برچسب: دانستنی ها

راهنمای خرید و ویژگی های دوچرخه مناسب برای کودکان

دوچرخه های متنوعی برای خردسالان وجود دارد که برای بزرگسالان نیز چنین است. از کوهستان گرفته تا جاده ای و موارد دیگر. اما حال با این انتخاب های زیاد چگونه می توان دوچرخه ای مناسب برای کودک را خریداری کرد که در این قسمت از بیا نی نی به توضیح آن خواهیم پرداخت.

بهترین نشانه مناسب بودن یک دوچرخه، سایز آن می باشد تا کودک احساس راحتی هنگام سواری داشته باشد . برای خرید یک دوچرخه مناسب بهتر است کودک به صورت حضوری چندین دوچرخه را امتحان کند ، بدان صورت که بتواند روی صندلی بنشیند ، فرمان را بگیرد، بتواند ترمز کند و دوچرخه را بچرخاند و رکاب بزند.

دو قانون ساده و کلی برای خرید دوچرخه کودک با سایز مناسب

1. بلند ترین نقطه تنه دوچرخه ، پیشانی دوچرخه است . زمانی که کودک کنار دوچرخه می ایستد پیشانی دوچرخه نباید از قد پاهای او بلندتر باشد.
2. حداقل 2/5 سانتی متر از قد پا نسبت به تنه دوچرخه باید فاصله باشد(زمانی که پاها در دو طرف تنه وسط دوچرخه قرار می گیرد).

هنگام خرید حضوری دوچرخه موارد زیر را تست کنید :

1. تست کلرنس ( تناسب) برای تشخیص سایز مناسب دوچرخه کودک

هنگامی که کف پاهای دوچرخه سوار بر روی زمین قرار می گیرد فاصله قد پاها تا تنه وسط دوچرخه ،کلرنس (clearance ) نام دارد. تشخیص و رعایت این اندازه اهمیت دارد چرا که نوع دوچرخه مورد استفاده ی دوچرخه سوار، این کلرنس تغییر می کند.

2.تست زین در زمان خرید دوچرخه برای کودک

زمانی که کودک بر روی زین می نشیند تا دوچرخه سواری کند، راه حلی سریع برای تشخیص وضعیت راحتی او وجود دارد . هنگامی که پدال در نزدیکترین فاصله با زمین قرار دارد و پاها کاملا باز و خمیدگی جزئی در زانوها وجود دارد ، نشان دهنده فیکس بودن زین و لوله زین را می دهد . اگر در همین حالت کنترل فرمان برای کودک راحت باشد نشان دهنده سایز مناسب دوچرخه برای او می باشد.

3. تست سواری گرفتن توسط کودک

روش مناسب برای انتخاب سایز دوچرخه ، قرار دادن پاها ی کودک در دو طرف قسمت بالای وسط تنه دوچرخه است . یعنی در این زمان کف پاها باید بدون اینکه تنه وسط دوچرخه کودک را اذیت کند بر روی زمین قرار بگیرد.

دوچرخه مناسب کودکان در سنین مختلف

کودکان در 2 سالگی

کودکان 2 ساله و بزرگ تر اغلب دوست دارند تا سوار وسایل چرخ دار و با ارتفاع کمی از زمین شوند مانند ماشین های پدال دار. کودکان در این سن پدال زدن را می آموزند و می توان برای آنها سه چرخه خریداری نمود.

کودکان در 3 سالگی

در این سن کودکان مهارت بیشتری در رکاب زدن دارند اما تعادل خود را نمی توانند حفظ کنند . سه چرخه ها و دوچرخه هایی که دارای کمکی هستند برای این سن مناسب می باشند . نکته قابل توجه برای کودکان سه ساله ، اندازه چرخ ها است . قطر30 تا 35 سانتی متر برای چرخ ها مناسب است.

کودکان 4 تا 5 سال

در این سن، اگر کودک از قبل با دوچرخه های دارای کمک ، تمرین کرده باشد می تواند تعادل خود را حفظ کند و به مرور نیازی به چرخ های کمکی نداشته باشد . البته در این سن والدین باید مراقبت بیشتری از کودکان داشته باشند زیرا آنه به خطرات افتادن آگاه نیستند و احتمال آسیب آنها زیاد است.

کودکان 6 تا 8 سال

در این رده سنی کودکان اپتوانایی کافی برای دوچرخه سواری دارند . آنها با درک خطرات ، می توانند در معابر شلوغ سواری کنند . در سنین کمتر کودکان برای توقف از پاهای خود استفاده می کردند اما در این سن ، به رحتی با استفاده از ترمز از حرکت باز می ایستند.

کودکان 9 تا 12 سال

در این رده سنی آنها با دوچرخه های دنده دار رحت تر و با سرعت بیشتری سواری می کنند. در این سنین کودکان به راحتی می توانند در شیب ها و سطوح مختلف دوچرخه سواری کنند.

چه سایزی از دوچرخه مناسب کودک است؟

اولین چیزی که هنگام خرید دوچرخه برای کودک باید بدانید آن است که دوچرخه کودکان همانند بزرگسالان براساس قطر چرخ ها اندازه گیری می شود . به عبارتی سایز دوچرخه براساس لوله زین بررسی خواهد شد.

لوله زین لوله ای است که یک سمت آن به زین و سمت دیگر آن به رکاب متصل می شود . رایج ترین دوچرخه برای کودکان از سایز 12 شروع و تا سایز 24 ادامه دارد . پس از آن دوچرخه ها مناسب بزرگسالان خواهد بود.

در ادامه سایز دوچرخه متناسب با کودک براساس سن او ذکر شده است، اما به خاطر داشته باشید سن عامل تعیین کننده اصلی نمی باشد زیرا دوچرخه مناسب یک کودک 7ساله ممکن است با کودکی 7ساله ی دیگر که قد کوتاهی دارد متفاوت باشد . بهترین گزینه امتحان حضوری است . همچنین ممکن است سایز دوچرخه ها بین تولیدکنندگان متفاوت باشد.

