یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان
یبوست در نوزاد و کودکان زمانی روی می‌دهد که به راحتی نمی‌توانند دفع مدفوع داشته باشند. معمولا شکم نوزادان زیاد کار نمی‌کند و فاصله چند روزه طبیعی است. اما اگر این مسئله بیشتر از یک هفته طول بکشد، احتمالا نوزاد دچار یبوست شده است.

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

یبوست در نوزاد و کودکان زمانی روی می‌دهد که به راحتی نمی‌توانند دفع مدفوع داشته باشند. معمولا شکم نوزادان زیاد کار نمی‌کند و فاصله چند روزه طبیعی است. اما اگر این مسئله بیشتر از یک هفته طول بکشد، احتمالا نوزاد دچار یبوست شده است.

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

هیچ بیماری زمینه‌ای خاصی را نمی‌توان عامل ایجاد یبوست نوزاد دانست و معمولا با تغییر در رژیم غذایی یا عادات زندگی و یا حتی دارو می‌توان مشکل دفع مدفوع را برطرف نمود. اگر روش‌های درمان خانگی یبوست نوزاد بی‌اثر باشند حتما باید به متخصص کودک مراجعه کنید. برای مشاوره پزشکی و اطلاع از روش‌های کنترل و درمان یبوست نوزاد، سری به کلینیک بیا نی نی بزنید. در ادامه با ما همراه باشید تا بیشتر با یبوست نوزاد، علایم، و درمان آن آشنا شوید.

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

یبوست نوزاد چیست؟

یبوست نوزاد (Constipation) زمانی روی می‌دهد که مدفوع نوزاد سفت و خشک باشد و به‌راحتی نتواند دفع کند. گاهی دفع مدفوع سفت دردناک می‌شود. معمولا وقتی رژیم غذایی نوزاد از شیر خشک یا شیر مادر به سمت غذاهای جامد تغییر می‌کند معمولا نوزاد دچار یبوست می‌شود.

علت یبوست نوزاد

یکی از علل اصلی یبوست نوزاد، تغییر در رژیم غذایی نوزاد است:

  • تغییر تغذیه با شیرخشک
  • تغییر تغذیه با شیر مادر
  • خوردن غذاها و طعم جدید
  • عدم دریافت مایعات کافی (شیر مادر، شیر خشک یا آب)

وقتی تغذیه با غذاهای خشک و غیرآبکی در نوزاد شروع می‌شود، کمبود فیبر در رژیم غذایی می‌تواند یکی از علل بالقوه یبوست نوزاد باشد. برخی نوزادان هم به‌صورت ژنتیکی دچار یبوست می‌شوند حتی اگر رژیم غذایی مناسب و آب کافی دریافت کنند. البته که این لزوما به‌معنای مریضی یا سالم نبودن نوزاد نیست.

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

نشانه‌ها و علایم یبوست نوزاد

صرفا کار نکردن شکم برای مدت طولانی در نوزاد به‌معنای یبوست نوزاد نیست. نشانه‌ها و علایم یبوست نوزاد عبارتند از:

  • دفع مدفوغ غیر نرم در فواصل طولانی
  • قوام مدفوع شبیه گل رس می‌شود
  • گلوله‌های سفت مدفوع
  • دوره‌های طولانی زور زدن یا گریه حین تلاش برای رفع اجابت مزاج
  • رگه‌های خون در مدفوع
  • کاهش اشتها
  • سفت شدن شکم

نشانه‌های یبوست نوزاد به‌شدت به سن و رژیم غذایی نوزاد بستگی دارد. حرکات طبیعی روده پیش از اینکه نوزاد شروع به خوردن غذاهای خشک کند باید کاملا نرم و روان باشد مثل قوام کره بادام زمینی یا حتی شل‌تر از آن.

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

مدفوع سفت پیش از شروع رژیم غذایی خشک، بارزترین نشانه یبوست نوزاد به شمار می‌آید. در ماه‌های اول، نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌کنند معمولا دفع مدفوع دارند چرا که شیر مادر راحت هضم می‌شود. هرچند بین سه تا شش ماهگی، دفع مدفوع هفته‌ای یک بار و گاهی حتی کمتر می‌شود.

نوزادانی که شیر خشک می‌خورند دفع مدفوع بیشتری نسبت به نوزادانی دارند که از شیر مادر تغذیه می‌شوند.

