برچسب: فرزند پروری

مهارت فرزندپروری هم مثل هر چیز دیگری قابل یادگیری و پیشرفت است والدین در این مسیر پرپیچ‌وخم چه باید بکنند؟
   دکتر «دونا متیوز» می‌گوید که طی دهه‌ها کار با صدها خانواده، تحقیق روی رشد کودکان و مطالعه تحقیقات مرتبط به این واقعیت پی بردم که هرچیزی قابل رشد و پیشرفت است؛ هوش، توانایی‌های فیزیکی، قوای عاطفی و عادت هایی که به تندرستی منجر می‌شوند. برخلاف باور رایج هیچ ویژگی و مهارتی وجود ندارد که نتوان آن را با صبوری، انگیزه، حمایت اجتماعی، فرصت یادگیری و صرف زمان، بهبود بخشید. مهارت فرزندپروری هم مثل هر چیز دیگری قابل یادگیری و پیشرفت است. شما می‌توانید یادبگیرید که ارتباط موثری با فرزندتان برقرار کنید بدون آن‌که لازم باشد فرزند کامل و بی‌نقصی تربیت کنید. اما چطور؟

   روی نقاط مثبت تمرکز کنید نه اشتباهات
مهارت پایه‌ای برای والد خوب بودن، ایجاد ارتباط قوی با فرزند است اما این کار همیشه آسان نیست. کودک شما ممکن است به‌دلیل عصبانیت، بی‌حوصلگی، پرخاشگری، تکانش گری، تنبلی و عملکرد ضعیف در مدرسه، دایم دچار مشکل باشد. ممکن است مهارت‌های اجتماعی، مشکلات یادگیری و نوسانات خلقی‌اش شما را نگران کند. این نگرانی‌ها قابل درک‌اند اما نکته مهم و کلید طلایی، آن است که بدانید وظیفه شما چیست؟ فرزندتان را به‌سوی رفتار عالی و بی‌نقص یا موفقیت بیشتر سوق بدهید یا عشق بی‌قیدوشرط به او بدهید؟ شما قطعا به‌عنوان والد تمام تلاش‌تان را می‌کنید تا به فرزندتان کمک کنید عملکرد بهتری داشته‌باشد اما وقتی در این مسیر، او را مورد انتقاد و طرد قرار می‌دهید، احساس دوست‌داشتنی نبودن و درک نشدن را به فرزندتان منتقل می‌کنید و ارتباط بین شما مختل می‌شود.
 اصول برقراری ارتباط موثر با فرزند
بیشتر والدینی که من تا حالا با آن‌ها کار کرده‌ام، فکر می‌کنند وظیفه‌شان این است که از فرزندان خود هنگام انجام کارهای نادرست و بد انتقاد کنند. آن‌ها عمدتا روی کارهای اشتباه کودک تمرکز می‌کنند و درلحظه به آن‌ها واکنش نشان می‌دهند به این امید که باعث شوند او بهتر عمل کند. این تکنیک اما معمولا چندان جواب نمی‌دهد، به‌ویژه درباره کودکانی که مشکلات یادگیری، هیجانی یا رفتاری دارند. پس چه باید کرد؟ چطور می‌توانیم یک ارتباط خوب و موثر با فرزندمان برقرار کنیم؟
 مراقب خودت باش| والدین کمتر چنین توصیه‌ای را می‌شنوند اما شما باید هر آن‌چه را که برای خوب نگه داشتن حال‌تان نیاز دارید، برای خود فراهم کنید؛ خواب، تغذیه خوب، ورزش، حمایت اجتماعی و تفریح، درست همان‌طور که این چیزها را برای فرزندتان مهیا می‌کنید. وقتی به‌اندازه کافی قوی و سالم باشید، ارتباط مثبت‌تری با همه افراد مهم زندگی‌تان ازجمله فرزندتان، خواهیدداشت.
 حضور داشته‌باش  |برای برقراری یک ارتباط خوب، باید حضور کامل داشته‌باشید؛ هم ازنظر جسمی و هم ازنظر عاطفی. بنابراین وقتی پیش فرزندتان هستید، تلفن همراه‌تان را کنار بگذارید. به حرف‌هایش گوش بدهید. پیامی را که با رفتار و حرف‌هایش قصد دارد به شما منتقل کند، دریافت کنید.
 بدون ‌شرط عشق بورز|فرزندتان را همان‌طور که هست، دوست داشته‌باشید. سعی کنید عادت های نامناسب او را به‌عنوان نشانه‌ای از یک نیاز یا مشکل بفهمید و پاسخ مناسب بدهید. برای مثال اگر کودک شما دایم وسط حرف‌های‌تان می‌پرد، از خود بپرسید که آیا به‌اندازه کافی به او گوش می‌دهید؟ شاید پاسخ مناسب این است که فرزندتان شنیده شود و مورداحترام قرار بگیرد. اگر فرزندتان با شما یا فرد دیگری باعصبانیت رفتار می‌کند، از خود بپرسید که آیا کودک شما از توانایی‌های خودش ناامید شده‌است؟ بدرفتاری او ممکن است به این دلیل باشد که از عشق شما مطمئن نیست. شاید درحال امتحان کردن عشق شماست که ببیند اگر قوانین را زیرپا بگذارد آیا هنوز دوستش خواهیدداشت یا خیر. سعی کنید رفتارهایی را که «بد» توصیف می‌کنید، با چشم باز بپذیرید تا بفهمید فرزندتان از خلال این رفتارها قصد دارد چه پیامی به شما بدهد. دیدگاه تان را درباره لزوم کامل بودن فرزند، رها کنید. با تمرین و صبوری، رابطه‌ای ایجاد خواهیدکرد که در توفان‌های ناگزیر زندگی از هر دوی‌تان مراقبت خواهدکرد.  