• سایز12 برای کودکانی با قد 89-102 سانتی متر، سن تقریبی 2-4 سال و ارتفاع داخلی پا 30-43 سانتی متر مناسب است.
• سایز14 برای کودکانی با قد 93-111 سانتی متر ، سن تقریبی 3-5 سال و ارتفاع داخلی پا 40-50 سانتی متر مناسب است.
• سایز16 برای کودکانی با قد 96-110 سانتی متر ، سن تقریبی 5-8 سال و ارتفاع داخلی پا 45-55 سانتی متر مناسب است.
• سایز20 برای کودکانی با قد 113-144 سانتی متر ، سن تقریبی 6-10سال و ارتفاع داخلی پا 53-63 سانتی متر مناسب است.
• سایز 24 برای کودکانی با قد 145-169 سانتی متر، سن تقریبی 8-12 سال و ارتفاع داخلی پا 60-71 سانتی متر مناسب است.
• سایز26 برای کودکانی با قد 170-1 80سانتی متر، سن تقریبی 10سال به بالا مناسب است.

دوچرخه ای که مناسب کودک باشد سواری او را بی خطر خواهد کرد.

برای خرید دوچرخه جدید کودک چه مواردی را باید در نظر گرفت ؟

قد کودک یا ارتفاع پاهای او :

ایستادن در کنار ارتفاع دوچرخه یک عامل مهم در اندازه گیری دوچرخه کودک محسوب می شود. او باید بتواند هنگام سواری پاهای خود را صاف برروی زمین نگه دارد.

گرفتن میله فرمان دوچرخه :

کودک باید بدون دراز کردن بازوهایش به راحتی فرمان را بگیرد با این حال کمی خم کردن آرنج ها ایده آل است . او باید همچنین بتواند بر ترمز ها تسلط داشته باشد.

ارتفاع صندلی:

دوچرخه بچه ها به گونه ای طراحی شده است که در حال ایستاده بتواند سوار شود . او باید به راحتی بنشیند و محیط اطرافش را به راحتی مشاهده کند . پاهای کودک باید در قسمت انتهایی رکاب کمی خم شود.

نکاتی برای خرید آنلاین دوچرخه:

در رابطه با سوالاتی که شما کاربران از بیا نی نی در این مورد داشتید و مایل به کسب اطلاعات برای خرید آنلاین دوچرخه داشتید لازم دانستیم توضیحاتی را ارائه دهیم که در ادامه خواهید خواند. اگر قصد خرید دوچرخه بصورت آنلاین دارید می توانید با اندازه گیری ارتفاع داخلی پا و قد کودک سایز مناسب برای او را انتخاب کنید.

1. اندازه گیری ارتفاع ساق پای کودک :

برای اندازه گیری ارتفاع ساق پای کودک احتیاج است از او بخواهید به دیوار تکیه دهد سپس قد و ارتفاع داخلی پا (فاصله بین باسن تا کف پا ) او را اندازه بزنید.

2. سایز12 سن تقریبی 2-4سال :

این دوچرخه ها صندلی هایی با ارتفاع کم دارند تا کودک هنگام نشستن احساس راحتی و آزادی داشته باشد و بتواند پاهای خود را پایین آورده و تعادل خود را حفظ کند.

3. دوچرخه های تعادلی :

این دوچرخه ها با سایز 12متنوع هستند. آن ها بدون رکاب بوده و برای شروع یادگیری مناسب می باشند . دوچرخه های تعادلی برخلاف سایر دوچرخه ها که با زنجیر و رکاب کار می کنند به کمک پاها حرکت کرده و متوقف می شود . استفاده از این دوچرخه ها به کودک اصول اساسی تعادل ، کنترل و هدایت را می آموزد . این دوچرخه ها معمولا سبک بوده و دارای چرخ های تمرینی هستند.

4. دوچرخه های تعادلی با رکاب :

چرخ های کمکی می توانند اعتماد به نفس کودک را افزایش دهند و به آن ها کمک کند تا به تنهایی سوار دوچرخه شوند . این دوچرخه ها دارای ترمزهای عقب هستند.

5. سایز16 سن تقریبی 5-8سال :

پس از آن که کودک اولین مرحله دوچرخه سواری خود را پشت سر گذاشت، در مرحله بعدی یک دوچرخه با این سایز مناسب او می باشد. این دوچرخه اغلب اولین دوچرخه رکاب دار کودک می باشد و معمولا دارای ترمزهای نگهدارنده عقب هستند . همچنین می توانید دوچرخه های کروزر را نیز انتخاب کنید.

6. سایز20 مناسب برای سنین 6-10سال :

این دوچرخه ها به استثنای دوچرخه های کروزر که دارای ترمزهای نگهدارنده هستند دارای ترمز دستی و گزینه هایی برای دنده های مختلف می باشند.

7. سایز 24مناسب برای سنین8-12 سال :

هنگامی که به دنبال دوچرخه سایز 24 هستید می توانید گزینه های بیشتری با دوچرخه بزرگسالان انتخاب کنید . بسته به سبک دوچرخه گزینه هایی برای دنده های مختلف وجود دارد.

انتخاب دنده ها :

دوچرخه های تک سرعته :

این دوچرخه ها پیچیدگی کم تری دارند. عملکرد آن ها راحت بوده اما سواری بر تپه ها را دشوار می کند.

چرخ دنده :

چرخ دنده به دوچرخه کمک می کند تا با سرعت بیشتر بر فراز و نشیب ها حرکت کند .اگر می خواهید کودک سواری بر فراز و نشیب را بیاموزد این دوچرخه ها مناسب او خواهند بود.

انتخاب مدل:

دوچرخه های کوهستان :

دوچرخه های کوهستان معمولا دارای چرخ هایی پهن و دندانه دار است که به پایداری کلی کمک می کند . این دوچرخه ها دارای ویژگی هایی چون :سیستم تعلیق جلو ، چرخ دنده های بیشتر و قطعاتی چون ترمز دیسک های هیدرولیکی هستند.

دوچرخه های هیبریدی (دوگانه یا ترکیبی) :

این دوچرخه ها در سواری عالی هستند و حد وسط دوچرخه جاده ای و کوهستان محسوب می شوند . چرخ هایی باریک و وزنی سبک دارند که دارای شوک های جلویی بوده و برای تردد در شهر و محله مناسب خواهند بود.