نوزادانی که شیر خشک می‌خورند دفع مدفوع بیشتری نسبت به نوزادانی دارند که از شیر مادر تغذیه می‌شوند. بیشتر نوزادان شیرخشکی حداقل یکبار در روز یا هر یک روز درمیان دفع دارند. البته گاهی هم فاصله بین اجابت مزاج در این نوزادان گاهی بیشتر می‌شود اما یبوست ندارند.

زمانی که شیر خوردن نوزاد کم یا قطع شده و رژیم غذایی خشک نوزاد شروع می‌شود، احتمال ایجاد یبوست نوزاد بیشتر می‌شود. احتمال یبوست در نوزادانی که شیر گاو یا هر شیری غیر از شیر خشک می‌خورند بیشتر است.

در موارد نادری هم برخی بیماری‌ها ممکن است باعث ایجاد یبوست شوند مانند:

  • مشکلات پایانه‌های عصبی روده
  • مشکلات مربوط به نخاع
  • کمبود تیروئید
  • سایر اختلالات متابولیک

معمولا تمام نوزادان از لحاظ وجود این بیماری‌ها بررسی می‌شوند بنابراین زیاد نگران این موضوع نباشد. اما اگر نوزادتان از دفع دردناک مدفوع رنج می‌برد، به پزشک مراجعه کنید.

یبوست نوزاد و تغذیه با شیر مادر

یبوست در نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند بسیار نادر است چرا که شیر مادر حاوی ملین طبیعی است که باعث شده مدفوع نوزاد رنگ زرد و کاملا نرم داشته باشد. نوزادان تازه به‌دنیا آمده تقریبا هر روز دفع مدفوع دارند و هرچه بزرگ‌تر می‌شوند فاصله بین دفع مدفوع بیشتر می‌شود.

روش‌های خانگی درمان یبوست نوزاد

روش‌های خانگی برای درمان یبوست نوزاد نخستین راهکار برای حل مشکل دفع مدفوع هستند:

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

ورزش

مثل بزرگسالان، ورزش و حرکت باعث تحریک روده نوزاد می‌شود. هرچند با توجه به اینکه نوزادان راه نرفته یا حتی چهار دست و پا هم نمی‌روند، والدین می‌توانند با ورزش دادن به نوزاد، به بهبود و رفع یبوست کمک کنند.

پدر یا مادر می‌توانند پاهای نوزاد را در حالتی که به پشت خوابیده به آرامی حرکت دهند مثل رکاب زدن دوچرخه. این کار کمک می‌کند که روده‌ها به کار بیفتند و یبوست برطرف شود.

حمام آب گرم

حمام آب گرم باعث آزاد و شل شدن عضلات شکم نوزاد شده و انقباض روده‌ها را برطرف می‌کند.

تغییرات رژیم غذایی

برخی تغییرات رژیم غذایی به بهبود یبوست نوزاد کمک می‌کنند، البته که این موضوع بسته به سن و تغذیه نوزاد فرق می‌کند. مصرف میوه و سبزیجات به‌خاطر فیبر زیادی که دارند باعث تحریک روده‌ها می‌شود. خوراکی‌های مناسب برای نوزادی که یبوست رنج می‌برد عبارتند از:

  • سیب بدون پوست
  • بروکلی
  • غلات کامل مثل اوت میل یا پاستا غلات کامل
  • هلو
  • گلابی
  • شلیل

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

آبرسانی

نوزادان چند ماهه معمولا نیازی به مایعات کمکی ندارند چرا که آب مورد نیاز بدن‌شان از همان شیر مادر یا شیر خشک تامین می‌شود. البته مصرف کمی مایعات بیشتر برای نوزاد مبتلا به یبوست خوب است. گاهی متخصص اطفال وصیه می‌کند که کمی آب یا آب میوه به رژیم غذایی نوزادان 2 تا 4 ماهه دارای یبوست اضافه کنید.

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

ماساژ

روش‌های مختلفی برای ماساژ شکم نوزاد برای رفع یبوست نوزاد وجود دارند که عبارتند از:

  • ماساژ با نوک انگشتان به‌صورت حرکات دایره‌ای روی شکم در جهت عقربه‌های ساعت
  • حرکت دادن انگشتان اطراف ناف در جه عقربه‌های ساعت
  • زانوها و پاهای نوزاد را گرفته و به آرامی پاها را به سمت شکم فشار دهید.
  • نوازش از قفسه سینه به سمت پایین کنار ناف با نوک انگشت.

