برچسب: مشاوره خانواده

آنورگاسمی یا ارگاسم تاخیری، نادر یا غایب، مشکلی است که برخی زنان به آن دچارند. در این مقاله، اطلاعات خوبی درباره دلایل به ارگاسم نرسیدن خانم ها دریافت می‌کنید.
زنانی که مشکلات ارگاسم دارند و در مورد آن احساس ناراحتی زیادی می‌کنند ممکن است به آنورگاسمی مبتلا باشند.
در میان همه زنان، فراوانی و شدت ارگاسم متفاوت است. همچنین، برای هر فرد، ارگاسم می‌تواند از زمانی به زمان دیگر متفاوت باشد. نوع و میزان تحریک مورد نیاز برای رسیدن به ارگاسم هم متفاوت است.
عوامل متعددی ممکن است منجر به آنورگاسمی شود که شامل مسائل مربوط به رابطه یا صمیمیت، عوامل فرهنگی، شرایط فیزیکی یا پزشکی و داروها است. درمان‌ها می‌تواند شامل آموزش در مورد تحریک جنسی، دستگاه‌های تقویت جنسی، درمان فردی یا زوجی و استفاده از دارو باشد.
اختلال ارگاسم زنان، اصطلاح دیگری برای طیف مشکلات ارگاسم است. کلمه «آنورگاسمی» به طور خاص به عدم توانایی به ارگاسم اشاره دارد، اما برای اختلالات ارگاسم زنان هم استفاده می‌شود.

علائم به ارگاسم نرسیدن زنان
ارگاسم، اوج احساس لذت شدید در پاسخ به فعالیت جنسی تحریک‌کننده است.
نفوذ از طریق واژن در حین رابطه جنسی به طور غیرمستقیم باعث تحریک کلیتوریس می‌شود. اما ممکن است این تحریک برای ارگاسم کافی نباشد. بسیاری از زنان ممکن است برای رسیدن به ارگاسم نیاز به تحریک مستقیم دستی داشته باشند.
آنورگاسمی، یا اختلال ارگاسمی زنان به تجربه هر یک از این موارد تعریف می‌شود:

• ارگاسم تاخیری
• عدم ارگاسم
• ارگاسم کمتر

آنورگاسمی همچنین می‌تواند شامل این موارد باشد:

1- آنورگاسمی مادام‌العمر
یعنی هرگز به ارگاسم نرسیده‌اید.

2- آنورگاسمی اکتسابی
به دلیل برخی مشکلات جدید در رسیدن به ارگاسم مشکل دارید.

3- آنورگاسمی وضعیتی
اگر فقط در شرایط خاص، با انواع خاصی از تحریکات در رسیدن به ارگاسم مشکل دارید.

4- آنورگاسمی تعمیم‌یافته
اگر در هر شرایطی مشکل ارگاسم دارید.
زنانی که همیشه در طول روابط جنسی به ارگاسم نمی‌رسند ممکن است راجع به آن احساس ناراحتی نکنند. در این صورت عدم ارگاسم، اختلال محسوب نمی‌شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
اگر در مورد زندگی جنسی خود نگرانی دارید، به‌خصوص اگر در مورد توانایی خود برای رسیدن به ارگاسم نگران هستید، با پزشک خود مشورت کنید.

دلایل به ارگاسم نرسیدن زنان
برانگیختگی جنسی و ارگاسم، واکنش‌های پیچیده‌ای به عوامل مختلف فیزیکی، عاطفی، حسی و روانی است. مشکلات در هر یک از این زمینه‌ها می‌تواند بر توانایی شما برای ارگاسم تاثیر بگذارد.

