برچسب: دانستنی ها

ویژگی های خود شیفتگی در کودکان

خودشیفتگی یکی از اختلالاتی است که جامعه امروز با آن روبرو است و خودشیفتگی کودکان یکی از دغدغه های مهم والدین است . این مطلب به شما کمک می کند تا بتوانید با خصوصیات اخلاقی کودکان خودشیفته و چگونگی رفتار با این کودکان بیشتر آشنا شوید.

اختلال شخصیت خودشیفته محصولی جانبی از محیط خانوادگی در دوران کودکی است. همه کودکان نیاز به تایید و توجه از جانب خانواده شان را دارند. کودکان با خانه هایشان منطبق می شوند و اغلب معقول ترین ومولدترین انطباق با شرایط خانه باعث به وجود امدن یک خودشیفته می شود. ارزش های خود شیفتگی در والدین در این موقعیت کودک در خانه ای بزرگ می شود که والدین بسیار مقایسه گر هستند و فقط موفقیت های بزرگ را پاداش می دهند. یک یا هردوی این والدین خودشیفتگی نمایشی دارد.

در سال های اخیر، توجه روان شناسان اجتماعی و شخصیت، همچنین منتقدان اجتماعی- فرهنگی، به مقوله خودشیفتگی در جوامع امروزی افزایش پیدا کرده است؛ زیرا طبق بررسی های انجام شده توسط یکی از منتقدان، به نام «کریستوفر لش»، به دلیل ایجاد تغییرات زیربنایی در جوامع امروزی، خودشیفتگی در میان نسل امروز شیوع بالایی پیدا کرده است، به طوری که وی این احتمال را تحت عنوان «روان رنجوری عصر حاضر» مورد بررسی قرار داده است. افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته، درکی غیرواقع بینانه و کاذب از اهمیت خود دارند؛ صفتی که به خودبزرگ بینی معروف است.

این افراد معتقدند که خاص و بی همتا هستند و فقط افراد یا موسسات خاص یا عالی رتبه قادر به درک آن ها هستند و لذا تنها باید چنین افرادی در ارتباط باشند. افراد خودشیفته نیاز مفرطی به تحسین شدن دارند لذا ممکن است به صورت دائمی به این موضوع اشتغال ذهنی داشته باشند که تا چه اندازه کارهای خود را خوب و درست انجام می دهند و تا چه اندازه دیگران نظر مساعدی نسبت به آن ها دارند. این اشتغال ذهنی اغلب به شکل نیاز مداوم به توجه، تحسین و تایید از سوی دیگران در می آید.

افراد خودشیفته چگونه افرادی هستند

ویژگی دیگر این افراد این است که همواره احساس محق بودن می کنند، یعنی به شکل نامعقولی انتظار دارند که دیگران برخورد بسیار مطلوبی با آن ها داشته باشند و با بی چون و چرا تسلیم خواسته های آن ها شوند. این افراد در روابط میان فردی خود استثمارگر هستند، یعنی از دیگران برای رسیدن به اهداف خود سوءاستفاده می کنند و ممکن است از آن ها بیگاری بکشند و معمولا تنها در صورتی با دیگران روابط دوستانه یا عاشقانه برقرار می کنند که احتمال بدهند طرف مقابل شان به پیشبرد مقاصد آن ها کمک کرده و یا به طریقی عزت نفس شان را افزایش می دهد.

 چرا کودکان امروز خود شیفته می شوند

 فرد خودشیفته توانایی همدلی با دیگران را ندارد و تمایلی برای دریک یا شناخت احساسات و نیازهای دیگران نشان نمی دهد و اغلب نسبت به افرادی که درباره نگرانی ها و مشکلات خود صحبت می کنند بی صبر و تحقیرکننده رفتار می کند؛ این در حالی است که او از دیگران توقع دارد که او را تحسین کرده و تمامی خواسته ها و نیازهای او را برآورده سازند. همچنین نقص شدید در برقراری روابط صمیمانه، سردی هیجانی و فقدان علاقه متقابل در افراد خودشیفته کاملا مشهود است.

فرد خودشیفته اغلب به آسانی آزرده خاطر می شود و زمانی این آزردگی رخ می دهد که احساس عزت نفس کاذب فرد خودشیفته مورد تهدید قرار می گیرد. معمولا افراد خودشیفته به دیگران حسادت می ورزند و سعی دارند ویژگی ها و محسنات دیگران را نادیده بگیرند و همواره اعتقاد دارند که خودشان بیش از دیگران مستحق پیشرفت هستند. در مورد این افراد، اگر شخصی نقشی در پیشرفت آن ها داشته باشد. بی رحمانه زحمات او را بی ارزش جلوه می دهند. به علاوه این افراد معمولا رفتارها و نگرش های پرنخوت و متکبرانه ای از خود نشان می دهند که می تواند به طور جدی در روابط میان فردی آن ها اختلال ایجاد کند.

افراد خودشیفته عزت نفسی بسیار شکننده دارند، به طوری که این خصوصیت، آن ها را نسبت به ضربه ناشی از انتقاد و یا شکست بسیار حساس و آسیب پذیر می سازد، به طوری که این افراد در برابر انتقاد دیگران به شدت دچار احساس حقارت، تهی بودن و بی ارزش می شوند، بنابراین ممکن است در برابر این عمل دیگران متقابلا با نفرت، خشم یا حمله گستاخانه واکنش نشان دهند؛ چنین تجاربی اغلب منجر به انزوای اجتماعی، یا تظاهری از فروتنی کاذب در فرد خودشیفته می شود که می تواند خود بزرگ بینی فرد را پنهان کرده و از آن محافظت نماید.

پژوهش های روان شناختی انجام شده در حوزه عوامل ایجاد خودشیفتگی در افراد، نظام خانواده و پویایی های آن را در شکل گیری این اختلال بسیار موثر ارزیابی کرده اند. در نظام خانواده، نوع اعتقادات، نگرش ها، فعالیت ها و نحوه برخورد والدین با فرزندان، در قالب الگوهای خانوادگی و سبک های فرزندپروری نمود پیدا می کند؛ حال این که والدین در هر عصری چه سبک و الگویی را برای تربیت فرزندان خود انتخاب می کنند، تحت تاثیر عوامل گوناگونی است که مهم ترین این عوامل شرایط و مقتضیات حاکم بر جامعه در آن دوره زمانی است؛

بدین صورت که ساختار و پویایی نظام خانواده، در پاسخ به تغییرات جامعه، تغییر می یابد که این دگرگونی در نهایت منجر به ایجاد تغییرات عمده ای در ویژگی های شخصیتی فرزندان آن نسل خواهدشد. عامل دیگری که بر چگونگی سبک های فرزندپروری در یک نظام پویای خانواده تاثیر می گذارد، فضای عاطفی حاکم بر خانواده است که درواقع نشأت گرفته از چگونگی روابط همسران با یکدیگر است. فضای متشنج و ناامن حاکم بر خانواده، می تواند اثرات بسیار مخربی را بر شخصیت فرزندان آن خانواده بر جای بگذارد.

در رابطه با علل شیوع خودشیفتگی در عصر حاضر، باید گفت که نظام های خانوادگی شکل گرفته در این عصر، متاثر از عوامل فوق الذکر، عملکرد مناسب و صحیحی در رابطه با فرزندپروری نداشته اند که در نتیجه آن شاهد افزایش این اختلال در فرزندان امروز هستیم که در ادامه، این دو عامل مورد بررسی قرار خواهدگرفت.

در مورد عامل اول شیوع بالای خودشیفتگی در نسل امروز، این نکته قابل توجه است که امروزه والدین، در مقایسه با نسل پیشین خود، حساسیت بیشتری نسبت به افکار و الگوهای حاکم بر جامعه دارند؛ به گونه ای که به دلیل یکسری تغییرات صورت گرفته در اذهان عمومی، برای نمونه، در این عصر ازدواج ها معمولا با انتخاب جوانان صورت می گیرد و تقریبا اجبار والدین برای ازدواج با یک فرد خاص، دیگر رایج نیست و یا تنبیه بدنی کودکان در جوامع امروزی تقریبا منسوخ شده است و در مقابل احترام به فرزندان و حفاظت از عزت نفس آن ها، بیش از پیش مورد توجه والدین امروز قرار گرفته است.

