برچسب: دانستنی ها

با کودک بی ادب دیگران اینگونه برخورد کنید

برخی از کودکان به علت جلب توجه دیگران ، رفتارهای زشت و به دور از ادبی را از خود بروز می دهند . بیشتر این کودکان با انجام این رفتارها سعی دارند نظر دیگران را به خود جلب کنند حتی اگر این جلب توجه همراه با واکنش بد آنها باشد . بسیاری از ما با این نوع کودکان در میهمانی ها برخورد داشته ایم ، کودکانی که رفتار بی ادبانه و گستاخانه ای از خود بروز می دهند اما والدینشان این رفتار آنها را به روی خود نمی آورد .

در چنین شرایطی برخورد مناسب شما چگونه باید باشد؟ در این بخش از سبک زندگی بیا نی نی به شما طرز صحیح رفتار با کودک بی ادب و گستاخ دیگران را آموزش می دهیم.

با کودک بی ادب چه کنیم؟

چگونگی رفتار با کودک بی ادب دیگران

احساساتتان را کنترل کنید

در این شرایط احساساتتان را کنترل کنید و با پرخاش و عصبانیت عکس العمل نشان ندهید چراکه شما می توانید در کمال ادب و احترام بهترین واکنش ها را نشان دهید .

یک قدم به عقب بردارید

اگر در جمعی بچه دیگری به کودک شما بی احترامی کرد و با او رفتار بی ادبانه ای داشت ، خونسرد باشید و در کار آنها دخالت نکنید ، بگذارید خودشان مسئولیت اتفاقات را به عهده بگیرند و خود مشکلشان را حل کنند . اگر پا پیش بگذارید، آنها می پندارند به فرد دیگری نیاز دارند تا مشکل شان را حل کند.

پس صبرکنید و ببینید که فرزندتان چه واکنشی از خود بروز می دهد و آیا به جای زدن یا داد کشیدن در مقابل توهین بچه دیگر رفتار مناسب از خود نشان می دهد ؟ اگر این چنین است او را تحسین کنید.

شیوه رفتار با کودکان بی ادب در مهمانی

برخورد با کودک بی ادب و گستاخ دیگران

اگر بچه ای رفتار بی ادبانه ای با شما یا فرزندتان داشت نسبت به شدت این رفتار عکس العمل نشان دهید مثلا اگر توهین یا بی ادبی خفیف بود، یک تذکر یا اصلاح ساده کفایت خواهد کرد. بهتر است شما این حرف را در خلوت و به دور از دیگران به او بگویید و سعی کنید این کودک را در مقابل سایر کودکان و بچه خودتان تحقیر نکنید. بهتر است او را به خلوتی ببرید و درباره ناراحت شدن خودتان در ارتباط با موضوعی که مطرح کرده صحبت کنید.

در برخی مواقع نیز کودک متوجه این مسئله نخواهد شد که آنچه گفته موجب آزار بقیه شده است شاید او در خانه این رفتار را دارد و والدین او بدان بی توجهند و او نمی داند این رفتارش نوعی بی ادبی تلقی می شود.

توصیه می شود در چنین شرایطی به دور از هر نوع توضیحی که آمیخته با قضاوت است رفتار کنید و این مسئله را به شکل درخواستی مطرح کنید که دوباره آن را تکرار نکند مثلا بگویید:«وقتی به من می گویی که تاس کبابم چندش آور است، واقعا ناراحت می شوم.» و یا اصلا مجبور نیستی چیزی را که دوست نداری بخوری، اما لطفا نسبت به غذایی که جلویت می گذارم شکایت نکن.»