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

آب میوه

وقتی که نوزاد به 4 ماهگی رسید، می‌تواند کمی آب میوه بخورد مثل آب سیب یا آب آلو 100 درصد طبیعی. این آب میوه‌ها به درمان یبوست نوزاد کمک می‌کنند.

قند موجود در آب میوه سخت هضم می‌شود، درنتیجه مایعات بیشتری وارد روده‌ها می‌شود که باعث نرم و آبکی شدن مدفوع می‌گردد. البته اضافه کردن آب میوه به رژیم غذایی نوزاد بدون مشورت با پزشک یا متخصص اطفال به‌هیچ‌وجه توصیه نمی‌شود.

اندازه‌گیری دمای مقعدی

استفاده از دماسنج روان‌کننده تمیز برای اندازه‌گیری دمای مقعدی نوزاد دارای یبوست به دفع مدفوع کمک می‌کند. البته از این روش درمان خانگی یبوست نوزاد زیاد استفاده نکنید چرا گه ممکن است شرایط را بدتر کند.

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

زمان مراجعه به پزشک

اگر نوزاد یک تا دو روز دفع نداشته و علایم زیر را هم دارد، بهتر است به متخصص اطفال مراجعه کنید:

  • خون در مدفوع
  • تحریک‌پذیر شدن نوزاد
  • درد شکم
  • عدم بهبود پس از درمان یبوست نوزاد

معمولا درمان یبوست نوزاد با روش‌های خانگی شروع می‌شود که اگر جواب ندهند، پزشک بعد از معاینه نوزاد گاهی داروهای زیر را تجویز می‌کند:

  • ملین‌ها
  • تنقیه
  • شیاف

به‌هیچ‌وجه سرخود و بدون دستور پزشک این داروها را به نوزاد ندهید.

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

کلام آخر

معمولا شکم نوزادان زیاد کار نمی‌کند و فاصله چند روزه برای دفع مدفوع در نوزاد طبیعی است. اما اگر این مسئله بیشتر از یک هفته طول بکشد، احتمالا نوزاد دچار یبوست شده است. هیچ بیماری زمینه‌ای خاصی را نمی‌توان عامل ایجاد یبوست نوزاد دانست و معمولا با تغییر در رژیم غذایی یا عادات زندگی و یا حتی دارو می‌توان مشکل یبوست نوزاد را برطرف نمود.

یبوست نوزاد و روش‌های خانگی درمان

روش‌های خانگی مختلفی برای درمان یبوست نوزاد وجود دارند. اگر این روش‌های خانگی جواب ندادند و علایم یبوست نوزاد برطرف نشدند، بهتر است برای درمان به متخصص اطفال مراجعه کنید.

دختری هستم که لکنت زبان دارم

دختری 15 ساله هستم. بعضی اوقات که می‌خواهم حرف بزنم، زبانم می‌گیرد یک چیزی مثل لکنت زبان دارم. نمی‌دانم با مشکلم چطور باید کنار بیایم؟

پاسخ مشاور

در مورد سوال شما باید گفت همه افراد ممکن است در هنگام صحبت کردن دچار لکنت زبان یا تکرار کلمات بشوند که این موضوع امری عادی است و می‌تواند برای هر فردی اتفاق بیفتد اما اگر فقط در موارد خاصی مانند صحبت کردن در جمع یا در حضور افراد ناشناس و غریبه دچار این گرفتگی زبان می‌شوید، می‌توان گفت احتمالا از استرس و اضطراب صحبت کردن در جمع رنج می‌برید که آن را “اضطراب اجتماعی” می‌نامیم و این اضطراب باعث لکنت زبان یا گرفتگی زبان در موارد خاص می‌شود.

درخور ذکر است آن چه باعث این امر می‌شود احتمالا افکاری است که شما قبل از صحبت کردن در ذهن خود مرور می‌کنید که ما آن‌ها را در روان‌شناسی “خطاهای شناختی” می‌نامیم و در ادامه تعدادی از آن‌ها را توضیح می دهیم.

با شناخت این خطاها و برنامه‌ریزی برای مرتکب نشدن آن‌ها، مشکلتان تا حد زیادی قابل کنترل خواهد بود و رفع خواهد شد.

قانون «همه یا هیچ» یکی از خطاهای شناختی قانون «همه یا هیچ» است. در این خطای شناختی، فرد امور جاری زندگی را فقط سیاه یا سفید در نظر می‌گیرد.

هر چیزی کمتر از عالی برای فرد قابل قبول نیست و برای مثال برای شما، کوچک‌ترین لکنت زبانی باعث پایین آمدن رضایت از زندگی تا حد زیادی می‌شود.