1- عوامل فردی و روانی
تجربیات، رفتارها، پیشینه یا رفاه ذهنی ممکن است در ایجاد مشکلات ارگاسم نقش داشته باشد. این عوامل جزو عوامل فردی و روانی هستند:

• سوء‌استفاده جنسی، یا عاطفی در گذشته
• عدم آگاهی در مورد تحریکات، یا تعاملات جنسی
• داشتن تصویر ناخوشایند از بدن خود
• احساس گناه، یا خجالت در مورد رابطه جنسی
• باورهای فرهنگی یا مذهبی در مورد رابطه جنسی
• عوامل استرس‌زا مانند مشکلات مالی یا از دست دادن یکی از عزیزان
• شرایط سلامت روان مانند اضطراب یا افسردگی

2- عوامل مرتبط با رابطه
مشکلاتی که با همسر خود دارید، ممکن است عواملی در ایجاد مشکلات ارگاسم باشد. این مشکلات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• فقدان صمیمیت عاطفی
• درگیری‌های حل‌نشده
• ارتباط ضعیف درباره نیازها و ترجیحات جنسی
• خیانت یا نقض اعتماد
• خشونت جنسی از طرف همسرتان
• اختلال عملکرد جنسی همسر مثل اختلال نعوظ

3- علل فیزیکی
طیف گسترده‌ای از بیماری‌ها، تغییرات فیزیکی و داروها می‌توانند در ارگاسم اختلال ایجاد کنند:

شرایط سلامتی
شرایط سلامتی طولانی‌مدت مثل دیابت، مثانه بیش‌فعال یا «مولتیپل اسکلروزیس» ممکن است در اختلالات ارگاسم موثر باشند.

درمان‌های زنان و زایمان
آسیب بافتی ناشی از جراحی‌های زنان مانند هیسترکتومی یا جراحی سرطان، ممکن است بر توانایی ارگاسم تاثیر بگذارد.

داروها
بسیاری از داروهای تجویزی و بدون نسخه می‌توانند ارگاسم را مهار کنند، از جمله داروهای فشار خون، داروهای ضد روان‌پریشی، آنتی‌هیستامین‌ها و داروهای ضد افسردگی به‌ویژه مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین.

مصرف الکل و سیگار کشیدن
الکل سیستم عصبی را سرکوب می‌کند و ممکن است توانایی ارگاسم را مختل کند. سیگار کشیدن می‌تواند جریان خون را در اندام‌های جنسی شما محدود کند و بر توانایی شما برای ارگاسم تاثیر بگذارد.

تغییرات مرتبط با افزایش سن در بدن
تغییرات بدن پیش از یائسگی یا بعد از آن ممکن است در انواع مختلفی از اختلالات جنسی تاثیر داشته باشد.

اختلالات جنسی مرتبط
زنانی که آنورگاسمی را تجربه می‌کنند ممکن است یک یا چند مشکل جنسی مرتبط داشته باشند. این مشکلات می‌تواند در ارگاسم تاثیر داشته باشند یا آن را پیچیده کنند. این شرایط عبارتند از:

• مشکلات در تحریک جنسی
• میل کم یا عدم تمایل به رابطه جنسی
• درد ناشی از رابطه جنسی، یا سایر تحریکات جنسی
• خشکی واژن یا فرج
• سفت شدن غیر ارادی واژن (واژینیسموس)

اختلال ارگاسم چگونه درمان می‌شود؟
درمان اختلال ارگاسم به علت این بیماری بستگی دارد. ممکن است این موارد لازم باشد:

• درمان هر گونه بیماری زمینه‌ای
• تعویض داروهای ضد افسردگی
• درمان شناختی‌رفتاری (CBT) یا درمان جنسی
• افزایش تحریک کلیتورال در هنگام مقاربت جنسی

مشاوره زوجین
مشاوره زوجین، یکی دیگر از گزینه‌های درمانی محبوب است. مشاور به شما و شریک زندگی‌تان کمک می‌کند تا با هر گونه اختلاف یا درگیری که ممکن است داشته باشید، مقابله کنید.

