برچسب: فرزند پروری

نقاط منفی جشن پوشک برای کودکان
 

*** بیش فعالی یک اختلال رشدی است

طبق نظر مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری در آمریکا (CDC)، تقریباً 9 درصد از کودکان دارای ADHD(بیش فعالی) هستند اما مسئله اینجاست که مشاهده هرگونه تحرک و جنب‌وجوشی به معنای بیش فعالی نیست.

دکتر ناهید محمدی دراین‌باره می‌گوید: «بیش فعالی در کودکان یک اختلال رشدی محسوب می‌شود و ما زمانی می‌توانیم شیطنت کودک را نشانه بیش فعالی بدانیم که کودک دارای تعدادی علائم باشد. یکی از علائم بیش فعالی، جنب‌وجوش مفرط است؛ طوری که کودک تا لحظه خوابیدن مدام در تحرک است و گاهی حتی در حالت خواب هم می‌غلتد.»

محمدی به تمایز دیگر شیطنت و بیش فعالی می‌پردازد و می‌گوید: «کودکانی که بیش‌فعال هستند در بیش از دو محیط جنب‌وجوش دارند و کنترلی روی جنب‌وجوش خود ندارند؛ درواقع، این کودکان علاوه بر اینکه در خانه خودشان پرتحرک هستند، در مهمانی، مدرسه، مطلب پزشک و هرجای دیگری جنب‌وجوش دارند. این در حالی است که کودکان پرانرژی، وابسته به محیط عمل می‌کنند و اغلب تنها در خانه خودشان پرتحرک هستند.»

این روانشناس کودک با اشاره به علائم دیگر بیش فعالی می‌گوید: «کنکاش با وسایل، عدم تمرکز، پریدن وسط صحبت دیگران، گم کردن وسایل به‌طور مکرر، بی‌نظمی و بیش‌ازاندازه صحبت کردن از دیگر علائم بیش فعالی است که این علائم در کودک پرتحرک قابل‌مشاهده نیست؛ بنابراین، صرف پر جنب‌وجوشی نمی‌تواند نشانه بیش‌فعالی باشد.»

*** دلیل انرژی بالا در بعضی بچه‌ها چیست؟

دکتر محمدی در پاسخ به این سؤال می‌گوید: « ژنتیک در شیطنت کودکان بی‌تأثیر نیست. شیطنت کودکان حتی از دوران نوزادی قابل‌فهم است. بد شیر خوردن، سخت خوابیدن، واکنش نشان دادن با کوچک‌ترین محرک و…نشانه پرتحرکی کودک در دروان نوزادی است.»

این روانشناس کودک ادامه می دهد: «سیستم‌های پردازش حسی نیز در انرژی بالا کودک تأثیرگذار است. ما 7 حس اصلی داریم؛ حس بویایی، چشایی، بینایی، لامسه، شنوایی، عمق و دهلیز. حس عمق نیاز ما به حرکت و فشار است که بعضی از بچه‌ها نیازشان به حرکت بیشتر است و بعضی از بچه‌ها نیازشان کمتر. حس دهلیزی هم نیاز ما به جنب‌وجوش و تعادل است که در برخی از بچه‌ها بهم خوردن تعادل، لذت‌بخش است. بچه‌هایی که نیازشان به حس عمق و برهم خوردن تعادل بیشتر است، معمولاً بچه‌های پرتحرک و پرانرژی هستند و باید فضاهای مناسبی برای فعالیت و تخلیه انرژی این بچه‌ها در نظر گرفته شود.»

کنجکاوی نیز از دیگر علل پرتحرکی در بعضی کودکان است: «کجکاوی گاهی باعث می‌شود تا کودک نتواند یکجا بنشیند؛ در اینصورت جهت دادن به حس کنجکاوی کودک می‌تواند باعث شود تا رفتارهای آزارگرانه ناخواسته‌ در این بچه‌ها کاهش یابد.»

 *** عوامل تحریک‌کننده شیطنت در کودکان

اگرچه سطح بالای انرژی در کودکان نشانه بیش فعالی نیست اما گاهی می‌بینیم که میزان شیطنت در کودک به‌صورت مقطعی بیش‌ازاندازه می‌شود تاجاییکه کودک حتی در رفتار شبیه کودکان بیش‌فعال عمل می‌کند؛ دکتر محمدی در این رابطه می‌گوید: «تعدادی از  عوامل می‌تواند باعث تحریک شیطنت در کودکان شود. به‌عنوان‌مثال، غذاهایی که کافیین، شیرینی و کالری بالاتری دارند، می‌توانند جنب‌وجوش در کودکان را زیادتر کند.»

علاوه بر این، تحقیقات نشان داده که یکسری عوامل دیگر می‌تواند زمینه‌ساز تحرک بالا در کودکان شود که این عوامل عبارت‌اند از:

استرس کنترل نشده

کودکان اغلب زمانی که یک اتفاق استرس‌زا را در زندگی تجربه می‌کنند، بیش‌فعال می‌شوند. حتی تغییرات مثبت مانند رفتن سفر یا نقل‌مکان به محله دیگر می‌تواند استرس زیادی برای کودک ایجاد کند؛ لذا قبل از اینکه تصمیمی بگیرید یا کاری انجام دهید، هرگز کودکتان را در جریان مسائل قرار ندهید.