بسیاری از این گونه تغییرات اجتماعی، تاثیرات مثبتی را بر نظام های حاکم بر خانواده های امروزی داشته است ولی در مقابل، تغییرات نامناسبی نیز در برخی عقاید حاکم بر جامعه ایجاد شده است که به تغییراتی در نحوه فرزندپروری والدین و ایجاد مشکلات و آسیب هایی در فرزندان نسل امروز منجر شده است؛ یکی از این تغییرات، کم شدن اقتدار در والدین امروز است.

درواقع در نسل امروز، یک جا به جایی قدرت اتفاق افتاده است، به این صورت که امروزه والدین به عنوان مراجع قدرت از سوی فرزندان در نظر گرفته نمی شوند و دوران کودکی آن ها، بدون وجوه درکی از اقتدار والدین سپری شده و قدرت با فاصله زمانی به نهادهای آموزشی و اجتماعی انتقال یافته است، این حالت، رسیدن به استقلال عاطفی را برای فرزندان نسل امروز دشوار می سازد. این درحالی است که تا پیش از این، فرزندان نسل های پیشین، به والدین خود به عنوان مراجع قدرتی نگاه می کردند که در عین حال که تکیه گاه قدرتمندی برای آنان بودند، در مواقع لزوم آن ها را به دلیل اشتباهات شان مورد مواخذه قرار می دادند و در عین حال محبت کافی را نیز نثارشان می کردند؛ این تجربه فرزندان نسل های گذشته، باعث می شد تا آن ها با تصویری کاملا آرمانی یا کاملا اهریمنی از والدین خود بزرگ نشوند و تصورشان از والدین خود، به واقعیت نزدیک باشد.

در عین حال، این تجربه هم زمان عشق و تنبیه از سوی والدین نسل دیروز، به فرزندان آن نسل، درس بزرگی آموخت، از جمله این که می توان به این والدین قدرتمند اعتماد کرد و در نتیجه در کودک دیروز، خودپنداره سالم عزت نفس متعادلی شکل می گرفت که باعث می شد در آینده، وقتی از سوی دیگران مورد انتقاد قرار می گرفت، احساس حقارت و بی ارزشی در او ایجاد نشود. بدین ترتیب فرزندان نسل های گذشته ای که با سبک فرزندپروری مقتدرانه و محبت آمیز، بارآمده بودند از امنیت عاطفی بنیادینی برخوردار می شدند که آن ها را قادر می ساخت که در طول زمان، خود را از پوسته تخیلات و تفکرات کودکی رها کرده و در نهایت به بلوغ روانی- عاطفی دست پیدا کنند.

اما در عصر امروز، ستایش افراطی کودکان توسط والدین آن ها، غلو کردن در توانایی های آن ها، تحسین و تمجید بی مورد و در عین حال عدم انتقاد از کودکان در مواقع لزوم، همچنین ارضای بی چون و چرا و دائمی نیازهای فرزندان و عدم اقتدار لازم در والدین، باعث شکل گیری شخصیت ناپخته، بسیار شکننده و پرتوقع در کودکان امروز شده است. فرزندانی که در نتیجه چنین تربیتی، واجد نشانه های خودشیفتگی شده اند و به دریافت تحسین و تمجید مداوم و ارضای بی چون و چرای خواسته هایشان عادت کرده اند و توقع دارند که تمامی افرادی که با آنان در ارتباط هستند، چنین برخوردی را با آنان داشته باشند، وقتی در مراحل بعدی زندگی و ورود به محیط های اجتماعی، با برخورد دیگری از سوی دیگران مواجه می شوند، سرخورده و منزوی خواهند شد.

نشانه هایی که خبر از خود شیفتگی کودکان می دهد

همان طور که اشاره شد، خودشیفتگی در فرزندان امروز، علاوه بر فقدان اقتدار والدین، می تواند نتیجه عامل دیگری نیز در پویایی نظام خانواده های امروز باشد و آن افزایش شمار خانواده های آشفته و تشنج در جوامع امروز است.
در جو آشفته و نابسامان چنین خانواده هایی، فرزندان آزاد و بی اعتنایی های بسیار شدیدی را تجربه می کنند که در نتیجه این آسیب ها، به شکل دیگری، زمینه برای ایجاد خودشیفتگی در فرزندان ایجاد می شود که در این حالت به آن خودشیفتگی جبرانی می گویند؛ در این حالت، مطابق با نظریه روابط شیء که بر تاثیر رابطه آشفته والد- فرزند بر رشدِ «درک خویشتن» تاکید می کند، خودشیفتگی بیمارگونه نتیجه فقدان همدلی بدرفتاری جسمی و روانی و بی توجهی والدین، رد طول دوره رشد کودک است.

هر کودکی نیاز دارد که از سوی والدین خود، برای دستاوردها و کارهای مثبتی که انجام می دهد، مورد تشویق و تایید قرار بگیرد و بدون دریافت چنین بازخوردهای مثبتی، تنها دو راه انتخاب برای ادامه مسیر زندگی کودک باقی می ماند؛ مسیر اول، انتخاب یأس و ناامیدی و افسردگی در زندگی که به شخصیتی افسرده خو در بزرگسالی منجر خواهدشد و مسیر دوم پناه بردن به خیال پردازی های خودبزرگ بینانه برای جبران آن چیزی است که کودک در زندگی خود از آن بی بهره بوده است.

این خیال پردازی های خودبزرگ بینانه و این خودشیفتگی جبرانی، به کودک ناایمن، احساس امنیت کاذبی می دهد که در نتیجه آن خودِ چندپاره ای ایجاد می شود که به طور متزلزلی بر عقاید خودبزرگ بینانه و غیرواقعی در مورد شایستگی و جذابیت فرد استوار است. در حقیقت، کودکی که در یک خانواده آشفته و نابسامان، به طور مکرر مورد آزارد جسمی، روانی و بی توجهی والدین قرار می گیرد، این خودشیفتگی جبرانی، می تواند راه حل سازگارانه ای برای او محسوب شود؛ او با استراتژی افکار واقعیت و غوطه ور شدن در جهان تخیل خود، می تواند از رویارویی با احساسات دردناک درونی خودش اجتناب ورزد.

هنگامی که این کودک به دوران بزرگ سالی خود می رسد، خودشیفتگی جبرانی او، به صورت جنبه های تثبیت شده و ناخودآگاه از نمای شخصیت او جلوه گر می شود. با توجه به آنچه گفته شد، به نظر می رسد فقدان آگاهی خانواده های امروز از شیوه های درست فرزندپروری و تاثیرات مخربی که جو ناسالم خانواده بر روی شخصیت فرزندان می گذارد، مهم ترین عوامل ایجاد چنین معضلی در جامعه امروز است؛ معضلی که تبعات منفی اجتماعی و حتی اقتصادی در بر خواهدداشت، زیرا افراد خودشیفته بسیار مستعد ابتلا به افسردگی هستند که این امر مشکلاتی را برای آن ها ایجاد کرده و حضور موثر آن ها را در جامعه کاهش می دهد.

همچنین بررسی ها نشان می دهد که یکی از عوامل ایجاد خودشیفتگی در فرزندان، خودشیفتگی والدین است؛ بدین ترتیب انتظار می رود که خودشیفتگی در نسل های آینده نیز ادامه یابد و اثرات مخربی را بر پیکر جامعه وارد سازد. بنابراین بهتر است در این زمینه، توجه متخصصان امر، به جای درمان، معطوف به پیشگیری از بروز این مشکل در جامعه باشد. در این رابطه، نیاز به ارائه برنامه های گسترده آموزشی در سطح جامعه در زمینه شیوه های صحیح فرزندپروری و تحکیم ساختار خانواده کاملا احساس می شود.

دلبستگی کودکان انواع گوناگونی دارد

از روش های تشخیص نوع دل بستگی در کودکان قرار دادن کودک در محیطی تنها به دور از پدر و مادر خود میباشد که عکس العمل کودک در این شرایط به ما کمک می کند در مورد نوع دل بستگی دل بندانمان اطلاعاتی کسب کنیم .

هر شکافی بین مادر و کودک می تواند اثر منفی و قاطعی بر تحول شخصیت کودک داشته باشد که در بزرگسالی منجر به اختلالات رفتاری گردد. طبق پژوهش ها تجارب اولیۀ مادر و کودک می تواند به دلبستگی ناایمن منجر شود، که هر چند پدیدۀ مرضی نیست ولی می تواند به پدیده های مرضی بزرگسالی منجر گردد.ون واگنر بیان می کند کودکان با تشخیص اختلال افسردگی، اختلالات اضطرابی، نافرمانی مقابله ای و … اکثراً دچار مشکلات دلبستگی و دارای تاریخچه ای از بدرفتاری، غفلت و آسیب های دوران اولیۀ کودکی می باشند.