سایر نکات هنگام خرید دوچرخه برای کودک:

1. ترمز دوچرخه را امتحان کنید:

مطمین شوید که کودک می تواند به راحتی ترمز بگیرد.

2. با گذشت زمان تنظیماتی را انجام دهید :

هنگامی که کودک برای اولین بار دوچرخه سواری را آموخت دقت کنید تا ارتفاع صندلی و رکاب را تنظیم کنید.

ترک عادت بد کودکان با کمک و درایت والدین

ترک برخی از عادات زشتی که کودکان مدام تکرار می کنند نیاز ضروری به توجه والدین دارد. والدین از طریق مختلف روشهای تربیتی می توانند ارتباط دوستانه ای با کودک برقرار کرده و قوانین خود را اعمال کنند.

اغلب ما از پذیرش این که حداقل یکی از این عادت های بد و آزاردهنده مثل ناخن جویدن، کندن مخاط بینی و غیره را داشتیم، طفره می رویم. احتمالش هست که عادت های بد ما تقریباً به اندازه ما قدیمی باشند. این عادات ناسالم معمولاً ریشه های خود را در طول دوران کودکی پیدا می کنند و موفق به رشد و تداوم زندگی خود می شوند.

کودکان معصوم و ساده لوح هستند و به طور کلی از اعمال خود بی اطلاع هستند از این رو آن ها نسبت به توسعه عادات ناسالم بسیار آسیب پذیر هستند. همانطور که پیش از این در بیا نی نی گفته شد اگر این روش ها در مراحل ابتدایی ادامه یابند، عادات بد و سختی برای زندگی می شوند که رها کردن آن ها دشوار خواهد شد.

این دلیل آن است که چرا به عنوان والدین وقتی می بینیم که کودکان ما در حال رشد عادات ناسالمی است، نگران می شویم و عکس العمل های فوری اتخاذ می کنیم اما خبر خوب این است که یک راه وجود دارد. ترک عادت های بد ممکن است مشکل باشند اما غیر ممکن نیستند. با کمی صبر، مراقبت، مشاوره و تلاش های آگاهانه می توانیم کودکانمان را از رفتارهای بد خلاص کنیم.

بهترین روش ها برای ترک دادن کودک از عادت های بد

نکات مهم مشخصی که به ترک عادات بد در کودکان کمک می کنند، عبارتند از:

بی توجهی:

توجه زیاد به عادت بد و تنبیه کودک ممکن است تاثیر منفی داشته باشد. او با توجه به توجهات، تشویق خواهد شد که این رفتار را تکرار کند. از این رو در ابتدا بهتر است که از توجه به عادت آزار دهنده اجتناب کنید و اجازه دهید کودک با زمان، خودش بزرگ شود. 

ستایش و جایزه دادن:

ستایش و پاداش دادن به کودکان زمانی که عادات خوب دارند و از رفتار بد آگاهانه اجتناب می کنند، یک استراتژی عالی است. این کار به آن ها نشان می دهد که رفتار خوب آن ها مورد توجه قرار گرفته است و کمک می کند تا اخلاق خود را بالا ببرند و به آن ها دلیل ترک عادت بد را می دهند.

تشویق کودکان برای ترک عادت 

برخورد صحیح با عادت های بد کودک و راه ترک آن ها

آموزش:

کودک شما تنها زمانی می تواند از رفتار بد خود اجتناب کند که بخواهد. مهم است که آموزش دهید و به او بفهمانید که دلیل این عادت خاص ناسالم چیست. با بلوغ کودک نوپای شما این دلایل را درک خواهد کرد و به طور طبیعی به این عادت بد توجه خواهد کرد و آن را رها خواهد کرد. 

یک بار در زمان، احتیاط:

کودکان ممکن است عادات بد زیادی را با هم داشته باشند. نباید سعی کنید همه آن ها را با هم حذف کنید، بلکه مهم ترین و آسیب زننده ترین عادات را در اولویت قرار دهید. عجله نکنید. هرگز کودک خود را در ملا عام خجالت زده نکنید. بحث کردن در مورد مشکلش با کودک باید به صورت خصوصی انجام شود.

چگونگی ترک عادت های بد کودک 

نحوه ترک عادت های بد در کودکان

تشخیص ریشه ای علت:

کودکان عموماً این الگوهای رفتاری ناخواسته را تمرین می کنند، چون استرس دارند. مهم است که با بچه ها صحبت کنید، مشاهده کنید و دلیل استرس را مشخص کنید. گوش دادن به مشکل، صبور بودن، نشان دادن عشق و حمایت و کمک به آن ها برای مقابله با این تنش ها در رهایی از شر این عادات آزار دهنده حیاتی است.

درک علل همچنین به پیدا کردن جایگزین های خلاقانه کمک می کند و در نتیجه به منحرف کردن ذهن کودک کمک می کند.تعیین قوانین مهم است. فهماندن پیامدهای تخطی از قوانین را به آنها بفهمانید. محکم بودن و سازگار بودن با کودکان، در حالی که هنوز حمایتی هستند، بسیار مهم است.

رفتار درست با کودکان برای ترک عادت  

موثرترین روش ها برای ترک عادت کودک

تقویت روحیه:

ایجاد حس اعتماد به کودک، حمایت و دوست داشتن او با صبور بودن و حساسیت به ثبات احساسی مهم است. به کودک خود فرصت تصمیم گیری را بدهید، این به توسعه مهارت های او و اعتماد و تصمیم گیری کمک می کند.

درک این که چه چیزی درست است و چه چیزی اشتباه است، خوب و بد بودن در کودکان از روزهای اولیه شان به آن ها کمک می کند تا ارزش های مناسب، عادت ها و رفتار خود را توسعه دهند. تلاش های صبورانه از شما به عنوان والد، به شکستن عادات بد کودکان کمک می کند. این شعار ایده آل برای رشد کودک است.