هورمون‌درمانی
در برخی موارد ممکن است از هورمون‌درمانی استروژن استفاده شود. استروژن می‌تواند به افزایش میل جنسی یا رسیدن میزان جریان خون به اندام تناسلی برای افزایش حساسیت کمک کند.

در برخی موارد ممکن است از هورمون‌درمانی استروژن استفاده شود. استروژن می‌تواند به افزایش میل جنسی یا رسیدن میزان جریان خون به اندام تناسلی برای افزایش حساسیت کمک کند.

هورمون‌درمانی استروژن ممکن است شامل مصرف یک قرص، یا استفاده از ژل بر روی اندام تناسلی باشد. تستوسترون‌درمانی یک گزینه دیگر است، اما برای درمان اختلال ارگاسم در زنان تایید نشده است.

محصولات بدون نسخه
برخی از محصولات بدون نسخه و مکمل‌های غذایی هم ممکن است به زنان مبتلا به اختلال ارگاسم کمک کند. روغن‌های تحریک‌کننده کلیتوریس را گرم می‌کنند و تحریک را افزایش می‌دهند. استفاده از این روغن‌ها در طول رابطه جنسی ممکن است مفید باشد.
البته حتما قبل از استفاده از هر گونه فرآورده یا داروی بدون نسخه حتما با پزشک خود مشورت کنید. برخی از این داروها ممکن است باعث واکنش آلرژیک شوند یا با داروهای دیگری که مصرف می‌کنید تداخل ایجاد کنند.

پرسش و پاسخ مخاطب بیا نی نی درباره دلایل به ارگاسم نرسیدن زنان
سئوال مخاطب بیا نی نی: من ٤٤ سالم است و مدت ٢٤ سال است که ازدواج کردم. همسرم از من ٢ سال بزرگتر است و ٢ تا دختر ٢٣ و ١٧ ساله دارم.  توی این مدت شاید همسرم فقط سه بار توانسته من را ارضا کند. نه تنها دیر ارضا می‌شوم بلکه بارها توضیح دادم که چطور دوست دارم ولی نه توجه می‌کند، نه سعی می‌کند رفتار مناسب داشته باشد.
در نبودش خیلی به رابطه با او فکر می‌کنم اما وقتی می‌آید خانه، یاد رفتارش می‌افتم اشتیاقم کم می‌شود البته هرگز به رویش نیاوردم.  من زنی هستم که به خودم می رسم و رابطه زناشویی خوب را دوست دارم ولی همسرم تلاش نمی‌کند من را ارضا کند.

پاسخ دکتر جمشید بیگدلی؛ روان شناس: اولین پیشنهاد ما به شما این است ک راجع به این مسئله دیگر با همسرتان حرفی نزنید. ولی بیشتر از گذشته به خودتان برسید. اگر اضافه‌وزن دارید سعی کنید این اضافه‌وزن را از بین ببرید. تحرک بیشتری داشته باشید. رژیم بگیرید. اگر احساس می‌کنید پوست صورتتان چروک شده با بوتاکس یا کرم یا هر روشی که پزشک پوست توصیه می‌کند آن‌ها را کمتر کنید.

از همسرتان بخواهید همراه شما به یک اورولوژیست مراجعه کنند و در نهایت اگر مشکلات اورولوژی هم در کار نباشد باید با یک روانشناس متخصص روابط زناشویی مشاوره کنید.

