برچسب: دانستنی ها

آسیب های ناشی از استفاده از روروئک برای نوزادان

اگر تاکنون اصرار داشتید تا برای راه افتادن کودک خود از رورئک استفاده کنید باید کمی درباره راه افتادن دلبندتان نگران شوید . آیا استفاده از روروئک می تواند به راه رفتن کودک تان کمک کند یا به راه رفتن او آسیب می زند؟ معمولا به کار بردن روروئک برای راه رفتن کودکان در هیچ مرحله ای از رشد آنها توصیه نمی شود زیرا علاوه بر خطرات روروئک ، موجب می شود تا کودک دیرتر به راه بیافتد.در این بخش از بیا نی نی، شما را با عوارض استفاده از روروئک برای نوزادان بیشتر آشنا خواهیم کرد.

عوارض استفاده از روروئک برای کودک

هنوز بر روی استفاده کردن یا استفاده نکردن کودک از روروئک اختلاف نظر وجود دارد. چون به خاطر روال فیزیولوژیک ، کودک در هر صورت راه می رود. اما والدین نباید اصرار کنند که کودک زود تر از موعد به راه بیافتدو تنها زمانی را برای بازی کردن با رورئک ، او را سوار بر آن کنند. زیرا راه رفتن نادرست کودک با روروئک ، شاید موجب تاثیر بد بر روی راسته استخوان ساق پا و فضای مفصلی ران کودک داشته باشد .

بنابر گفته این کارشناس کاردرمانی ،به چند دلیل نباید از روروئک استفاده کرد :

1. تاثیر بد بر راستا بودن مفاصل کودک به هنگام استفاده از رورئک

2. رورئک ، عادت های حسی خوبی در کودک به وجود نمی آورد.زیرا فقط پنجه پای کودک به هنگام راه رفتن با زمین در تماس بوده و تنها از آن نقطه دریافت حسی دارد.حین استفاده کودک از روروئک باید ارتفاع مناسبی برای آن تنظیم کرده تا کودک به راه رفتن با نوک پنجه ها عادت نکند.زمانی که بچه ها در رورئک راه می روند حالت بدن آنها طوری است که گویی می خواهند به بغل کسی پرت شوند و بیشتر روی نوک پا راه می روند. بنابر این روروئک کمک زیادی به راه رفتن آنها نمی کند. به خاطر همین موضوع ، استفاده از روروئک خطراتی مانند چپ کردن و افتادن هم برای بچه ها به همراه دارد.

راه افتادن کودکان بیشتر در سن  11 تا 13 ماهگی اتفاق می افتد وطولانی شدن این مدت به این معناست که آنها تأخیر در رشد دارند . از سوی دیگر راه افتادن کودک زود تر از این محدوده سنی نیز موجب می شود تا در  سن 18 تا 20 سالگی دچار کمر درد و زانو درد شوند . والدین می توانند با ایجاده انگیزه در کودک خود به راه افتادن آنها کمک کنند. با این ترفند که اسباب بازی دلخواه کودک یا وسیله ای دیگر را در مسافتی دور قرار داده و او را تشویق کنند تا به سمت آن برود .

علاوه بر این پدر و مادرها می توانند خودشان دور ایستاده و آغوششان را باز کنند تا کودک خود را به آنها برساند.

سن به راه افتادن هر بچه با توجه به ژنتیکی که از والدین خود به ارث می برد، مشخص می شود. معمولا با فهمیدن میانگین سنی راه رفتن پدر و مادرها می توان ، زمان راه افتادن کودک را هم مشخص می کند. زودتر و دیرتر به راه افتادن بچه ها مسئله ای نگران کننده است چون اگر دیر شروع به راه رفتن کنند، دچار عارضه تأخیر در حرکت بودهکه باید دلیل آن مشخص گردد.از سوی دیگر زود راه افتادن نیز، آنها را دچار مشکل فیزیولوژیک خواهد کرد.

به کار بردن روروئک بیشتر موجب افزایش قدرت در ساق پاهای کودک شده ولی روی توان حرکتی ران ها و لگن تاثیری ندارد و باعث می شود شیرخوار برای ایستادن به تنهایی تلاش نکند.حس دریافتی پای کودک باید با ماساژ دادن و ضربه زدن به پاشنه پا تقویت شود. پدر و مادرها برای دانستن این موضوع که فرزندشان در چه مرحله ای از رشد قرار گرفته ، باید نموداری استاندارد داشته  و فرایند رشد کودک خود را با آن بسنجند .

 علل پیش آمدن حوادث با روروک

 1.افتادن :  مهمترین علت صدمه رورئک به کودک ،افتادن با آین وسیله می باشد.ممکن است که کودک از روروک بیرون افتاده و یا با آن از پله ها سقوط کند. طبق تحقیقاتی که در کانادا انجام شده است ، 70 درصد صدمات ناشی از روروک، بر اثر سقوط و افتادن از پله ها بوده است. با دیدن این تحقیق می توان گفت از 36 کودک آسیب دیده در اثر استفاده از روروئک ، 27 مورد آسیب کمی دیده اند،  سه نفر دچار شکستگی گردن و صدمه به جمجمه و ضربه به سر و 3 نفر دچار صدمات دندانی وشده اند که ممکن است عوارض ماندگاری روی بدن کودک به جای گذارد. وارونه شدن کودک به علت تعادل نداشتن ، که توزیع وزن در قسمت بالا بیشتر است،اتفاق می افتد.

2.جابه جایی سریع کودک روی همان سطح : استفاده از روروئک به بچه، این امکان را می دهد که با سرعت بیشتر از میزان طبیعی در همین سن حرکت کرده و خودش را به وسایل و مکان های خطرناک مثل اتاق های دیگر،  آشپزخانه، اجاق های خوراک پزی ، بخاری، شومینه، پریز برق، وسایل خطرناک دیگر و همچنین به محوطه های باز مانند استخر برساند و به علت ناآگاهی کودک شیرخوار 6 تا 15 ماهه از خطرات احتمالی به وسیله روروک ،در معرض آسیب بیشتر قرار می گیرد.

3.مسمومیت :دسترسی سریع کودک با روروک به مواد شوینده و خطرناک مانند حشره کش ها، سموم گیاهی و… (که باید توجه داشت که در دسترس کودکان نباشد)، موجب مسمومیت او می شود

 4. سوختگی :سوختگی نیز به دلیل دسترسی راحت به آشپزخانه یا بخاری، شومینه و برق گرفتگی تا کنون گزارش شده است

نکته آخر :

با وجود اعلام صدمات ناشی ازاستفاده روروئک، به دستور آکادمی طب کودکان در آمریکا، شرکت های تولیدکننده وظیفه دارند تا برچسب اطلاعیه خطر را روی محصول ساخته شده ، نصب کنند . به همین سبب در سال 1994 ، کمیسیون ایمنی برای محصولات تولیدی کودکان در آمریکا ، شرکت های تولید کننده را ملزم  به استفاده روروئک با قاب چهارچوبی بزرگ تر برای جلوگیری از افتادن کودکان کرده است.طبق آمارهای بدست آمده ، با وجود تمام دستورالعمل های ایمنی ،به طور کامل از صدمات و خطرات کاسته نشده است.

نکات مهمی که باید در مورد تغذیه نوزادان نارس بدانید

نوزادان نارس نوزادانی هستند که دوره کامل بارداری را در رحم مادر خود نمی گذرانند و قبل از هفته 37 بارداری به دنیا می آیند. عوامل مختلفی مانند چند قلوزایی، تغذیه دوران بارداری، پارگی کیسه آب دور جنین و… در تولد نوزادان نارس موثرند. نوزادان نارس غالباً به مراقبت ویژه نیاز دارند و معمولاً در ابتدا در بخش مراقبت های ویژه نوزادان (NICU) نگهداری می شوند. تغذیه نوزادان نارس بسیار پر اهمیت است بنابراین این بخش از سبک زندگی بیا نی نی را به تغذیه نوزادان نارس اختصاص می دهیم؟

اهمیت تغذیه نوزاد نارس با شیر مادر

همه نوزادان نارس باید از شیر مادر خود تغذیه کنند زیرا بسیاری از مواد ضد میکروبی و مواد معدنی مانند سدیم، کلر، منیزیم و آهن در شیر مادران نوزادان نارس وجود دارد بنابراین تغذیه نوزاد از شیر مادر سبب می شود او به عفونت های بیمارستانی و عوارض گوارشی کمتر مبتلا شود.

تغذیه با شیر مادر موجب تنظیم قند خون نوزاد می شود.

تغذیه با شیر مادر به پیشگیری از زردی نوزادان نارس کمک می کند.

شیر مادر نوزاد باعث جلوگیری از مرگ ناگهانی نوزادان نارس می شود.

تغذیه نوزاد نارس با شیرمادر سبب می شود آنها پس از بزرگ شدن به میزان کمتری به سندروم متابولیک مبتلا شوند.

تغذیه نوزاد نارس با شیرمادر سبب می شود پرفشاری خون و سطح LDL در آن ها کمترشود.

شیردهی کودک نارس

شیردهی باعث برقراری ارتباط عاطفی میان کودک و مادر می شود و در بهبود روند رشد نوزاد نارس بسیار اهمیت دارد. تماس بلافاصله بعد از زایمان بین مادر و نوزاد نارس و استنشاق شیر مادر نقش مثبت در تغذیه نوزاد نارس دارد بنابراین تماس پوستی در ساعت های اول بسیار مهم است.

نوزادانی که قبل از 34 هفته به دنیا می آیند، به دلیل عدم تنظیم همزمان فرآیندهای بلع، تنفس و مکیدن از نظر تغذیه با شیشه یا استفاده از شیر مادر ناتوانی دارند. مشکلات تنفسی نوزاد نارس، سطح پایین اکسیژن در نوزادان، مشکلات جریان خون و عفونت خونی از دیگر مشکلات نوزادان نارس هستند که ممکن است با مکیدن شیر مادر نوزاد تداخل داشته باشند.

تغذیه نوزادان نارس با چه روشی انجام می گیرد؟

نوزادان نارس بسیار کوچک یا بیمار که توانایی مکیدن سینه مادر و شیشه شیر را ندارند، مواد غذایی و مایعات را از طریق تغذیه وریدی دریافت می کنند. با قوی ترشدن نوزاد او شیر یا فورمولا را می توانند از طریق لوله ای که از دهان یا بینی او به معده اش می رود، دریافت نماید، این نوع تغذیه گاواژ نامیده می شود.