روش های ترک عادت های ناپسند کودک 

چگونه به کودک کمک کنیم تا عادت های بد خود را ترک کند؟

رفتار را درک کنید:

اول، درک کنید که این رفتارها از کجا می آید. به طور کلی، عادت های بد به دو دسته تقسیم می شوند:خود – تسکین دهنده (تکان دادن، چرخاندن مو/ لباس/ انگشت) یا پاسخ به ناراحتی. در مورد کندن مخاط بینی، کودکان یک لایه مخاط را در بینی خود می گیرند.

اما این یک چرخه ای است و باعث می شود که پوسته از هم باز شود و تبدیل به یک وسواس برای تمیز کردن بینی شود. آن ها فقط از خودشان مراقبت می کنند – ما کسانی هستیم که وحشت می کنیم. 

با کودک خود کار کنید تا این عادت را متوقف کنید:

سپس، با کودک خود کار کنید تا این عادت را متوقف کنید. البته اگر کودک شما انگیزه داشته باشد، آن ها معمولاً به جایی می رسند که می خواهند. ناخن های خود را درست می کنند، یا آن ها از ادرار در خواب خود خجالت می کشند و انگشت شست خود را نمی خورند چون فکر می کنند همه خواهند دانست.

عادت بد کودکان و راه ترک آن ها 

برای ترک عادتهای بد کودکان چه کنیم؟

این مراحل انجام این کار را آسان تر می کند:

چقدر بد است؟

اول، نگاهی به این عادت به صورت عینی داشته باشید. آیا فقط آزار دهنده است یا از نظر فیزیکی هم مضر است؟ اگر کودک شما به این عادت ادامه دهد، آیا باعث می شود که او در چشمان دیگران فردی عجیب و غریب به نظر برسد؟ زمانی که فهمیدید این عادت چقدر بزرگ هستند، مراحل زیر را انجام دهید.

چه چیزی پشت آن است؟

آیا کودکتان وقتی تکالیفش را انجام می دهد شروع به جویدن ناخن هایش می کند؟ ایا وقتی خسته شده باشد به دنبال شستش خواهد رفت؟ آیا وقتی هیجان زده می شود ناخن می خورد؟

چگونه کودکان را از عادت های بد ترک دهیم؟

راهکارهای طلایی برای ترک دادن کودکان از عادتهای بد

از یادآور دهنده های آرام استفاده کنید:

زمانی که با کودک خود درباره ترک عادتش صحبت کردید، سعی کنید نق نزنید. در عوض، اگر دیدید که عادتشان را انجام می دهند، با یک سیگنال زیرکانه به آن ها مراجعه کنید تا گزینه جایگزینی برای عادت بدشان را به آن ها یادآوری کنید.

زیاده روی نکنید:

کتک زدن و یا فریاد زدن به کودک برای ترک عادات بدشان، احتمالاً جواب نخواهد داد. سعی کنید صبور باشید و در طی فرآیند با هم کار کنید.

این نشانه ها هشداردهنده خودکشی در کودکان است!

اگر فرزندتان به شکلی نشان می دهد که به فکر خودکشی است، یا اگر حس غریزی تان به شما می گوید که ممکن است آنها به خود صدمه بزنند، سریع کمک بگیرید.کودکانی که با خشونت، رویدادهای تهدیدآمیز زندگی، و ناکامی های آسیب زا مواجه هستند، بیشتر در معرض خطر افسردگی، سوء مصرف الکل و مواد مخدر، و خودکشی قرار دارند و این کودکان نشانه های هشداردهنده ی تمایل به خودکشی بروز دهند که باید نسبت به آنها توجه نمود.

والدین و کارکنان مدرسه باید نسبت به کودکان و جوانان آسیب پذیر، هوشیارتر باشند. بیشتر کودکان و نوجوانانی متمایل به خودکشی خودشان به متخصص مراجعه نمی کنند، اما علائم هشداردهنده را به همسالان خود، والدینشان و یا کارکنان مدرسه نشان می دهند. پس هرگز نباید این نشانه ها را نادیده گرفت و باید با یک مداخله ی به جا و مناسب از خطر خودکشی پیشگیری کرد.

مطلب این بخش از بیا نی نی توصیه هایی برای والدین و کارکنان مدارس در مواجهه با تمایل به خودکشی در کودکان و نوجوانان است ، بهتر است این اطلاعات مفید را بیاموزید تا بتوانید از خطر خود کشی فرزندتان پیشگیری نمایید.

نشانه های هشداردهنده ی خودکشی کودکان و جوانان

عدم توانایی در تمرکز یا تفکر عقلانی:

در این مورد کودکان نمی توانند در انجام تکالیف مدرسه، عملکرد تحصیلی، کارهای روزمره ی خانه وصحبت کردن آنها تمرکز کافی داشته باشند و یا تفکر عقلانی خوبی از خود بروز نمی دهند.

تغییرات در عادات فیزیکی و ظاهر:

در رفتار کودک یا نوجوان تغییراتی مانند اضافه کردن یا از دست دادن ناگهانی وزن، بی توجهی به ظاهر و پاکیزگی و نظافت وعدم توانایی در خوابیدن یا مدام خوابیدن دیده می شود.

تغییرات ناگهانی در شخصیت، دوستان و در رفتار:

والدین، معلمان و همسالان اغلب بهترین ناظران و مشاهده گران چنین رفتارهای ناگهانی در دانش آموزان مستعد خودکشی هستند. این تغییرات شامل کناره گیری از مراودات اجتماعی عادی، افزایش غیبت از مدرسه، ترک فعالیت ها یا علاقه مندی های متدوال، و انزوا و کناره گیری اجتماعی است که بهترین ناظران چنین رفتارهای ناگهانی در دانش آموزان مستعد خودکشی ، والدین، معلمان ودوستان هستند.

موضوعات مرتبط با مرگ و خودکشی:

این موارد در خاطره نویسی و وقایع نگاری ها یا در تکالیف مدرسه ، نقاشی های کلاسی، نمونه کارها بروز پیدا می کنند.

طرح، شیوه، دسترسی:

کودک یا نوجوانی که مستعد خودکشی است ممکن است در مورد طرح خودکشی صحبت کند و یا به آن اشاره نماید ، این افراد به انواع سلاح ها مانند تفنگ ، چاقو و … توجه خاصی نشان می دهند و بیشتر به قرص و همه ابزار خود کشی توجه دارند. 