نویسنده: الهه توانا| روزنامه‌نگار منبع: psychologytoday.com 

والدین با سندروم آشیانه خالی یعنی روزهایی که فرزندان ‌شان برای ازدواج، سربازی یا ادامه ‌تحصیل خانه را ترک می‌کنند، چه کنند؟
 سندروم آشیانه خالی به احساس غم، بی‌حوصلگی، تنهایی، حزن و اندوه گفته می‌شود که والدین ممکن است هنگامی که فرزندان بزرگ سال خانه را ترک می‌کنند، آن را تجربه کنند. این فرایند می‌تواند زمان چالش‌ برانگیزی برای والدینی باشد که مستعد تغییرات عاطفی‌ هستند اما پذیرا بودن این نکته که سندروم آشیانه خالی همزمان که یک نوع خاص از دست دادن است، شروع فصل جدیدی از زندگی شما هم هست، می‌تواند الهام ‌بخش باشد به‌ خصوص اگر با روشی درست با آن برخورد کنید. پس این احساس به همان اندازه که یک چالش است، می‌تواند زمانی برای خودشناسی باشد.
  شما خیلی بیشتر از یک والدین هستید
توجه داشته باشید که هیچ کس تنها با یک نقش تعریف نمی‌شود. این شامل شما به عنوان والدین هم می‌شود، هر چند گاهی فراموش می‌کنید. ترک خانه از سوی فرزندان فرصت خوبی را برای تصدیق این موضوع و شناخت تمام نقش‌های حیاتی دیگری که شما در زندگی بازی می‌کنید، فراهم می‌آورد. دکتر گای وینچ، روان شناس در همین راستا پیشنهاد می‌کند: «فهرستی از نقش‌هایی که در زندگی دارید و مستلزم سرمایه‌گذاری منظم زمان و انرژی هستند، تهیه کنید مانند همسر یا شوهر، خواهر یا برادر، دختر یا پسر، دوست، همسایه یا حتی کارمند». او سپس از ما می‌خواهد: «فهرست خود را مرور و مشخص کنید کدام یک از آن نقش‌ها را می‌توانید در خود گسترش دهید. با این کار می‌توانید دوباره در روابط جدید سرمایه‌گذاری یا دوباره روی موضوعی تمرکز کنید که در نتیجه آن در هر مشارکت اجتماعی که دارید فعال‌تر شوید.»
  علاج واقعه پیش از وقوع آن
تا زمانی که فرزندان ‌تان خانه را ترک نکنند، نیازی نیست که برنامه ها و احساسات خود را به هم بزنید. اگر آن ها به سنی نزدیک می شوند که به زودی دور می شوند، سعی کنید به تدریج با آن پیشروی کنید. وینچ می‌گوید: «هر چه زودتر برای رفع نیازهای آینده خود اقدام کنیم، از نظر احساسی در وضعیت بهتری خواهیم بود. به ‌تدریج آماده شدن در طول سال‌ها، خروج را هم برای فرزندان‌مان و هم برای ما آسان تر می کند». این کار باعث احساسات مثبت در شما خواهد شد.
  به خودتان برسید
پدر و مادر بودن اغلب به این معناست که نیازهای خود را در مقابل نیازهای فرزندان تان قربانی کنید اما هنگامی که آن ها از خانه نقل مکان کردند، نیازهای آن ها به توجه کمتری نیاز دارد، بنابراین وقت آن است که خودتان را درمان کنید. پس، همسرتان را ببینید، بیرون بروید و همه کارهایی را انجام دهید که واقعاً به شما شادی می‌دهد. زمان آن رسیده است که متوجه شوید چه تفریح‌هایی را از دست داده اید، شما تمام این سال‌ها را صرف پرورش افراد مفید دیگری کرده‌اید، حالا این فضا را برای پرورش خود دارید.
  فرزندان تان چه می‌خواهند؟ آرامش شما
ترک خانه بخش هیجان انگیزی از زندگی فرزندان شماست اما بعید است که آن ها بخواهند به بهای ناراحت شدن شما تمام شود. علاوه بر این، آن ها همچنان به حمایت شما نیاز دارند بنابراین هرچه بیشتر بتوانید نکات مثبت این موقعیت را بیابید، بیشتر می‌توانید در کنار آن ها باشید و هرچه رابطه نزدیک‌تری با آن ها برقرار کنید، می‌توانید به آن ها برای کنار آمدن با شرایط جدید کمک کنید. وقتی فرزند شما خانه را ترک می کند، پایان رابطه شما با او نیست. روان شناسان می‌گویند که شما بازهم قرار است با هم زندگی کنید اما یک چیز بسیار آرامش‌ بخش وجود دارد که باید در نظر داشته باشید؛ روزهای خوب و شادی منتظر شماست.