عطرهای خوش‌بو استفاده کنید و همیشه بوی خوب بدهید. لباس‌های زیبا بپوشید. یعنی به جای اینکه همسرتان را با حرف توجیه کنید، به تحریک او بپردازید. چون با حرف چیزی درست نمی‌شود. تلاش کنید بهترین ظاهر را داشته باشید. البته ممکن است همسر شما مشکل زود انزالی یا سرد مزاجی یا هر اختلال جنسی دیگری داشته باشد که در این صورت با این کارها درمان نمی‌شود، بلکه به درمان‌های دارویی نیاز دارند.
اگر با بهبود ظاهر شما وضع تغییر نکرد از همسرتان بخواهید همراه شما به یک اورولوژیست مراجعه کنند و در نهایت اگر مشکلات اورولوژی هم در کار نباشد باید با یک روانشناس متخصص روابط زناشویی مشاوره کنید. چون معمولا اختلالات جنسی یا پیش زمینه اختلالات روانی دارد یا به مشکلات اورولوژی مربوط می‌شوند.
اینکه مدام به این مسئله اعتراض کنید مشکلی را حل نخواهید کرد. نقش خودتان را پررنگ‌تر بکنید و اگر به مشکلات جسمی یا روحی همسرتان پی بردید به دنبال درمان باشید.

برای یافتن متخصص مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی مراجعه کنید.

سندرم قبل از قاعدگی (PMS) به تغییراتی در خلق و خو و احساس، سلامت جسمانی و رفتار اشاره دارد که بین تخمک‌گذاری و شروع پریود (تقریبا 2هفته قبل از پریود) ایجاد می‌شود.
این سندروم تا چند روز پس از شروع قاعدگی ادامه می‌یابد. هر ماه به طور مداوم نشان داده می‌شود و تا حدودی بر زندگی روزمره و فعالیت‌های منظم تاثیر می‌گذارد.

این سندروم تا چند روز پس از شروع قاعدگی ادامه می‌یابد. هر ماه به طور مداوم نشان داده می‌شود و تا حدودی بر زندگی روزمره و فعالیت‌های منظم تاثیر می‌گذارد.

سندرم قبل از قاعدگی یک نگرانی بسیار رایج است. تقریبا 48درصد از زنانی که در سنین باروری هستند PMS را تجربه می‌کنند و برای حدود 20درصد از آن‌ها، علائم به اندازه‌ای شدید است که بر روال معمول آن‌ها تاثیر بگذارد.
برخلاف آنچه برخی افراد مطرح می‌کنند، PMS یک وضعیت واقعی است، وضعیتی که می‌تواند زندگی روزمره را مختل کند و باعث ناراحتی فیزیکی قابل توجه و ناراحتی عاطفی شود.
در ادامه، درباره علائم سندرم پیش از قاعدگی با جزئیات بیشتر صحبت خواهیم کرد، به‌علاوه نکاتی را در مورد حمایت و تسکین علائم شما ارائه می‌دهیم.

علائم سندرم قبل از قاعدگی
در حالی که PMS اغلب شامل علائم خفیف یا متوسط است که عمدتا بر زندگی روزمره تاثیر نمی‌گذارد، علائم می‌تواند به اندازه کافی شدید باشد که بر فعالیت‌های روزمره و رفاه کلی شما تاثیر بگذارد.
اگر PMS دارید، علائم را به طور مداوم قبل از هر دوره قاعدگی تجربه خواهید کرد. ممکن است فقط برخی از علائم زیر یا چندین مورد را تجربه کنید، اما PMS معمولا حداقل دارای چند علامت مختلف است.

علائم عاطفی و رفتاری
تغییرات مربوط به PMS در خلق و خو، احساس و رفتار شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• اضطراب، بی‌قراری، یا احساس سرگیجه.
• عصبانیت و تحریک‌پذیری غیر معمول.
• تغییرات در اشتها از جمله افزایش میل به غذا، به‌ویژه برای شیرینی.
• تغییرات در الگوهای خواب، از جمله خستگی و مشکلات خواب.
• حالت غم یا ضعف که ممکن است شامل گریه ناگهانی و غیرقابل کنترل باشد.
• تغییرات سریع در خلق و خو و طغیان عاطفی.
• کاهش میل جنسی.
• مشکل در تمرکز یا به خاطر سپردن اطلاعات.