با وجود اینکه نوپایان و نوباوگان در محیط خانواده، اغلب به مادر خود دلبسته می شوند اما باطنِ روابط و کیفیت این پیوند عمیق عاطفی با مراقب (ممکن است مادر یا پدر باشد و یا هر شخص دیگر)، از کودکی به کودک دیگر متفاوت است. بگونه ای که کودکان، طیف رفتارهای متعددی را برای بروز دلبستگی از خود بروز می دهند.
برای تشخیص و فهمیدن مدل دلبستگی در فرزند خود، فقط کافی است در یک فضای نا آشنا و جدید، کودک نوپای خود را با اسباب بازی های محبوبش برای مدت زمان کوتاهی (5- 4 دقیقه) تنها بگذارید تا بتوانید واکنش او را هنگام غیبت تان بررسی کنید. البته در این آزمایش حضور یک فرد غریبه با کودک در اتاق هم، برای مراقبت و مشاهدۀ واکنش کودک نوپا در زمان نبودِ شما، لازم است. نکتۀ دیگر اینکه، از این روش برای تعیین کیفیت دلبستگی نوباوگان و نوپایان 3 تا 1 ساله، استفاده می شود.

تشخیص انواع دلبستگی در کودکان

1. دلبستگی ایمن:
وقتی دلبستگی کودک در شرایط ایمن باشد، در فضای نا آشنا، کودک نوپا حضور و وجود والدش را همچون جان پناه و پناهگاهی ایمن تلقی می کند و به محضِ نبودِ والد مراقب، نمی تواند فرد غریبه را جایگزینِ وجودِ آرام بخش و مطمئنِ والد (مادر) خود کند.
با حضور والد در موقعیتی نا آشنا، کودک نوپا با اطمینان خاطر به کنجکاوی، کنکاش و بررسی محیط اطراف خود می پردازد. با اسباب بازی هایش با آسودگی و آرامش خاطر، بازی می کند. اما در هنگامی که مادر (والدِ حامی) او را در اتاق با فرد غریبه و اسباب بازی هایش تنها می گذارد، کودک گریه و زاری سر می دهد و اضطراب جدایی در رفتار او، کاملا مشهود است. چون او وجود مادرش را به فردی غریبه ترجیح می دهد و پس از بازگشت مجدد مادر به اتاق، بلافاصله با مادرش ارتباط برقرار کرده و به او نزدیک می شود و پس از گذشت مدتی کوتاه، گریه اش قطع می شود. الگوی دلبستگی ایمن، متداول ترین الگوی دلبستگی در تمام جوامع و کشورها محسوب می شود.

دلبستگی در کودکان انواع مختلفی دارد

2. دلبستگی دوری جو و جدایی طلب:
ماری اینسورث که مبدع روش موقعیت غریب برای سنجش کیفیت دلبستگی در نوباوگان ونوپایان است؛ در بررسی های خود به این نتیجه رسید که برخی از نوباوگان، در نبودِ والد، از غیبتش ناراحت نمی شوند و واکنشی مانند والد خود به فرد غریبه نشان می دهند. در هنگام حضور والد در اتاق، نسبت به او بی اعتنا بود و اهمیتی به حضور او در اتاق نمی دهند. همین طور هنگام بازگشت دوبارۀ والد به اتاق، تمایلی به استقبال کردن و ارتباط گرفتن با والد خود را ندارند و از او دوری می کنند و یا حداقل در ارتباط گرفتن مجدد با والد، به آهستگی و با سردی رفتار می کنند. این موضوع از در آغوش والد نرفتن و نچسبیدن به او هنگام مراجعۀ دوباره به اتاق فهمیده می شود.
احتمالا والدین این قبیل نوباوگان، وقت کمتری را با فرزند خود سپری میکنند و یا تعامل کودک با خود را پس می زنند و حاضر به برقراری ارتباط با فرزند نوپای خود نیستند. البته شق سومی هم وجود دارد. ممکن است والدین کودک دوری جو، خیلی او را کنترل کرده و زیر ذره بین کنترل خود گرفته اند تا این حد که فرزند آنها، دلبستگی دوری جو و جدایی طلب را از خود نشان می‎ دهد.
3. دلبستگی مقاوم:
این دست از کودکان، به دلیل ترس جدایی از والد، لذت استفادۀ کافی از محیط را نمی برند. به همین دلیل، در موقعیتی نا آشنا، مدام به والد خود می چسبند و پس از بازگشت مجدد والد، رفتار کتک زدن را از خود بروز می دهند و به اصطلاح، قشقرق به راه می اندازند و به راحتی هم نمی توان آنها را ساکت و آرام کرد.
بچه‎هایی با دلبستگی مقاوم، از ارتباط گرفتن با دیگران می ترسند و کمتر تمایل دارند در فضاهای نا آشنا و در کنار افراد غریبه، حاضر شوند. البته دربارۀ این موضوع باید بررسی شود آیا سرشت کودک و یا فرهنگ خانواده بدین گونه بوده یا این مسئله توسط محیط و عوامل بیرونی، تقویت شده است؟
4. دلبستگی آشفته – سردرگم:
رفتار کودکان با این شیوۀ دلبستگی، پر از تضاد و تناقض است. آشفتگی و پریشان حالی را می توان از نوع رفتارهای آنان فهمید. مثلا در هنگام مراجعۀ دوبارۀ مراقب (مادر) به اتاق، با گرفتن ژست های عجیب و غریب به خود، نگاهشان را از مادر می گیرند. بعد ممکن است، یک دفعه و به صورت غیر منتظره، گریه و زاری کنند. گاهی با نگاهی خشک و افسرده، به مراقب خود نگریسته و برای تعامل برقرار کردن با والدین خود هم، به شدت مقاومت می کنند.
در مجموع، نا امنی بیشتری در رفتارکودکان با دلبستگی آشفته – سردرگم وجود دارد که باید علت بروز آن در این دست کودکان بررسی شود.
پژوهشگران در این رابطه، به 4 عامل مهم و مؤثر بر ایمنی دلبستگی رسیده اند:
1. تدارک دیدن زمان و فرصت برای تعامل و ارتباط با کودک،
2. چگونگی کیفیت مراقبت،
3. سرشت و ویژگی های شخصیتی کودک،
4. وضعیت و شرایط خانواده ای که کودک و والدین در آن زندگی می کنند.
همچنین مطالعات نشان می دهد تنوع فرهنگی، نقش پر رنگی در ثبات دلبستگی نوپایان دارد. به گونه ای که رفتار نوپایان تا حد زیادی تابع پیامدهای اعتقادات، ارزش های اجتماعی و آداب و رسوم فرهنگی خانوادۀ خود است. کودکان طبقه های متوسط اجتماعی و اقتصادی که ثبات و هماهنگی در زندگی آنها وجود دارد؛ کیفیت دلبستگی شان ایمن و پایدار است. پس بهتر است با فراهم کردن محیطی مناسب، دلبستگی ایمن و خاطرات خوبی را برای فرزند دلبندمان ایجاد کنیم.

مادران کودکان خردسال چه نکاتی را باید رعایت کنند

مادر شدن یکی از نعمت های الهی است که باید به خاطر این نعمت بزرگ خداوند را شاکر باشیم . تربیت و نحوه ی برخورد با کودک یکی از اصول های مهمی است که باید مادران سرزمینمان با آنها آشنا شوند . در این مطلب شما را با نکات که باید مادرانی که کودک نوپا دارند رعایت کنند .

دوره ی خردسالی سنین 3 تا 5 سالگی را شامل می گردد که دوره ی سنی کودکستانی نیز نامیده می شود. در این دوره ی سنی ، کودکان نسبت به هم تفاوت هایی دارند که کم و بیش در طول زندگی نیز ادامه دارد. این مرحله ی سنی ، به لحاظ رشد و نمو رفتاری ، اخلاقی ، جسمی و همچنین شکل تغذیه ی کودک ، از اهمیت خاصی برخوردار است.