نویسنده : نجات شکوندی| ‌ روزنامه نگار

قطعا شما هم باور دارید که دنیای کودکان بسیار زیبا و پاک است اما شاید برای‌تان جالب باشد که بدانید با اندکی تغییر پیرامون کودکان یا در خانواده می‌توانیم فرزندان مهربان‌تری را بزرگ کنیم. فقط کافی است محرک‌های مهربانی را در مقابل دیدگان آن‌ها قرار دهیم. در تحقیقی که به تازگی در کشور آلمان انجام شده، از والدین کودکان 18 ماهه خواسته شده کودکان‌شان را برای بررسی میزان یادگیری به یک مرکز تحقیقاتی در شهر لایپزیگ آلمان بیاورند اما این موضوع واقعیت نداشته و موضوع اصلی تحقیق، چیز دیگری بوده است! محققان صرفا برای رد گم کردن این موضوع را به والدین گفتند. اگر دوست دارید بدانید اصل تحقیق چه بوده است، با ما همراه باشید.

  نحوه انجام این پژوهش
این تحقیق روی ۶۰ کودک 18 ماهه انجام شد؛ ۲۷ کودک پسر و ۳۳ کودک دختر. این کودکان به‌طور اتفاقی به چهار گروه تقسیم شدند و به هر گروه یک تصویر نشان داده شد. تصاویر موضوع بسیار ساده‌ای بودند. کودکان تصویری از یک کتری تک رنگ و البته یک شیء در پس زمینه آن را می‌دیدند.گروه اول یک کتری را دیدند که در پس زمینه آن دو آدمک در حال نگاه محبت آمیز به یکدیگر بودند. گروه دوم همان کتری را دیدند اما در پس زمینه یک آدمک تنها وجود داشت. گروه سوم همان کتری را دیدند اما در پس زمینه چند مکعب رنگی وجود داشت. گروه چهارم همان کتری را دیدند اما در پس زمینه دو آدمک وجود داشت که پشت شان به یکدیگر بود.
   نتیجه جالب و مهم این تحقیق
محققان از کودکان خواستند در باره رنگ و عملکرد این کتری صحبت کنند ولی درباره پس زمینه عکس به آن‌ها حرفی نزدند. نکته پنهان آزمایش این بود که وقتی آزمایشگر در حال گفت‌و‌گو با کودکان بود، عمدا تعدادی مداد را که در دستش بود، روی زمین می‌ریخت و بعد حدود ۱۰ ثانیه صبر می‌کرد تا ببیند کودکان خم می شوند تا به او در جمع کردن مداد ها کمک کنند یا خیر. نکته جالب این تحقیق این بود که حدود ۶۰ درصد از بچه‌هایی که عکس اول یعنی همان عکس کتری و در پس زمینه دو آدمک با نگاه محبت‌آمیز را دیده بودند خم می‌شدند و به آزمایشگر در جمع کردن مدادها کمک می‌کردند و این در حالی بود که این میزان در سه گروه دیگر فقط ۲۰ درصد بود. این تحقیق نتیجه بسیار جالبی داشت ؛ این که تغییرات ظریف در پیرامون و محیط اجتماعی که کودک در آن رشد می‌کند می‌تواند باعث رفتار اجتماعی بهتر و مهربانی در کودکان شود.