نحوه برخورد با کودک بی ادب دیگران

وقتی اوضاع از کنترل خارج شد، وارد عمل شوید

اگر کودکی در یک میهمانی به کودک شما توهین نمود و والدین این کودک در همان جا حضور داشتند ، اجازه دهید آنها پادر میانی کنند و شما واکنش نشان ندهید و هیچ گاه به آنها نگویید که که بچه شان نبایست این یا آن کار را می کرد. اگر والدین کودک متوجه رفتار بی ادبانه او نشدند شما کاملا بی طرفانه وضعیت را برایشان توضیح دهید و بگویید که چه اتفاقی افتاده است مثلا بگویید ::«پسر شما به پسر من گفت خنگِ ِ احمق. گفتم در جریان باشید.»

در اکثر موارد والدین با کودک درباره آنچه که گفته صحبت می کنند و مسئله بدون دخالت شما حل می شود اما برخی از والدین رفتاری به جز این از خود بروز می کنند و وقتی شما جریان را به آنها می گویید بلافاصله حالت تدافعی پیدا می کنند. اگر والدین کودک چنین واکنشی از خود بروز دادند به سادگی رفتار بی طرفانه ای نشان دهید و بگویید:«فکر کردم دوست دارید داستان را بدانید.» بهتر است در این شرایط فرزندتان را از آنجا دور کنید.

جلوگیری از رفتار نامناسب کودکان

اگر دیدید شرایط از کنترل تان خارج شده است، کسی باید پا در میانی کند، خصوصا اگر بچه هایی که با هم درگیرند، سن شان زیر 4 سال باشد. اگر والدین بچه ای که توهین کرده همان اطراف است، بگذارید او پادرمیانی کند. به هیچ وجه به آنها نگویید که بچه شان نبایست این یا آن کار را می کرد. بهتر است به او بگویید که چه اتفاقی افتاده و بگذارید خودش عکس العمل نشان دهد.

نخست کاملا بی طرفانه وضعیت را برایش توضیح دهد و این که چه اتفاقی افتاده است:«پسر شما به پسر من گفت خنگِ ِ احمق. گفتم در جریان باشید.» بعد کمی صبر کنید ببینید چه کار می کند. در اکثر موارد پدر یا مادر این بچه درباره آنچه گفته با او صحبت خواهد کرد و کار شما هم تمام خواهد شد.

با این همه، والدین معدودی هستند که وقتی به آنها می گویید بچه شان رفتار نامناسبی داشته، بلافاصله حالت تدافعی پیدا می کنند. اگر چنین اتفاقی افتاد، بهترین کار این است که سعی کنید عکس العملی توأم با خشم و عصبانیت بروز ندهید و به سادگی رفتار بی طرفانه ای نشان دهید و مثلا بگویید:«فکر کردم دوست دارید داستان را بدانید.» در صورت امکان، بهتر است فرزند تان را از این شرایط دور کنید.

بدترین روش برای تربیت کودکان استفاده از تنبیه است اما بدترین تنبیه کودک چیست؟

اصولا والدین برای تربیت و اصلاح رفتارهای غلط کودکان به سراغ تنبیه می روند که اگر نوع این تنبیهات به درستی استفاده نشوند کودک را به مرز بزهکاری و از بین رفتن روحیات مثبت او میکشاند که بسیار خطرناک است.شاید زمانی که نام بدترین تنبیه را می شنوید تنها تنبیه بدنی را به یاد می آورید اما اینطور نیست. در این بخش تنبیهاتی را به شما معرفی می کنیم که باعث بزهکاری کودکان در آینده میشود.

بدترین روش های تنبیه برای کودکان

تنبیهی که هرگز نباید از آن برای کودکان استفاده کنید

برخی از انواع تنبیهات وجود دارد که هرگز نباید برای تربیت کودکان از آنها استفاده کنیم که این تنبیهات شامل تحقیر , اهانت , استفاده از کلمات نیشدار و احیانا رکیک , طعنه زدن و امثال اینها که اثرات زیان بار بسیاری در شخصیت روحی کودکان دارد و تربیت او را مختل میکنند چرا که با ایجاد لجاجت , گستاخی او را به سمت و سوی تربیت ناپذیری سوق می دهد.