دوره ی خردسالی شروع شکل گیری اخلاقی کودکان است و کودک در برابر سرزنش والدین حرف آنها را گوش می کند و برای جلب نظر والدین خود کارهای خواسته شده را انجام می دهد تا پاداش بگیرد، بدون این که درستی یا نادرستی عمل خود را بداند.

نکات مهم که مادران باید بیاموزند

نکاتی طلایی که باید مادران یاد بگیرند

8. بدانید قرار است برای کمک خواستن روی چه کسانی حساب کنید

کسانی را که می توانید به وقت نیاز سراغ شان بروید شناسایی کنید. دوستانی که خوب بلد باشند هر وقت نظرشان را خواستید نظر بدهند و هر وقت لازم بود سکوت کنند و فقط گوش بدهند و یار و یاورتان باشند، خیلی با ارزشند و هر وقت که نیاز به کمک داشتید اولین کسانی هستند که باید خبرشان کنید. برای یک مادر با کودکی خردسال، داشتن این دوستان و اقوام، موهبتی مضاعف است. این افراد را دوست داشته باشید و مرتبا از آنها قدردانی کنید.

9. یادتان باشد که الگو هستید

با تفاوت دختر و پسر در رفتارهایشان بیشتر آشنا شوید

والدینی که به تازگی دارای فرزند دختر یا پسر شده اند شاید آشنایی زیادی با تفاوت های رفتاری کودک دختر و پسر با یکدیگر نداشته باشند و کودکان خود را با کودک دیگری مقایسه کنند ما در این مطلب سعی داریم شما را با تفاوت های دختر وپسر و حقایقی درباره ی آنها آشنا کنیم .

تفاوت دختر و پسر از بدو تولد

براساس نتایج تحقیقات منتشرشده، تفاوت های بسیاری حتی در دوران جنینی بین دختران و پسران وجود دارد. یکی از این تفاوت ها که از همان اوایل قبل از تولد کودک دیده شده، مربوط به رابطه نیمکره مغز چپ و راست است. در پسران ارتباطات کمتری بین قسمت های راست و چپ مغز وجود دارد در حالی که این ارتباط در کودکان دختر، سریع تر و زود تر اتفاق می افتد و به همین دلیل است که نوزادان دختر، سریع تر خود را با محیط جدید زندگی شان هماهنگ می کنند ولی نوزادان پسر این مهارت هماهنگی را کمی دیر تر و به مرور در مراحل مختلف رشد می آموزند. بنابر همین تفاوت ها، مطالعات نشان می دهد بعد ها پسران در برخورد با انواع خاصی از مسائل مانند امتحانات هجایی یا جدول کلمات فقط از یک طرف مغزشان استفاده می کنند در حالی که دختر ها از هر دو طرف مغز استفاده می کنند.

از سوی دیگر دختران تازه متولد شده با علاقه و اشتیاق بیشتری به تماشای اشیای اطراف خود می پردازند اما نوزاد پسر خیلی زود علاقه شان را به تصاویر و نقوش از دست می دهند و برای تحریک علایق بصری آن ها به زمان بیشتری نیاز است که گاهی تا 7 ماهگی هم طول می کشد. بعد از آن نیز تا 6 سالگی هیچ چیز از نگاه تیزبین دختران به راحتی مخفی نمی ماند اما پسران نگاهی کلی به محیط پیرامون خود دارند.

درواقع این تفاوت، زیست شناختی است که دختران و پسران از بدو تولد در رشد جسمانی و رفتاری خود متفاوت هستند. برای همین نباید از آموزه های قالبی در تربیت کودک استفاده کرد. بهترین کمک این است کاری کنیم تا کودکانمان طبیعی بزرگ شوند و مهارت های خود را نشان دهند.

عروسک برای دخترتان، توپ برای پسرتان! پژوهش ها در این زمینه چه حقایقی را در مورد واقعیت های جنسیتی کودکان و وسایل بازی آنها نشان می دهند؟
چرا وقتی که به کودکان دختر و پسر 18 ماهه تصاویری از عروسک و ماشین نشان می دهیم، دخترها به طور طبیعی به سمت عکس عروسک و پسرها به سمت عکس ماشین جذب می شوند؟

آشنایی با تفاوت در رفتار دختر و پسرها

او یک پسر است!
اگر یک فرزند پسر در خانه دارید، حتما می دانید که پسرها جنب وجوش را دوست دارند، اما در عین حال بسیار عاطفی تر از آن چیزی هستند که دیگران فکر می کنند. مهم ترین ویژگی های آنها به قرار زیر است:

حرکت را دوست دارند
طبق نظرات روانشناسان، پسرها ترجیح می دهند که نظاره گر حرکت های مکانیکی باشند. به راحتی از مشاهده رفتارهای یک کودک دوازده ماهه می توان جنسیت او را حدس زد.
پسرها مهارت زیادتری در دنبال کردن چیزهای متحرک دارند و در تشخیص قوانین حرکتی دو ماه جلوتر از دخترها هستند.

جنب وجوش را دوست دارند
همه ما این جملات قدیمی را شنیده ایم که «دخترها سخنگوترند و پسرها پر جنب وجوش تر»، ولی این جمله و جملات مشابه تا پنجاه درصد صحت دارد؛ زیرا دخترها و پسرها تقریباً در یک مرحله رشد به مهارت های اصلی حرکتی دست می یابند، ولی در عین حال در زمان حرکت پیچ و تاب و جنب وجوش بیشتری دارند.

بسیار عاطفی تر از آن چیزی هستند که نشان می دهند
برخی شواهد و تحقیقات نشان می دهند که پسرها نسبت به آن چیزی که اغلب مردم تصور می کنند، بسیار عاطفی تر و احساساتی ترند.

جمعیت را دوست دارند
پسرها دوست دارند به چهره افراد نگاه کنند.آنها جمع را به فرد ترجیح می دهند.

نترس هستند
پسرها در مقایسه با دخترها ترس را دیرتر ابراز می کنند. براساس پژوهش های به عمل آمده از کودکان 12-13 ماهه، پسرها نسبت به دخترها در برابر عوامل تحریک کننده و صداهای بلند واکنش و ترس کمتری از خود نشان می دهند.
وقتی مادر هنگام نزدیک شدن پسر دوازده ماهه خود به یک اسباب بازی، چهره اش را تغییر داده و ترسناک نشان می دهد، توجهی به مادر نمی کند و آن اسباب بازی را برمی دارد، ولی با تکرار همین موقعیت در برابر دخترها، حرکت آنها برای برداشتن اسباب بازی کندتر می شود.

آشنایی با تفاوت در رفتار دختر و پسرها

او یک دختر است!
تربیت یک بانوی کوچک! برای این منظور باید از هم اکنون با نوزادتان گپ بزنید. نوزادان دختر سریع تر از نوزادان پسر با شما تماس چشمی برقرار می کنند.
آنها نخستین کلمات را سریع تر بیان می دارند و زودتر با شما ارتباط برقرار می کنند. مهم ترین ویژگی های آنها به قرار زیر است:

برای تقلید کردن ساخته شده اند
در سه سال نخست زندگی، دخترها بسیار تقلید می کنند. براساس پژوهشی که سال گذشته در این زمینه به عمل آمده کودکان دختر در مقایسه با کودکان پسر در تقلید از حرکت دادن انگشتان بسیار موفق ترند.

در تکان دادن دست ها و استفاده از آنها مهارت بیشتری دارند
کودکان دختر، در انجام کارهای حرکتی نسبت به پسرها، زودتر پیشرفت می کنند. این مهارت تا دوران پیش دبستانی ادامه دارد و آنها همچنان از پسرها در این زمینه سبقت می گیرند.
دخترها به سرعت اسباب بازی ها و وسایل شان را با هم قاطی کرده و آنها را دستکاری می کنند. همچنین نوشتن و نقاشی کشیدن را سریع تر شروع می کنند و لوازم آشپزخانه مثل قاشق و چنگال را راحت تر مورد استفاده قرار می دهند.

شنونده های بهتری هستند
پژوهش های اخیر نشان می دهد دخترها در مقایسه با پسرها بهتر می توانند برخی صداها را به برخی صداهای دیگر ترجیح دهند.
اگر یک جغجغه را به صدا درآورید، تفاوتی بین واکنش یک دختر و یک پسر (نوزاد) نمی بینید، ولی وقتی که صحبت می کنید، نوزادان دختر اشتیاق بیشتری به شنیدن صحبت ها و صدای شما نشان می دهند.