زمانی که نوزاد نارس بزرگتر می شود، می تواند شیر دوشیده شده مادر را با قاشق، قطره چکان یا سرنگ دریافت نمایند. زمانی که نوزاد توانایی مکیدن را پیدا کرد، شیرخوارباید از سینه مادر تغذیه کند.

نوزادانی که در هفته 34 یا بعد از آن متولد می شوند، می توانند از شیشه شیر یا شیر مادر استفاده کنند. استفاده از شیشه شیر به دلیل اینکه نوزاد نمی تواند جریان شیر را کنترل کند، برای او سخت تر است و ممکن است دچار وقفه تنفسی شود بنابراین شیر مادر برای این نوزادان در ابتدا آسان تر است. پستانک یا گول زنک یا بطری شیر برای نوزاد ممنوع است.

دریافت مکمل غذایی

در بخش های قبلی تغذیه در بیا نی نی خواندید که برخی نوزادان نارس برای رشد بهتر نیاز به دریافت مکمل های غذایی دارند چرا که نوزادان نارس به اندازه کافی در رحم نمانده اند تا مواد غذایی را که نیاز دارند ذخیره کنند بنابراین نیاز به مکمل های غذایی دارند.

نوزادانی که از شیر مادر استفاده می کنند نیاز به استفاده از مکمل غنی کننده شیر مادر دارند که با شیر مادر مخلوط شود. این مکمل به آنها پروتئین، کالری، آهن، کلسیم و ویتامین بیشتری می دهد. برای نوزادانی که شیر مادر می خورند، دریافت مکمل ها به معنای دریافت 1 تا 2 بطری شیر مادر غنی شده است.

نوزادانی که از فورمولاهای (شیرخشک های) مخصوص نوزادان نارس که دارای چربی و پروتئین بیشتر است، استفاده می کنند، نیاز به دریافت مکمل های ویتامین های A، C، D، و فولیک اسید دارند. بعضی نوزادان برای رشد نیاز به دریافت مکمل های بیشتری به نسبت بقیه دارند.

نوزادانی که تغذیه درستی دارند، باید 6 تا 8 بار دفع مدفوع و 6 تا 8 پوشک خیس شده در روز داشته باشند.

افزایش شیر مادران دارای نوزادان نارس

مادرانی که نوزاد نارس به دنیا می آورند، اغلب با کاهش ترشح شیرشان روبرو هستند و از این که فقط چند قطره شیر از پستانشان خارج می شود. برای افزایش شیر مادر، باید مادر 6 تا 12 ساعت بعد از زایمان با پمپ الکتریکی شیر خود را بدوشد و 8 تا 12 بار در 24 ساعت این کار را تکرار کند تا هر بار دوشیدن، پستانشان کاملا تخلیه شود، این کار شیر مادر را افزایش می دهد. مادرانی که شیر خود را می دوشند، می توانند شیر را در سرنگ ریخته و 4 روز در یخچال 4 درجه سانتی گراد نگه دارند.

برای افزایش شیر افزایش تماس پوست با پوست مادر و نوزاد، کاهش استرس، توجه به برنامه غذایی مناسب و خواب و استراحت مادر و تنظیم یک برنامه زمان بندی شده برای دوشیدن شیر و در آخر استفاده از برخی داروها موثر است.

شیر مادران نارس در مقایسه با مادرانی که فرزند کاملی به دنیا می آورند مس و روی بالتری دارد که به مرور زمان کاهش می یابند.

لاکتوز شیرمادرانی که نوزاد نارس به دنیا می آورند به طور چشمگیری بالاتر است. مقدار لپتین در شیر نارس و ترم فرقی ندارند، لپتین توسط غدد پستان تولید و در شیر ترشح می شود و در رشد پس از تولد نوزاد نقش دارد. فعالیت لیپاز محرک املاح صفراوی در شیر نارس و ترم یکسان اما فعالیت لیپوپروتئین لیپاز در شیر ترم بیشتر است.

افزایش وزن در نوزادان نارس

نوزادان نارس تا وقتی که اضافه وزن مداوم و ثابت نداشته باشند، از بیمارستان مرخص نمی شوند و در انکوباتور( گرمخانه) نگه داری می شوند. در بخش مراقبت های ویژه نوزادان، نوزادان هر روز وزن می شوند. نوزاد باید قبل از ترخیص از بیمارستان حداقل 8/1 کیلوگرم وزن داشته باشد.

کاهش وزن در چند روز اول به دنیا آمدن طبیعی است اما اکثر نوزادان نارس پس از چند روز اول تولد شروع به افزایش وزن می کنند.

نوزادان بسیار کوچک 24 هفته ای 5 گرم در روز افزایش وزن دارند و نوزاد 33 هفته ای 20 گرم در روز افزایش وزن می یابد. بطور متوسط نوزاد باید 15 گرم در روز افزایش وزن داشته باشد.

روش هایی برای تربیت کودک منظم 

یکی از چالش های بزرگ والدین، یاد دادن نظم و انظباط به کودک است. انضباط درواقع، نوعی فرآیند حیاتی برای فرد و جامعه است و افراد منظم در زندگی موفق تر هستند و آینده بهتری در انتظار آنهاست بنابراین والدین از همان زمان کودکی می کوشند تا فرزندی منظم تربیت کنند.

برای آموزش نظم و انضباط به کودک،باید آموزش قوانین و رفتار به زبان و طریقه ای که کودک ان را می پذیرد، باشد. در این بخش از بیا نی نی شما را با طریقه تربیت کودک منظم آشنا خواهیم نمود. 

بعضی انضباط را مجموعه ای از قواعد رفتار، بعضی آن را عادات و تربیت انسان ها و برخی هم آن را فرمانبرداری می نامند، گرچه تمام این تعریف ها به واقعیت نزدیک هستند، ولی هریک از ما به مفهوم دقیق تری از انضباط نیاز داریم.

نکاتی برای تربیت کودک منظم 

همه والدین می دانند که زندگی فردی و اجتماعی محروم از انضباط، هرگز زندگی سالم و موفقی نخواهد بود. برای تربیت کودک منظم، والدین ابتدا باید راهکارهای زیر را به کار ببرند و رفتارشان را اصلاح کنند. 

به رفتار خود بنگرید:

برای تربیت یک کودک منظم ابتدا باید به رفتار خود بنگرید زیرا پایه اصلی و اساسی نظم و انضباط در زندگی فرزندان، رفتار والدین است.

اگر والدین خود عامل نظم نباشند، تنبیه یا توصیه مکرر به نظم برای ایجاد نظم و رفع بی نظمی کودکان سودی نخواهد داشت. 

بهترین وسیله آموزش کودک وجود نظم در رفتار والدین است زیرا کودکان بخش زیادی از آموخته های خود را از طریق مشاهده رفتار والدین یاد می گیرند. 

هیجانات خود را مدیریت کنید: 

برای تربیت کودک منظم باید هیجاناتتان را کنترل کنید و مدیریت خشم خود را یاد بگیرید. کودک شما نباید احساس نماید که ایجاد محرومیت از سر کینه و عصبانیت است. 

رفتارهای مشخص داشته باشید: 

برای اینکه کودک شما نظم را بیاموزد شما باید رفتارهای مشخص داشته باشید. مثلا اگر کودکتان بی نظم بود ، هرگز نگویید «چون پسر بدی بودی»، یا «به حرف من گوش ندادی». سعی کنید رفتار را کاملا روشن کنید. 

به کودک نگویید او را دوست ندارید: 

اگر کودکتان بی نظمی نمود در بازخوردهای خود به او نگویید که او را دوست ندارید یا کل شخصیت او بد است بلکه به او بگویید که رفتار او اشتباه است و او را دوست دارید. 

از قوانینی که تعیین نموده اید ، چشم پوشی نکنید:

اگر قانونی برای کودک خود تعیین نموده اید، هرگز از این قانون چشم پوشی نکنید و حتی قانون های کوچک خود را به طور مستمر و منظم انجام دهید.

بعد از رفتار کودک قوانین را اعمال کنید: 

پیامدی که ایجاد می کنید باید دقیقا بعد از رفتارکودک باشد. مثلا اگر محرومیتی برای کودک بی نظمتان در نظر گرفته اید باید این محرومیت دقیقا بعد از انجام رفتار باشد و 2 ساعت بعد از بدرفتاری نباشد زیرا اینگونه کودک متوجه دلیل آن نمی شود و رفتار درست را یاد نمی گیرد و احساس طرد و ناامنی می کند. 

هرگز کودکتان را تنبیه بدنی نکنید: 

روی مدیریت خشم خود کار کنید و هرگز کودک خود را به خاطر بی نظمی تنبیه نکنید زیرا بر کاهش رفتار اثری ندارد و تنها بدرفتاری و پرخاشگری کودک را بیشتر می کند. 

برای کنترل بی نظمی کودک او را نترسانید: 

برای کنترل بی نظمی کودک او را نترسانید زیرا ترساندن سبب نمی شود که کودک رفتار درست را بیاموزد، بلکه آسیب های بیشتری به روان کودک وارد می کند. 

با توافق یکدیگر شیوه یکسانی را تعیین کنید: 

برای وضع قوانین در خانه والدین باید با یکدیگر همسو و هم جهت باشند و با توافق یکدیگر شیوه یکسانی را تعیین کنند و در اعمال این شیوه تداوم داشته باشند.

چنانچه بیا نی نی در مطالب مختلف بخش خانواده و تربیت فرزند اشاره کرده است دو دستگی در خانه و انجام قوانین از طرف یکی از والدین سبب می شود کودک سوء استفاده نموده و قواعد را زیر پا بگذارد پس والدین باید در اعمال قواعدی که برای کودک تعیین می کنند و پیامدهای ناشی از عدم رعایت آنها ثابت قدم باشند تا کودک هم این قواعد را بپذیرد. 

قوانین خانه را به او بیاموزید: 

با بزرگ شدن کودکتان و درک ارتباط میان اعمالش و پیامدهای آنها، آموزش دادن قواعد خانه را به او شروع کنید.

مثلا اگر کودکتان رفتاری مغایر نظم انجام داد، ابتدا با او صحبت کنید که چرا این کار مجاز نیست و اگر دوباره این کار را انجام داد، پیامد این کار را برایش توضیح دهید و در صورت تکرار این عمل قانونی را که معین کرده اید، اعمال کنید.

پاداش دادن را فراموش نکنید: 

برای آموزش نظم به کودک، نباید پاداش دادن را فراموش کنید و اثر مثبت تحسین کردن کودک را دست کم بگیرید. تقدیر کردن از رفتار خوب کودک در رفتار او تاثیر دارد و او را به ادامه دادن رفتار خوب و مناسب تشویق می کند. 