بسیاری از مشکلات تربیتی ناشی از این نوع رفتارهاست که پدر با کتک و اهانت و بدتر از همه با مقایسه با دیگران شخصیت کودک را خرد کرده و در نهایت به بن بست تربیتی می رسد پس باید دانست که تنبیهات بدنی و رفتارهایی نادرست از قبیل زندانی کردن کودک در جایی ترسناک خطرات فراوانی را به دنبال خواهد داشت.

تربیت غلط کودکان با بدترین تنبیهات

تنبیهات بدنی کودکان:

برخی خانواده ها کودک را تنبیه کرده و گاها در این امر زیاده روی می کنند و در نهایت به تنبیهات مشکل ساز بدنی میرسند که از مضرات آن هرچه بگوییم کم گفته ایم.

موثرترین روش برای نظم بخشیدن و انضباط به فرزندانتان و آموزش قوانین به او چیست؟ تنبیه؟

برخی افراد با ” زمان تمام شد” برای اصلاح رفتار بد فرزندانشان زندگی می کنند. کودکان را روی صندلی کوچک, چهارپایه یا پله می نشاند. آن ها تایمر را برای چند دقیقه تنظیم کرده و آن را در آنجا نگه می دارند. اغلب اوقات در یک اتاق نسبتاً خسته کننده این اتفاق می افتد اما متاسفانه برخی دیگر روش بهتری را برای اصلاح کودکان خود دارند که در این بخش از بیا نی نی به انها نگاهی خواهیم داشت.

اصلاح رفتارهای اشتباه کودک با تنبیه بدنی

کتک زدن کودک !!

آن ها با چوب یا کمربند به کف دست کودکان می زنند این در حالی است که بسیاری از کارشناسان بر این باورند که زدن با دست, کمربند و یا یک تکه چوب به باسن، بعداً در زندگی کودک مشکلات روانی را ایجاد می کند اما مجازات های بسیار بدتری وجود دارند که فراتر از کتک زدن توسط مادر یا پدر هستند. لطفا پیش از تنبیه فرزند خود در مورد پاسخ این سوالات اطلاعات مفید و کاملی کسب کنید.

چه مهارت های والدینی می تواند به ذهن و روح کودکان ضربه بزند؟

چه چیزی آن ها را مستعد سندروم استرس پس از کتک یا رفتار خشن می سازد؟

به عبارت ساده تر, بهترین راه برای اصلاح رفتار کودکان در حال رشد چیست؟

ایجاد مشکلات روانی با کتک زدن کودک

تنبیه کودک با تحقیر عمومی :

به جرات بدترین تنبیه برای یک کودک تحقیر او به خصوص توسط والدینش است ، تحقیری که علاوه بر کاهش و نابودی عزت نفش کودک اور ا مجبور به دروغگویی و رفتار بسیار زشت دیگر می سازد .

آسیب روحی کودکان با تحقیر کردن آن ها

تنبیه کودک با سس یا فلفل تند!

سس تند را بسیاری از مردم برای غذاهای مختلفشان استفاده می کنند اما افراد کمی از آن به عنوان راهی برای تنبیه کودکان خود استفاده می کنند.برخی از والدین این کار را کرده اند و به دهان افرادی مایعی تند می ریختند ؛ آن ها ادعا می کنند که این کار برای جلوگیری از دروغ گفتن, غیبت کردن و یا گفتن کلمات بد موثر است در حالیکه نمیدانند با این رفتار اشتباه کودک مستعد آلرژی نیز خواهد شد

بدترین راه های تنبیه کودکان که نباید انجام دهید

تنبیه کودک با دوش آب سرد

چه طور ممکن است دوش آب سرد را به عنوان تنبیه انجام داد؟

 مجبور کردن آن ها برای دوش سرد باعث می شود که متحمل ذات الریه و ناخوشی های دیگری شوند. آن ها آب گرم آرامش بخش را ترجیح می دهند. همچنین، در برخی موارد، آن ها ممکن است بعد ها از دوش گرفتن در زندگی شان بترسند، چون مادرشان آن ها را وادار می کرد که برای تنبیه حمام بدی داشته باشند .