به یاد داشته باشید که استرس والدین نیز به کودکان منتقل می‌شود؛ بنابراین، اگر استرس دارید به‌احتمال‌زیاد فرزندتان دچار استرس می‌شود. در چنین مواردی، به کودکتان حس اطمینان و حمایت بیشتری دهید.

 عدم تخلیه انرژی

بچه‌ها اغلب انرژی زیادی برای سوزاندن دارند. آن‌ها دائماً به فعالیت بدنی مانند دوچرخه‌سواری، پریدن، دویدن یا بازی در بیرون از خانه نیاز دارند. بنابراین، زمانی که دیدید کودک در زمان خوابیدن مقاومت نشان می‌دهد و بی‌قرار و فعال است، این نشانه آن است که او باید با بازی و فعالیت، انرژی‌اش را بسوزاند.

برای تخلیه انرژی کودک به دنبال فعالیت‌هایی باشید که به کودک شما اجازه می‌دهد بدود، بپرد یا حرکت کند. به‌جای ثبت‌نام کودک در کلاس نقاشی، کودکتان را به کلاس‌های پرتحرک مثل شنا یا ژیمناستیک بفرستید تا انرژی‌اش را تخلیه کند. همچنین فعالیت‌های حسی مانند خمیربازی یا بازی با ماسه می‌توانند بسیار آرام‌بخش باشند.

کمبود خواب

درحالی‌که بزرگ‌سالان هنگام خستگی خیلی تنبل و بی‌حوصله هستند، کودکان اغلب بیش‌فعال می‌شوند. اغلب می‌بینیم که برخی از والدین تعجب می‌کنند که چطور باوجوداینکه کودکشان صبح زود از خواب بلند شده و ظهر استراحت کافی نداشته اما 12 شب همچنان پرانرژی است؟!

وقتی کودک به‌اندازه کافی استراحت نمی‌کند، بدن او با تولید کورتیزول و آدرنالین بیشتر پاسخ می‌دهد تا بتواند بیدار بماند؛ درنتیجه انرژی بیشتری خواهند داشت. بنابراین برای کنترل شیطنت کودک، زمان استراحت و خواب کودکتان را تنظیم کنید و مطمئن شوید که کودک شما به‌اندازه کافی می‌خوابد.

*** نحوه کنترل و مدیریت کودکان پرانرژی

«دکترمحمدی» مهم‌ترین راه کنترل شیطنت در کودک را شناسایی دلیل آن دانست و اظهار کرد: «والدین ابتدا باید متوجه شوند که دلیل جنب‌وجوش زیاد در فرزندشان چیست. آیا در فرزندشان علائم بیش فعالی را مشاهده می‌کنند یا خیر، آیا فرزندشان تنها در محیط خانه پرتحرک است یا همه‌جا این‌گونه است. چنانچه متوجه علائم بیش فعالی در فرزندتان شدید لازم است به پزشک اطفال مراجعه کنید. این اختلال با مصرف دارو و یا حتی گاهی بدون دارو قابل کنترل است.»

چنانچه شیطنت کودک به دلیل عوامل ژنتیکی و یا مشکل سیستم پردازش حسی بود در این صورت والدین باید به دنبال فعالیت‌هایی مثل بازی در محیط‌های باز، شرکت در ورزش‌های مختلف و جنب‌وجوش در فضاهای ایمن باشند تا کودک انرژی‌اش را تخلیه کند:« اگر شیطنت کودک مبتنی بر کنجکاوی است، والدین باید با فراهم کردن امکان ارضای کنجکاوی به شکل صحیح، رفتار شیطنت‌آمیز کودکشان را مدیریت کنند.»

مشاهده خشونت خانگی چه تاثیری بر کودکان دارد

به عنوان یک اتفاق بسیار رایج در سراسر کشور آمریکا، خشونت خانگی یکی از ویژگی های ناراحت کننده بسیاری از خانه های این کشور ا۰ست. تخمین زده می شود سالانه ۱۰ میلیون نفر در آمریکا تحت تأثیر حوادث آزار خانگی قرار می گیرند، این تعداد با در نظر گرفتن قربانیان خاموش، مانند کودکان، افزایش می یابد. تأثیرات آزار خانگی بر کودکان ممکن است در مدت کوتاهی آشکار شود، در حالی که آسیب های دیگر ممکن است در درازمدت مشاهده شود. در این گزارش برخی از اثرات فوری که کودکان پس از مشاهده خشونت خانگی تجربه می کنند، مورد بحث قرار گرفته است.