ارتباط رودر رو با دیگران را دوست دارند
دخترها بیشتر از پسرها از تماس های چشمی لذت می برند و بسیار جذب چهره افراد می شوند، به خصوص خانم ها. آنها مهارت بیشتری در درک بیانات و جملات عاطفی و احساسی دارند. ظرفیت نوزادان دختر در تشخیص آنچه که چهره ها نشان می دهند، بالاتر است.

سریع تر به حرف زدن می افتند
کودکان دختر خیلی زودتر از پسرها شروع به نشان دادن و انجام برخی حرکات فیزیکی مثل بای بای کردن می کنند.
آنها هر آنچه را که شما می گویید، سریع تر می فهمند و درک می کنند و زودتر شروع به حرف زدن می کنند (دخترها معمولا در دوازده ماهگی حرف می زنند و پسرها در چهارده ماهگی) و البته بیشتر از کودکان پسر نیز حرف می زنند.
دخترها در شانزده ماهگی بیشتر از 100 کلمه می گویند؛ در حالی که کودکان پسر در شانزده ماهگی، کمتر از 30 کلمه می گویند.
این فاصله در سال های بعد جبران می شود تا جائی که در 2/5 سالگی هر دوی آنها تقریباً قادرند تا 500 کلمه را بگویند.

همه چیز آبی یا صورتی نیست
قبل از آنکه از خانه خارج شوید و برای کودکتان خرید کنید، به این نکات کمی فکر کنید:
یک نوزاد در ابتدا یک نوزاد است و در مرحله بعدی یک کودک دختر یا پسر است.
تمام علایق کودکان را در نظر بگیرید و بیشتر از جنسیت آنها به شخصیت شان اهمیت دهید.

بهترین راه حل های موثر بی خوابی کودکان

مشکل خواب فرزندتان را جدی بگیرید ؛ نا آرام بودن و بدخوابی کودکان تاثیر منفی مستقیمی در رشد جسمی و ذهنی او خواهد داشت. برای اینکه کودکان خواب شبانه آرامی داشته باشند زمانی رابرای خوابیدن تعیین کنید ،اجازه دهید کودک لباس خواب پتو و هرچیزی دیگر که لازم دارد انتخاب کند،  داستان های وحشتناک برایشان تعریف نکنید، بگذارید تصور خوبی داشته باشند تابخوابند و کابوس نبینند حتما بعد از ظهر استراحت کرده باشند .اگر شما کودکان رابه رختخواب ببرید به آرمششان کمک کرده اید فراموش نکنید اغلب اوقات کودکان ترس از دست دادن و تنها ماندن دارند و شما با این روش او را به آرامش می رسانید. در این بخش از نکات مربوط به مراقبت از کودک به مسئله مهم خواب این گروه از خانواده خواهیم پرداخت.

راه چاره رفع بدخوابی و خواب نا آرام کودکان

راه کارهایی موثر و ساده برای رفع بدخوابی کودکان

بچه ها خواب بعدازظهررا ازدست ندهند

ممکن است فکرکنید نخوابیدن درطول روزبه کودک کمک می کند تا شب بهتر بخوابد اما کودکان بین سن 2تا3سال به چرت زدن صبح یا بعدازظهر نیاز دارند زیرا والدین فکرمی کنند اینطور کودک شب بهتر می خوابداما خستگی زیاد هم باعث می شود به سختی بخوابندوخواب شبانه بهم بریزد ،اینطور که بدون چرت درطول روز شب شام نخورده و زودتر خوابشان میبرد و صبح آفتاب نزده به دلیل گرسنگی بیدارمیشوند پس برنامه ریزی کنید کودک درطول روز چرت کوتاهی بزند و شب به وقت بخوابد.

 

بهترین رفتار والدین هنگام بدخوابی کودکان

برای رفع مشکل بدخوابی و جدا کردن اتاق خواب کودک او را با محیط جدید وفق دهید

 

راهنمای والدین برای حل مشکل بدخوابی کودکان و خواباندن بچه ها در اتاق جدا

ویژگی پدر و مادرهای موفق

موارد زیادی وجود دارد که دوست دارید به فرزندان خود بیاموزید ولی هیچ رفتاری با یک بار آموختن بدست نمی آید وآنان نیز همیشه برای فرا گرفتن آمدگی ندارند. آموزش نیاز به وقت ، حوصله و موقعیت شناسی دارد. اگر والدین در این کار پشتکار نداشته باشند، خسته و بی حوصله شوند یا از کوره در روند، احترام خود را نزد فرزندان از دست خواهند داد.

همه پدر و مادرها می خواهند به فرزندانشان کمک کنند تا رشد خوبی داشته باشند، شاد باشند و انسان های لایقی بار بیایند. در بیشتر موارد والدین باید یاد بگیرند در مسیری که در پیش دارند چه راهکارهایی جواب می دهد، اما اغلب در این مسیر پرپیچ و خم، اشتباهاتی هم وجود دارد که باعث خستگی و نگرانی آنها می شود.

چگونه پدر و مادر موفقی باشیم؟

کودکان و والدینی که از هر نظر کامل و بی عیب باشند وجود ندارند. فرزندان همیشه آنگونه که والدین توقع دارند عمل نمی کنند. مشکلات کودکان معمولا یک شبه حل نمی شود و تغییرات در کودکان و بالغین تدریجی ، آرام و مرحله به مرحله صورت می گیرد. برخی والدین وقتی درتغییر عادات و رفتارهای فرزندشان به مشکل برمی خورند، به سرعت آشفته و ناامید می شوند و اعتماد به نفس خود را از دست می دهند.

درادامه می گوییم چه تغییرات ساده ای در عادت های خود به عنوان پدر و مادر می توانید ایجاد کنید که مهارت های فرزندان را رشد داده و زندگی بهتری برایشان فراهم کنید،عادت هایی که ویژگی های تقریبا مشترک والدین موفق است.

به بچه ها مسئولیت می دهند: اغلب وسوسه می شوید که تمام کارهای خانه را خودتان انجام دهید،شما سرعت بیشتری دارید و بهتر از پس کارها برمی آیید و مجبور نیستید به هیچ کس دیگری یاد بدهید که چطور این کارها را انجام بدهد. زمانی که شما امروز برای فرزندانتان صرف می کنید تا نحوه انجام کارها را یاد بگیرند،پاداش و نتیجه ای بلند مدت خواهد داشت. از سنین پایین کودکتان شروع کنید و در کارهایی که می تواند با شما مشارکت داشته باشد از او کمک بگیرید.فرزند هشت ساله شما می تواند لباس های شسته شده را تا کند.

برای بچه ها کتاب می خوانند: کتاب خواندن برای بچه ها کاری است که حتی والدین شاغل هم می توانند انجام دهند.
کتاب خواندن برای فرزندتان، تاثیرات ماندگار هم برای شما و هم برای کودکتان دارد.با این کار می توانید کیفیت زمان با هم بودنتان را بالا ببرید، چون فرزندتان می داندکه در این هنگام، تمام تمرکز و حواس پدر یا مادرش فقط معطوف به اوست.

کتاب خواندن برای فرزندتان به نفع مهارت های خواندنی او در مدرسه نیز خواهد بود.تحقیقات نشان داده است بچه های 4 تا 5 ساله ای که سه تا پنج بار در هفته برایشان کتاب خوانده می شود،نسبت به سایر همسالان خود، تیزفهم تر هستند.

کمکشان می کنند فرصت هایی برای داوطلب شدن پیدا کنند:وقتی بچه ها برای انجام کاری داوطلب می شوند یاد می گیرند کمتر خودخواهانه فکر کنند.بچه ها به طور طبیعی نمی دانند چطور به افراد بیرون از خانواده خود توجه و کمک کنند،
مگر اینکه شما فرصت هایی برای همدلی و همکاری برای آنها فراهم کنید.

اگر فرد ناتوانی در خیابان برای انجام کاری نیاز به کمک دارد و فرزندتان از پس این کار بر می آید، تشویقش کنید تا این کار را انجام بدهد.

به آنها پس انداز کردن را یاد می دهند:عادت دادن به پس انداز کردن را باید از سنین پایین شروع کنید.والدین باید به بچه ها یاد بدهند که 25 درصد از پول توجیبی شان را پس انداز کنند. وقتی بزرگ تر شدند و دریافت منظمی از پول داشتند، آنها را به بانک ببرید تا با افتتاح حساب پس انداز، خودشان پس انداز کردن را تجربه کنند و این برایشان تبدیل به یک عادت همیشگی بشود.