قانون «باید بشود یا نشود» در این خطای شناختی افراد اتفاقات را براساس این که چطور باید می‌بودند، تفسیر می‌کنند نه این که واقعیت چگونه است.

در این خطای فکری، شخص قبل یا بعد از انجام هر عملی از جملاتی استفاده می‌کند که با کلمه «باید» شروع می‌شود مانند این که من باید بهترین باشم یا باید بهترین نمره ممکن را بگیرم یا باید همیشه دیگران مرا تحسین کنند.

ممکن است شما هم از این جملات باید دار استفاده می‌کنید که این امر می‌تواند باعث ایجاد استرس و اضطراب در شما شود.

قانون «درشت نمایی یا مبالغه کردن» در این تحریف شناختی، فرد درباره مشکل خود بزرگ‌نمایی می‌کند و مشکلش را خیلی بیشتر از آنچه هست، تصور می‌کند.

ممکن است شما نیز مشکل خود را بزرگ‌تر از آنچه هست در نظر می‌گیرید در حالی که ممکن است دیگران آن را امری عادی و طبیعی تلقی ‌کنند.

قانون «تعمیم افراطی» در این اشتباه شناختی افراد براساس یک رویداد خاص، یک الگوی کلی را استنباط می‌کنند مانند این که این اتفاق همیشه برای من می‌افتد یا من همیشه بدشانس هستم.

شما هم ممکن است از این روش تفکر استفاده می‌کنید و مواردی را که مشکلی نداشته‌اید به خاطر نمی‌آورید.

قانون «فیلتر کردن» در این نوع خطای شناختی، افراد تحت تاثیر یک حادثه یا یک اتفاق منفی همه واقعیات را تاریک و تار می‌بینند.

تنها بخش منفی ماجرا را می‌بینند و به بقیه قسمت‌های آن توجه نمی‌کنند. این ناتوانی در دیدن جنبه‌های مثبت باعث می‌شود شخص احساس عدم کفایت کند. ممکن است شما نیز فقط به یک قسمت از اتفاقات توجه می‌کنید و قسمت‌های دیگر را نمی‌بینید.

لطفا در خانواده رمز گوشی‌تان را لو بدهید!

برخی از رفتارهای نابهنجار و مخالف با فرهنگ خانواده در نوجوان به‌واسطه تأثیرپذیری از شبکه‌های اجتماعی و ارتباط با دوستان از این طریق شکل می‌گیرد و برخی نوجوان‌ها برای حفظ حریم خصوصی‌شان روی تلفن همراهشان رمز می‌گذارند؛ بسیاری از والدین می گویند رمز داشتن گوشی تلفن همراه نوجوان نگرانی آن ها را بیشتر می کند. با این حال در این شرایط نباید با مشاجره به این بحث خاتمه داد. بلکه پیش از در اختیار دادن این امکانات باید پیش شرط هایی برای نوجوانان 12 تا 17 ساله گذاشته شود. در این باره با دکتر آسیه اناری عضو هیئت مدیره انجمن روانشناسی بالینی کودک و نوجوان گفتگو کردیم و راهکارهای حل این مسئله را جویا شدیم.

لطفا در خانواده رمز گوشی‌تان را لو بدهید!

نوجوان از والدین الگو برداری می کند  

دکتر اناری به‌عنوان روانشناسی که بیش از 18 سال در ارتباط با خانواده‌ها و نوجوانان کار بالینی انجام می‌دهد، معتقد است تلفن همراه حریم خصوصی نیست:« اگر گوشی برای من به‌عنوان والد حریم خصوصی باشد برای نوجوان هم حریم خصوصی است. مگر من در تلفن همراهم چه چیزی دارم که نمی‌خواهم فرزندم بداند؛ مسلماً اگر من به‌عنوان والد برای تلفن همراهم رمز بگذارم و اجازه ندهم فرزندم دست به گوشی‌ام بزند، فرزندم هم از من الگوبرداری خواهد کرد.»