نموداری را طراحی کنید و رفتارهای کودک را ثبت کنید: 

نموداری را طراحی کنید و رفتارهای کودک را با مهره های مغناطیسی برای هر روز هفته روی آن مشخص کنید. این نمودار بهتر است، تصویری باشد تا وضع رفتاری کودک را به او نشان دهد.

این نمودار را روی یخچال بچسبانید و هر روز رفتارهای مناسب و نامناسب کودک را روی آن ثبت کنید و آن را به کودک نشان دهید.

پاداش یا تنبیه باید به طور روزانه اعمال شود. موکول کردن تنبیه به آینده دور تاثیری نخواهد داشت.

چه زمانی این نمودار تاثیر گذار است

زمانی این نمودار بر کودک تأثیر گذاشت، که او را به خاطر یادگیری کنترل کردن رفتارهای بدش، تحسین کنید. 

کارهای خوب را به او آموزش دهید: 

تنها کودکان را از انجام دادن کارهای بد نهی نکنید بلکه انجام دادن کارهای خوب را هم به او آموزش دهید.

مثلا به جای این که به کودک بگویید:«روی کاناپه نپر» به او بگویید:«روی مبل بنشین و پاهایت را روی زمین بگذار.»

حس مالکیت به فرزندانتان ببخشید:

بچه هایی که احساس می کنند یک مکان مخصوص به خودشان است، تمایل بیشتری به تمیز نگه داشتن آن دارند.

پس اجازه دهید اتاقی جدا داشته و خود اتاق را از نو بچینند یا قفسه ها را رنگ بزنند و در کل حس مالکیت داشته باشند تا اینگونه به برقراری نظم تمایل بیشتری پیدا کنند. 

چه زمانی برای سوراخ کردن گوش کودک مناسب است

سوراخ کردن گوش رسمی قدیمی است که هنوز طرفداران زیادی در بین خانم ها دارد . این رسم از زمان مادر بزرگ های ما تا کنون ادامه داشته و این روزها فقط شکل و شمایلش عوض شده است . اگر شما نیز جزو مادرانی هستید که تمایل دارند گوش فرزندشان را سوراخ کنند این بخش از بیا نی نی را که درباره زمان مناسب برای سوراخ کردن گوش کودک است ، از دست ندهید.

کی گوش نوزاد را سوراخ کنیم؟

سوراخ کردن گوش کودک تا قبل از 6 ماهگی ممنوع

سوراخ کردن گوش در فرهنگ های مختلف محبوبیت متفاوتی دارد اما سوراخ گوش می تواند عامل سرایت عفونت باشد . سوراخ گوش مانند هر حفره دیگری در پوست می تواند آلودگی را از طریق پوست به داخل بدن انتقال دهد .

سوراخ کردن گوش نوزادان باید بعد از 6 ماهگی انجام شود چرا که تا قبل از 6 ماهگی سیستم ایمنی بدن نوزاد ضعیف است و کاملا مجهز نشده و نمی تواند با عفونت احتمالی سوراخ کردن گوش مبارزه کند.

سوراخ کرن گوش نوزاد قبل از 6 ماهگی چه خطری دارد؟

نکاتی درباره سوراخ کردن گوش کودک

باید بدانید احتمال عفونت در قسمت انتهایی لاله گوش کمتر از بقیه نواحی خصوصا غضروف ناحیه بالای گوش است. حتی بسیاری از والدین تمایل به انجام این کار در خانه دارند که باید بگوییم بهتر است اجازه دهید این کار در مراکز درمانی انجام شود .

در حقیقت از میان سوراخهایی که در بدن ایجاد می شود، سوراخ کردن زبان به احتمال کمتری با عفونت مواجه می شود چرا که با حفاظت و شستشوی مداوم بزاق دهان مواجه است .سوراخ کردن شکم هم می تواند واقعا دردسر ساز شده و تا چندین هفته بهبودی نیابد. گوشواره ها هم می توانند عامل انتقال عفونت و باکتریهای مفید به بدن شوند. گوشواره ها را در هر جایی قرار ندهید و هر بار که می خواهید از آنها استفاده کنید سعی کنید آن را ضد عفونی کنید .

سوراخ کردن گوش نوزاد در مراکز درمانی

سوراخ کردن گوش نوازد از دید روانشناسان

بهتر است سوراخ نمودن گوش را به وقتی موکول نمایید که کودک متوجه سوراخ نمودن گوش شود و خود از شما بخواهد که گوش هایش را سوراخ کنید پس قبل از درک کودک از گوشواره گوش او را سوراخ نکنید زیرا اگر این کار را کنید کودک به گوش هایش دست می زند و گوشواره خود را می کشد و سبب آسیب رساندن به گوش خود می شود . کودک شما متوجه درد و اذیتی که به او می رسد می شود اما فقط نمی تواند آن را بیان کند و فکر می کند والدین او را اذیت و تنبیه می کنند .

اذیت و تنبیه نوزاد با سوراخ کردن گوش

زمان مناسب برای سوراخ کردن گوش کودک

برخی از والدین گوش های کودک خود را چندین هفته پس از تولد سوراخ می کنند و می پندارند سوراخ کردن گوش های نوزاد بهتر است زیرا آنها کمتر درد می کشند و به گوشهایشان دست نمی زنند و همین امر سبب می شود گوش های آنها سریعتر بهبود یابد .

اما روانشناسان کودک در این زمینه اعلام کردند سوراخ نمودن گوش نوزادان صحیح نیست زیرا آنها درد می کشند اما قدرت بیان آن را ندارند و همچنین هیچ تصوری از گوشواره ندارند و می پندارند والدین به علت تنبیه و آزار آنها گوش هایشان را سوراخ کرده اند.

بهتر است سوراخ نمودن گوش کودکان را به زمانی موکول نمایید که کودک علت این درد کشیدن و سوراخ کردن گوش را متوجه بشود و خودش از شما بخواهد که گوش هایش را سوراخ کنید تا به گوشهایش تا بهبودی کامل دست نزند .

چه زمانی برای سوراخ کردن گوش کودکان مناسب است؟

عوارض سوراخ کردن گوش

بر خلاف باور عموم که می پندارند سوراخ نمودن گوش ها هیچ عوارضی در پی ندارد اما سوراخ کردن گوش ممکن است عوارضی مانند عفونت ، حساسیت به فلزهای مختلف گوشواره ها، تشکیل یک بافت برجسته در ناحیه نرمه گوش و نیز پارگی گوش به همراه داشته باشد.

بسیاری از افراد روی لاله گوش خود چند سوراخ ایجاد می کنند و آویزهای مختلفی را نصب می نمایند. باید بدانید که سوراخ نمودن لاله گوش خطرناک است زیرا این منطقه غضروفی است و بدون رگ خونی می باشد، در نتیجه التهاب ایجاد شده آن دیرتر بهبود می یابد واحتمال عفونت و تاول معمولا در ماههای اول و گرم سال بعد از سوراخ کردن زیاد است. تورم دردناک، گرمی و قرمزی از علائم عفونت لاله گوش است.

حساسیت و عفونت گوش کودک پس از سوراخ کردن 

نکات مهم پس از سوراخ کردن گوش

• از گوشواره های سنگین استفاده نکنید، زیرا این گوشواره ها کم کم سوراخ گوش را گشاد می کند وموجب پارگی گوش می شود.
• به صورت دوره ای جای گوشواره را به کمک الکل تمیز و ضدعفونی کنید.
• در چند ماه اول پس از سوراخ کردن گوش یکی دو بار محل سوراخ گوش را کنترل کنید و از سلامت آن مطمئن شوید.
• اگر پس از سوراخ کردن گوش با مشکلاتی مانند تورم، درد یا قرمزی در محل سوراخ گوش روبه رو شدید حتما به پزشک مراجعه کنید .
• اگر پوست حساسی دارید، احتمالا تنها گزینه مناسب برای شما گوشواره ای از جنس طلا یا نقره مرغوب است. یادتان باشد که قبل از لمس کردن گوش هایتان، دست خود را بشویید. این کار احتمال عفونت و گسترش آلودگی را کاهش می دهد.
• چند بار در روز، گوشواره را در گوشتان بچرخانید؛ این کار مانع از چسبیدن گوشواره به زخم سوراخ گوش می شود.
• بین 4 تا 6 هفته بعد از عمل سوراخ کردن گوش از گوشواره استفاده کنید، زیرا زخم تازه جوش می خورد و سوراخ ناپدید می شود.

نوزدا تازه متولد شده اطراف خود را چگونه می بیند ؟

مکانیسم بینایی و تشخیص دنیای اطراف توسط نوزادان بسیار جالب است. بسیاری از والدین مشتاق دانستن این موضوع هستند که نوزاد آنها از چه زمانی قادر به تشخیص چهره و تفاوت رنگ ها می باشد و آیا نوزادان دنیا را همانطور که ما می بینیم میتوانند تشخیص داده و ببینند ؟

بینایی کودک در دوران نوزادی بسیار گنگ است و فقط می تواند اشکال ، نور و حرکت ها را تشخیص دهد. نوزادان تازه متولد شده، چهره و عواطف اطرافیان خود را فقط 20 الی 38 سانتیمتر دورتر از خودشان را می بینند و از این فاصله می توانند تفاوت صورت ها را تشخیص دهند. اگر این فاصله به 60 سانتیمتر افزایش یابد ، حالات و چهره ها را برای نوزاد بسیار تار و مبهم خواهد بود.

چنانچه در مطلب سیر رشد و تکامل بینایی نوزاد از بدو تولد تا یک سالگی در بخش قبلی بیا نی نی کامل توضیح دادیم صورت شما هیجان انگیزترین چیزی است که نوزاد در این دوران مشاهده می کند و همچنین می تواند با بینایی خود قسمت های مختلف صورتتان را مثل گونه ، پیشانی را از یکدیگر تفکیک دهد. پس مطمئن باشید که افراد جدید را از یکدیگر تشخیص می دهد. نوزاد ابتدا همه چیز را در سایه ای خاکستری و فقط به رنگ سفید و سیاه می بیند و بینایی او در ابتدای تولد در برابر افراد بالغ تنها شصت درصد است.