چگونه کودکان خود را تنبیه می کنید؟

• سس تند روی زبانشان می ریزید
• کتک می زنید
• آنها را به حمام سرد می برید
• به آنها “وقت تمام” می دهید

اگر نمی دانید که این تنبیهات چه عوارض دارند پس بهتر است بچه نداشته باشید !

عواقب تنبیه کودکان با دوش آب سرد

والدینی که در انضباط کودکان ناتوان هستند، با شدیدترین مجازات هایی که می توانند کودکانشان را مجازات می کنند مگر اینکه آن ها روش هایی پیدا کنند که فرزندانشان را بدون به خطر انداختن آسیب رساندن، آسیب های روانی، و یا حتی کشتن آن ها اصلاح کنند، آن ها ادامه زندگی خود را با پرورش کودکان نامناسب ادامه خواهند داد. اینها روش هایی بود که بسیاری از والدین استفاده می کرده اند و کاملا اشتباه بوده است ؛ پس چه عالی می شود که حتی برای تنبیه کردن کودکانمان نیز به متخصص مراجعه کنیم و مشورت نماییم.

زمان سینه خیز رفتن نوزادان از چند ماهگی و چطور؟

سینه خیز رفتن اولین حرکات نوزاد برای جابه جا شدن و کشف دنیای پیرامونش است. نوزاد با بزرگ شدن ، رفلاکس های نوزادی را آغاز می کند تا حرکاتش به صورت اختیاری و ارادی در بیایند. او کم کم یاد می گیرد که تعادل خود را روی دست ها و زانوها حفظ کند و به جلو و عقب حرکت کند و به تمامی نقاط خانه سرک بکشد. برخی از مادران همواره نگران این موضوع هستند که زمان سینه خیز رفتن نوزادشان به تاخیر افتاده باشد و یا اینکه کودکشان مراحل رشد را به طور صحیح طی نکند. با مطالعه این بخش از بیا نی نی همه چیز را درباره سینه خیز کردن کودکان در می یابید.

زمان سینه خیز رفتن کودک:

کودکان بین 6 ماهگی تا 9 ماهگی یاد می گیرند که سینه خیز بروند اما برخی از کودکان سینه خیز نمی روند و سعی می کنند با گرفتن اشیا برخیزند و سپ‍س راه بروند.

مراحل یادگیری سینه خیز کردن در کودکان

2 تا 3 ماهگی :غلت زدن

نوزاد از 2 تا 3 ماهگی غلت زدن را تجربه می کند. او با حرکت مداوم دست ها و پاهایش به اطراف اگر قدرت بدنی خوبی داشته باشد غلت خوردن را یاد می گیرد. در این مرحله همواره باید مراقب کودک باشید. غلت زدن از پشت به شکم تا 5 ماهگی طول می کشد زیرا به هماهنگی بیشتری بین اعضای بدن نیاز دارد. در این کار به کودک کمک نکنید فقط مراقب او باشید.

مراحل یادگیری سینه خیز کردن

6 ماهگی تا 7 ماهگی

در 6 ماهگی تا 7 ماهگی کودک بعد از یادگیری غلت زدن ، روی شکم خود قرار می گیرد و به تدریج با تقویت عضلات شکم یاد می گیرد که سینه خیز برود. در 6 ماهگی کودک با قرار گیری روی شکم ، سر و شانه ها را بالا نگه می دارد و از بازوی خود به عنوان پشتیبان کمک می گیرد و سپس با نیروی عضلات بازوها، خود را به جلو کشیده و می خزد. سپس یاد می گیرد که شکم خود را از زمین فاصله دهد و چهار دست و پا برود .