وی ادامه می‌دهد: «والدین حداقل تا 17-18 سالگی فرزندشان باید فضایی را به وجود بیاورند که هیچ فردی در خانواده روی تلفن همراهش رمز نگذارد تا نوجوان این دوره بحران را با موفقیت سپری کند. نکته مهم دیگری که والدین باید به آن توجه داشته باشند این است که برای دادن تلفن همراه به نوجوانشان شرط بگذارند که رمز موبایل او را بدانند؛ علاوه بر این، برنامه‌های موبایلی متنوعی وجود دارد که والدین می‌توانند از طریق آن‌ها تلفن همراه نوجوانشان را کنترل کنند. قرار نیست که والدین با استفاده از نرم‌افزارهای کنترل گوشی، چت‌های خصوصی نوجوانشان را بخوانند بلکه قرار است والدین به کلیت گوشی دسترسی داشته باشند.»

لطفا در خانواده رمز گوشی‌تان را لو بدهید!

اگر نوجوان برای تلفن همراهش رمز گذاشت، چه باید کرد؟

دکتر اناری در پاسخ به این سؤال می‌گوید: «قبل از دادن گوشی باید شرط شود که نوجوان برای تلفن همراهش رمز نگذارد اما اگر این مسئله شرط نشده باشد و درعین‌حال خودِ والدین روی تلفن همراهشان رمز داشته باشند، اوضاع بسیار سخت خواهد بود. به‌هرحال، اگر نوجوان در سنین 16-17-18 سالگی برای تلفن همراهش رمز گذاشت، حقیقتاً نمی‌توان کاری انجام داد چون این مرحله نوجوانی انتهایی است و در این مرحله تنها با رابطه می‌توان نوجوان را کنترل کرد اما اگر نوجوان در سنین پایین‌تر برای تلفن همراهش رمز گذاشت، والدین در عین اینکه باید رمز تلفن همراهشان را در اختیار نوجوانشان قرار دهند باید از او بخواهند که رمز موبایلش را به آن‌ها بدهد در غیر این صورت موبایل را از او خواهند گرفت. والدین باید دقت کنند که لازم است یک ارتباط متقابل بین آن‌ها برقرار شود که هر دو طرف یک قانونی می‌گذارند و اجرایی می‌کنند. چنانچه نوجوان در سنین پایین‌تر حاضر نشد رمز تلفن همراهش را در اختیار والدینش قرار دهید، در این صورت لازم است از یک متخصص و روانشناس کمک گرفت تا بررسی شود که در ذهن و روان نوجوان چه می‌گذرد.»

لطفا در خانواده رمز گوشی‌تان را لو بدهید!

قوانین دادن تلفن همراه به نوجوان

 نظارت بر گوشی نوجوان زمانی معناداراست که والدین ابتدا با قوانین درست، گوشی را در اختیار نوجوانشان قرار دهند. دکتر اناری در این باره می‌گوید: «اگر والدین از ابتدا تلفن همراه را با قوانین و شرایط مناسب در اختیار نوجوان قرار دهند، به مشکلی برنمی‌خورند. دادن تلفن همراه به نوجوان باید با قوانین درستی همراه باشد، قوانینی مثل استفاده از تلفن همراه در ساعات خاص، تحویل گوشی به والدین در شب، داشتن اینترنت محدود، ممنوعیت استفاده از شبکه‌های اجتماعی تا سنین 15-16 سالگی و استفاده از نرم افرازهای کنترل والدین.»

لطفا در خانواده رمز گوشی‌تان را لو بدهید!

زمینه سرکشی نوجوانان را فراهم نکنیم

این متخصص روانشناسی کودک و نوجوان در پایان توصیه می‌کند:« والدین ابتدا باید با تغییرات و نیاز های دوران نوجوانی آشنا شوند.مهم ترین خواسته نوجوانان در این دوره استقلال است.اما برخی از والدین درک درستی از دوران نوجوانی ندارند و  با برخوردهای نادرست زمینه لجبازی و سرکشی نوجوان را فراهم می‌کنند. بنابراین، والدین برای نظارت غیرمستقیم بر روی نوجوان لازم است با کسب اطلاعات درباره دوره نوجوانی، برقراری ارتباط درست با نوجوان، وقت گذراندن و سرگرم کردن نوجوان با بازی و ورزش، نداشتن زبان تند در ارتباط با نوجوان، عدم کنترل و نداشتن انتظارات بیجا از نوجوان زمینه مناسب برای برقراری ارتباط درست با او را فراهم آورند.»

خانواده همسرم به حجاب اهمیتی نمی دهند، آیا باید قطع رابطه کنم؟!