چگونه نوزادان در روزهای اولیه زندگی و قبل از آماده شدن قوه بینایی برای درک جزئیات ، می توانند حالات چهره والدین خود را تقلید کنند؟ پاسخ این سوال حرکت تصاویر دریافتی است. محققان با استفاده از تصاویر متحرک مختلف سعی کردند تا میزان درک بصری نوزادان را اندازه گیری کنند. بر اساس نتایج تحقیقات ثابت شد، که نوزادان تازه متولد شده فقط قادر به دیدن حالات چهره هستند و درک درستی از مفهموم حالات و معنای آنها ندارند.

زمانی که نوزاد به سن 1 الی 2 ماهگی می رسد ، یاد می گیرد که روی چشمان فرد مقابل تمرکز کند و تکان خوردن او را تشخیص دهد و همچنین قادر است وقفه های کوتاه را در صحبت کردن او ببیند. تکان خوردن یک جسم کوچک مقابل چشمان او باعث می شود که سریع به خودش بیاید و توجهش را به آن نقطه خاص جلب کند و همچنین می تواند ارتباط چشمی با فرد مقابل برقرار کند و سرش را همزمان با او به اطراف تکان دهد. اغلب چشمان او به سمت شما قفل می شود.

در سن دو سالگی کم کم به تفاوت رنگ ها پی می برد و می تواند تفاوت اجسام را به خوبی تشخیص دهد و کم کم سایه های رنگی را نیز از یکدیگر تفکیک می کند. تا جایی که قادر است رنگ نارنجی و قرمز را از هم تشخیص دهد. کم کم می تواند رنگ های تیره روشن را بشناسد و جزئیات بیشتری را در شکل ها و طراحی ها تشخیص دهد. می توانید برای تقویت این حس بینایی ، او را تشویق به مشاهده عکس های مختلف با رنگ های متفاوت ، کتاب ها و اسباب بازی ها کنید.

زمانی که کودک از سن 5 ماهگی عبور می کند ، در تشخیص اجسام ریز بسیار ماهرانه تر عمل می کند و می تواند تفاوت آن ها را تشخیص دهد. در سن 8 ماهگی نیز بینایی او تا حد کافی قوی است و می تواند اجسام را در اتاق تشخیص دهد. بنابراین 8 ماه اول زندگی شیرخوار از نظر بینائی دوران طلایی برای او می باشد.

اگر فکر می کنید که کودک شما به مشکل بینایی دچار است ، حتما هرچه سریع تر او را به پزشک متخصص نشان دهید.

قلقلک دادن کودکان ممنوع 

دانشمندان دلیل اینکه چرا قلقلک دادن کودکان میتواند مضر باشد را توضیح میدهند و این برمیگردد به این که ما دراین مورد چیزی نمی دانیم .قلقلک کودکان مضر است ، در حالیکه تعدادی از فراد این حرکت را انجام میدهند ، مطالعه ای نشان داد که تنها 32 درصد از افراد، از قلقلک دادن لذت میبرند ،32 درصد خنثی بودند و 36 درصد بیان کرده اند که این حرکت را نمیپسندند، زمانی که ما بچه بودیم بارها و بارها قلقلکمان داده اند بنابراین فرض میکنیم که حرکتی نرمال است ، درحالیکه آن زمان نبستن کمربند ایمنی نیز نرمال بوده است.

تجزیه و تحلیل تحقیقات متفاوت براین موضوع جوانب مثبتی را که چرا شما نباید کودکان را قلقلک دهید و راه دیگری برای سرگرمی انتخاب کنید را توضیح می دهد، جوک گفتن و یا بازی با یکدیگر ایده بهتری است، زمانی که کودک قهقهه میزند ، به این معنی نیست که او از قلقلک دادن لذت میبرد.

کودکان خصوصا آنهایی که قلقلکی هستند هنگام قلقلک دادن نمیتوانند خندیدن خود را متوقف کنند، حتی اگر واقعا از این عمل نفرت داشته باشند، این قهقهه به والدین این توهم را منعکس میکند که کودک واقعا لذت میبرد ، درحالی که چنین نیست.

آیا قلقلک دادن کودک کار اشتباهیست؟

قلقلک دادن کودک چه خطراتی را در پی دارد؟

در مطالعه ای انجام شده در دانشگاه کالیفرنیا درسال 1997 دانشمندان کشف کرده اند که تعریف یک جوک بامزه بیشتر از قلقلک دادن میتواند به شخص احساس شادی بدهد، قلقلک دادن تنها این توهم را میرساند که شخص میخندد و دادن راهی برای تسلط است.

شخصی که قلقلک داده میشود کنترل خود را از دست میدهد، مبارزه برای به دست آوردن کنترل برای کودک میتواند توهین آمیز باشد و خاطرات ناخوشایندی را در ذهن او برای یک عمر به جا بگذارد، هنگامی که بزرگسالان کودکی را قلقلک میدهند دلیل آن سرگرمی کودک است ، اما حاصل آن مضر خواهد بود.

براساس نظر دکتر ریچارد الکساندر پروفسور زیست شناسی تکاملی از دانشگاه میشیگان :قلقلک دادن می تواند نوعی از تسلط و خندیدن به دنبال آن یک راه تکاملی برای سلطه پذیری باشد، این کودک ممکن است قادر به این نباشد که به شما بگوید بس است و کارتان را متوقف کنید !

قلقلک دادن می تواند باعث قهقهه زدن غیر قابل کنترل شود که توقف آن سخت است، چنانچه در این بخش از بیا نی نی گفته ایم قلقلک دادن و قهقهه متوالی میتواند باعث اختلال در نفس کشیدن شود و یااینکه کودک نتواند بگوید در وضعیت دشواری قرار دارد، چیزی که به عنوان سرگرمی شروع میشود میتواند باعث مشکلات پزشکی شود ، پس چرا با قلقلک دادن سرگرمی داشته باشیم در حالیکه راه های بهتری برای سرگرمی وجود دارد؟

قلقلک دادن کودک موجب چه می شود؟ 

قلقلک دادن میتواند باعث مساله بی اعتماد مادام العمر شود

پتی ویفلر کارشناس والدین و بیان گذار و مدیر سازمان دست در دست از تجربه اش در قلقلک دادنش در کودکی میگوید که باعث چالش عاطفی او شده است، او مینویسد در سالهای بسیاری که به حرف والدین درباره ی چالش عاطفی در زندگی کودکانشان گوش دادم ، دانستم که قلقلک دادن تجربه مضری است که نسل به نسل میاید.

او میگوید تروما وضعیتی است که شخص درکنار دیگران ریلکس نیست، در کنار شریکی معتمد نمیتواند به خواب برود و در حالیکه درکنار کسانی است که دوستشان دارد احساس خطر و ناامنی می کند.

والدین عموما ادعا دارند که میدانند چه چیزی برای کودکشان خوب است و میگویند که قلقلک دادن کودک طبیعی است، اگرچه راه حل های بهتری برای ارتباط با کودک وجوددارد، از قلقلک دادن دوری کنید حتی اگر مجبور شدید ابتدا از کودک اجازه بگیرید.

راه های دیگر برای ارتباط و سرگرمی کودک چیست؟

بسیار خب یک جستجوی ساده در گوگل میتواند به شما پاسخ دهد، قلقلک دادن کودک نوپا اغلب منجر به قهقهه زدن او میشود، اما نظریه های جالبی درباره ی این تئوری وجود دارد که ایا قلقلک دادن کودک مضر است یا خیر؟ قهقهه زدن به دنبال قلقلک دادن میاید و مانند عطسه مسری است.

قلقلک دادن درطول تاریخ به عنوان یک شکنجه سرگرمی استفاده میشده است، بنابراین به عنوان والدین باید درک کنیم که خندیدن او به این معنی نیست که از قلقلک دادن لذت میبرد.

چرا قلقلک دادن کودک اشتباه است؟ 

اثرات قلقلک بر آناتومی بدن

گذشته ازاین حقیقت که یک کودک نوپا قادر نیست با قلقلک دادن ارتباطی با ما برقرار کند، اگر چه دوست دارد قلقلکش بدهید، اجبار کردن کودک به اینکه اجازه بدهد شما قلقلکش بدهید میتواند حاوی پیام خطرناک بر آناتومی بدن او باشد.

از دیدگاه یک کودک قلقلک دادن بدون اجازه او به این معنا است که بزرگسالان حق انجام هرکاری را دارند و این یک فکر ترسناک است و ممکن است نظر احمقانه ای نوشته شود، اما والدین مسئولیت این را دارند که در سنین پایین کودک به او دفاع از بدنش را آموزش بدهند.

این آموزش آناتومی بدن این حق را به آن ها می دهد که دیگران حق لمس کردن بدن او را بدون اجازه اش ندارند و به این معنا است که به آن ها احترام گذاشته ایم، آن ها می توانند شناسایی کنند که کاری که بزرگسالان انجام میدهند ، کاملا غلط است.

آموزش آناتومی کودکان مستقیما ارتباطی با بدن آن ها ندارد ،مطالعه ای در مجله کودک و خانواده به این نتیجه دست یافت که آموزش کودکان درسنین پایین و تصمیم گیری در این مورد یک مهارت مهم در زندگی است، این مطالعه نشان داد که چگونه کودکان نوپا آموخته اند که مشکلات شان را با تصمیم گیری حل کنند.

نتیجه این مطالعه این شد که والدینی که بدون اجازه از کودک برای لمس بدنش کاری را انجام ندادند کودکانشان از عملکرد مغزی فعال برخوردار بودند، به عبارت دیگر اجازه دادن به کودک در تصمیم گیری نقش مهمی در زندگی او خواهد داشت و هنگامی که به کودک اجازه تصمیم گیری می دهیم ممکن است نکته این مطالعه نباشد ، اما مثالی است که به کودکان خود اجازه دهیم صحبت کنند و نظرات شان را بدهند، مهم تر از همه اینکه کنترل بدن خود را بیاموزند.

قلقلک دادن کودک چه تاثیری روی او می گذارد؟ 

انتخاب راه های فیزیکی برای ارتباط با کودک 

اتصال فیزیکی و یا در واقع لمس کردن بین والدین و کودک خیلی مهم است، انسان ها به نوازش در طول زندگی نیاز دارند، راه های دیگری در کنار قلقلک دادن برای تشویق لمس کردن بین کودک و والدین وجود دارد. 

با همدیگر بخوانید:

از کودک خود بخواهید روی پاهایتان نشسته و داستان بخواند و یا اینکه بخواهد شما برایش بخوانید. 