مترجم : فرنگیس یاقوتی| منبع:  مجله psychology science

اواسط بهمن‌ماه بود؛ امتحانات نوبت اول برگزار شده و حالا نوبت کارنامه‌هاست. نمره‌های درخشان رسید، ریاضی و فیزیک ۱۶ اما ادبیات و نگارش ۲۰! طبیعی هم بود، آنقدر به ادبیات علاقه داشتم که بدون مطالعه برای امتحان بالاترین نمره را کسب کردم اما از ریاضی و فیزیک متنفر بودم و از دوهفته قبل از امتحان عزا می‌گرفتم، انگار من این‌کاره نبودم. خودم از نتیجه راضی بودم ولی دیگران نه!
.
◾ معلم‌ها گفتند باید بیشتر تلاش کنی، معاون مدرسه هم توصیه به گرفتن معلم خصوصی کرد و معلم خصوصی هم گفت ان‌شاءالله اگر دل به کار بدهی، علاوه‌بر امتحانات مدرسه می‌توانی در کنکور هم درصدهای بالایی کسب کنی اما هیچ‌یک از آنها به من نگفت که جوان! تو در ادبیات توانمندی، در آینده می‌توانی شاعر، نویسنده یا منتقد ادبی و… بشوی.
.
◾ برخلاف من اما دانش‌آموز دیگری بود که برنده تورنمنت‌های ریاضی بود اما نمره ادبیاتش ۱۰ بود. معلم‌ها به او می‌گفتند حیف تو نیست که در ادبیات مشکل داری؟ بهتر است کلاس خصوصی بگیری و ادبیاتت را قوی کنی.
.
◾ در این بین قرار شد او به من ریاضی یاد دهد و در عوض من هم به او ادبیات بیاموزم ولی ممکن نبود، چون همان‌طور که من در ریاضی لنگ می‌زدم او هم توانایی درک ادبیات و آفرینش ادبی نداشت.
.
◾برخلاف ما دو نفر دانش‌آموز دیگری بود که در همه دروس مشکل اساسی داشت اما اعجوبه ورزش بود. او یک ورزشکار تمام‌عیار بود. او هم برای درس ساخته نشده بود، همان‌طور که ما توانایی ورزش حرفه‌ای نداشتیم ولی سیستم آموزشی می‌خواست همه ما مثل هم شویم و این یعنی کشتن استعداد و علاقه‌های دانش‌آموزان، یعنی تبدیل‌کردن آنها به ربات‌های افسرده‌ای که فقط بلدند تست بزنند اما مهارت‌های زندگی نمی‌دانند.
.
◾نرمالایزسازی دانش‌آموزان بزرگ‌ترین ایراد نظام آموزشی است و بدتر از آن آماده‌کردن همه دانش‌آموزان با استعدادهای مختلف برای سنجش با یک‌ معیار به نام کنکور که نتیجه همه اینها احمق‌پروری نظام آموزشی و بیکاری تعداد زیادی از افراد تحصیلکرده است.
.
◾چرا یک نفر به دانش‌آموزان نمی‌گوید که همه‌چیز این کتاب و دفتر نیست؟ چرا یک نفر نمی‌گوید که ما فقط دکتر و مهندس نمی‌خواهیم، جامعه به شاعر، نقاش، کارگردان، فوتبالیست هم نیاز دارد؟ ما دانش‌آموزان ۱۲ سال در مدارس درس می‌خوانیم ولی مهارت زندگی بلد نیستیم، ۲۰ اتحاد ریاضی را حفظیم ولی بلد نیستیم دکمه پیراهنمان را بدوزیم، تمام قواعد عربی را حفظیم ولی از اقتصاد، هنر و سیاست بی‌خبریم. همه‌چیز را حفظیم ولی مشکل اینجاست که چیزهای واقعی زندگی را درک نکردیم و هیچ‌ مهارتی هم نداریم!
.