خانمی هستم 32 ساله که با همسرم زندگی بسیار خوبی داریم . من به حفظ حجاب و شئونات دینی خیلی پایبندم ولی خانواده و به خصوص برادرهای شوهرم اعتقادات چندان محکمی ندارند و حتی من را به خاطر اعتقاداتم سرزنش می کنند! رفت و آمد با چنین خانواده ای چه حکمی دارد؟ آیا باید با خانواده همسرم قطع رابطه کنم؟

پاسخ مشاور

 جدای حکم فقهی این موضوع باید به بحث معاشرت و احترام به خانواده همسر و جایگاه آن ها و استحکام بنیان خانواده خودتان هم توجه داشته باشید. از نظر فقهی شما باید حجاب تان را رعایت کنید، چه از لحاظ پوشش و چه از لحاظ صحبت کردن و نگاه کردن به نامحرم. این وظیفه شرعی شماست اما در این جا توصیه نمی کنیم که قطع رابطه کنید و هیچ ارتباطی با خانواده همسرتان نداشته باشید. حکم فقهی آن هم این است که این ارتباط اشکالی ندارد مشروط بر این که حجاب تان را در همه ابعاد و همچنین دیگر حدود شرعی رعایت کنید. علاوه بر این سعی کنید رفتار پسندیده ای داشته باشید و با خانواده همسرتان خوش اخلاقی کنید.

از جاذبه هایی که در ذات رفتارهای دینی است استفاده کنید و امر به معروف و نهی از منکر عملی و رفتاری داشته باشید؛ برای مثال سعی کنید هنگامی که خانواده همسرتان به خانه شما می آیند حریم محرم و نامحرم را بیشتر حفظ کنید، شاید در امر به معروف و نهی از منکر زبانی موفق نباشید اما در رفتار و کردار خود می توانید این مسئله را مد نظر داشته باشید.

نکته دیگر این که جنبه اطاعت از خدا را مطرح کنید و به آن بیندیشید، نه به این که دوست دارید شرایط چطور باشد و شما چگونه شرایطی را می پسندید! حتی اگر سرزنش هم شدید، بگویید خدا این طور دوست دارد. حتی می توانید به آیاتی از سوره نور و سوره احزاب اشاره کنید که حریم زن و مرد را کاملا مشخص کرده است و بگویید: ملاک و معیار من آیات قرآن است و چون خداوند با صراحت حدود محرم و نامحرم را مشخص کرده است، من هم سعی دارم این حدود را رعایت کنم.