ماساژ دادن:

بسیاری از کودکان از ماساژ دادن فیض میبرند، ماساژ دادن با آرام کردن کودک،اضافه وزن و تنظیم دمای بدنش ارتباط دارد، برای ماساژ دادن کودک از لوسیون و یا روغن مورد علاقه تان استفاده کنید، اما قبل از استفاده برروی پوست کودک ابتدا از نداشتن حساسیت او اطمینان حاصل کنید ،زیرا کودکان حساس هستند و استفاده از این روغن و لوسیون میتواند برای آن ها خطرناک باشد. 

بازی نمایشی بدن:

اگر هدف شما حرکتی برای سرگرمی کودک است، از تکنیک بازی بدن استفاده کنید مانند اسب بازی،حلقه زدن و رقابت در اغوش کشیدن، کلید این بازی این است که کودک مطمئن شود تا چه حد وچگونه بدن او لمس می شود . 

چرا بچه های ژاپنی همیشه از والدین خود پیروی می کنند و مطیع آنها هستند؟

ژاپن یک کشور واقعا تحسین شده است در میان چیزهای دیگر، کودکان ژاپنی بسیار مطیع هستند و به خوبی رفتار می کنند، مودب و محتاط هستند. آنها قوانین را یاد می گیرند و از آنها اطاعت می کنند و رفتار خود را به آنچه که از آنها انتظار می رود، سازگار میکنند و این روش پرورش کودکان بسیار شگفت انگیز است.

پدر و مادر ژاپنی اطمینان دارند که فرزندانشان رفتار مناسب را با نمونه ای که به آنها می دهند، یاد خواهند گرفت و در این راستا، آنها احساس مسئولیت خود را نسبت به فرزندان خود بروز می دهند خواندن این مطلب جالب از تربیت کودکان در ژاپن را برای یادگیری عناصر کلیدی تربیت ژاپنی ادامه دهید ؛ شما خواهید دید که این بسیار متفاوت از شیوه های پرورش کودکان غربی است که ما می دانیم و متاسفانه گاهی از آنها تبعیت می کنیم.

مادران ژاپنی به طور جدی از فرزندان خود مراقبت می کنند. این سبک برخورد فرزندانی که به قوانین احترام می گذارند و به خوبی رفتار می کنند را ایجاد میکند درباره این سبک خاص در این بخش از بیا نی نی بیشتر بدانید.

نحوه تربیت کودکانی مطیع و با ادب به سبک ژاپنی ها

تربیت کودکان ژاپنی:کودکان ژاپنی اطاعت می کنند و به خوبی رفتار می کنند

بر اساس یک مطالعه مقایسه ای از تکنیک های پرورش کودک در جوامع مختلف منتشر شده توسط انجمن کانزاس برای سلامت روان کودک نوزاد تحت عنوان “نظم و انضباط در دوران کودکی”، خانواده های ژاپنی دلبستگی، همدلی و هماهنگی را تقویت می کنند.

این تحقیق نشان داد که کودکان ژاپنی از بزرگسالان خواسته اند که به طور اجتماعی رفتار کنند. با این حال، در خانه، کودکان کاملا وابسته به والدینشان (مخصوصا مادرانشان) هستند ؛ آنها وابستگی را خنثی نمی کنند.

برعکس، در واقع آن را پذیرفته و تشویق می کنند. پدر و مادر ژاپنی به تمایل فردی کودک خود اهمیت میدهند به همین دلیل اکثر کودکان ژاپنی آرام هستند. (با اینحال همیشه استثناءهایی وجود دارد.)

مادر و فرزند در ژاپن به یکدیگر وابسته اند:

والدین، به خصوص مادران، رابطه بسیار نزدیکی با فرزندان خود دارند ، والدین این نزدیکی را تشویق می کنند و وابستگی را تقویت می کنند.همانطور که در ژاپن معمول است، والدین لباس و تغذیه کودکان را بر عهده دارند علاوه بر این، آنها تا زمانی که فرزندانشان 6 ساله هستند با هم میخوابند.

رابطه مادر و فرزند صمیمی است آنها عملا یک واحد را تشکیل می دهند و به جای اینکه دو نفر جداگانه و مستقل باشند، ذهنشان را به اشتراک می گذارند. در طول سه سال اول زندگی یک کودک، مادر او را همه جا میبرد و در ژاپن، مادران واقعا به فرزندان خود اختصاص داده شده اند.

کودک تا 5 سالگی کارهای دلخواه انجام می دهد:

یکی از قوانین اصلی آن ها این است که کودک تا 5 سالگی اجازه دارد هر کاری که دلش می خواهد انجام دهد. از نظر کشور های دیگر این کار افراط است. این قانون در فرهنگ ژاپن amae نام دارد. این واژه را می توان اینگونه ترجمه کرد:«رویای یک شخص برای دوست داشته شدن» یا «دلبستگی» که ستون ارتباط بین مادر و فرزند است یعنی کودک می تواند به والدین و عشق و محبت آن ها تکیه کند و والدین سالخورده نیز در آینده از حمایت فرزندشان برخوردار می شوند. طبق سیستم تربیت فرزند در ژاپن «کودکان تا قبل از 5 سالگی کامل، از 5 تا 15 سالگی مطیع، و در 15 سالگی با والدین برابر هستند. اما بسیاری کشور ها این روش تربیت را اشتباه می دانند.

مادران ژاپنی کودک خود را به مهد نمی فرستند:

بعید به نظر می رسد که یک کودک ژاپنی قبل از سن سه سالگی در یک مهد کودک یا پیش دبستانی باشد. آن ها هیچوقت پرستار کودک استخدام نمی کنند و یا کودک را نزد پدربزرگ و مادربزرگ نمی فرستند. در ژاپن تربیت کودک به عهده مادر است و کودک زمان زیادی را با والدین و پدر و مادر بزرگ خود می گذرانند و رابطه آن ها با خانواده بسیار گرم و صمیمی است. در ژاپن خانواده ها از همدیگر حمایت می کنند.

والدین ژاپنی نسبت به فرزند خود نگرش مثبت دارند:

در تحقیقی که دانشمندان آمریکایی و ژاپنی در رابطه با ارتباط بین روش تربیت تشویقی فرزند و رفتار فرزندان انجام شده است به این نتیجه رسیده اند که نگرش مثبت والدین نسبت به کودک، رفتار های مشکل ساز در کودک را کاهش می دهد.

بسیاری از والدین ژاپنی بر این باورند که فرزندانشان به خوبی رفتار می کنند، زیرا فرزندانشان بر اساس اعتقادات فلسفی خود هستند.این فرزند پرورشی ناشی از آرمان کنفوسیوس یعنی آموزش دادن فرزندان با مهربانی است. بعد از همه، این فضیلت صلح و شادی درونی ایجاد می کند.

مادران ژاپنی از قانون “مثل من انجام بده” پیروی می کنند:

مادران ژاپنی از قانون “مثل من انجام بده” پیروی می کنند. مثلا مادران ژاپنی ابتدا خودشان اهرام را می سازند و سپس از کودک می خواهند که اهرام را بسازد. آنها کودک را مجبور نمی کنند هر کاری را مثل آن ها انجام دهد و در واقع با نشان دادن نمونه روش کار را به او نشان می دهند.

اما مادران اروپایی ابتدا به کودک روش ساختن اهرام را توضیح می دادند سپس از او می خواستند که امتحان کند.

مادران ژاپنی از پیشنهادات فرزندان خود استقبال می کنند:

مادران ژاپنی از تعصب، پیشنهاد و گاهی اوقات شرمساری برای نظم دادن استفاده می کنند به این ترتیب آنها از برخورد مستقیم با فرزندان کوچک خود اجتناب می کنند. به طور طبیعی این نگرش های کودکانه و یا تهاجمی کودک را به حداقل می رساند علاوه بر این، مادران ژاپنی از پیشنهادات فرزندان خود استفاده میکنند.

به جای گفتن “اسباب بازی های خود را بردارید”، آنها می گویند “حالا با اسباب بازی های خود چه باید بکنید؟” بنابراین، کودک باید جواب درست و منطقی را تعیین کند. با این حال، اگر کودک مایل به انجام آن نیست و وانمود می کند که این سوال یا پیشنهاد را نمی شنوند، ممکن است مادرشان ناراحت شود. پس از آن کودک از احساس خجالت خواسته مادر را انجام خواهد داد.

مادران ژاپنی از زبان بدن برای تربیت کودکان استفاده می کنند:

کودک ژاپنی به مادرش وابسته است، حتی از احساسات و حرکات مادرش آگاه است آنها حتی وضعیت هماهنگی مادر خود را می دانند بنابراین، کودک همه چیز را در قدرت خود انجام خواهد داد تا این هماهنگی را حفظ کند.

هنگامی که مادر چیزی را پیشنهاد می کند، حالات صورت او به فرزندش می گوید که اگر از او اطاعت نکند، شگفت زده خواهد شد با این حال، مادر کودک را مجازات نمی کند و به طور مستقیم آنها را تنبیه نمی کند. باز هم او با حالات صورت به کودک می گوید که نا امید شده است از آنجا که کودک واقعا علاقمند به حفظ هماهنگی با مادر خود است، گفته مادر را انجام می دهد.

مادران ژاپنی به احساسات کودک احترام می گذارند:

مادران ژاپنی به احساسات کودک احترام می گذارند و به آن ها یاد می دهند که احساسات دیگران را به خوبی درک کنند. مثلا اگر کودک بخواهد ماشین اسباب بازی خود را بشکند مادر می گوید:«ماشین بیچاره الان از ناراحتی گریه میکنه»، برای نشان دادن چگونگی زندگی در جامعه به کودک باید احترام به عواطف و احساسات دیگران را به او بیاموزیم.

مادران ژاپنی یک روش برای متقاعد کردن فرزندان ندارند:

کودکان در ژاپن اطاعت می کنند علاوه بر این، مادران ژاپنی نیز یاد گرفته اند که خلق و خوی کودکان خود را بخوانند ؛ آنها از این مهارت استفاده می کنند تا هر زمان که لازم باشد، روش متقاعد کردن خود را تغییر دهند.

اگر آنها متوجه شوند که فرزندشان در مطابقت با یک درخواست نیستند، سعی خواهند کرد که درخواست خود را در آن لحظه انجام ندهند و احتمالا بعدا درخواست را انجام خواهند داد. اگر فرزند از جمع کردن اسباب بازی ها امتناع کند، مادر از تسلیم استفاده می کند او می گوید که کودک آماده نیست یا به اندازه کافی توسعه نیافته است یا اینکه شاید خیلی خسته باشد یا فقط بخواهد بازی کند.