اضطراب

اگر کودکان همیشه با آزار و اذیت یکی از والدین بر دیگری احاطه شده باشند، احتمالاً در حاشیه باقی می مانند. این کودکان برای دفعه بعدی که ممکن است در خانه آنها تجاوز فیزیکی یا لفظی صورت گیرد با نفس بند آمده زندگی خواهند کرد. این موضوع می تواند حالتی از اضطراب دائمی ایجاد کند.

برای کودکان پیش دبستانی که شاهد این موضوع هستند، روی آوردن به عادات کودکان کوچکتر غیر معمول نیست. مکیدن شست، شب ادراری، افزایش گریه و ناله کردن ممکن است در نتیجه مشاهده سوء استفاده باشد. کودکان مدرسه‌ای می‌توانند ویژگی‌های ضداجتماعی پیدا کنند و ممکن است به خاطر آزاری که شاهد آن هستند، با احساس گناه دست و پنجه نرم کنند. این کودکان معمولاً سرزنش آزاری که والدینشان با آن سروکار دارند را به عهده می گیرند، باوری که می تواند به شدت عزت نفس آنها را خدشه دار کند.

اختلال استرس پس از سانحه

یکی از مخرب ترین اثرات خشونت خانگی، توانایی آن در ایجاد اختلال استرس پس از سانحه در کودکانی است که در اطراف آن بزرگ می شوند. با وجود در امان ماندن کودکان از آزار جسمی، اما آسیب های ناشی از خشونت خانگی برای ایجاد تغییرات خطرناک در مغز در حال رشد کودکان کافی است. این تغییرات ممکن است باعث بروز کابوس‌های شبانه، تغییر در الگوی خواب، عصبانیت، تحریک‌پذیری، مشکل در تمرکز شود و کودکان ممکن است گاهی اوقات این توانایی را داشته باشند که جنبه‌های آسیب‌زای آزاردهنده مشاهده شده را بازسازی کنند.

چالش های فیزیکی

فشارهای روانی نتیجه رایج مشاهده آزار و اذیت والدین است. با این حال، ممکن است گاهی اوقات این عواقب در سلامت جسمانی کودکان آشکار شود.کودکان در سنین مدرسه ممکن است سردرد و معده درد را گزارش کنند که در شرایط پرتنش خانه قابل ردیابی است. 

رفتار خشونت آمیز

هنگامی که نوجوانان شاهد آزار خانگی هستند، تمایل دارند که در واکنش به این موقعیت رفتار کنند. آنها ممکن است دعوا کنند، مدرسه را رها کنند، در فعالیت های جنسی پرخطر شرکت کنند یا به مصرف مواد مخدر روی آورند. این نوجوانان به احتمال زیاد با قانون دچار مشکل می شوند.

آزار جسمی

در بسیاری از موارد، کودکانی که در خانواده های بدسرپرست زندگی می کنند نیز احتمالاً خودشان قربانی این رفتار می شوند. یک شریک متجاوز می تواند به راحتی به یک والد یا قیم بدرفتار تبدیل شود و از نظر جسمی، کلامی و عاطفی به فرزندان خود آسیب بزند.

افسردگی

کودک مضطرب که در محیطی سمی و آزاردهنده بزرگ شده است ممکن است به یک بزرگسال افسرده تبدیل شود. آسیب‌های ناشی از مشاهده مداوم خشونت خانگی، کودکان را در معرض خطر بالای ابتلا به افسردگی، غم و اندوه، مشکلات تمرکز و سایر علائم افسردگی در بزرگسالی قرار می‌دهد.

در این مقاله به بررسی نحوه درست گفتگوی والدین با کودک و سوال پرسیدن درباره عشق پنهانی می‌پردازیم. 
 
 در این مقاله که موضوع آن عشق پنهانی در کودکان است به بررسی واکنش والدین به این تجربه می‌پردازیم که با فراگیر شدن شبکه‌های اجتماعی نظیر اینستاگرام و توییتر اصطلاح انگلیسی آن یعنی کراش (Crush) باب شده است. اصطلاح کراش داشتن به نوعی از رابطه اشاره دارد که دوست داشتن در آن یک‌طرفه است و طرف مقابل از این علاقه بی‌خبر است. می‌توان عشق پنهانی (بدون آگاهی طرف مقابل)، عشق یک‌طرفه یا دلدادگی را معادلهای فارسی آن در نظر گرفت.

اگر فکر می‌کنید پرسیدن درباره‌ی دلدادگی کودکان از آن‌ها تجاوز به حریم شخصی آنهاست در اشتباهید چون به عقیده‌ی کارشناسان این پرسشها ضروریست اما به روش درست. احتمالاً برای تمام بزرگسالان کنجکاو این خبر بسیار خوبیست. دلدادگی‌های دوران کودکی نقاط عطف مهمی در زندگیِ ارتباطی کودک قبل از نوجوانی است که معمولاً نادیده گرفته می‌شود، اما والدین باید در این خصوص با احترام با کودک وارد گفتگو شده و موضوع را با او تجزیه و تحلیل کنند.