یادداشت های خودکشی:

برخلاف باور بسیاری از والدین این یادداشت ها بسیار جدی هستند و نباید آنها را نادیده گرفت.

تهدیدها:

تهدیدها ممکن است مستقیم مانند گفتن عبارات «من می خواهم بمیرم.»، «من خودم را می کشم.») یا غیرمستقیم مثل بیان عبارت («دنیا بدون وجود من بهتر خواهد بود.»، «در هر صورت کسی دلش برای من تنگ نخواهد شد.») باشد.

نشانه ها و سرنخ های غیرمستقیم در نوجوانان خود را از طریق جوک و شوخی یا شکل نگارش خلاق یا آثار هنری، نشان می دهند. نوجوانانی که نگاهی عینی تر به دنیا دارند، احساسات شان را به شکل رفتار خشونت آمیز توام با تهدید به خودکشی یا دیگرکُشی نشان می دهند و از بیان احساس خود اجتناب می کنند.

تلاش های پیشین:

رفتارهای گذشته بهترین پیش گوی آینده و یک روش مقابله با رویدادهای زندگی است.

افسردگی (ناامیدی/درماندگی):

کودک و نوجوان هنگامی که افکار منفی و نا امید کننده توام با درماندگی داشته باشند ، در معرض خود کشی قرار دارند.

افسردگی پنهان:

پرخاشگری، استفاده از اسلحه، مصرف الکل و مواد رفتارهای پر خطری است که افسردگی پنهان را در بر دارد .

تمهیدات نهایی:

این رفتار در نوجوانان به شکل بخشیدن وسایل بسیار با ارزش مانند جواهرات، لباس، مجلات یا عکس خود را نشان می دهد.

تلاش برای آسیب رساندن به خود:

در بین کودکان دبستانی رفتارهای آسیب زننده یا رفتارهای خود-مخربِ رایج مانند دویدن جلوی ماشین های در حال عبور، پریدن از بلندی ها و خراشیدن/ بریدن/داغ کردن بدن دیده می شود.

توصیه هایی برای والدین در مورد خودکشی کودکان 

1. نشانه های هشداردهنده را بشناسید! 

2. از گفت وگو با فرزندتان نگران نباشید:صحبت در مورد خودکشی با فرزندانتان، خطر خودکشی را کاهش می دهد و آنها را به فکر خودکشی نمی اندازد.

3. ایمن سازی منزل در برابر خودکشی:تمام ابزارهای خودکشی مانند چاقوها، قرص ها، و اسلحه ها را از دسترس فرزندتان خارج کنید. 

4. از منابع جامعه و مدرسه استفاده کنید:برای پیشگیری از خودکشی فرزندتان از روان شناس مدرسه، کارکنان مداخله گر در بحران ها ، گروه های پیشگیری از خودکشی یا خطوط مستقیم تلفنی، یا متخصصان خصوصی سلامت روان کمک بگیرید.

5. سریع اقدام کنید:اگر فرزندتان رفتارهای شک برانگیز برای اقدام به خود کشی از خود نشان داد او را به حال خود رها نکنید و سریع کمک بگیرید . در صورت امکان او را به اورژانس بیمارستان ببرید تا اطمینان یابید که او در محیط امنی تا زمانِ انجام کامل ارزیابی ها و آزمایشات روانپزشکی مربوطه، قرار دارد. 

6. به صحبت های دوستان فرزندتان توجه کنید:بادوستان فرزندتان صمیمانه صحبت کنید چون آنها ممکن است به نگرانی های خود در مورد دوستشان به شکلی جزئی اشاره کنند .

توصیه هایی برای معلمان 

1. نشانه ها و علایم هشداردهنده را بشناسید 

2. در مورد مسوولیت های مدرسه آگاه باشید:

اگر مدارس بر وضعیت دانش آموز مستعد خودکشی نظارت مناسب نداشته باشند و به خانواده او به موقع اطلاع رسانی نکنند ، از سوی دادگاه مسئول می باشند.

3. دانش آموزان را تشویق کنید که به شما اعتماد داشته باشند:

ارتباطتان با دانش آموزان باید طوری باشد که آنان بدانند که شما برای کمک، مراقبت و حمایت از آنها، آنجا هستید و در صورت بروز مشکل و یا افکار خودکشی نزد شما بیایند.

4. دانش آموز را فوری ارجاع دهید:

دانش آموز را نزد اعضای تیم بحران مدرسه ببرید و او را نزد روان شناس یا مشاور مدرسه نفرستید. اگر چنین تیمی در مدرسه ندارید حتما مدیر، روان شناس، مشاور، پرستار یا مددکار اجتماعی را مطلع کنید تا هرچه زودتر این تیم را در مدرسه تشکیل دهند.

5. به تیم بحران ملحق شوید

به این علت که شما اطلاعات ارزشمندی جهت کمک و همکاری برای تیم بحران دارید به آن ملحق شوید تا این تیم ارزیابی دقیق و صحیحی از خطر به دست اورد.

6. از کودک حمایت و طرفداری کنید

برخی مواقع مدیران، در یک دانش آموز خاص عوامل خطر و نشانه های هشداردهنده را کم برآورد می کنند اما لازم است از هر فردی تا زمانی که مطمئن شوید در امان است، حمایت و طرفداری کنید.

توصیه هایی برای کارکنان مدرسه و اعضای تیم بحران

نوجوانانی که فقدان شخصی، آزار یا حوادثآسیب زایی را در گذشته تجربه کرده اند یا از افسردگی و سایر بیماری های روانی رنج می برند، بیشتر در معرض خطر خودکشی هستند پس باید کارکنان مدرسه دانش آموزانی بیشتر در معرض خطر هستند را شناسایی کند و از آنها مراقبت نماید. 

1. با همکاران همکاری کنید

مدیر و یکی دیگر از کارکنان مانند مربی بهداشت، مشاور، یا مددکار اجتماعی باید حمایت گرانه عمل نمایند.