مادران ژاپنی احساس دوست داشتن را به فرزند خود القا می کنند:

بسیاری از والدین ژاپنی هر کاری را که لازم است انجام میدهند تا فرزندانشان احساس دوست داشتن با ارزش بودن و احترام را درک کنند.آنها تجسم صبر و مهربانی هستند و این سبک والدین مطمئنا برای مادران غربی چالش برانگیز است.

مادران ژاپنی به سلامت جسمی کودک توجه ویژه دارند:

کودکان ژاپنی لقب سالم ترین کودکان جهان را به خود اختصاص داده اند. زیرا ابتلا به چاقی در کودکان ژاپنی در مقایسه با سایر کودکان جهان در پایین ترین سطح قرار گرفته است 

• ژاپنی ها غذاهای کامل و مغذی میل می کنند و به همین خاطر سیر شده و کودکان ، کمتر به دنبال خوردن هله هوله های شیرین و پرکالری هستند. بیشتر وعده های اصلی آنها به غذاهایی با پایه گیاهی، میوه ها، سبزیجات، لوبیا، غلات کامل، چربی های سالمی چون ماهی های مملو از «امگا 3» اختصاص دارد. بنابراین احتمال ابتلا به چاقی در آنها کاهش پیدا می کند و به تبع آن کمتر بیمار خواهند شد و طول عمر بیشتر دارند.
•  کودکان ژاپنی یاد می گیرند که مقدار غذای آنها در حجم ها و اندازه های بزرگ نباشد.
•  والدین ژاپنی یک وع غذا نمی پزند و مدام با معرفی غذاهای جدیدتر، مزه های جدیدی را به ذائقه متغیر آنها معرفی می کنند.مادربزرگان ژاپنی می گویند، یک غذای جدید، عمر را طولانی تر می کند.
• والدین ژاپنی غذای کودکان شان را در بشقاب های کوچک تری می ریزند و حتما در داخل آنها حتما سبزیجات و انواع میوه ها را نیز قرار می دهند.
• کودکان ژاپنی بیشتربه دوچرخه سواری و انجام فعالیت های بدنی می پردازند که همین امر خود یکی از دلایل عدم چاقی این کودکان است.
• کودکان ژاپنی اغلب در روند تهیه غذا با والدین خود مشارکت می کنند، بنابراین آنها استراتژی بهتری را در بهبود وضعیت تغذیه خود به کار می گیرند.
• والدین ژاپنی زمانی که پای وضعیت تغذیه و سلامتی آنها به میان می آید، از رویکردهای حکمرانی بر فرزندان شان به خوبی بهره می برند. در این رویکرد والدین قوانینی را برای کودکان خود معین می کنند و از کودک انتظار دارند که از آن نظم و انضباط تبعیت کنند.

گزینه های درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی کدامند؟

درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی (ADHD یا ADD)تنها در مورد مصرف دارو نیست. درمان های موثر دیگری نیز وجود دارند که می توانند به کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی، کمک کنند تا توانایی توجه، رفتار تکانشی کنترل و بیش فعالی را محدود کنند.

وعده های غذایی، بازی و تمرین، یادگیری مهارت های مقابله جدید، و بهبود مهارت های اجتماعی، بخشی از یک برنامه درمانی متعادل است که می تواند عملکرد کودک را در مدرسه بهبود بخشد، روابط آن ها را با دیگران تقویت کند، و استرس و ناامیدی را برای آن ها و برای کل خانواده کاهش دهد.

داروهای اختلال کم توجهی بیش فعالی:

محرکا هایی مانند ریتالین و آدرال اغلب برای اختلال کم توجهی بیش فعالی تجویز می شوند، اما ممکن است بهترین گزینه برای کودک نباشند – و قطعا تنها راه درمان نیستند.

داروها برای اختلال کم توجهی بیش فعالی ممکن است به کودک کمک کنند تا بهتر تمرکز کند یا آرام بنشیند، حداقل در کوتاه مدت. اما تا به امروز شواهد کمی وجود دارد مبنی بر اینکه آن ها موفقیت مدرسه، روابط و یا مسائل رفتاری را در طول مدت طولانی و حتی در کوتاه مدت،بهبود بخشند دارو همه مشکلات را حل نمی کند و یا علایم اختلال کم توجهی بیش فعالی را به طور کامل حذف می کند.

علاوه بر این، نگرانی هایی در مورد اثرات این داروهای قدرتمند در مغز در حال توسعه کودک وجود دارد. عوارض آن – مانند عصبانیت، از دست دادن اشتها و بی خوابی – می تواند مشکل ساز باشد

دارو وسیله است و درمان نیست :

همه با داروهای اختلال کم توجهی بیش فعالی به طور متفاوت جواب می دهند :

چنانچخ در مطالب قبلی بیا نی نی گفتیم برخی از کودکان بهبود چشمگیری را تجربه می کنند در حالی که برخی دیگر احساس آسودگی نمی کنند. این عوارض جانبی در کودکان متفاوت است و برای برخی از آن ها مزایای بیشتری دارند از آنجا که هر کسی به طور متفاوت جواب می دهد، پیدا کردن دارو و دز مناسب زمان می برد.

درمان دارویی برای داروهای اختلال کم توجهی بیش فعالی وقتی با درمان های دیگر ترکیب می شود موثرتر است:

اگر کودک شما از درمان های دیگر استفاده کند که مهارت های مقابله جدیدی را آموزش می دهند، خیلی بیشتر از دارو به کودک شما کمک خواهد کرد.

درمان دارویی برای اختلال کم توجهی بیش فعالی باید کنترل شود :

درمان دارویی برای اختلال کم توجهی بیش فعالی بیش از مصرف قرص و فراموش کردن آن است. پزشک کودک باید اثرات جانبی را در نظر داشته باشد، دقت کنید کودک چه احساسی دارد، و میزان مصرف را متناسب با آن تنظیم کنید. هنگامی که دارو برای اختلال کم توجهی بیش فعالی به دقت نظارت نشود اثر کمتر و ریسک بیشتری دارد.

اگر می خواهید کودک دارو مصرف کند به آن معنا نیست که آن ها باید برای همیشه به آن ادامه بدهند :

اگر چه مصرف مکرر دارو خوب نیست، اما اگر اوضاع به خوبی پیش نرود، می توانید به طور ایمن تصمیم بگیرید که درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی کودک را با دارو قطع کنید. اگر می خواهید کودک شما دارو مصرف نکند، با پزشک خود مشورت کنید تا به آرامی مصرف دارو را کاهش دهید.

درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی در خانه آغاز می شود:

شما به عنوان یک والد، تاثیر زیادی بر رفتار کودک خود دارید. شواهد نشان می دهند که داشتن یک رژیم غذایی سالم، ورزش کردن و انتخاب های روزانه هوشمند می تواند به کودک کمک کند علائم اختلال کم توجهی بیش فعالی را مدیریت کند. این به این معنی است که کودک شما می تواند درمان اختلال کم توجهی .بیش فعالی را در خانه شروع کند

قدرت تمرین در درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی

فواید “زمان سبز”

مطالعات نشان می دهد که صرف زمان در طبیعت می تواند علایم اختلال کم توجهی بیش فعالی را در کودکان کاهش دهد. اگر ممکن است کودک خود را تشویق کنید تا هر روز به مدت حداقل 30 دقیقه در بیرون منزل بازی کند.

ورزش کردن یکی از آسان ترین و موثرترین روش ها برای کاهش علائم اختلال کم توجهی بیش فعالی است. فعالیت فیزیکی بلافاصله سطح دوپامین، نور اپی نفرین و سروتونین را افزایش می دهد که همه آن ها بر تمرکز و توجه تاثیر می گذارند. به این ترتیب، ورزش و داروهایی نظیر ریتالین و آدرال نیز به طور مشابه کار می کنند. اما برخلاف داروهای اختلال کم توجهی بیش فعالی، ورزش نیاز به تجویز ندارد و عوارض هم ندارد.

فعالیت هایی که نیاز به حرکات بدن دارند مانند رقص، ژیمناستیک، هنرهای رزمی و اسکیت بورد بویژه برای کودکان با اختلال کم توجهی بیش فعالی خوب است. ورزش تیمی نیز انتخاب خوبی است و. عنصر اجتماعی آن ها را جالب نگه می دارد.

اهمیت خواب در درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی:

خواب کیفی منظم می تواند منجر به بهبود گسترده علائم اختلال کم توجهی بیش فعالی شود با این حال، بسیاری از کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی، در شب دچار مشکل می شوند. گاهی اوقات این مشکلات خواب ناشی از داروهای محرک و کاهش دوز و یا توقف دارو به طور کامل این مشکل را حل خواهد کرد.

با این حال، درصد زیادی از کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی دچار مشکلات خواب نمی شوند. اگر کودک شما یکی از آن ها است، نکات زیر می توانند به شما کمک کنند.

زمان خواب منظم را تنظیم کنید (و آن را اجرا کنید).

اگر سر و صدای پس زمینه کودک را فعال نگه می دارد، یک دستگاه صدا یا پنکه را امتحان کنید.

تمام وسایل الکترونیکی (تلویزیون، کامپیوتر، بازی های ویدیویی، آیفون)را حداقل یک ساعت قبل از خوابیدن خاموش کنید.

فعالیت فیزیکی را در عصر محدود کنید.

تغذیه خوب می تواند به کاهش علائم اختلال کم توجهی بیش فعالی کمک کند:

مطالعات نشان می دهد که چه چیزی و چه زمانی، وقتی صرف مدیریت اختلال کم توجهی بیش فعالی می شود تفاوت ایجاد می کند.

وعده های غذایی منظم و یا میان وعده را بیش از سه ساعت از هم جدا کنید:

•  این به شما کمک می کند تا قند خون کودک را ثابت نگه دارید، عصبانیت و تمرکز را به حداقل برسانید.
•  سعی کنید کمی پروتئین و کربو هیدرات ها بسیار پیچیده را در هر وعده غذایی یا میان وعده بگنجانید.
•  این غذاها به کودک کمک خواهند کرد که در هنگام کاهش بیش فعالی احساس هوشیاری بیشتری داشته باشید.

سطح روی، آهن و منیزیم کودک را بررسی کنید:

بسیاری از کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی این مواد معدنی مهم را کم دارند بالابردن سطح آن ها می تواند به کنترل علائم اختلال کم توجهی بیش فعالی کمک کند. افزایش آهن به خصوص می تواند مفید باشد مطالعه نشان داد که یک مکمل آهن، علایم را تقریبا به اندازه مصرف داروهای محرک بهبود می بخشد.