درد و دل کردن والدین با کودکان و نوجوانان می‌تواند بچه‌ها را افسرده، پرخاشگر، عصبی، مضطرب و منزوی کند و آنها را به یک نوع از بلوغ زودرس برساند که متناسب با سن آنها نیست و در نهایت این بچه ها در بزرگسالی نیز نشانه‌های بسیار پررنگی از افسردگی و اضطراب را از خود نشان می‌دهند. 
درد و دل کردن با بچه ها نوعی سوء استفاده از آنها و کودک آزاری هیجانی است.

بیا نی نی/ مهارت فرزندپروری در دوران همه‌گیری برای اغلب والدین بسیار استرس‌زا بوده است و نتایج بررسی‌ها نشان می‌هد، والدینی که به فرزندان خود استقلال بیشتری دادند، رفاه خانواده را طی همه‌گیری بهبود بخشیدند.

به نقل از سایکولوژی نیوز نوشت: فرزندپروری در دوران همه‌گیری کرونا تا حد زیادی چالش‌برانگیز بوده است. بااین‌حال، با گذشت یک سال و نیم از آغاز همه‌گیری، تحقیقاتی ارائه می‌شود که می‌تواند به ما کمک کند تا دریابیم کدام شیوه والدین در دوران همه‌گیری باعث شکوفایی خانواده‌ها  در این شرایط سخت شده است.

یافته‌ها نشان داد که در دوران همه‌گیری، استقلال بیشتر به کودکان (آزادی در انتخاب) با بهبود رفاه والدین، فرزندان و خانواده ارتباط دارد. والدینی که به فرزندان خود استقلال بیشتری داده‌ بودند، عنوان کردند که فرزندان آنان از نظر احساسی بهتر عمل کرده، نیازهای خودشان را به میزان بیشتری برآورده می‌کنند و خانواده آنان از نظر احساسی ارتباط بهتری باهم دارند. به‌طور خاص، این مطالعه نشان داد که فرزندپروری شامل «انتخاب در محدوده معینی» در این زمان استرس‌زاست.

این تحقیق شامل ۴۹۶ کودک مدرسه‌ای (۶ تا ۱۹ سال) آلمانی از ماه مارس تا آوریل ۲۰۲۰ بود. والدین در این مطالعه در طول چند هفته، روزانه شیوه‌های فرزندپروری خود را گزارش کردند. البته فشارهای زیادی برای والدین در زمینه پاسخ‌گویی، درگیری و حساسیت وجود داشت اما نتایج نشان می‌دهد، ممکن است گاهی والدین در مقابل فرزندان به عقب‌نشینی نیاز داشته باشند. به عبارت دیگر، اجازه دادن به فرزندان برای انتخاب در صورت امکان، به نفع فرزندان و والدین در دوران استرس‌زاست.

بسیاری از ما در طول بیماری همه‌گیر شیوه‌های فرزندپروری اتخاذ کرده‌ایم که قصد داریم حتی بعد از پایان این دوران نیز آن را حفظ کنیم. این شیوه‌ها می‌تواند شامل صبر، قدردانی و استقلال باشد. بنابراین می‌توانیم از همه‌گیری درس بگیریم و به فرزندان خود اجازه دهیم در آینده استقلال بیشتری داشته باشند. در ذیل به برخی از این روش‌ها اشاره شده است.

در صورت امکان به فرزندان خود اجازه انتخاب دهید، برای مثال انتخاب لباس، صبحانه و یا وسیله بازی.

به فرزندان خود اجازه دهید اشتباه کنند و در مورد اهمیت یادگیری از اشتباهات صحبت کنید.

اجازه دهید فرزند شما عواقب طبیعی انتخاب‌های خود را تجربه کند.

به فرزندان خود زمان دهید تا احساسات خود را پردازش و پس از آرامش با آنان در حل مسئله مشارکت کنند.

طی بازی از آموزش، تصحیح یا پرس‌وجو با سوالات مکرر (در صورت لزوم) با فرزندان خود اجتناب کنید. در صورتی که بازی مطابق برنامه پیش نرود، از هدایت مکرر توجه کودک خود یا اطمینان خاطر به فرزند خود اجتناب کنید.

به‌طور خودکار مشکلات فرزندان خود را برطرف نکنید، به مشکلات فرزندان خود گوش دهید و از آنان بپرسید که چگونه این مشکل را برطرف می‌کنند و اجازه دهید که در این مورد تلاش کنن و حتی‌الامکان به تنهایی آن را بفهمند.