سعی کنید نه تنها از لحاظ حضوری و فیزیکی به کودک خود نزدیک شوید، بلکه از لحاظ ذهنی نیز به آن ها نزدیک باشید و درکشان کنید و از زمانی که با هم سپری می کنید لذت ببرید.

2. آن ها اغلب به اندازه کافی بچه هایشان را در آغوش نمی گرفتند:

دانشمندان اهمیت در آغوش کشیدن برای سلامتی (برای سلامت جسمی و هم روحی) را به اثبات رسانده اند، تعداد زیادی از مزایای آشکار وجود دارد، اما احتمالاً قبول خواهید کرد که در آغوش گرفتن کودکتان خوب است، برخی اوقات، والدین این کار را به دلایل مختلف انجام نمی دهند و اغلب آن ها اشتباه می کنند ، و این نظریه کاملا منسوخ شده است که آن ها را بیش از حد طولانی بغل نکنید، چرا که به شما عادت خواهند کرد، با گذشت زمان، کودک بزرگ خواهد شد و اجازه نخواهد داد آن ها را در آغوش بگیرید و حسرت چنین روزهایی در دلتان خواهد ماند .

3. از آن ها به اندازه کافی عکس و ویدئو نگرفته اند:

البته، اگر عکس نگیرید اتفاق بدی رخ نخواهد داد، آن تاثیری بر وضعیت ذهنی کودک، ویژگی های اخلاقی آن ها و یا سلامت فیزیکی آن ها نخواهد داشت، اما بسیار محتمل است که در آینده، بخواهید برخی از ارزشمندترین لحظات زندگی خود را به یاد بیاورید و این احساسات را با فرزندان بالغ خود به اشتراک بگذارید.

بسیاری از والدین واقعاً از استفاده نکردن از یک دوربین وقتی که باید می بود متاسف هستند، شما هرگز ثبت یک نمایش آتش بازی را تماشا نخواهید کرد, اما قطعاً اولین قدم های کودکتان (بیش از یک بار) را خواهید دید و آلبوم های عکس (با وجود تمام ابزارها و تکنولوژی که امروزه داریم) هنوز بهترین و مطمئن ترین روش برای نگه داشتن عکس های مهم و زیبا هستند.

4. اولین کلمات آن ها را ننوشتند:

این ها خاطرات خوبی هستند، شما به راحتی می توانید بدون آن ها زندگی کنید و تاثیر بدی در روند زندگی و آینده شما نخواهد داشت، اما بهتر است آن ها را داشته باشید.

5. آن ها به اندازه کافی بازی های خلاقانه انجام ندادند:

ما نمی گوییم که اگر شما بازی های خلاقانه با فرزندتان بازی کنید، او قطعاً به یک هنرمند یا نوازنده تبدیل خواهند شد، اما با این کار قطعا یک فرصت برایش ایجاد خواهید کرد ، اول اینکه، اگر کودک خود را در فعالیت های مختلف دخیل کنید، می توانید بفهمید که آن ها به چه چیزی علاقه دارند و در چه کاری مهارت دارند، بعداً می توانید بر روی توسعه نقاط قوت آن ها کار کنید.

دوم اینکه، هر نوع فعالیت، برای مثال، خواندن با صدای بلند برای آن ها یا بازی کردن با خمیر بازی و اسباب بازی ها با آن ها، هوش و تخیل و واژگانشان را افزایش می دهد و در نهایت این گونه، شما ارتباط بین خود و فرزندتان را قوی تر می کنید و این تنها دلیل خوب برای انجام هر کاری است.

والدین با تجربه اغلب از این که استعداد های کودکان خود را درک نکرده اند افسوس می خورند، اگرچه برخی از توانایی های آن ها را می توان در سن بسیار پایین مشاهده کرد، به کودک خود فرصت دهید تا بازی های مختلف را امتحان کرده و تا جایی که ممکن است حتما در این باره مطالعه کنید.

6. آن ها خیلی سخت گیر بودند:

این درباره گفتن چیزهای بد است که آن ها انجام می دهند و کاملاً متفاوت است که چگونه آن را شروع کنیم، یک افسانه مشهور وجود دارد که هر چه انتظارات بیشتر باشد، فرد موفق تر می شود، اما در حقیقت، شما در واقع می توانید اثر معکوس را به دست آورید:مشکلات رفتاری و حتی مسائل توسعه و البته یکی از جنبه های منفی ممکن است یک رابطه ضعیف با کودکان شما باشد، مجازات ها برای نمرات بد نیز مضر هستند – آن ها تنها می توانند موفقیت کلی خود را در مدرسه کاهش دهند، تنبیه و پاداش دادن به کودکان خود را فقط برای چیزهایی که واقعاً مهم هستند، قرار دهید و در هیچ کدام زیاده روی نکنید .