اسیدهای چرب امگا 3 را به رژیم غذایی کودک اضافه کنید :

مطالعات نشان می دهد که امگا3 منجر به کاهش بیش فعالی و افزایش بیش فعالی و بهبود تمرکز در کودکان (و بزرگسالان)با اختلال کم توجهی بیش فعالی می شود. امگا 3 در ماهی قزل آلا، ماهی تن، ساردین و برخی از تخم مرغ و محصولات لبنی یافت می شود. با این حال آسان ترین راه برای افزایش مصرف کودکتان از طریق مکمل های روغن ماهی است.

درمان تخصصی اختلال کم توجهی بیش فعالی:

اگر چه راه های زیادی وجود دارد که می توانید به یک کودک با اختلال کم توجهی بیش فعالی در خانه کمک کنید، ممکن است بخواهید به دنبال کمک حرفه ای در طول مسیر باشید. متخصصان اختلال کم توجهی بیش فعالی می توانند به ایجاد یک برنامه درمانی موثر برای فرزندتان کمک کنند. از آنجا که اختلال کم توجهی بیش فعالی به ترکیبی از درمان ها و استراتژی ها پاسخ می دهد، مشاوره با چندین متخصص توصیه می شود.

برای پیدا کردن ارائه دهندگان درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی، ممکن است بخواهید با پزشک مراقبت های اولیه ، پزشک اطفال، بیمارستان محل و یا درمانگاه تماس بگیرید. منابع دیگر برای منابع تامین کننده عبارتند از شرکت بیمه ، مقامات مدرسه کودک ، یا یک گروه حمایت از والدین .

روان پزشک کودک و بزرگ سال:

تشخیص اختلال کم توجهی بیش فعالی و تجویز دارو

روان شناسان:

• تشخیص اختلال کم توجهی بیش فعالی و ارائه درمان.
• به افراد با اختلال کم توجهی بیش فعالی کمک کنید احساسات آنها را کشف کنید.

درمانگر رفتاری – شناختی:

• تنظیم برنامه های تغییر رفتاری در مدرسه، کار، و خانه
• تعیین اهداف مشخص برای رفتار و موفقیت
• به خانواده ها و آموزگاران کمک کنید تا جایزه ها و نتایج خود را حفظ کنند.

متخصصان آموزشی:

• روش های درسی برای موفقیت در مدرسه را آموزش دهید
• به کودکان کمک کنید تا تطابق را از مدرسه به دست آورند
• مشاوره درباره فن آوری

اختلال رفتاری برای بیش فعالی:

رفتاردرمانی که به عنوان تغییر رفتار نیز شناخته می شود، یک درمان بسیار موفق برای کودکان با اختلال کم توجهی بیش فعالی می باشد. این کار به ویژه برای کودکان مفید است که داروهای محرک را مصرف می کنند و حتی ممکن است به شما اجازه دهند که میزان مصرف دارو را کاهش دهید.

رفتار درمانی شامل تقویت رفتارهای مورد نظر از طریق پاداش و تعریف و کاهش رفتارهای مشکل با تنظیم محدودیت ها و عواقب است. مثالا، یک مداخله ممکن است این باشد که معلم به کودکی پاداش می دهد که اختلال کم توجهی بیش فعالی دارد به دلیل اینکه قبل از اینکه صحبت کند انگشت خود را بالا گرفته است .

رفتار درمانی برای اختلال کم توجهی بیش فعالی در کودکان:

اهداف خاص خود را مشخص کنید :

اهداف خود را برای کودک خود مشخص کنید، مانند تمرکز بر روی تکلیف برای یک زمان خاص یا به اشتراک گذاشتن اسباب بازی با دوستان.

پاداش ها و عواقب کار را نشان دهید :

زمانی که او رفتار مورد نظر را نشان می دهد به فرزندتان یک پاداش مشخص (تقویت مثبت)بدهید. به کودک خود یک نتیجه (نتیجه ناخواسته یا مجازات)بدهید وقتی که او قادر به رسیدن به یک هدف نیست.

از پاداش ها و نتایج استفاده کنید :

استفاده از پاداش ها و عواقب به طور مداوم برای مدت زمان طولانی رفتار کودک را به شیوه ای مثبت شکل می دهد.

به عنوان والدین، می توانید یک برنامه اصلاح رفتاری سفارشی برای کودک خود با کمک یک متخصص رفتاری مثل یک درمانگر شناختی ایجاد کنید. یک درمانگر شناختی – رفتاری بر راه حل های عملی برای مسایل روزمره تمرکز می کند. این نوع درمانگر می تواند یک برنامه تغییر رفتاری پاداش و عواقبی برای کودک خود در خانه و مدرسه ایجاد کند و از شما در شکل دادن رفتار کودک خود حمایت کند.

صبوری، کلید رفتاردرمانی است، چرا که افراد مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی، در علایم خود بسیار متغیر هستند. یک روز، کودک ممکن است به خوبی رفتار کند و بعد دوباره به الگوهای قدیمی برگردد. گاهی اوقات ممکن است به نظر برسد که این آموزش عملی نیست. با این حال، در طول زمان، رفتاردرمانی علایم اختلال کم توجهی بیش فعالی را بهبود می بخشد.

نگرش و افکار خود را تغییر بدهید.

برخی از نگرش ها و افکار والد سبب می شود مشکلات ارتباطی بین والد و کودک پیش آید بنابراین بهتر است برخی این افکار و باورها اصلاح شوند. مثلا والدین توجه کنند که رفتار کودک عمدی نیست و مربوط به اختلال است. او می تواند آموزش های شما را بیاموزد وموفقیت کسب کند. والدین باید درباره این بیماری اطلاعاتی به دست آورده تا بتوانند بهتر به کودک خود کمک کنند.

گوش دادن و صحبت کردن درست را بیاموزید.

والدین باید به حرف های کودک خود گوش دهند و با او ارتباط موثری برقرار نمایند زیرا ارتباط میان والد وکودک سبب از بین رفتن اختلاف ها و تعارض های میان آنها شده و نمی گذارد روابط بین کودک وخیم گردد.

• والدین برای برقراری ارتباط موثر با کودک کارهای زیر را انجام دهند :
• رفتار آنها باید متناسب با سن کودک باشد.
• هنگام صحبت با کودک با او ارتباط چشمی برقرار نمایند.
• در صحبت کردن از جملات ساده استفاده کنند.
• خود را به جای کودک بگذارند.
• کشف کنند کودک از انجام کارهای خود چه هدفی داشته است.
• وقت کافی برای گوش دادن به صحبت های کودک بگذارند.
• آهسته و محکم صحبت کنند.
• احساسات خود را به کودک منتقل کنند مثلا بگویند «به خاطر اینکه موهایت را شانه نمی کنی واقعا ناراحتم» .

آموزش مهارت های اجتماعی:

از آنجا که کودکان با اختلال کمبود توجه اغلب دچار مشکل تعاملات اجتماعی ساده و مبارزه با عزت نفس پایین می شوند، نوع دیگری از درمان که می تواند به آن ها کمک کند، آموزش مهارت های اجتماعی است. به طور معمول در یک محیط گروهی اجرا می شود، آموزش مهارت های اجتماعی توسط درمانگر هدایت می شود که رفتارهای مناسب را نشان می دهد و سپس آن ها را وادار به تکرار آن ها می کند. یک گروه ازمهارت های اجتماعی به بچه ها یاد می دهد که چگونه “واکنش های دیگران” را بخوانند و چگونه رفتار بهتری داشته باشند. گروه مهارت های اجتماعی نیز باید بر انتقال این مهارت های جدید به دنیای واقعی کار کند.

برای تشکیل یک گروه مهارت های اجتماعی در نزدیکی درخواست ارجاع از روانشناس مدرسه یا کلینیک سلامت روانی محلی را بپرسید.

توجه مثبت به کودک نشان دهید.

به ویژگی های مثبت فرزندتان توجه نشان دهید تا بتوانید برای فرزند خود حد و مرز قوانین را تعیین کنید .

کودک خود را چندین بار در روز تحسین کنید و به او بگویید کدام رفتارش را می پسندید .

نوع تحسین باید با سن و اخلاق کودک متناسب باشد مثلا از کلمات محبت آمیز برای تحسین استفاده کنید و یا کودک را در آغوش گرفته و به او محبت نمایید.

رفتار کودک را برای موفقیت های کوچکتر نادیده نگیرید.

– کودک را با افراد دیگر مقایسه نکنید.

روزانه پانزده تا بیست دقیقه از وقت خود را با کودک خود سپری نمایید تا هیجانات او تخلیه شود.

دستورات مؤثر و مناسب بدهید

کودکان دچار اختلال بیش فعالی در کنترل حواس خود ناتوان هستند. برای اینکه کودک رفتار خاصی داشته باشد باید حواس خود را متمرکز کند. برای آموزش این مرحله موارد زیر پیشنهاد می شود:

محیط خانه را آرام کنید.

از بازی «نگاهتو برنگردون» استفاده کنید. یعنی شما و کودکتان به چشمان یکدیگر خیره شوید، هر کس زودتر خسته شود و نگاهش را برگرداند، بازنده است. پس از یاد گرفتن خیره شدن به کودک بیاموزید که حواسش را روی افراد در حال صحبت کردن متمرکز کند .

از کودکتان بخواهید وظایفش را با صدای بلند تکرار کند.

برای انجام کارها از کودک خواهش نکنید.

انجام درست فعالیت ها را به کودک آموزش دهید.

والدین دوست دارند کودک از خود مراقبت کند وبا کنترل رفتارش رفتاری مسئولانه داشته باشد. برای آموزش این رفتار به کودک موارد زیر پیشنهاد می شود:

فعالیت هایی را برگزینید که کودک توانایی انجام آنها را داشته باشد.

قوانین باید شفاف و خلاصه شده باشدتا کودک بداند شما چه انتظاری از او دارید.

وظایف را به مراحل کوچکتر تقسیم کنید.

– به کودک خود بگویید چه کاری را باید انجام بدهداما به او نگویید چه کاری را نباید انجام بدهد.

علامتی به کودک برای شروع کارش نشان دهید .و از کودک بخواهید در شروع، وسط و پایان بگوید چه کارهایی را انجام داده است.

وقت استراحتی برای انجام کارهایی که نیاز به توجه و یادگیری دارد، تعیین کنید.