چگونگی چهار دست و پا رفتن کودک :

سینه خیز رفتن یکی از مهم ترین قدم ها در راه استقلال حرکتی کودک است. وقتی نوزاد را روی شکم قرار می دهید و گردنش را بالا می گیرد رفلاکس تونیک گردن باعث می شود او به صورت غریزی و برای پاسخ به این حالت دست هایش را صاف کند و زانو هایش را خم کرده و چهار دست و پا شود.

چنانچه بخش نوزاد در بیا نی نی اشاره می کند سپس برای تقویت ماهیچه ها و عضلاتش سعی می کند این وضعیت را حفظ کند و گیرنده های عضلانی را با تکرار مداوم به صورت آماده باش در آورد . ممکن است کودک شما مدتی خودش را به جلو و عقب تاب بدهد زیرا تعادل کافی برای جلو رفتن و ایجاد هماهنگی بین دست ها و پا ها را ندارد. با وارد عمل شدن کانال های تعادلی گوش داخلی هماهنگی بین دست و پا ایجاد خواهد شد و کودک شما قادر به حرکت به صورت چهار دست و پا می شود.

سینه خیز رفتن اولین گام در آماده سازی مغز برای یادگیری حرکات پیچیده تر است زیرا به کودک شما کمک می کند تا بتواند گردن، دست ها و پا هایش را با هم تکان دهد.

چهار دست و پا رفتن کودکان

چهار دست و پا رفتن در 8 ماهگی تا 10 ماهگی

در حدود 8 تا 10 ماهگی کودک بدون کمک والدین و تکیه گاه بنشیند. او با یادگیری نشستن و قوی شدن عضلات بازو، پاها و پشت استفاده از دست ها و زانوها برای جابجایی از حالت نشسته به سینه خیز استفاده می کند. جابجایی با استفاده از زانوها یعنی چهار دست و پا رفتن به او قدرت و سرعتی که برای جابجایی نیاز دارد می بخشد. او به تدریج یاد می گیرد که چگونه از موقعیت سینه خیز به موقعیت نشستن جابجا شود.

چهار دست و پا رفتن در یک سالگی

در یک سالگی کودک حرکت چهار دست و پا را می آموزد و مهارت لازم را برای این کار پیدا می کند و حتی اینگونه از پلکان بالا می رود بنابراین در این سن باید کاملا مراقب کودک بود زیرا ممکن است کارهای خطرناک انجام دهد.

بعد از چهار دست و پا راه رفتن چه اتفاقی می افتد؟

پس از آنکه حرکت چهار دست و پا نوبت به راه رفتن می رسد و کودک به همه چیز مثل میز نهارخوری ، مبل ها و یا حتی به پاهای خود شما آویزان می شود تا بایستد. پس از تمرین این کار او توانایی پیدا می کند تا در موقعیت ایستاده با نگهداشتن خود به اسباب و اثاثیه جابجا شود. سپس بدون گرفتن وسایل سعی در حرکت کردن می کند و راه می رود.

چگونگی تشویق کودک به سینه خیز رفتن

بهتر است کودکتان را روی شکمش قرار دهید و او را تشویق به قرار گرفتن روی شکم کنید. اما کودک خود را نباید زمان زیادی در این حالت قرار دهید زیرا به گردن و کمر او آسیب می رسد.

تشویق کودک به سینه خیز رفتن

چگونه می توان کودک را در مرحله سینه خیز از خطرات حفظ کرد؟

خانه را برای جلوگیری از بروز خطر ایمن کنید.

مراقب عبور کودکتان از پلکان ها باشید و تا 18 ماهگی مسیر عبور کودک به سمت پلکان ها و سایر جاهای خطرنک را مسدود کنید.

اگر خانه تان سرامیک است ، سطح خانه را با قالی، قالیچه یا موکت بپوشانید.

علت سینه خیز نرفتن کودک 

پاهایی با انحنای به سمت داخل:

بدلیل جمع شدن بدن نوزادان در رحم، ممکن است که پای نوزاد به سمت داخل انحنا داشته باشد و برای صاف شدن پا به طور کامل به کمی زمان نیاز است. اگر این پدیده ی طبیعی تا وقتی که نوزاد بتواند روی شکم خود بخوابد رخ ندهد، موجب جلوگیری از حرکات نوزاد مثل چهار دست و پا خزیدن می شود. بیا نی نی توصیه می کند که نوزاد را برای معاینه میزان خمیدگی نزد متخصص کودکان ببرید.