2. یک گزارشگر ویژه تعیین کنید

در مدارس باید یک روانشناس مدرسه، مشاور، پرستار یا مددکار اجتماعی وجود داشته باشد تا تمام گزارش های معلمان، سایر کارکنان و دانش آموزان را در مورد دانش آموزان مستعد خودکشی را دریافت کند.

3. بر دانش آموز نظارت داشته باشید

همیشه در تمام مراحل کار درباره کاری که می خواهید انجام دهید ؛ دانش آموز را مطلع کنید تا او شما را همراهی و کمک کند. دانش آموز نباید در هیچ شرایطی حتی در دستشویی تنها بماند و نباید ودرسه را ترک کند. تا هنگامی که مسئولیت دانش آموز بر دوش شماست از امنیت او مراقبت کنید. 

4. یک سیستم حمایتی آماده کنید

بررسی سیستم حمایت دانش آموزان به ارزیابی میزان خطری که برای آنها وجود دارد، کمک می کند. از دانش آموز تنها یک سوال مانند”دوست داری چه کسی الان کنارت باشد، یا فکر می کنی چه کسی الان به خاطر تو اینجا خواهد بود؟” بپرسید و سپس کمک کنید به فرد مورد نظر برسد .

5. قرارداد «خودکشی- نه» برای کودکان

این قرارداد یک توافق نامه ی شخصی است که رفتارهای متمایل به خودکشی را تا زمانِ دریافت کمک، به تعویق می اندازد.

قراردادهای «خودکشی- نه» در پیش گیری از خودکشی جوانان مؤثر است . زمانی که ایده ی خودکشی وجود دارد وجود قرارداد خودکشی-نه، موجب می شود تا در آینده هنگامی که احتمال خطر خودکشی افزایش یافت، تدبیر و چاره ای کار از قبل معین باشد.

اگر دانش آموزی این قرارداد را امضا نکند، ممکن است به خودش آسیب برساند. در این صورت، باید تا زمانی که والدین دانش آموز، مسئولیت او را به عهده بگیرند، باید تحت نظارت باشد.

6. محیط را برای کودکان در برابر خودکشی ایمن کنید

خانه و مدرسه را در برابر خودکشی ایمن کنید و تمام سلاح ها، سموم، داروها و وسایل تیز، بردارید و یا از دسترس او دور کنید. 

7. با پلیس تماس بگیرید

تمام تیم های بحران مدرسه باید یک نماینده از مجری محلی قانون داشته باشندتا در صورتی که دانش آموز مخالفت و ایستادگی کرد، پرخاش جو شد یا فرار کرد ، بتوانند به شما کمک کنند و یا در برخی از موارد او را به مدت 72 ساعت به منظور فراهم کردن امنیت فرد بازدداشت کند.

8. مستند سازی

آموزش و پرورش باید یک فرم مستندسازی را تهیه نماید تا پرسنلِ پشتیبانی و اعضاء تیم بحران، اقدامات خود را برای کمک به یک دانش آموز مستعد خودکشی، ثبت کنند.

مدل مداخله در خودکشی کودکان 

1. ارزیابی 

از گزارشگران ویژه درخواست می شود در زمان کوتاهی، احتمال خطر را برآورد کنند. بنابراین، باید برای بر آورد پیش نویس احتمال خطر، سؤالات مشخصی داشته باشد تا سریعا اطلاعات مورد نیاز را به دست آورند . این سؤالات عبارتند از:

چه نشانه های هشداردهنده ای باعث مراجعه شده است؟ 

آیا دانش آموز به فکر خودکشی افتاده است؟ (افکار یا تهدیدِ صرف، چه مستقیم و چه غیرمستقیم، حاکی از خطر پایین خودکشی است). 

آیا دانش آموز سعی کرده به خود آسیب برساند؟

آیا در حال حاضر دانش آموز برنامه ای برای آسیب به خود دارد؟ 

دانش آموز از چه روشی سعی دارد نقشه ی خود را اجرا کند و آیا وسایل مربوطه در دسترس او قرار دارد؟ (این سؤالات نشان دهنده ی خطراست). 

برای او چه سیستم حمایتی ای در بر گرفته شده است ؟

ن

2. وظیفه هشدار به والدین

حتما باید والدین را در جریان بگذارید . به چهار پرسش بسیار مهم زیر برای پرداختن به این جنبه از مداخله در خودکشی باید پرداخت.

اول، آیا والدین در دسترس هستند؟ 

دوم، آیا در این زمینه والدین کمک و همکاری می کنند؟

سوم، والدین در این زمینه چه اطلاعاتی دارند که می تواند کمک کننده باشد؟

چهارم، والدین از چه بیمه ی سلامت روانی برخوردارند؟

خودکشی کودکان و دانستنی های آن

اگر والدین در دسترس باشند و تشخیص بر مبنای این باشد که دانش آموز در معرض خطر بالا قرار دارد:

روان شناس یا مددکار اجتماعی باید خانواده را بر مبنای وضعیت بیمه ی بهداشت و درمانشان و یا محل سکونتشان ،منابع اجتماعی مناسب رجوع دهد. 

روان شناس مدرسه باید با اجازه ی والدین با مراکز مورد نظر تماس بگیرد و اطلاعات مربوط به دانش آموز را آماده نماید و نسبت به رسیدن خانواده به مرکز اطمینان یابد و یا موضوع را پیگیری کند.

روان شناس مدرسه در صورت لزوم باید والدین را در انتقال دانش آموز به مرکز مربوطه همراهی کند.

روان شناس باید در فرم انتشار اطلاعات از والدین امضا بگیرد و با کارکنان مدرسه در زمینه ی کار با والدین همکاری کند.

اگر والدین در دسترس نباشند و تشخیص بر این باشد که دانش آموز در معرض خطر بالا قرار دارد:

دو تن از اعضای تیم بحران با مسوولیت مدیر مدرسه، باید دانش آموزرا به اورژانس سلامت روانی ببرند .

با خدمات اجتماعی مرکز مربوطه تمام هماهنگی های لازم را انجام دهید تا بتوانند با خانواده ی کودک تماس داشته باشند.

می توانید از پلیس محلی برای انتقال کودک به خدمات روان پزشکی کمک بگیرید.