7. آن ها ایده های کودک خود را در نظر نگرفتند:

در مورد تعداد دفعاتی که این عبارات را می شنوید، چیزی وجود دارد، مثلاً “شما برای تصمیم گیری بیش از حد جوان و کودک هستید”، و یا “بزرگسالان بهتر می دانند”، و این واقعیت وجود دارد که شنیدن این جملات چیزی ناخوشایند است، اما توهین کردن به کودک بدترین اتفاقی نیست که رخ می دهد، کودکانی که نظرشان را غالباً نادیده می گیرند، ممکن است نا امن بزرگ شوند.

این واقعاً منطقی است؛ چطور می توانید بفهمید چه چیزی از زندگی می خواهید، اگر همیشه کسی بود که همه تصمیم گیری ها را برای شما انجام می داده؟ بگذارید که کودکتان نظر خود را انتخاب کرده و بیان کند، بهتر است درباره خواسته های آن ها صحبت کنید و مسائل را توضیح دهیم، نه اینکه آن ها را نادیده بگیرید و محدودشان کنید .

8. آن ها بچه هایشان را به اندازه کافی خوشحال نکردند:

خاطرات خوب از دوران کودکی ارزشمندترین چیزهایی هستند که هیچ کس نمی تواند از ما بگیرد، بیشتر از آن، تعطیلات کوچک می تواند به دستاوردهای بزرگ تر تبدیل شود:اگر کودک در فضای سالم رشد می کند و تجربه های جدید زیادی داشته باشد، به این معنی است که آن ها به طور فعال در حال رشد هستند.

چنانچه بیا نی نی اشاره کرده است کودکان شاد سازگاری با زندگی بزرگسالی راحت تری دارند و روابط جدیدی را شروع می کنند، والدین در مورد زمانی که با هم سپری می کنند احساس دلتنگی خواهند داشت، بنابراین، از آن لذت ببرید و در مورد این که چطور زندگی خود را می توانید جالب تر کنید، فکر کنید و مطمئن شوید که کودک شما تا آنجا که ممکن است لحظات شاد بسیاری دارد.

9. آن ها اغلب توصیه های دیگران را دنبال می کردند:

افرادی هستند که عاشق نصیحت کردن هستند، حتی اگر نادرست باشد و مادران جوان اغلب به آن ها گوش می دهند، زمانی که این “متخصصان” را می بینید، اطلاعات زیادی در مورد نحوه پوشش، غذا دادن و آموزش بهتر به کودکتان خواهند داشت، اما حقیقت این است که شما پدر و مادر هستید و بهتر از هر کس دیگری می دانید که چه چیزی برای کودک شما خوب و چه چیزی بد است، البته، شما می توانید به این نصیحت ها گوش دهید، اما این به آن معنا نیست که شما باید آن ها را دنبال کنید و حتم عملیشان کنید .

یک چیز دیگر، نباید به غریبه ها اجازه بدهید به شما بگویند که بچه تان شیطان است، شما باید همیشه طرف کودک خود را بگیرید و به آن ها این احساس را بدهید که از آن ها پشتیبانی می کنید و مهم نیست که چه کاری انجام دهند، زمانی که به حمایت نیاز دارند، آن ها باید همیشه بتوانند روی شما حساب کنند.

10. آن ها در مهم ترین لحظات زندگی فرزندانشان کنارشان نبودند :

بعضی چیزها که برای ما جدی به نظر نمی رسند، ممکن است برای فرزندان ما واقعاً جدی باشند و همه مردم (بویژه کودکان) باید در لحظاتی مانند اینها، فردی را در نزدیکی خود داشته باشند، حتی اگر اینطور به نظر می رسد که شما دلیل خوبی برای از دست دادن جشن تولد کودک خود دارید، سعی نکنید.

در آینده، وقتی متوجه می شوید که چند حادثه مهم را از دست داده اید، متاسف خواهید شد، برای مثال زمانی را انتخاب کنید که سفره هفت سینتان را بچینید، به تئاتر بروید و یا با هم ملاقات کنید، همه این چیزها مهم هستند و وقتی که بچه ها بزرگ می شوند، این لحظات را از دست خواهید داد و دیگر تکرار نخواهند شد .