این شیفتگی‌ها به کودکان اجازه‌ی کشفِ احساسات عاشقانه را پیش از ورود به روابط عاشقانه در سنین بالاتر می‌دهد. آن‌ها از طریق این تجربیات می‌آموزند با برخی از بخش‌های چالش‌برانگیزترِ خواستنِ دیگری کنار بیایند.

چرا کودکان عشق پنهانی را تجربه می‌کنند‌
عشق پنهانی در دسته‌بندی روابط از دوستی یا قرار عاشقانه مجزاست. گاهی‌اوقات ما دلداده‌ی کسانی می‌شویم که آن‌ها را می‌شناسیم و اوقاتی دیگر دلداده‌ی شخصیت‌های خیالی می‌شویم. اما حتی اگر مقصود خواسته‌مان را بشناسیم، عشق پنهانی سبب می‌شود او را ایده‌آل ببینیم و این نسخه‌ی ایده‌آلِ آن شخص است که از سر ما بیرون نمی‌رود، نه خودِ زنده‌ی او که مثل خود ماست و بی‌عیب نیست.

تجربه‌ی دلدادگی یا عشق پنهانی می‌تواند از دوران پیش دبستانی آغاز شود و ممکن است در طول زندگیِ فرد تجربه‌ی تکرارشونده‌ای باشد. این تجربه معمولاً یک‌طرفه است، گرچه گاهی اوقات هر دو طرف نسبت به هم حس دلدادگی پیدا میکنند. دلدادگی به هر شکلی میان کودکان نابالغ متداول است و نیاز‌های مهمی را برآورده می‌کند.

جولی بوُکر، دانشیار روانشناسی می‌گوید: «این کودکان ایده‌ها و احساساتِ عاشقانه‌ی نوظهور و در حالِ رشدی دارند، اما در عمل آماده‌ی تبدیل آن‌ها به رفتار‌ها یا روابط عاشقانه نیستند.» جولی می‌افزاید که دلدادگی‌ها در دوران دبستان به طور کلی جنبه‌ی جنسی یا قرار عاشقانه ندارند.

توصیف نوظهوری و در حال رشد بودنِ این حس به معنای فاقد قدرت بودن آن نیست. این احساسات واقعیست و کودکان می‌توانند از کمک والدین‌شان برای درک این حس و یادگیری اینکه چه کاری باید با آن بکنند کمک بگیرند. نخستین کمک شما به عنوان پدر یا مادر به فرزندتان اینست که حسِ دلدادگی او را جدی بگیرید.

کاترین بَگوِل استاد روانشناسی می‌گوید: «این یک مولفه‌ی احساسی بسیار قویه و برای برخی بچه‌ها سخته که بدونن با این احساس باید چکار کنن.»

چگونه درباره‌ی عشق پنهانی صحبت کنیم
 
بچه‌ها ممکن است تمام روز درباره‌ی عشق پنهانی‌شان با هم صحبت کنند و در عین حال آن را به سختی درک کنند. اینجاست که والدین می‌توانند نقش خوبی را ایفا کنند حتی اگر هرگز از تمام جزئیاتِ شیرینی نظیر این که چه کسی به چه کسی دل داده باخبر نشوند. حضور والدین برای شفاف‌سازی و اطمینان از اینست که کودک بداند تنها نیست و دیگران هم مانند او این حس را تجربه میکنند.

هنگام صحبت درباره‌ی دلدادگی با کودک از او بپرسید چرا فرد مقابل را دوست دارد، دوست دارد با او چه تجربیات مشترکی داشته باشد و آیا دوست دارد روزی او را به خانه دعوت کند. همچنین این موضوع را مطرح کنید که اگر دو نفر احساس مشابهی به هم نداشته باشند چه اتفاقی می‌افتد. مثلاً ما چگونه با فردی که دوستمان دارد، اما ما او را دوست نداریم رفتار می‌کنیم؟ یا  چگونه با این حقیقت که فردی که او را دوست داریم ما را دوست ندارد کنار می‌آییم؟

حتی در مواردی که مورد گفتگو یک عشق کاملاً محرمانه و یکطرفه است، مطرح کردن این نوع پرسش‌ها به کودک کمک می‌کند تا بتواند مفاهیم باملاحظه بودن، باادب بودن و کنجکاو بودن را درک کند. شما به عنوان والدین باید این حقیقت را به کودک بیاموزید که دوستی بخشی از روابط عاشقانه است.

صحبت کردن با کودکان درباره‌ی دلدادگی‌هایشان به عادی شدن این حس کمک می‌کند و از حسِ شرمساری که ممکن است آن‌ها در محیط بازی و میان همسالان خود احساس می‌کنند بکاهد. با این حال در تلاش برای عادی کردن این احساس، والدین باید محتاط باشند دلدادگی را به چیزی تبدیل نکنند که نیست.