نویسنده: منوره شایسته خوی، مدرس حوزه علمیه

می‌ترسم بعد از بچه‌دار شدن، شوهرم فقط به بچه‌مان توجه کند  

چندتا سوال و ابهام برایم درباره بچه‌دار شدن ایجاد شده که از چندین زن‌و‌شوهر دیگر هم شنیدم. آیا دو نفر که با هم ازدواج می‌کنند، حتما باید بچه‌دار شوند؟!  آیا بچه فقط دردسر و محدود کننده نیست؟ من خودم می‌ترسم بعد از بچه‌دار شدن، شوهرم فقط به بچه‌مان توجه کند.
اگر بخواهیم به جواب قانع‌کننده‌ای درباره مسئله بچه‌دار شدن و ‌تاثیر آن بر زندگی‌مشترک برسیم لازم است که به هدف زندگی و نیازهای خودمان عمیق‌تر نگاه کنیم.
  تولیدمثل باعث تکامل انسان می‌شود
هر موجودی توانمندی‌هایی دارد و در طول حیات خود با استفاده از آن‌ها آثاری به‌جا می‌گذارد. همه موجودات توانایی تولیدمثل دارند و از آن جا که هر توانمندی یک نیاز است که باید برآورده شود بنابراین ما با تولید مثل به نیازی پاسخ می‌دهیم که باعث تکامل مان می‌شود.به دلایل مختلفی ممکن است زوجی نخواهند یا نتوانند از برخی توانمندی‌ها و نیازهای ذاتی خود بهره ببرند. این ناتوانی یا نخواستن البته یک نقص در وجود آن‌ها ایجاد می‌کند ولی ممکن است چاره دیگری نباشد. همین موضوع درباره بچه‌دار شدن هم صادق است. گاهی اوقات فرزند آوردن در شرایطی  می‌تواند  برای هر کدام از زن یا مرد یا برای زندگی مشترک آن‌ها عوارض یا پیامدهای ناخوشایندی داشته باشد. در این صورت  آن ها باید بچه دار شدن را به زمان مناسب آن موکول کنند و به عبارتی این بر عهده خود آن هاست که تصمیم بگیرند کدام نیاز یا مسئله برایشان اولویت دارد.
  ایراد از بچه‌دار شدن نیست
در هر حال باید به یاد داشت که ایراد از بچه دار شدن نیست چون این یک نیاز ذاتی همچون دیگر نیازهاست. در واقع مشکل مربوط به محدودیت‌ها، ضعف‌ها و ترس‌های ماست. اگر آوردن فرزند به یک رابطه زناشویی آسیب برساند، مشکل از جای دیگری است. به‌طور مثال از اعتمادبه‌نفس پایین یا خودخواهی یا نداشتن مسئولیت‌پذیری یکی یا هر دوی زوج‌ها، ولی ما آدم‌ها عادت داریم به‌جای مواجه‌شدن با مسائل شخصیتی و تغییر خود، صورت مسئله را پاک کنیم و از هر عاملی که ضعف‌ها و ترس‌های ما را آشکار می‌کند، فرار کنیم و همین موضوع باعث می‌شود که از بچه‌دار شدن بگریزیم.
  عاقبت محروم‌کردن خود از بچه‌دار شدن
واقعیت این است که بچه‌دار شدن و بزرگ‌کردن فرزند، هزینه‌های مادی و معنوی زیادی دارد. به‌ ویژه در زمانه فعلی ولی مگر هیچ تکامل و پیشرفتی بدون سختی ممکن است؟ بله، بچه هم می‌تواند دردسر به همراه بیاورد و هم محدودکننده باشد ولی درعین حال لذت و گشایش خودش را به همراه دارد. اصولا زندگی چه به شکل زندگی‌مشترک و چه مجردی بدون سختی و محدودیت و چالش نیست اما گاهی اوقات مواجه‌شدن با چالش و سختی در نهایت آرامش‌و‌آسایش به بار می‌آورد و در این مورد پدر و مادری که دشواری‌ها و دردسرهای بزرگ کردن فرزند را پشت سر گذاشته اند، عشق و قدرت و غروری را تجربه خواهند کرد که با هیچ چیز حاضر به عوض کردن آن نیستند ولی برای زن و مردی که خود را از این تجربه منحصر به فرد محروم کرده‌اند، در نهایت درک آن عشق و قدرت و غرور ممکن نیست.

نویسنده: منیژه مسگری| ‌ کارشناس‌ارشد مشاوره‌ خانواده

عروسم پشت ‌سر پسرم بدجوری زیرآبش را می‌زند

پسری 27 ساله دارم سه سال پیش ازدواج کرد. به‌تازگی عروسم پشت سر او بدگویی می‌کند و بدجوری زیرآبش را می‌زند؛ مثلا به من می‌گوید که پسرتان اهل زندگی نیست، صداقت ندارد، فلان عادت اشتباه را هم دارد و … . نمی‌دانم باید در زندگی‌شان دخالت کنم یا  خیر؟ واکنشم به این حرف‌های عروسم چطور باشد؟
هرچند اطلاعات کافی درخصوص فرزندتان و همسرش در اختیار ما قرار نداده‌اید ولی در عین حال نکاتی را به اختصار خدمت شما بیان می‌کنم و امیدوارم راه گشا باشد.
 از قضاوت بر اساس حرف‌های عروس‌تان پرهیز کنید
قبل از هر چیز توصیه می‌کنم که در مقابل بدگویی‌های عروستان سعی کنید ضمن حفظ آرامش از هرگونه قضاوت پرهیز و از تایید یا رد صریح صحبت‌های وی هم خودداری کنید، چراکه تایید حرف‌های او ممکن است باعث شود که خود را بر حق بداند و هیچ تلاشی برای بهبود رابطه نکند. همچنین تایید نکردن و مخالفت متعصبانه ممکن است منجر به احساس نا امیدی و لجبازی در عروس‌تان و همچنین سوء استفاده پسرتان شود. بنابراین بهتر است شرایط استفاده از خدمات مشاوره تخصصی را برای پسرتان و همسرش فراهم کنید و از آن‌ها بخواهید که با کمک گرفتن از یک روان شناس یا مشاور با تجربه تعارضات خود را حل کنند.
 به 3 دلیل، دخالت نکنید
شایان ذکر است دلایل زیادی وجود دارد که تا حدامکان  نباید مشکلات بین زوج ها به خانواده‌ها منتقل شود که در ادامه به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم. به شما هم توصیه می کنیم به این سه دلیل در زندگی مشترک پسرتان دخالت نکنید.
1- برخوردهای احساسی| بدیهی است که وقتی مشکلات و اختلافات یک زوج به خانواده‌ها کشیده می‌شود، هرکدام ممکن است جانبداری بیشتری از فرزند خودشان داشته باشند و حق را به او بدهند که این موضوع باعث تشدید تنش‌ها و بروز کدورت‌های بیشتر می‌شود.
2- نداشتن تخصص کافی| راهکارهایی که خانواده‌ها و اطرافیان برای حل مسائل و تعارض های زوج ها  پیشنهاد می‌کنند، بیشتر ناشی از تجربیات خودشان در زندگی است و چون دانش کافی درخصوص آموزش مهارت‌های زندگی ندارند، فکر می‌کنند هر راهکاری که برای آن‌ها یا زندگی دیگران موثر واقع شده لزوما برای همه افراد مفید خواهد بود در حالی‌که تفاوت‌های فردی باعث می‌شود امکان تعمیم در این خصوص وجود نداشته باشد.
3- احساس شرم بعد از حل مشکل| به هرحال ممکن است تنش‌ها و مشکلات بین زن و شوهر کمتر شود و رابطه آن‌ها بهبود یابد اما آن ها همواره در تعامل با خانواده و اطرافیان هستند. همیشه این دغدغه و نقطه‌ضعف در ذهن آن‌ها وجود خواهد داشت که دیگران از جزئیات مشکل و درگیری‌های آن‌ها اطلاع دارند و بنابراین احساس شرم خواهند  کرد ولی درخصوص کمک گرفتن از مشاور به‌دلیل این که اطلاعات آن‌ها محرمانه تلقی  می شود و مورد قضاوت قرار نمی گیرند و همچنین به‌طور روزمره و مداوم با مشاور مواجه نمی‌شوند احساس شرمندگی ندارند.