برخی از والدین نشانه های هشداردهنده را ساده انگاشته یا دست کم می گیرند و تمایلی ندارند که توصیه های تیم بحران را برای کودک مستعد خودکشی تا آخر دنبال کنند پس بهتر است به والدین فرصت مناسب داده و تشویق شان کنید تا پیش از همکاری با تیم بحران برای رفتن به مرحله ی بعدی، پروسه را تا به آخر ادامه دهند.

اگر والدین از سر بی توجهی به خطر افتادن زندگی فرزند خود اهمیت نمی دهند، اعضاء تیم بحران مدرسه باید عدم همکاری والدین را به مراکز حمایت از کودک گزارش دهند. 

اگر والدین همکاری نکنند و خطر اقدام به رفتارهای متمایل به خودکشی در دانش آموز بالا است:

باید برای بازگو کردن بی توجهی والدین نسبت به کودک و در معرض خطر قرار داشتن او با مجریان محلی قانون یا مراکز خدمات حمایت از کودکان تماس بگیرید و گزارش دهید.

اگر والدین همکاری نکنند و احتمال خطر خودکشی دانش آموز پایین ارزیابی شود، توصیه می شود :

برای ثبت در جریان قرار دادن به موقع والدین در جریان خودکشی فرم مربوط به ” هشدار در مورد مشاوره ی اضطراری” را به آنها دهید تا امضاء کنند.

اگر کودک تمایل نداشته باشد که والدینش از در معرض خودکشی قرار گرفتن او چیزی بدانند و وقتی به فکر آسیب به خود هستند، درست و منطقی فکر نمی کنند و بنابراین نمی توانند واکنش والدین شان را پیش بینی کنند و از روبرو شدن با آنان می ترسند. تیم بحران باید تنها یک تصمیم بگیرد:

آیا اطلاع به خانواده، کودک در شرایط بدی قرار می دهد؟ در چنین وضعیتی، مراکز خدمات حمایت از کودک را مطلع کنید و همچنین لازم است والدین مطلع شوند زیرا والدین اغلب اطلاعات حساس و مهمی مانند پیشینه ی کودک در مدرسه قبلی و تاریخچه ی سلامت روانی، پویایی خانواده، حوادث آسیب زای اخیر در زندگی دانش آموز و سابقه ی رفتارهای متمایل به خودکشی دارند که برای ارزیابی مناسب از میزان خطر لازم است.

مهم است مشخص گردد والدین/خانواده از چه بیمه ی سلامت روانی برخوردار هستند؟ این اطلاعات سبب می شود که خانواده به مراکز اجتماعی مناسب، ارجاع داده شود . 

اگر دانش آموزی به کلینیک فوریت های پزشکی فرستاده شود، ممکن است بعداً نیاز به انتقال به یک مرکز ارائه کننده ی خدمات “سازمان حفظ سلامت” نیاز یابد که این مساله موجب آسیب بیشتر به دانش آموز مستعد خودکشی می شود و هزینه ی مالی سنگینی در بر دارد.

3. وظیفه ی معرفی مراکزی برای مراجعه

قبل از وقوع بحران، خدمات اجتماعی را شناسایی کنید و در صورتی که والدین اطلاعات درست و دقیقی نداشته باشند ، لازم است نماینده ی تیم بحران مدرسه با مراکز مربوطه تماس بگیرد. مناطق آموزش و پرورش باید مراکز خدماتی غیرخصوصی و مناسب با درآمد خانواده را به آنها پیشنهاد دهند. 

4. پیگیری و حمایت از خانواده 

برای مسئولان مدرسه بهره گیری از تیم های مطالعاتی دانش آموزان بسیار مهم است زیرا با آن می توانند اصلاحات مستمری را در برنامه های آنها اعمال نمایند. 

اهمیت درمان تنبلی گوش یا کم شنوایی در کودکی

یکی از مهم ترین مشکلات کودکان امروزی ، تنبلی گوش و مشکلات شنوایی است که باعث کاهش حواس و هوش کودکان در نتیجه کاهش قدرت یادگیری آن ها می شود. در ایجاد تنبلی گوش کودکان عوامل مختلفی مانند بیماری های واگیر (زردی بالا) ، مننژیت و بیماری های اعصاب تاثیرمی گذارند. این بیماری ها در نحوه ی عملکرد عصب اختلال ایجاد می کنند. والدین باید توجه داشته باشند چکاپ های سالیانه گوش ها برای کودکان را انجام دهند.

در برخی کودکان میزان شنوایی نرمال و مناسب قرار دارد، اما ممکن است مشکلاتی مانند سختی در پردازش کلمات و درک آن وجود داشته باشد.برخی کودکان دچار افت شنوایی برای تقویت شنوایی باید از سمعک استفاده کنند ، در غیر اینصورت دچار تنبلی عصب شنوایی می شوند و اینگونه روند درمان آنها طولانی تر خواهد شد.

افراد دارای اختلال شنوایی باید از طریق تقویت شنوایی ،شنوایی شان را به سطح مناسب برسانند تا مشکل پردازش شنوایی و یا تلفیق اطلاعات در آن ها برطرف شود .برای افزایش میزان شنوایی و رفع مشکلات تنبلی گوش ، در اولین مرحله باید میزان شنوایی با صدا تقویت شود و با استفاده از اصوات موسیقی ها باید به تحریک مغز و تقویت یادگیری اقدام کرد.

تنبلی گوش می ‎تواند بر توانایی کودک در توسعه گفتار، زبان و مهارت های اجتماعی وی تاثیر گذار باشد . اگر این اختلال در مراحل اولیه تشخیص داده شده و مورد درمان قرار بگیرد، به احتمال زیاد برطرف خواهد شد و بنابراین در صورتی که فکر می ‎کنید فرزندتان از این مشکل رنج می ‎برد، سریعا به پزشک مراجعه کنید .

تنبلی گوش به چه معناست ؟

کم شنوایی زمانی اتفاق می ‎افتد که بخش خاصی از سیستم شنوایی به طور معمول عمل نکند که سیستم شنوایی به معنای گوش بیرونی ، گوش میان ی، گوش داخلی و عصب شنوایی (صوتی) است .