وقتی دوست دارند یک چیز بزرگ بخرند، به جای اینکه تمام مبلغ را در اختیارشان بگذارید با کمک خودشان برنامه ای ترتیب دهید تا با پس انداز کردن مبالغ بیشتر بعد از مدتی مشخص، خودش توانایی خرید چیزی را که می خواهد به دست بیاورند.
آنها باید ارزش پولی را که به دست می آورند و زمانی را که صرف پس انداز آن می کنند، درک کنند.

تشویق شان می کنند هر روز ورزش کنند:اگر شما به بچه ها کمک کنید از همان کودکی از ورزش کردن لذت ببرند، این عادت را با خود به دوران نوجوانی، جوانی و بزرگسالی خواهند برد.

آنها را در کلاس های ورزشی ثبت نام کنید. هر شب قبل از شام چند دقیقه وقت بگذارید و با هم یک فعالیت ورزشی در حیاط یا پارک نزدیک خانه انجام دهید.

کمکشان می کنند اهداف کوتاه مدت و بلند مدت تعیین کنند:اهداف هم مانند مسئولیت ها متناسب با رشد و بالا رفتن سن بچه ها، پیچیده تر و بزرگ تر می شوند.وقتی بچه ها کوچک هستند به آنها کمک کنید راندن سه چرخه یا پس انداز برای خریدن اسباب بازی مورد علاقه شان را برای خود هدف در نظر بگیرند.

بچه های بزرگ تر می توانند برای خریدن اتومبیل، ورود به دانشگاه یا یک سفر تفریحی پس انداز کنند.این هدف ها به آنها کمک خواهد کرد به آینده هم فکر کنند نه فقط به چیزی که در همین لحظه می گذرد.ویژگی های پدر و مادرهای موفق هدف تعیین کردن و برای رسیدن به آن تلاش کردن به آنها یاد می دهد ارزش تحمل برای برآورده شدن خواسته ها را یاد بگیرند.

یادشان می دهند که ارتباط همیشگی با خانواده شان را حفظ کنند:بچه ها با بزرگ تر شدن، احساس استقلال طلبی بیشتری پیدا کرده و دوست دارند وابستگی ها به خانواده را کمتر کنند.این یک تحول طبیعی و مثبت است. اما باید این را بدانند که با مستقل شدن،همچنان به راهنمایی ها و نظارت والدین خود نیاز دارند، مخصوصا وقتی پای اینترنت و رسانه های اجتماعی به میان می آید.

تحسین کودک بسیار ارزشمند است. کودکان در هر مرحله سنی که باشند تمایل دارند والدین آنها را بپسندند و از آنها راضی باشند. کودک نمی داند کدام رفتار مناسب و کدام نامناسب است. او هر رفتاری را که با واکنش والدین روبرو شود یا او را به هدف برساند مثبت تلقی کرده و تکرار خواهد نمود. تصور نکنید داشتن رفتار مناسب امری بدیهی و از وظایف فرزند شماست و یا رفتارهای فوق العاده است.

غذا خوردن کنار خانواده چه فوایدی دارد؟

شواهد نشان می دهد که یکی از بهترین کارهایی که برای تربیت و رشد کودکان می توان انجام داد، شام خوردن به صورت خانوادگی است. غذا خوردن با یکدیگر نه تنها فرصتی برای تغذیه است، بلکه مزایای زیادی به همراه دارد .

کارشناسان تغذیه و سلامت بار دیگر تاکید کرده اند که غذا خوردن اعضای خانواده در کنار هم برای ارتقای سلامت و آرامش کودکان مفید است.

فواید غذا خوردن با خانواده

ما امروزه در عصر تکنولوژی زندگی و به ندرت خانواده ای پیدا می شود که همه اعضای آن با یکدیگر غذا بخورند. معمولاً اعضای خانواده هر یک جداگانه و در ساعات متفاوتی غذا می خورند. یکی نزدیک تلویزیون، دیگری در اتاق خواب و … شام خانوادگی به یک سنت قدیمی تبدیل شده و در واقع یافتن زمانی که همه اعضای خانواده با یکدیگر غذا بخورند، بسیار دشوار است.

نتایج یک مطالعه جدید نشان می دهد، جمع شدن اعضای خانواده در کنار هم برای صرف وعده های غذایی نباید به زمان های خاصی مثل مهمانی ها و جشن ها محدود شود و خانواده ها برای سلامت و آرامش فرزندانشان باید به طور مرتب در کنار همدیگر غذا بخورند.کودکانی که در کنار اعضای خانواده شان غذا می خورند، در شش سالگی از مهارت اجتماعی و در 10 سالگی از سلامت عمومی بهتری برخوردارند.کودکانی که حداقل سه بار در هفته با اعضای خانواده خود غذا می خورند، کمتر دچار اضافه وزن می شوند.
در این مطالعه اطلاعات 1492 کودک بررسی شد. تمام این کودکان در فاصله سال های 1997 تا 1998 به دنیا آمده اند. زمانی که این کودکان به شش سالگی رسیدند والدین آنان گزارشی از دفعات غذا خوردن اعضای خانواده در کنار هم ارائه کردند. همچنین سلامت عمومی و آرامش روانی هر یک از این کودکان در 10 سالگی ارزیابی شد.به گزارش مدیکال نیوز تودی، متخصصان کانادایی دریافتند کودکانی که به طور مرتب در کنار اعضای خانواده خود غذا می خورند، در مقایسه با کودکانی که به ندرت با خانواده خود غذا می خورند از سلامت عمومی و مهارت های اجتماعی بهتری برخوردارند و میزان مصرف نوشیدنی های ناسالم نیز در آنان کمتر است.

تقویت خلاقیت درکودکان با درست کردن کاردستی

یکی از بهترین راه های پرورش کودکان خلاق در رده سنی مهد کودک، پیش دبستانی یا برای دانش آموزان ابتدایی و دبستانی درست کردن کاردستی است.درست کردن کاردستی، ضمن تقویت مهارت دستان کودک، به پرورش خلاقیت در کودکان کمک می کند.

افزایش خلاقیت در کودکان با درست کردن کار دستی

خلاقیت، نوآوری است؛ یعنی فرد بتواند افکار و اندیشه ها را با هم ترکیب کند و مفهومی نو خلق کند. تعاریف متفاوتی در مورد خلاقیت وجود دارد اما عمده این تعاریف معتقدند که خلاقیت به تولید چیزی می انجامد که اصیل و ارزشمند و نو است. منتهی خلاقیت مجموعه به کارگیری چند قوه است؛ هوش، پشتکار و توانایی تفکر متفاوت، مجموعا به خلاقیت می انجامد. کودکان معمولا همه اینها را در کنار هم دارند اما در مسیر خلاقیت شان ممکن است با موانعی روبه رو شوند که خیلی زود قوه خلاق شان ضعیف شود. 

اغلب ما دوست داریم آدم های خلاقی باشیم. وقتی پدر و مادر می شویم هم دلمان می خواهد فرزندان خلاقی تربیت کنیم، عصر حاضر هم چیزی جز این از ما نمی خواهد. ابزاری به نام خلاقیت که نگذارد کودکمان از قافله پرشتاب تکنولوژی عقب بمانند.

درست کردن کار دستی باعث خلاقیت در کودکان می شود

بهترین کار این است که برگ ها را به خانه بیاورید، یک سفره رویِ میز پهن کنید و به خلقِ یک اثرِ هنری بپردازید. این کار برایِ تقویت خلاقیت کودکان بسیار مفید است و دیدنِ آثارِ خلاقانه آن ها برایِ شما بسیار هیجان انگیز خواهد بود. فقط به آن ها کمی چسب بدهید و سپس ببینید که چه چیزی اتفاق می افتد.

تاثیر روانی رنگ لباس روی کودکان

به موجب تحقیقاتی که از طرف انستیتوی روان شناسی رنگ که مرکز آن شهر اسن آلمان است به عمل آمده رنگ های قرمز، نارنجی، زرد و آبی رنگ های مورد علاقه اطفال هستند و رنگ های خاکستری، قهوه ای، سیاه و سفید هیچ گاه مطلوب آنها نیستند.