اِیمی لانگ مربی فرزندپروری و مسائل جنسی می‌گوید: «گاهی اوقات والدین دوست دارن وجهه‌ی شبه‌جنسی به کودکان بدن و بگن: (آخی شما دو تا خیلی به هم میایین! شما دو تا بزرگ که شدین باید با هم ازدواج کنین.) در جهانی‌بینی من، این جور اظهارنظر‌ها اشتباهه.» لانگ توضیح می‌دهد که چنین نظراتی چیزی نیست که بچه‌ها به لحاظ رشدی به آن نیاز داشته باشند. در نتیجه شنیدنِ این قبیل جملات، روابط را از دید کودک گنده‌تر از چیزی که هستند جلوه می‌دهد و سبب ایجاد مجموعه‌ای از انتظارات می‌شود که کودک به طور کامل نه آن‌ها را درک می‌کند و نه می‌تواند آن‌ها را برآورده کند.

والدین باید مراقب باشند موضوع دلدادگی را کوچک و کم‌اهمیت جلوه ندهند. بَگوِل عقیده دارد که این موضوع برای کودکان اهمیت دارد. نادیده گرفتن آن‌ها یا جدی نگرفتن‌شان به طور بالقوه برای کودک مضر است و ممکن است سبب امتناع او از به اشتراک گذاشتن دوباره‌ی احساساتش شود. وقتی والدین احساسات فرزندشان را جدی بگیرند به فرزندشان هم می‌آموزند که احساساتش را جدی بگیرد که این خود نخستین گام در یادگیری پردازش احساسات است.

اگر کودک شما تنها با آوردن نام عشق پنهانی سکوت می‌کند، از گفتگو دست نکشید و ادامه دهید. لانگ توصیه می‌کند درباره‌ی عشق پنهانی در مدرسه سوالات کلی بپرسید. به عبارت دیگر به جای این که از روی کنجکاوی بپرسید در مدرسه چه کسی عاشق چه کسی است، بپرسید آیا بچه‌ها در مدرسه عشق پنهانی را تجربه می‌کنند؟ اگر این راهکار اثربخش نبود، می‌توانید داستان‌های عشق پنهانی خودتان را در کودکی با او به اشتراک بگذارید.

لانگ می‌گوید: «به اشتراک گذاشتن خاطرات خودتون به کودک اینو میگه که شما از این موضوع آگاهید پس صحبت کردن درباره‌ش اشکالی نداره.» شاید صحبت کردن درباره‌ی این موضوع به نظر شما حس عجیبی باشد یا شاید احساس کنید تجاوز به حریم شخصی اوست، اما لانگ عقیده دارد باید از این افکار عبور کنید و وارد گفتگو شوید: «این وظیفه‌ی شماست که به فرزندتون کمک کنید رابطه‌های سالم داشته باشه! بچه‌ی خودِ من تا به امروز به من نگفته عاشق پنهانی کی شده، پس منم فقط درباره‌ی کلیات باهاش حرف میزنم و بر همون اساس با هم به گفتگو ادامه می‌دیم. اجباری نیست که اونا همه چیز رو با جزئیات برای ما بگن یا درباره‌ش سوال بپرسن. این ما هستیم که باید به اونا آموزش بدیم.»

درسی که شاید بیشتر ما آرزو می‌کردیم ایکاش والدین‌مان در اولین تجربه‌های دلدادگی به ما می‌آموختند این بود که بیشترِ این دلدادگی‌ها به رابطه ختم نمی‌شود. بوُکِر می‌گوید کمتر از ۲۰ درصدِ بچه‌های دبیرستانی روابط عاشقانه‌ی دوطرفه دارند و ۲۰ درصد بچه‌های دبیرستانی بدون داشتن یک رابطه‌ی جدی و پایدار فارغ‌التحصیل می‌شوند. اگر بچه‌های دبستانی بدانند که بیشترشان تا سن ۱۰-۱۴ سالگی آمادگیِ رابطه ندارد به نفع‌شان است. تا آن زمان و حتی بعد از آن، تجربه‌ی عشق پنهانی یا یک‌طرفه هیچ اشکالی ندارد و عجیب و غریب نیست.

چه علائمی هشداردهنده هستند؟
 
عشق یک‌طرفه به طور طبیعی اندکی افراطیست و می‌تواند از کنترل خارج شود. به کودک کمک کنید تا درک کند برخی رفتار‌های او ممکن است سبب ناراحتی فرد مورد علاقه‌ش شود. راهِ محترمانه‌تری هم برای تحسین فرد مقابل وجود دارد. بوُکِر می‌گوید: «دو تا پسر تو مدرسه‌ی دختر من بودن که هر دو عاشق اون شده بودن و تمام مدت به اون خیره نگاه می‌کردن و این رفتار باعث ناراحتی دختر من شده بود. اگه کودک شما هم در وضعیت مشابهی قرار داره، بهتره درباره‌ی موضوعاتی مثل رضایت، احترام و مرز‌ها باهاش گفتگو کنید.»