به کودک اجازه دهید ورزش های فیزیکی انجام دهد تا بتواند انرژی های اضافی خود را تخلیه کند.

از آموزگار بخواهید تکالیف مدرسه و کارهای کلاسی کودک را برای شما بفرستد.

برای انجام تکالیف مدرسه کودک یک مکان آرام تعیین کنید و به کودک خود تذکر دهید اگر تکالیفش را انجام دهد، به او پاداش می دهید. خودتان تکالیف را انجام ندهید اما کودک را راهنمایی کنید.

– به کودکتان نقش هایی مانند دعوت یک دوست به بازی، صحبت با تلفن، خوشامدگویی به میهمان، گفتگو با کودکان و … دهید.

برای یادگیری مسئولیت پذیری به کودک بگویید به شما در انجام کارهای خانه مانند چیدن سفره، مرتب کردن اتاق، کمک در آشپزی و … کمک کند.

به یک گروه حمایتی بپیوندید

برخورد درست با کودکان بیش فعال بسیار سخت است و نیاز به یادگیری دارد . شما با پیوستن به گروه های حمایتی شما با مادران دارای فرزند بیش فعال آشنا خواهید شد و از تجارب موفق آنان استفاده خواهید کرد.

نکاتی برای حمایت از درمان بیش فعالی :

بچه هایی که بیش فعالی دارند اغلب دچار مشکل می شوند و چیزهایی را که از محیط دیگری یاد می گیرند را انجام می دهند. مثالا، آن ها ممکن است یاد گرفته باشند که چگونه طغیان های آنی را در مدرسه کنترل کنند، اما با بی صبری در کار دیگران در خانه تداخل ایجاد می کنند.

به منظور تشویق تغییرات مثبت در همه زمینه ها، کودکان بیش فعال به ثبات نیاز دارند. مهم است که والدین کودکان بیش فعال یاد بگیرند چگونه تکنیک های رفتار درمانی را در خانه اعمال کنند. کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی معمولا در حین انجام وظایف در الگوهای قابل پیش بینی و در مکان های قابل پیش بینی، به موفقیت دست می یابند، به طوری که آن ها می دانند انتظار چه چیزی را داشته باشند و چه کار باید بکنند.

برنامه روتین را دنبال کنید :

مهم است که یک زمان و مکان برای هر چیزی برای کمک به کودک با بیش فعالی درک کرده و انتظارات را برآورده کند. آداب و رسوم ساده و قابل پیش بینی را برای غذا، تکالیف، بازی، و رختخواب تعیین کنید.

از ساعت ها و تایمر استفاده کنید:یک ساعت را در داخل خانه قرار دهید، و یک ساعت بزرگ در اتاق خواب فرزندتان داشته باشید. اجازه دهید زمان زیادی برای کاری که فرزندتان نیاز دارد انجام دهید، مانند تکلیف یا آماده شدن در صبح.

برنامه فرزندتان را ساده کنید:

اجتناب از اوقات بیکاری یک ایده خوب است، اما یک کودک با اختلال کم توجهی بیش فعالی ممکن است حتی اگر فعالیت های فوق برنامه زیادی داشته باشد، ممکن است بیشتر پریشان شود.

مکان آرام ایجاد کنید:

مطمئن شوید که کودک شما فضای خصوصی برای خود دارد. یک تراس یا اتاق خواب هم می تواند خوب باشد .

الگویی برای سازمان بندی خوب تنظیم کنید:

خانه خود را به شیوه ای سازمان یافته تنظیم کنید. مطمئن شوید که کودک می داند که همه چیز جای خود را دارد.

راه حلی ساده برای به تحرک در آوردن کودکان و رفع مشکل کودک تنبل

یکی از معظلات زندگی مدرن امروزی داشتن کودک تنبل است ، کودکی که به واسطه بازی های بی تحرک و عادات غذایی غلط دچار این تنبلی شده و آن را ادامه می دهد ، والدین این دسته از کودکان بایستی به جد راه حلی یافته و اجرا کنند. بخشی از صحبت های روانشاس کودکی را می خوانید که با بازگو کردن دوران کودکی خود مقدمه ای برای راه حل های و ترفندهایی برای ایجاد انگیزه در بچه های تنبل و بی حال بیان می کند.

بهترین رفتار برای حل مشکل کودک تنبل و بی تحرک

ترفندهایی برای به حرکت درآوردن کودک تنبل

1- برای حل مشکل تنبلی کودکتان هر کاری را برای او آسان نکنید

راه حل برای مشکل تنبلی کودکان

2- مثال و راهکار نشان دهید تا کودک تنبل انگیزه پیدا کند

با انگیزه کردن کودکان تنبل

3- انتظاراتی را تعیین کنید تا کودک تنبل خود را در مسیر فعالیت ببیند

4- از او در آشپزخانه استفاده کنید ، این راه حلی عالی برای رفتار با کودک تنبل است

چطور کودک تنبل را از جایش بلند کنیم 

5- به عهده گرفتن و داوطلب شدن را در کودک تنبل به یک عادت تبدیل کنید 

6- با کودک بیرون بروید و از طبیعت لذت ببرید این راه حل زیبای رفع تنبلی است

اسباب بازی های حمام سلامت کودکان را تهدید می کنند!

اردک های زرد رنگ بامزه یکی از اسباب بازی های رایج در حمام می باشند. شاید باور این موضوع برایتان سخت باشد اما بعضی از این اسباب بازی ها برای سلامت کودک در حمام اصلا مناسب نیستند و ممکن است خطری را برای آن ها ایجاد کنند. در این قسمت از بیا نی نی قصد داریم که جنبه منفی وجود این اسباب بازی ها را در حمام بررسی کنیم.

اسباب بازی های حمام تهدیدی جدی برای سلامت کودکان

*اگر اسباب بازی ای را که قبلاً در حمام استفاده می کردید، از وسط برش دهید، از مشاهده داخل آن شوکه خواهید شد. یکی از بهترین چیزها در مورد بازی کردن با این اسباب بازی ها در حمام، تاثیر سرگرم کنندگی برای کودک است اما به نظر شما درون اسباب بازی های حمام مثل همین اردک های زرد، چه اتفاقی می افتد؟

اسباب بازی های حمام منبع پنهان قارچ و باکتری

فضای گرم و مرطوب حمام یک شرایط کامل را برای رشد باکتری و قارچ ایجاد می کند که اسباب بازی های حمام هم از این قاعده مستثنا نیستند. در نتیجه سطوح داخلی اسباب بازی سرشار از باکتری و قارچ می شود و موقع باز کردن آن همه باکتری ها و قارچ ها بیرون می ریزد. گروهی از متخصصان در این زمینه تحقیقاتی انجام دادند و آزمایشاتی روی اسباب بازی های موجود در حمام به انجام رساندند. این اسباب بازی ها حدود 11 هفته در حمام استفاده می شدند و سپس فضای داخلی آن ها را مورد بررسی قرار می دادند و در نهایت به نتایج عجیبی دست یافتند.

اسباب بازی های استفاده شده در حمام مثل اردک های زرد، در درون خودشان در هر دو سانتی متر مربع بین 5 الی 75 میلیون سلول قارچ و باکتری های خطرناکی مانند لِژیونِلا و سودوموناس آئروژینوزا دارند که درصورت راه پیدا کردن به بدن انسان می توانند کار را به بیمارستان بکشانند.

اسباب بازی های حمام چقدر خطرناکند؟

اگر یکی از این اردک هایی را که مدتی مهمان وان حمام تان بوده است فشار دهید، مایع تیره رنگی از داخلش بیرون می ریزد که همان تجمع باکتریایی و قارچی بیماری زایی است که در فضای مرطوب داخل عروسک درحال رشد بوده است. زمانی که کودک در حمام مشغول بازی کردن با آن ها باشد، آب درون اسباب بازی هایی که سرشار از باکتری و قارچ هستند نیز مدام روی بدن کودک می ریزد یا با آب حمام مخلوط می شود و در نتیجه کودکان را در معرض آسیب قرار می دهد.

پس سطوح داخلی این اردک ها که سرشار از باکتری و قارچ است می توانند عاملی برای ایجاد مشکلات در کودکان باشند.

اسباب بازی های حمام عاملی برای تقویت سیستم ایمنی!

بعضی از متخصصان بر این عقیده هستند که بازی با این اسباب بازی ها می تواند عاملی برای تقویت سیستم ایمنی باشد و گاهی اوقات اثرات مثبت هم دارد اما قطعاً قبل از آن، تأثیرات مخربی روی ناحیه چشم و گوش کودک خواهد گذاشت.

پاشیدن آب کثیف داخل این اسباب بازی ها روی کودکانی که سیستم ایمنی ضعیف تری دارند، می تواند مشکل ساز باشد و در برخی کودکان حساس به عفونت چشم، گوش یا حتی عفونت دستگاه گوارش بینجامد.

بازی با اسباب بازی های بی کیفیت بلای جان کودکان

پلاستیک به کار رفته در این اسباب بازی ها عاملی مخرب برای سلامتی و رشد باکتری هاست. معمولاً کیفیت این اسباب بازی ها خیلی مرغوب نیست و می تواند مواد مضر و ترکیبات کربن را از خودش آزاد کند. در اسباب بازی های پلاستیکی و بی کیفیت حمام غلظت بالایی از عناصر خطرناک مانند آنتیموان، باریم، بروم، کادمیوم، کروم، سرب و سلنیوم شناسایی شدند که برای کودکان خردسال در طولانی مدت، بسیار سمی و خطرناک است.

اسباب بازی های پلاستیکی قدیمی مانند اردک های زرد حمام فاقد دستورالعمل های ایمنی هستند ولی در ساخت اسباب بازی های پلاستیکی جدید، مقررات ایمنی سخت گیرانه تری اعمال شده است. توصیه می شود والدین از خرید اسباب بازی های پلاستیکی قدیمی مانند اردک های زرد حمام، ماشین اسباب بازی، بلوک های خانه سازی، عروسک و قطعات لگو خودداری کرده و آنها را به مراکز بازیافت تحویل دهند.

بالاخره این اسباب بازی ها را به حمام ببریم یا خیر؟

بهتر است که ریسک نکنیم و کلاً این اسباب بازی ها را از داخل حمام برداریم اما اگر کودک شما در حمام گریه می کند و به این نوع اسباب بازی ها وابسته است، یکی از راه حل ها این است که سوراخ موجود در اسباب بازی ها را ببندیم و اجازه ندهیم که آب داخل اسباب بازی ها به بیرون بریزد و اصلا آبی هم به داخل آن نرود.