علائم فیزیکی سندرم پیش از قاعدگی
با سندرم پیش از قاعدگی، احتمالا متوجه برخی علائم فیزیکی هم خواهید شد، که عبارتند از:

• نفخ شکم
• گرفتگی‌های عضلانی
• سینه‌های دردناک و متورم
• آکنه
• یبوست
• اسهال
• سردرد
• درد کمر و عضله
• حساسیت غیر معمول به نور یا صدا
• دست و پا چلفتی شدن غیر معمول

چه چیزی باعث سندرم پیش از قاعدگی می‌شود؟
تحقیقات علمی به دلایل قطعی PMS یا توضیحی برای اینکه چرا برخی افراد آن را شدیدتر از دیگران تجربه می‌کنند، منجر نشده است. با این حال، محققان چند نظریه مختلف را ارائه کرده‌اند.

1- تغییرات چرخه‌ای در هورمون ها
بسیاری از کارشناسان معتقدند PMS در پاسخ به تغییر سطح هورمون‌های استروژن و پروژسترون اتفاق می‌افتد.
این هورمون‌ها به طور طبیعی در طول چرخه قاعدگی شما در نوسان هستند. در طول فاز لوتئال، که به دنبال تخمک‌گذاری می‌آید، هورمون‌ها به اوج خود می‌رسند و سپس به سرعت کاهش می‌یابند که ممکن است منجر به اضطراب، تحریک‌پذیری و سایر تغییرات خلقی شود.

2- تغییرات شیمیایی در مغز
انتقال‌دهنده‌های عصبی سروتونین و نوراپی‌نفرین چندین عملکرد مهم در بدن دارند، از جمله کمک به تنظیم خلق و خو، احساس و رفتار.
این پیام‌رسان‌های شیمیایی ممکن است در علائم PMS هم نقش داشته باشند.
مثلا کاهش استروژن ممکن است باعث آزاد شدن نوراپی‌نفرین شود که منجر به کاهش تولید دوپامین، استیل‌کولین و سروتونین می‌شود. این تغییرات می‌تواند باعث مشکلات خواب و منجر به خلق و خوی ضعیف یا افسرده شود.

شرایط سلامت روانی موجود
زندگی با یک بیماری روانی مانند افسردگی یا اضطراب، می‌تواند شانس شما را برای تجربه PMS یا اختلال نارسایی پیش از قاعدگی (PMDD)، که شکل شدیدتر PMS است، افزایش دهد.
سابقه خانوادگی سندرم پیش از قاعدگی، اختلال دوقطبی یا افسردگی، از جمله افسردگی پس از زایمان هم می‌تواند این خطر را افزایش دهد.
همچنین ممکن است متوجه تشدید آن‌ها قبل از قاعدگی شوید. این بدان معناست که علائم بیماری‌های روانی زمینه‌ای، مانند اختلال دوقطبی یا افسردگی، کمی قبل از شروع قاعدگی تشدید می‌شوند.
کارشناسان هنوز به توضیح قطعی برای ارتباط بین علائم سلامت روان و تغییرات خلقی مرتبط با قاعدگی نرسیده‌اند. اما بسیاری معتقدند که مربوط به تغییرات شیمیایی در مغز است.

عوامل سبک زندگی
برخی عادات ممکن است بر شدت علائم PMS شما تاثیر بگذارد. عوامل سبک زندگی که می‌توانند علائم PMS را بدتر کنند عبارتند از:

• سیگار کشیدن
• خوردن مقدار زیادی غذاهای پرچرب، قند و نمک
• فقدان فعالیت بدنی منظم
• کمبود خواب با کیفیت

تحقیقات انجام شده در منبع معتبر 2018 میلادی همچنین مصرف الکل را با افزایش خطر PMS مرتبط دانسته‌اند.