توجه ناخواسته می‌تواند به راحتی از مرز بگذرد و بچه‌ها برای شناخت و درکِ این مرز‌ها و نحوه‌ی بیان آن به دیگران و دفاع از خود به کمک و راهنمایی والدین خود نیاز دارند. به نظر بوُکِر والدین باید از عادی‌سازی هرگونه رفتاری که در دوران کودکی خودشان عادی تلقی میشده اجتناب کنند، مثلاً اگر کشیدن موی دختر در کودکیِ شما راهی برای ابراز علاقه بوده حالا به فرزندتان نگویید: «ناراحت نشو، همه پسرا همینن!» به این توجه کنید که چه واکنشی بر اساس موقعیت فرزند شما درست و مناسب است.

بَگوِل می‌گوید با بزرگ‌تر شدن بچه‌ها دقت کنید آیا فرد مورد علاقه‌اش او را از پرداختن به کار‌هایی که باید انجام بدهند بازمی‌دارد. اگر اینطور باشد احتمالاً این عشق یک‌طرفه از کنترل فرزند شما خارج شده است.

شالوده رابطه‌های سالم
عشق‌های پنهانی دوران کودکی و گفتگو‌های سازنده و آموزنده‌ی بین والدین و فرزند درباره‌ی این موضوع، اجزای سازنده‌ی روابط عاشقانه‌ی سالم در بزرگسالی هستند. در این صورت تجربه‌های دوران کودکی فرصتی برای آشنایی با مرز‌ها و طردشدن‌ها و تقویت حس همدلی در این راه است.

لانگ می‌گوید: «وقتی از دور به این تجربه نگاه کنیم شبیه رابطه به نظر میاد و در درازمدت به بچه‌ها یاد میده چجوری باید با روابط کناربیان و دربارشون صحبت کنن. وقتی شما راهِ صحبت کردن درباره‌ی مسئله‌ای عادی مانند عشق یک‌طرفه رو برای فرزندتون عادی می‌کنین، در واقع راه رو برای مطرح کردن مسائلی باز کردین که در درازمدت شاید از این موضوع هم مهمتر باشن، مسائلی از قبیل جنسیت، تمایلات جنسی و روابط جنسی.»

در پایان یادآوری می‌کنیم که به عنوان والدین با احترام به حریم خصوصی فرزندتان برای صحبت کردن درباره‌ی مسائل مهم فضا ایجاد کنید تا بتوانید در موقع نیاز نصیحت‌های لازم را ارائه کنید و به آن‌ها این اطمینان را بدهید که تجربه‌ی عشق‌های یک‌طرفه و نافرجام اصلاً عجیب نیست و آن‌ها در این تجربیات تنها نیستند.

بسیاری از والدین برای تغییر رفتارها و تربیت کودک خود از بدترین تنبیه ها استفاده می کنند اما هیچ اطلاعاتی از عواقب این تنبیهات و تاثیرات منفی که بر روحیات کودکان می گذارد ندارند.

بدترین روش برای تربیت کودکان استفاده از تنبیه است اما بدترین تنبیه کودک چیست؟

اصولا والدین برای تربیت و اصلاح رفتارهای غلط کودکان به سراغ تنبیه می روند که اگر نوع این تنبیهات به درستی استفاده نشوند کودک را به مرز بزهکاری و از بین رفتن روحیات مثبت او میکشاند که بسیار خطرناک است.شاید زمانی که نام بدترین تنبیه را می شنوید تنها تنبیه بدنی را به یاد می آورید اما اینطور نیست. در این بخش تنبیهاتی را به شما معرفی می کنیم که باعث بزهکاری کودکان در آینده میشود.

تنبیهی که هرگز نباید از آن برای کودکان استفاده کنید

برخی از انواع تنبیهات وجود دارد که هرگز نباید برای تربیت کودکان از آنها استفاده کنیم که این تنبیهات شامل تحقیر , اهانت , استفاده از کلمات نیشدار و احیانا رکیک , طعنه زدن و امثال اینها که اثرات زیان بار بسیاری در شخصیت روحی کودکان دارد و تربیت او را مختل میکنند چرا که با ایجاد لجاجت , گستاخی او را به سمت و سوی تربیت ناپذیری سوق می دهد.

بسیاری از مشکلات تربیتی ناشی از این نوع رفتارهاست که پدر با کتک و اهانت و بدتر از همه با مقایسه با دیگران شخصیت کودک را خرد کرده و در نهایت به بن بست تربیتی می رسد پس باید دانست که تنبیهات بدنی و رفتارهایی نادرست از قبیل زندانی کردن کودک در جایی ترسناک خطرات فراوانی را به دنبال خواهد داشت.

تربیت غلط کودکان با بدترین تنبیهات
تنبیهات بدنی کودکان:

برخی خانواده ها کودک را تنبیه کرده و گاها در این امر زیاده روی می کنند و در نهایت به تنبیهات مشکل ساز بدنی میرسند که از مضرات آن هرچه بگوییم کم گفته ایم.