تاثیر رنگ لباس بر روحیه کودک

این انستیتو برای تعیین درجه نفوذ رنگ در اطفال، در کودکستان های آلمان به مطالعات مداوم و پیگیری پرداخت و متوجه شد مثلا یکی از خانم های معلم فقط به خاطر کت و دامن قهوه ای که می پوشد، مورد نفرت اطفال واقع شده و لقب بدعنق گرفته، ولی همین معلم پس از آن که لباس هایی به رنگ روشن و جالب تن کرد، موفق شد محبوب شاگردان کودکستان شود. رنگ ها نفوذ عجیبی بر سلسله اعصاب کودکان دارند؛ مثلا چنانچه رنگ سیاه یا سفید مطلق مدتی مرتب در معرض دید کودکان قرار گیرد یا بزرگسالان اطراف آنها دائم با لباس سیاه ظاهر شوند، اعصاب آنها خسته و مختل می شود.

طی سال ها، آزمایش های فراوانی برای تعیین ارجحیت رنگ ها صورت گرفته است؛ مثلا نوزادان به رنگ های درخشان مثل زرد، سفید، صورتی و قرمز بیشتر خیره می شوند و با بزرگ شدن کودکان علاقه به رنگ زرد به تدریج کم می شود و قرمز و آبی جای آن را می گیرد.
پس از بلوغ، علاقه به رنگ هایی با طول موج کوتاه تر (آبی و سبز) بیشتر از رنگ های با طول موج بلند (قرمز، نارنجی و زرد) می شود. در این حالت علاقه به رنگ ها به صورت زیر است:

آبی، قرمز، سبز، بنفش، نارنجی و زرد
کودکان و نوجوانان به رنگ بیشتر از شکل واکنش نشان می دهند و با لذت تمام به آن دل می بندند. تحقیقات نشان داده کودکانی که در نقاشی های خود رنگ های سرد مانند آبی یا سبز را انتخاب می کنند، متفکرتر و سنجیده تر هستند. به کار بردن رنگ های قهوه ای و خاکستری نشان دهنده ناراحتی های درونی آنان است.
استفاده آزادانه از رنگ قرمز توسط کودکان خصومت یا نیاز به صحبت را نشان می دهد و از طرفی هم بیانگر عشقی ساده و بی آلایش است.
رنگ آبی در نقاشی کودکان بیانگر سازگاری، تمایل به اطاعت و کنترل یا سرکوب احساسات است و نیز کودکانی که زیاد از رنگ سبز استفاده می کنند، معمولا به طور محسوسی فاقد احساسات قوی و آشکار هستند. کودکان بندرت به رنگ های قهوه ای، سیاه یا خاکستری علاقه دارند. استفاده در هم و برهم از رنگ قهوه ای مشخصه اعتراض به والدین است.
همچنین اگر کودک به طور مداوم از رنگ سیاه برای رنگ آمیزی استفاده کند، نشان دهنده اعتراض، ترس یا اضطراب است.

نتیجه گیری
اصولا هیچ رنگی برای هیچ سنی ممنوع نیست. این خود ما هستیم که با طرح قوانین بسته یا نسبتا بسته همه چیز را در محدوده ای معین متوقف می کنیم. رنگ لباس از نظر علمی زمانی نامناسب است که در آن یک ترکیب بندی مناسب برای ایجاد یک هارمونی موفق به کار نرفته باشد. رنگ ها در لباس باید دارای یک ترکیب بندی هنرمندانه و علمی باشد تا چشم نوازش شود و احساس درونی انسان نفسی تازه کند. در جامعه ما که افسردگی با ضرایب گوناگون، درصد قابل توجهی از جوانان و مردم را در برگرفته که کسالت ها و خستگی های درازمدت از مهم ترین نتایج آن است، پیشنهاد می شود برای بهبود این وضعیت از لباس هایی با رنگ های پر نشاط استفاده شود، چرا که انرژی رنگ در افراد تاثیر خواهد داشت.
پس بهتر است ابتدا سلیقه هایمان را کمی تغییر دهیم و در استفاده از رنگ های لباس هایمان مقداری تجدیدنظر کنیم. رنگ های مختلف را در لباس های دیگران عجیب و غریب ندانیم و آنها را سبک نپنداریم، چرا که همه رنگ ها زیبا هستند.

رشد و شخصیت کودکتان بستگی به رفتار شما دارد!

والدین در ابتدای کودکی وحتی قبل از آن با رفتار های ساده مانند انتخاب رنگ لباس و وسایل بازی کودک خود را با زنانگی و مردانگی آشنا می کنند و ناخواسته باعث میشوند کودکشان غرق در کلیشه های جنسیتی شود.

پسر یا دختر به دنیا آمدن شما پیامد مهمی برای همه جنبه های زندگی تان خواهد داشت. دختر یا پسر بودن از انتظاراتی که دیگران در جامعه از شما دارند شروع می شود و تا رفتار دیگران با شما و قضاوت خودتان از رفتار صحیح در جامعه ادامه پیدا می کند. این امر صرف نظر از جامعه ای که فرد در آن متولد شده در همه جا صادق است. هر چند این پیامدها در جوامع گوناگون با هم فرق دارند. تقریبا همه جوامع بر پایه تفاوت های جنسیتی میان زن و مرد سازمان یافته اند.

هنوز به دنیا نیامده که برایش تعیین می کنید چه رنگی را دوست داشته باشد و چطور لباس بپوشد. از قدیم تعیین شده که صورتی رنگ دخترهاست و پسرها به جای آنکه لباسی از این رنگ انتخاب کنند، باید سراغ آبی بروند. تلاش پدر و مادرها برای ساختن یک دختر تمام عیار از دختر کوچولوی شان و تزریق مردانگی بیشتر به پسرشان، با چنین آموزش های ساده و کلیشه ای شروع شده و در جریان زندگی ، با نمایش برخی رفتارهای خود در مقابل شان تکمیل می شود.

گاهی هم این تلاش به سرریز شدن چنین درکی منجر می شود و هر یک از دو جنس را بیش از اندازه غرق در کلیشه های جنسیتی می کند. جمعی از نویسندگان و پژوهشگران حوزه روانشناسی کودک، در کتاب مشهور «رشد و شخصیت کودک» که مهشید یاسایی آن را ترجمه کرده، توضیح داده اند که چطور زن ها و مردها از کودکی با زنانگی و مردانگی آشنا می شوند و تصویر ذهنی شان از نقش هایی که به خاطر جنسیت خود باید برعهده بگیرند یا از آنها پرهیز کنند را کامل می کنند. آنچه در ادامه می خوانید، پاسخی است که این کارشناسان برای رایج ترین سوال هایی که در زمینه هویت یابی جنسی در ذهن والدین چرخ می زند، پیدا کرده اند.

وقتی ناخواسته به شخصیت کودکتان شکل میدهید

زنانگی در 18ماهگی
بچه ها بین 18ماهگی تا 3سالگی درباره هویت جنسی، شناختی ناقص کسب می کنند. آنها یاد می گیرند که خود و دیگران را به عنوان زن یا مرد طبقه بندی کنند. با این وجود تا قبل از اینکه کودک تان به مدرسه برود، درکش از جنسیت محدود است. برای مثال پسربچه ای که می گوید وقتی بزرگ شد می خواهد مامان شود، پدر و مادرش را حیرت زده می کند یا کودک دیگری وقتی می بیند مادرش برای جشنی لباس مردانه پوشیده متعجب می شود.
کودکان به این دلیل دچار چنین اشتباهاتی می شوند که درک ناقصی از جنسی زیست شناختی دارند و نمی توانند بفهمند که صرفا یک لباس نمی تواند جنسیت را برای همیشه تغییر دهد یا اتفاقی مثل باردار شدن و مادری که ویژگی های زیست شناسی یک زن تا اندازه زیادی آن را برای او به ارمغان می آورد برای یک مرد با شرایط خاص جسمانی اش نمی تواند اتفاق بیفتد. درواقع بچه ها در سال های پیش از دبستان فاقد آن چیزی هستند که نظریه پردازان آن را ثبات جنسیت می دانند.