نویسنده: دکتر حسین محرابی|‌ روان شناس
 

آیا تلفن همراه را از دست فرزندم بگیرم؟

 دنیای تکنولوژی و فناوری زده امروز خانواده به ویژه والدین را اجبار می کند تا برای بچه هایشان در مقاطع مختلف سنی مصادیق مختلف تکنولوژی را تهیه کنند، خیلی وقت ها خانواده بالاجبار این کار را انجام می دهند به خاطر درس بچه‌ها مجبور می‌شوند گوشی های موبایل برای بچه ها تهیه کنند یا لب تاب با اینترنت در اختیارشان بگذارند اما اینها آسیب‌هایی هم ممکن است به همراه داشته باشند. یکی از مخاطبان فارس من با طرح این پرسش از مشاور کودک و نوجوان که «آیا تلفن همراه را از دست فرزندم بگیرم؟» نیازمند پاسخگویی است.

این مخاطب در طرح سوال خود اینگونه نوشته است: «دختر پانزده ساله ای دارم که برایش گوشی موبایل تهیه کردم اخیرا متوجه شدم روابطی در فضاهای مجازی دارد و حتی درگیر یک رابطه هم شده است، سوالم این است که به نظرتان باید گوشی موبایل را از او بگیرم یا خیر و چه کاری درست است؟».

«دکتر مهدی اسماعیل تبار» مشاور و روانشناس کودک و نوجوان» در  پاسخ به این پرسش می گوید: «این راهکار درستی نیست که گوشی موبایل را از بچه بگیرید، قدم اول این است که سعی کنید در روابطتتان اعتمادسازی کنید، یعنی روابطی توام با دوستی و صمیمیت با فرزندتان ایجاد کنید و سپس درباره مسائل مختلف با او صحبت کنید تا بتواند انتخاب های درستی داشته باشد.»

وی در ادامه می گوید: «شما این نکته را باید بپذیرید که مربی زندگی بچه ها، والدینشان هستند نه گوشی های موبایل. بنابراین اگر شما درست با بچه ارتباط برقرار کنید ، نیاز به محرومیت بچه از گوشی موبایل نیست . شما باید محتوایی که بلد نیستید را یاد بگیرید و بتوانید نظارت بر کارهای فرزندتان داشته باشید. هر چقدر که اعتماد متقابل والدین و فرزندان تقویت شود، آسیب های فضای مجازی برای بچه ها کمتر می شود. سعی کنید در فضای منزل اعتمادسازی درست انجام دهید، رفتار بچه ها خود به خود اصلاح می شود».

شما هم می‌توانید پرسش‌هایتان را در سامانه «فارس‌من» ثبت کنید تا در اولین فرصت در گفت‌وگو با کارشناس مربوطه به سوال شما پاسخ داده شود.