2ـ کف پای صاف:

صافی کف پای نوزاد روی تواناییش در راه رفتن تاثیر می گذارد. داشتن پای صاف چهار دست و پا خزیدن را عقب می اندازد زیرا باعث شود مچ پا به سمت داخل خم شود. پای نو پایان معمولا بعد از سه سالگی شروع به گرفتن انحنای خود می کند.

3ـ زمان کافی روی شکم سپری نشده:

یکی از اصلی ترین دلایل برای تاخیر در خزیدن نگذراندن زمان کافی کودک به روی شکم به دلیل ترس والدین از رخ دادن اتفاقات نا گواراست. این ترس سبب می شود که نوزادان از حالت خوابیده به طور مستقیم به حالت نشسته در بیایند و زمانی برای خزیدن نداشته باشند. پس در طی روز نوزاد خود را روی شکم قرار دهید.

زمان سینه خیز رفتن نوزادان و دلیل تاخیر آن

4ـ فرصتی برای امتحان وجود نداشته:

گاهی والدین یا اقوام نوزادان را بیش از حد معمول در آغوش می گیرند به همین علت این نوزادان زمان کمی برای آشنایی با حرکت ماهیچه های خود خواهند داشت.

5- به حالات دیگری حرکت می کنند:

اگر کودکتان حرکات دیگری به جز خزیدن مانند غلت زدن، نشستن، از جلو یا عقب افتادن یا با دست خود را به جلو کشیدن انجام می دهند ، نیازی به نگرانی نیست اما اگر فرزندتان کم تحرک است، آرام دست ها و پا هایش را بکشید و به او در نشستن کمک کنید.

نشانه هایی که باید موجب نگرانی شما شود

1ـ گرفتگی عضلات

2ـ عضلات پای ضعیف

3ـ تاخیر در دیگر مراحل رشد

جدا خوابیدن کودک از اتاق والدین و نکاتی برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

چالش هایی که همه والدین درهر مرحله از زندگی و رشد کودک ، با آن روبرو هستند شامل از شیر گرفتن، آموزش دستشویی رفتن و جدا کردن جای خواب کودکان می باشند که هر کدام به شیوه مناسبی حل می شود.

سنین 3 تا 3 و نیم سالگی بهترین و امن ترین دوره جدا نمودن کودک از مادر برای تنها خوابیدن او است. سنی که کودک ، قابلیت رفع مشکلات خود را به قدر کافی داشته و برای بیان نگرانی هایش زبان قابل فهمی دارد، در کل کودک در این سن رفتار اجتماعی رشد یافته ای توام با اعتماد به نفس و بیان تعلق می یابد و نسبت به بچه های کوچک تر از خود مهربان بوده و در او رفتارهایی مانند مراقبت از آنان و مسئولیت پذیری دیده می شود.

بهترین سن برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

نکاتی برای خواباندن کودک در اتاق خودش

والدین نیز باید برای سلامت بیشتر کودک اتاق خواب او را از خود جدا کنند . در جدا نشدن کودک و والدین یک میل دوطرفه وجود دارد؛ یعنی همان طور که کودک دوست ندارد از والدینش جدا شود، والدین هم تمایلی به جدا کردن او ندارند، پس بهتر است ، مادران بدانند برای سلامت کودک لازم است ، اتاق کودک و والد را جدا کنند.

برای جدا کردن اتاق کودک از والدین اولین چیزی که نیاز است، همراهی والدین به ویژه مادر خانواده می باشد که با آرامش مادرانه می تواند به حل این مشکل کمک کند. با چندین راهکار ساده به شما کمک می کنیم تا بتوانید کودک خود را در اتاق خواب خودش بخوابانید.