کاهش علائم سندروم پیش از قاعدگی
در حالی که هیچ درمانی برای PMS وجود ندارد، می‌توانید اقداماتی را برای کاهش علائم خود انجام دهید.
برای رهایی از علائم خفیف یا متوسط، کارهای زیر را امتحان کنید:

• برای کاهش نفخ شکم، مایعات فراوان بنوشید که شامل چای‌های گیاهی مانند برگ تمشک قرمز یا بابونه است
• که ممکن است گرفتگی عضلات را کاهش دهد.
  

  سعی کنید روزانه حداقل نیم ساعت فعالیت بدنی داشته باشید. ورزش نه تنها می‌تواند به کاهش نفخ و گرفتگی کمک کند، بلکه می‌تواند در کاهش علائم اضطراب و افسردگی هم موثر باشد.

• رژیم غذایی متعادلی داشته باشید که شامل مصرف مقدار زیادی میوه، سبزیجات و غلات کامل است.
• کاهش مصرف شکر، نمک و کافئین به‌خصوص اگر به اثرات آن‌ها حساس هستید.
• از پزشک خود در مورد آزمایش مکمل‌هایی مانند اسید فولیک، ویتامین B-6، کلسیم و منیزیم برای کمک به کاهش گرفتگی عضلات و علائم خلق و خو سئوال بپرسید.
• سعی کنید ویتامین دی بیشتری از طریق نور طبیعی، غذا یا مکمل‌ها دریافت کنید.
• سعی کنید هر شب 7 تا 9 ساعت بخوابید تا به رفع خستگی و بهبود سلامت کلی خود کمک کنید.
• در صورت امکان سعی کنید روزانه حداقل نیم ساعت فعالیت بدنی داشته باشید. ورزش نه تنها می‌تواند به کاهش نفخ و گرفتگی کمک کند، بلکه می‌تواند در کاهش علائم اضطراب و افسردگی هم موثر باشد.
• هر روز زمانی را برای مراقبت از خود اختصاص دهید که شامل ورزش، رسیدن به آرامش، زمانی برای سرگرمی‌ها یا زمانی برای تعامل اجتماعی است.

داروها و درمان‌های بدون نسخه هم می‌توانند به کاهش علائم جسمی PMS کمک کنند:

• مسکن‌هایی مانند ایبوپروفن، آسپرین یا استامینوفن برای سردرد، درد عضله، یا گرفتگی معده
• دیورتیک‌ها برای کمک به تسکین نفخ و درد یا حساس شدن سینه‌ها
  

  برای تسکین گرفتگی عضلات، از گرما یا پدهای گرم‌کننده شکم استفاده کنید.

• برای تسکین گرفتگی عضلات، از گرما یا پدهای گرم‌کننده شکم استفاده کنید.
• اگر علائم سندروم پیش از قاعدگی، غیر قابل تحمل است، حتما با پزشک مشورت کنید.

پرسش و پاسخ بیا نی نی درباره سندروم قبل از قاعدگی
سئوال مخاطب بیا نی نی: من تقریبا از اردیبهشت ماه امسال قبل از قاعدگی ترشح ندارم و زمان قاعدگی‌ام دلم درد نمی‌گیره و سینه‌هام بزرگ و دردناک نمی‌شه در صورتی که قبلا تمام این علائم رو داشتم.
می‌خواستم بدونم تخمک‌گذاری دیگه انجام نمی‌شه؟ مجردم هستم و قاعدگی منظمی دارم.

پاسخ دکتر کتایون برجیس، جراح و متخصص زنان و زایمان و فلوشیپ نازایی:
دوست عزیز، متفاوت شدن سندروم قبل از قاعدگی جای نگرانی ندارد. اگر برای آینده و باردار شدنتان نگران هستید، باید به متخصص مراجعه کنید تا با توجه به ریزفکتورهای سوابق خانوادگی و شرح حال کلی خودتان دارو برایتان تجویز کند. نداشتن تخمک‌گذاری دلایل مختلفی چون سن، سوابق خانوادگی، چاقی، مصرف دارو و … را دارد.

به کلینیک بیا نی نی سر بزنید.