موثرترین روش برای نظم بخشیدن و انضباط به فرزندانتان و آموزش قوانین به او چیست؟ تنبیه؟

برخی افراد با ” زمان تمام شد” برای اصلاح رفتار بد فرزندانشان زندگی می کنند. کودکان را روی صندلی کوچک, چهارپایه یا پله می نشاند. آن ها تایمر را برای چند دقیقه تنظیم کرده و آن را در آنجا نگه می دارند. اغلب اوقات در یک اتاق نسبتاً خسته کننده این اتفاق می افتد اما متاسفانه برخی دیگر روش بهتری را برای اصلاح کودکان خود دارند که در این بخش از به انها نگاهی خواهیم داشت.

اصلاح رفتارهای اشتباه کودک با تنبیه بدنی
کتک زدن کودک !!

آن ها با چوب یا کمربند به کف دست کودکان می زنند این در حالی است که بسیاری از کارشناسان بر این باورند که زدن با دست, کمربند و یا یک تکه چوب به باسن، بعداً در زندگی کودک مشکلات روانی را ایجاد می کند اما مجازات های بسیار بدتری وجود دارند که فراتر از کتک زدن توسط مادر یا پدر هستند. لطفا پیش از تنبیه فرزند خود در مورد پاسخ این سوالات اطلاعات مفید و کاملی کسب کنید.

چه مهارت های والدینی می تواند به ذهن و روح کودکان ضربه بزند؟

چه چیزی آن ها را مستعد سندروم استرس پس از کتک یا رفتار خشن می سازد؟

به عبارت ساده تر, بهترین راه برای اصلاح رفتار کودکان در حال رشد چیست؟

ایجاد مشکلات روانی با کتک زدن کودک
تنبیه کودک با تحقیر عمومی :

به جرات بدترین تنبیه برای یک کودک تحقیر او به خصوص توسط والدینش است ، تحقیری که علاوه بر کاهش و نابودی عزت نفش کودک اور ا مجبور به دروغگویی و رفتار بسیار زشت دیگر می سازد .

آسیب روحی کودکان با تحقیر کردن آن ها
تنبیه کودک با سس یا فلفل تند!

سس تند را بسیاری از مردم برای غذاهای مختلفشان استفاده می کنند اما افراد کمی از آن به عنوان راهی برای تنبیه کودکان خود استفاده می کنند.برخی از والدین این کار را کرده اند و به دهان افرادی مایعی تند می ریختند ؛ آن ها ادعا می کنند که این کار برای جلوگیری از دروغ گفتن, غیبت کردن و یا گفتن کلمات بد موثر است در حالیکه نمیدانند با این رفتار اشتباه کودک مستعد آلرژی نیز خواهد شد
بدترین راه های تنبیه کودکان که نباید انجام دهید
تنبیه کودک با دوش آب سرد
چه طور ممکن است دوش آب سرد را به عنوان تنبیه انجام داد؟
 مجبور کردن آن ها برای دوش سرد باعث می شود که متحمل ذات الریه و ناخوشی های دیگری شوند. آن ها آب گرم آرامش بخش را ترجیح می دهند. همچنین، در برخی موارد، آن ها ممکن است بعد ها از دوش گرفتن در زندگی شان بترسند، چون مادرشان آن ها را وادار می کرد که برای تنبیه حمام بدی داشته باشند .

چگونه کودکان خود را تنبیه می کنید؟

سس تند روی زبانشان می ریزید
کتک می زنید
آنها را به حمام سرد می برید
به آنها “وقت تمام” می دهید
اگر نمی دانید که این تنبیهات چه عوارض دارند پس بهتر است بچه نداشته باشید !

عواقب تنبیه کودکان با دوش آب سرد
والدینی که در انضباط کودکان ناتوان هستند، با شدیدترین مجازات هایی که می توانند کودکانشان را مجازات می کنند مگر اینکه آن ها روش هایی پیدا کنند که فرزندانشان را بدون به خطر انداختن آسیب رساندن، آسیب های روانی، و یا حتی کشتن آن ها اصلاح کنند، آن ها ادامه زندگی خود را با پرورش کودکان نامناسب ادامه خواهند داد. اینها روش هایی بود که بسیاری از والدین استفاده می کرده اند و کاملا اشتباه بوده است ؛ پس چه عالی می شود که حتی برای تنبیه کردن کودکانمان نیز به متخصص مراجعه کنیم و مشورت نماییم.

هشدار:
کودکانی که تنبیهات بدنی می شوند نسبت به زندگی دلسرد می شوند و به موجودی شکست خورده تبدیل می شوند و به دلیل از دست دادن قدرت روحی خود به سمت بزهکاری کشیده می شوند و آینده خود را به بدترین مسیرها سوق می دهند. در نهایت بدانید که تنبیه وسیله ای برای فرونشاندن خشم نیست بلکه یک عامل تربیتی است که اگر درست استفاده نشود نتیجه ای معکوس و اثرات منفی جبران ناپذیری به دنبال خواهد داشت.

تا زمانی که از لحاظ عاطفی و احساسی بالغ نشده اید بچه دار نشوید. رفتار والدین سمی و از نظر احساسی نابالغ اثرات منفی روی فرزندان و آینده آن ها دارد.