راه حل هایی برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

مطمئن شوید که خوابیدن کودک در اتاق والدین به خاطر عادت است نه به علت ترس.

این کار در شب های اول بسیار سخت خواهد بود واو هر کاری می کند تا خودش را به کنار شما برساند و باز هم در تخت شما بخوابد. شاید او پشت در اتاق شما بخوابد تا بدین روش اعتراض کند. در این حالت شما از سیستم محرومیت استفاده کنید و به او اجازه ندهید بازی مورد علاقه اش را انجام دهد و به این شیوه به او بفهمانید در این کار جدی هستید و باید تسلیم شود.

اگر وابستگی کودک به شما زیاد است ، برای شروع، کنار تخت کودک بنشیند تا زمانی که کودک به خواب برود، در شب بعد کمی دورتر از تخت بنشینید و هر شب به تدریج این فاصله را بیشتر کنید تا جایی که از اتاق خارج شوید و جلوی در اتاق و در دیدرس کودک بنشینید به طوری که بتوانید با کودک حرف بزنید. در زمان اجرای این شیوه بهتر است با کودک ارتباط چشمی و فیزیکی برقرار نکنید.

علت نخوابیدن کودک در اتاق خودش

بهترین ایده ها برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

اتاق کودک خود را زمانی جدا کنید که کودک راه رفتن را آموخته باشد تا بتواند در صورت لزوم پیش شما بیاید و شما را مطلع سازد.

چند شب متوالی قبل از خواب برای کودک تان کتاب بخوانید٬ قصه بگویید٬ با او صحبت کنید٬ اجازه دهید برای تان صحبت کند و یا در صورت لزوم کمی کنارش بخوابید تا احساس آرامش و امنیت یابد.

شما می توانید کنار کودکتان بخوابید و زمانی که خواب او سنگین شد او را به اتاقش ببرید.

تکنیک هایی برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

برای اینکه کودک به راحتی در اتاق خواب خود بخوابد می توانید اتاق کودک را با وسایلی جذاب مانند ماه و ستاره های شب نما، جعبه موسیقی و شب خواب تزئین کنید.

به ازای هر شبی که کودک شما توانست به تنهایی در اتاق خودش بخوابد ، برای او جایزه هایی در نظر بگیرید و یا برچسب های ستاره ای یا عروسکی در اتاقش نصب کنید.

جایزه برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

نکته خوابیدن کودک در اتاق خودش:

اگر درخواست های کودک برای خوابیدن در کنار والدین پشت سر هم تکرار شود بدون شک عاملی مانند انواع ترس، کابوس و…موجب ناآرامی کودک شده است که می تواند میل کودک به برگشتن به اتاق والدین را بیشتر کند.

همچنین تماشای بعضی برنامه ها و فیلم هایی که برای سن کودکان مناسب نیست، باعث نگرانی و پریشانی هنگام خواب می شود ، به همین دلیل والدین باید نسبت به بروز هر نشانه ای هوشیار باشند و بعد از برطرف شدن عوامل تهدید کننده، از فرزندشان انتظار اطاعت از قانون را داشته باشند.

راهکارهایی عالی برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

هنگام ورود کودک به سن دو سالگی او را دورتر از خود بخوابانید و زمان شیر دادن شما به سراغ او بروید تا عادات اشتباهی مانند در دست گرفتن دست مادریا نوازش صورت مادر و … را پیدا نکند.

اگر کودکتان به علت بدخوابی چندین مرتبه ، بیدار شد او را سرزنش نکنید و برای خوابیدن مجدد تحسینش کنید.

از علل سردی میان زوجین حضور بیش از اندازه فرزندان در اتاق خصوصی والدین است که حتی منجر به بروز اختلافات و برخوردهای نامناسبی میان والدین می گردد. از این رواهمیت جدا سازی محل خواب کودکان از اتاق والدین ضروری و با اهمیت است.