شناخت جنسیتی کودک به او با انتخاب رنگ لباس

تو همیشه دختر می مانی!
ثبات جنسیت عبارت است از درک کودک از اینکه جنسیت تغییر نمی کند. کودکان ثبات جنسیت را در سه مرحله یاد می گیرند؛ اول اینکه، کودکان هویت جنسیتی را کسب می کنند، سپس می آموزند (حدود 4سالگی) که جنسیت با گذشت زمان تغییر نمی کند. در 5 یا 6سالگی اغلب کودکان می فهمند که جنسیت علی رغم تغییر در قیافه ظاهری، لباس یا فعالیت ها تغییر نمی کند. کودکان قبل از این سن ممکن است بگویند پسری که لباس دخترانه می پوشد و عروسک بازی می کند، دختر است.

البته چنین اشتباهاتی ممکن است تاحدودی به نحوه سوال کردن و جهت دهی والدین به نگاه فرزندان ربط داشته باشد. اگر از کودکان سوال شود که پسری که لباس دخترانه پوشیده دختر است یا تظاهر می کند که دختر است، غالبا درست پاسخ می دهند. البته کودکانی که نمی دانند آلت تناسلی عامل اصلی تعیین کننده زن یا مرد بودن است، ممکن است کاملا سردرگم شوند؛ اما کودکانی که از تفاوت بین آلت تناسلی زن و مرد آگاهند، می فهمند که با تغییر لباس و آرایش مو جنسیت تغییر نمی کند.

مردها ظرف نمی شویند
کودکان پیش مدرسه ای غالبا گمان می کنند قالب های جنسیتی تعیین کننده رفتار درست برای زن یا مرد است و گاهی بر این گمان خود بیشتر از بزرگسالان پافشاری می کنند. گرچه نگرش سختگیرانه بسیاری از کودکان با بزرگ تر شدن تغییر می کند اما برخی آنها با تقویت اجتماعی یاد می گیرند که باید تا ابد روی این نظر های سرسختانه پافشاری کنند و براساس آن زندگی کنند.
در حدود پنج سالگی کودکان شروع به یادگیری قالب های جنسیتی درمورد رفتار اجتماعی و شخصیتی می کنند و درصورتی که خانواده، همسالان، مدرسه و اجتماع به نگاه آنها جهت گیری سختگیرانه ای دهند تا پایان عمر ممکن است چنین پافشاری هایی را انجام دهند. برای مثال مردی که حتی اگر یک هفته تنها بماند حاضر به آشپزی کردن برای سیر کردن شکمش نمی شود، همان کسی است که تصور می کند غذا درست کردن یک کار کاملا زنانه است و اگر مردی آن را انجام دهد، به یک زن تبدیل می شود.
چرا دخترها ماشین بازی می کنند؟
در اواسط دوران کودکی تصور کودکان درمورد انتظارات اجتماعی از مردان و زنان پیشرفته تر شده و در عین حال تفکر آنان انعطاف پذیرتر می شود. در این سال ها بچه ها بهتر می فهمند که مردم می توانند رفتارهای قالبی زنانه و مردانه را با هم ترکیب کنند و دور شدن از نقش جنسیتی را بهتر می پذیرند. البته حتی در این سنین هم کودکان غالبا فعالیت ها و نقش هایی را ترجیح می دهند که برای جنس خودشان پذیرفته شده است.
البته در این زمینه تفاوت هایی هم میان دو جنس وجود دارد. آنقدر که پسرها مجذوب فعالیت های پسرانه می شوند دخترها مجذوب فعالیت های دخترانه نمی شوند. در حقیقت بسیاری از دختران خردسال از بازی های پسرانه لذت می برند، به خصوص در دوران دبستان. از آنجا که در بیشتر جوامع نقش مردانه موقعیتی بهتر از نقش زنانه دارد، پسرها و دخترها غالبا مجذوب چیزهایی می شوند که مردانه تلقی می شود، به همین دلیل کمتر دیده می شود که یک پسر دبستانی با دخترها عروسک بازی کند اما دختر بچه های دبستانی از اینکه در یک بازی نقش تعمیرکار خودرو یا پدر خانواده را به عهده بگیرند، ابایی ندارند.
کودک تان از شما یاد می گیرد
والدین و معلمان و همسالان رفتارهای متفاوتی را در پسرها و دخترها تقویت می کنند و در رفتار الگویابی جنسی کودکان موثرند. مثلا کودکان مادران شاغل در مقایسه با مادرانی که مدام در خانه اند درمورد نقش های جنسیتی کمتر سنتی فکر می کنند. پدری که در کارهای خانه کمک می کند باعث نمی شود که قالب های جنسیتی کودکان تغییر کند مگر آنکه مادر درمورد نقش مردانه نگرش های غیرسنتی داشته باشد. درواقع گرچه بچه ها نمونه کپی شده پدران و مادران شان نیستند اما تا اندازه زیادی با شنیدن حرف ها و مشاهده رفتار های شان یاد می گیرند که در این مورد چطور فکر کنند.
اگر شما در کودکی نگرش های سختگیرانه و سنتی درمورد نقش زن و مرد را به کودک تان تزریق کنید، نمی توانید انتظار داشته باشید که او در آینده همه این دیدگاه ها را کنار بگذارد و کلیشه ای فکر نکند. کودکان از طریق تقویت مستقیم و مشاهده دیگران توقعات و انتظاراتی که اجتماع از زنان و مردان دارد را می آموزند. البته رفتار آنها و ترجیح دادن یک نقش جنسیتی بر نقش دیگر به ارزش اجتماعی و تقویتی که از افراد مهم اطراف شان دریافت می کنند هم بستگی دارد.

 تفاوت های جنسیتی بارزی هنگام بازی،در دختر وپسر به چشم می خورد

پسر و دختر ندارد!
هرچند از همان اوایل کودکی تفاوت های جنسیتی بارزی هنگام بازی، فعالیت ها و انتخاب همسالان به چشم می خورد، الگویابی جنسیتی در شخصیت و رفتار اجتماعی حتی در اواسط کودکی کمتر مشخص است. پسران به طور متوسط پرخاشگر تر از دختران هستند ولی بین دو جنس هیچ تفاوت محسوسی از لحاظ وابستگی، نوع دوستی، استقلال یا سایر خصوصیات شخصیتی دیده نمی شود.
به شما نگاه می کند!
برخی روانشناسان می گویند کودکان به طور خودجوش و بدون آموزش مستقیم به هویت جنسی و دانش درباره نقش های جنسی دست می یابند. آنان با مشاهده والدین، معلمان، همسایگان، خواهران و برادران و چهره های تلویزیونی درباره رفتار زنان و مردان اطلاعاتی کسب می کنند. البته شواهد نشان می دهد کودکان که از سنین اولیه ثبات جنسی را می فهمند، بیش از کودکانی که بعدها آن را می فهمند رفتار مناسب جنسیت شان را کسب نمی کنند.
چه برنامه ای را می بیند؟
علاوه بر این همه کودکان نقش هایی را که برای جنسیت شان تغیین شده را تایید نمی کنند، هرچند که آن را درک می کنند. رسانه های جمعی به خصوص تلویزیون در جهت دادن به درک کودکان از جنسیت و نقش های متناسب با آن بسیار تاثیرگذارند. وقتی مجری برنامه تلویزیونی هر روز کلیشه هایی را در برنامه محبوب کودک تان تکرار می کند، ذهن فرزند شما برای پذیرش آن کلیشه ها آماده تر می شود.
تایید شما را می خواهد
پسرها و دخترها از اوایل کودکی در برابر رفتارهای متفاوتی تشویق و تنبیه می شوند و البته با مشاهده دیگران یاد می گیرند نقش های زنانه و مردانه را چطور تعریف کنند. وقتی به پسر کوچولو ی تان که سراغ رژلب ها رفته با لبخند و تایید نگاه می کنید، او را به سمت این رفتار سوق می دهید، اما اگر بدون نشان دادن واکنش مثبت با یک پنبه رژلب را پاک کنید، انگیزه تکرار رفتار را در او می کشید.
برای زن شدن زود است
مراقب باشید نگرانی شما درمورد خارج شدن رفتارهای کودک تان از رفتارهای اجتماع پسند، او را گرفتار بحران های تازه ای نکند! برای آموزش زنانگی و مردانگی به فرزندتان، دلیلی برای عجله کردن وجود ندارد. بچه ها در سنین مختلف به شیوه ای متفاوت این واقعیت ها را درک می کنند و اگر خیلی زود برای ارائه این آموزش ها به فرزندتان دست به کار شوید، تنها خودتان را خسته کرده اید و استرس تان را بیهوده به فرزندی که هنوز درکی از این تفاوت ها ندارد تزریق کرده اید.