علائم و نشانه های تنبلی گوش

علائم و نشانه های کم شنوایی در هر کودکی متفاوت است که این اتفاق حتی ممکن است بعد از انجام غربالگری های شنوایی نوزادان نیز بروز پیدا کند .

علائم مربوط به نوزادان

• نسبت به صدا های بلند واکنشی از خود نشان نمی ‎دهند.
• توانایی گفتن کلماتی مانند “دادا” یا “ماما” را تا 1 سالگی ندارند.
• در صورت صدا زدن نام آن ها واکنشی از خود نشان نمی ‎دهند البته این موضوع گاهی به دلیل عدم توجه کودک به شخص نیز اتفاق می ‎افتد و ممکن است با کم شنوایی اشتباه گرفته شود اما ممکن است به دلیل کم شنوایی و یا ناشنوایی نیز بروز پیدا کند .
• توانایی شنیدن برخی صداها در نوزاد وجود دارد اما برخی صداهای دیگر خیر .

علائم تنبلی گوش مربوط به کودکان

• مهارت صحبت کردن در آن ها به تاخیر می ‎افتد.
• گفتار آن ها تا حدودی غیر عادی خواهد بود.
• توجهی به راهکار های اراده شده از جانب مادر و پدر خود نخواهد داشت. ( این مسئله نیز گاهی به دلیل عدم توجه کودک در برخی شرایط اتفاق می ‎افتد).
• کودک اغلب در واکنش به صحبت دیگران می ‎پرسد “ها؟”
• کودک تمایل زیادی به زیاد کردن صدای تلوزیون دارد.
• نوزادان و کودکان باید در نحوه بازی، یادگیری، برقراری ارتباط و عملکرد به نقطه عطف برسند که تاخیر در هر یک از این نقاط عطف می ‎تواند نشانه کم شنوایی یا مشکل رشدی باشد.

غربالگری و تشخیص تنبلی گوش

غربالگری شنوایی نشان می ‎دهد که آیا ممکن است کودک دچار مشکلات شنوایی بشود یا خیر . این آزمایش آسان و بدون هیچ گونه دردی برای کودک خواهد بود و در واقع، در بیشتر مواقع نوزادان در هنگام انجام غربالگری خواب هستند و این آزمایش چند دقیقه بیشتر به طول نخواهد انجامید.

نوزادان

تمام نوزادان باید حداکثر تا 1 ماهگیشان ، مورد آزمایش غربالگری قرار گیرند و در صورت عدم انجام این آزمایش باید حداکثر تا 3 ماهگی نوزاد آزمایش کامل شنوایی برای او صورت پذیرد .

کودکان

کودکان قبل از ورود به مدرسه باید مورد آزمایش شنوایی قرار گیرند و در صورت عدم انجام این آزمایش لازم است که در اسرع وقت کودک خود را برای انجام آزمایش کامل شنوایی نزد پزشک ببرید.

درمان و خدمات درمانی برای تنبلی گوش

هیچ درمان واحدی برای این نوع کودکان وجود ندارد . برنامه های درمانی شامل نظارت دقیق ، پیگیری و اعمال تغییر در طول مسیر درمان است . گزینه های درمانی مختلفی برای کودکانی که از تنبلی گوش رنج می ‎برند وجود دارد که این گزینه ها عبارتند از:

•  یادگیری راه های برقراری ارتباط دیگر مانند زبان اشاره
• استفاده از فناوری های کمک به ارتباطات مانند سمعک و یا کاشت حلزون گوش
• انجام جراحی های مختلف به منظور اصلاح برخی مشکلات شنوایی

علل و عوامل خطر تنبلی گوش

تنبلی گوش ممکن است در هر زمانی از زندگی فرد بروز پیدا کند ، از قبل تولد تا بزرگسالی.

در این بخش به ارائه مواردی خواهیم پرداخت که سبب افزایش احتمال کم شنوایی در کودک خواهد شد. این موارد عبارتند از:

1. علل ژنتیکی : حدود 1 الی 2 درصد از نوزادانی که مبتلا به کم شنوایی هستند ، دارای سابقه خانوادگی ابتلا به این اختلال می باشند . حدود 1 الی 3 درصد از نوزادان مبتلا به کم شنوایی نیز مبتلا به سندورم ژنتیکی کم شنوایی هستند.

2. 1 الی 4 درصد از موارد مبتلا به کم شنوایی مادرزادی ناشی از عفونت های مادر در دوران بارداری ، عوارض بعد از تولد و ضربه مغزی هستند . به عنوان مثال کودک قبل از تولد در معرض عفونت قرار گرفته است یا به مدت چند روز بعد از تولد در بخش مراقبت ویژه نوزادان (NICU) نگهداری شده است و یا برای درمان زردی، خون ناسالم به آن انتقال داده شده است. وجود اختلالات عصبی و وجود عفونت در اطراف مغز و نخاع که مننژیت نام دارد نیز ممکن است احتمال بروز کم شنوایی در نوزادان را افزایش دهد.

علت بروز کم شنوایی در حدود 1 الی 4 درصد از نوزادان مبتلا به این اختلال، مشخص نیست.

پیشگیری از تنبلی گوش

در این بخش از بیا نی نی به ارائه راهکار هایی به والدین به منظور پیشگیری از ابتلای فرزندانشان به کم شنوایی خواهیم پرداخت :

• دوره حاملگی خود را به طور سالم طی کنید.
• واکسن های کودک خود را به طور منظم دریافت کنید.
• از قرار گرفتن فرزندتان در معرض سر و صداهای بلند خودداری کنید.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنید!

• در صورتی که فکر می ‎کنید فرزندتان از کم شنوایی رنج می ‎برد، در اسرع وقت و بدون هیچ گونه تعللی به پزشک مراجعه کنید .
• در صورتی که فرزندتان مورد آزمایش غربالگری قرار نگرفته است ، در اسرع وقت از پزشک بخواهید که فرزندتان را مورد آزمایشات شنوایی قرار دهد .
• در صورت ابتلای فرزندتان به این اختلال اطلاعات لازم در زمینه خدمات درمانی و روش های درمانی را از پزشک تان دریافت کنید .