علامت بزرگ شدن توسط پدر و مادرِ سمی یا نابالغ از لحاظ احساسی
نداشتن بلوغ احساسی یعنی شما نمی دانید چگونه باید احساسات خود را کنترل کنید، مسئولیت اشتباهات خود را برعهده بگیرید و دیگران را سرزنش نکنید و بپذیرید که دیگران هم نقطه نظر هایی دارند که ممکن است با شما متفاوت باشد.

متاسفانه همه ما از لحاظ عاطفی و احساسی بالغ نشده ایم و این می تواند نتیجه منفی روی فرزندانمان داشته باشد. در این قسمت از خانواده  قصد داریم به ویژگی های پدر و مادران نابالغ از لحاظ احساسی بپردازیم.

آن ها فقط به نیاز های جسمی فرزندشان توجه می کنند
پدر و مادری که از لحاظ احساسی بالغ نشده باشند، خیلی خوب نیاز های جسمی فرزندانشان را می شناسند و آن ها را برآورده می کنند اما نیاز های روحی را خیر. آن ها، غذا، خانه، تحصیل و انواع این امکانات را در اختیار فرزندشان قرار می دهند و هنگامی که فرزند بیمار می شود به خوبی از او مراقبت می کنند اما در حمایت و ساپورت عاطفی خیلی خوب عمل نمی کنند. هنگامی که کودکشان می ترسد یا در مورد چیزی مضطرب است، معمولاً خیلی احساس او را درک نمی کنند و رفتار صحیح و خوبی هم با او ندارند.

نمی دانند که چگونه باید احساسات شان را ابراز کنند
هنگامی که صحبت از ابراز احساسات عمیق می شود، والدینی که از لحاظ احساسی نابالغ باشند، در این مسئله خیلی راحت عمل نمی کنند. بسیار مهم است که کودک بداند توسط شما دوست داشته می شود اما چنین والدینی خیلی محبت خود را خوب نشان نمی دهند.

علت آن هم تربیت ناصحیح این والدین است و اینکه آن ها خودشان هم در دوران کودکی با پدر و مادرانشان تبادل محبتی نداشته اند و در نتیجه بعدا در زندگی هم با فرزند خودشان دچار مشکل می شوند.

تفاوت ها را تحمل نمی کنند
والدینی که از لحاظ احساسی بالغ نشده اند، فکر می کنند که فقط خودشان می دانند که چه کاری درست و صحیح است. اگر یک عقیده متفاوت با فرزندانشان داشته باشند، با او مذاکره نمی کنند، مشورت را کنار می گذارند و نظر او را نمی پذیرند. بنابراین اگر در چنین خانواده ای بزرگ شده باشید، احتمالاً تجربه کرده اید که همیشه باید به خواسته پدر مادرتان عمل کنید.

بچه گانه عمل می کنند
والدینی که از لحاظ احساسی نابالغ هستند، نمی دانند که چگونه باید احساسات و عواطف خود را از طریق یک راه سالم ابراز کنند و در نتیجه نمی توانند به راحتی احساس خود را بیان کنند. آن ها توقع دارند که کودکشان بدانند باید چگونه رفتار کند اما هرگز این اتفاق نمی افتد . اگر کودک به خواسته آن ها عمل نکند، سریعا مضطرب یا خشن می شوند و کودک را گناهکار می دانند.

انتقادهای تند می کنند
اینکه شما نمی توانید احساسات خود را به شکل صحیح ابراز کنید، یعنی نمی دانید که چگونه باید آن ها را کنترل کنید. بنابراین والدینی که از لحاظ احساسی نابالغ باشند، معمولاً کنترل خودشان را از دست می دهند و کودکشان را به خاطر کار های مختلف سرزنش می کنند.

در نتیجه شما هم به عنوان فرزند این والدین، ممکن است بیش از حد مراقب گفته ها یا کارهایی باشید که انجام می دهید و در نتیجه همیشه یک حس نگرانی و استرس با شما همراه است.

آن ها هیچ کار احساسی و عاطفی انجام نمی دهند
کار احساسی و عاطفی کاری است که شما برای نگه داشتن رابطه خود با دیگری به انجام می رسانید. والدینی که از لحاظ احساسی بالغ نباشند، معمولاً کودکانه عمل می کنند و نمی دانند کار درست چیست. حتی شاید اشتباه خود را نپذیرند و هرگز به خاطر رفتار غلط شان عذرخواهی هم نکنند.

رفتار ناپایدار دارند
والدینی که از لحاظ احساسی بالغ نشده اند، به راحتی تحت تاثیر رفتار دیگران یا عوامل بیرونی قرار می گیرند. روحیه آن ها مدام تغییر می کند. روش تعامل آن ها با فرزندانشان مدام تغییر کرده و ناپایدار است. ممکن است در دوره ای خیلی خودشان را درگیر زندگی فرزندشان کنند و ناگهان نسبت به همه کار های او بی تفاوت شوند و در نتیجه غیرقابل پیش بینی هستند.