برچسب: مشاوره خانواده

زنی هستم 45 ساله. خانواده شوهرم دائم به او زنگ می زنند و پیامک می دهند که کارهایشان را انجام بدهد. دوست ندارند با هم به آنجا برویم و او را تنها دعوت می کنند. بدبین هستند. وقتی به شوهرم گله می کنم از آن ها حمایت می کند. در صورتی که می داند بی احترامی می کنند و با حرف هایشان آزارم می دهند. هر وقت می‌خواهیم به میهمانی برویم قبلش اعصاب مان خرد می شود. کمکم کنید، افسرده شدم. پاسخ اول با سلام. چه خوب بود که بیان می کردید همسرتان فرزند چندم خانواده خود هستند؛ چون به طور معمول از فرزند ارشد، آن هم پسر یا تک پسر انتظار می رود با وجود تشکیل خانواده باز هم به خانواده اول خود توجه داشته باشد و یک سری مسئولیت ها را انجام دهد و این امر زمانی اوج می گیرد که مادر شوهرتان همسرشان را از دست داده یا ناتوان باشند؛ بنابراین تمام سرمایه عاطفی مادر برمی گردد به فرزند پسر و همسرتان هم احساس مسئولیت نسبت به خانواده خود دارند. توصیه هایی برای مدیریت این ماجرا شما می توانید این موضوع را با توصیه هایی که در ادامه مطرح می شود، مدیریت کنید به این صورت که:

رابطه خود و خانواده همسرتان را بازنگری کنید:

برای اولین قدم بهتر است که ارتباط تان را با خانواده همسرتان خوب و به آن ها محبت کنید و آن ها را مانند خانواده خود بدانید.

خطاهای والد را به پای همسرتان نگذارید:

اگر با خانواده همسرتان مشکل دارید، همسرتان را وارد مشکلات نکنید و مشکلات خانواده اش را جدای از او بدانید. تفاوت های فرهنگی را بپذیرید: قبول کنید که تفاوت های فرهنگی در هر زوجی وجود دارد. همسر شما در خانواده ای بزرگ شده است که از ایشان انتظاراتی دارند شاید در خانواده شما این گونه نباشد که از فرزند پسر انتظاری داشته باشند.

شکایت بیش از اندازه نکنید:

سعی کنید نزد همسرتان از خانواده اش گله، شکایت و بدگویی نکنید چراکه یک خانم با سیاست این کار را نمی کند. درست است که شرایط تان سخت است اما از خودتان بردباری نشان دهید؛ چون شکایت کردن زیاد باعث تخریب شدن رابطه با همسرتان می شود و اثربخش نخواهد بود. پاسخ دوم ابتدا لازم است بگوییم وابستگی یکی از همسران به خانواده خود، دو حالت می تواند داشته باشد. در حالت اول فردی که به خانواده اش وابسته است تنها در مواردی خاص برای حل مشکلات و اختلافات به سراغ خانواده می رود و به تصمیم و گفته آن ها عمل می کند؛ اما در حالت دوم خانواده برای فرد حکم سایه را دارد، خانواده اش در زندگی جدید او حضور و نقش پر رنگی دارند و در تمام تصمیماتی که قرار است بگیرد خانواده اش هم حضور دارند.

همسر شما بعد از جدا شدن از خانواده خود و تشکیل یک زندگی جدید نتوانسته از لحاظ روانی و عاطفی از خانواده خود جدا شود. در این وابستگی های بیش از حد، خانواده هم به خود اجازه می دهد که بیشتر فرزند خود را حمایت کند و حتی پیش می آید که در کوچک ترین مسائل مربوط به فرزندشان دخالت کند. گاهی وجود بزرگ ترها به جای پیوستگی، باعث اختلاف و گسستگی بین زوج ها می شود. تجربه گذشتگان حامل پیام های ارزشمندی است اما باید توجه کنیم در زندگی در حال تغییر امروزی باید با شتاب بیشتری اطلاعات را برای پیشرفت زندگی کسب کنیم.

در ادامه راه حل هایی برای کاهش وابستگی همسرتان و هم چنین متقاعد کردن ایشان به شما پیشنهاد می کنیم.

او را متهم نکنید ولی آثار کارش را گوشزد کنید:

با همسرتان ارتباط صمیمی تری داشته باشید تا او شما را محرم بداند و احساس نزدیکی بیشتری به شما بکند. او را متهم و مقصر ندانید. در درجه اول با هم درباره این موضوع به تفاهم اولیه برسید. تفاهم را به صورت گفتاری و بعد در عمل ایجاد کنید و استقلال خودتان را به خانواده همسرتان نشان دهید.

در گفت و گو با همسرتان پیش داوری نکنید:

سعی کنید به مواردی که اتفاق افتاده و به صورت تجربی پیش آمده اشاره کنید و روی موارد موجود اظهارنظر کنید. برای او مثال بزنید که با رفتارهای خانواده اش چه نتایج تلخ و غم انگیزی برایتان حاصل شده است و اگر بی احترامی های خانواده او نبود این مشکلات پیش نمی آمد. به او بگویید خانواده اش مشاورهای خوبی هستند و شما می توانید از آن ها راهنمایی بگیرید؛ اما در نهایت باید با هم فکری یکدیگر و حضور شما تصمیم نهایی گرفته شود.

در محیطی آرام با همسرتان صحبت کنید:

توصیه می شود که در یک محیط آرام و با نرمی و ملایمت با شوهرتان صحبت کنید و وظایف شرعی و قانونی او را متذکر شوید. سعی نکنید تمامی مشکلات ایجاد شده را به گردن او بیندازید. شوهرتان باید بداند که جدا از خانواده خود زندگی دیگری هم دارد. شوهرتان باید به حریم خصوصی شما و خودش احترام بگذارد. این حق شما و همسرتان است. پس توصیه می شود درباره این مسائل به نرمی و ملایمت با او صحبت و متقاعدش کنید گاهی وقت ها نحوه برخورد شما ممکن است بر شدت مشکل بیفزاید. به دلیل این مشکل مستقیم به همسرتان انتقاد نکنید: هیچ گاه به طور مستقیم به دلیل این مشکلات از شوهرتان انتقاد نکنید چون به طور معمول انسان ها در برابر انتقاد مستقیم احساس حقارت و تحقیر می کنند و موضع دفاعی به خود می گیرند و به جای این که مشکل را حل کنند در صدد دفاع از خود برمی آیند. بنابراین توصیه می شود همیشه احساس خود را از رویدادها و حوادث زندگی بیان کنید زیرا با بیان احساس تنها حس هم دردی و مشارکت در حل مشکل را از او خواسته اید.

داستان واقعی «فرزاد» از آن دسته نوجوانان امروزی است که والدینش تلاش کرده اند تا آب در دلش تکان نخورد تا فقط به درس هایش برسد. با این که فرزاد 12 ساله است؛ اما هنوز مادرش دکمه های لباس اش را می بندد ولی به تازگی مادرش به اطلاعاتی درباره فرزندش پی برده که کاملا گیج شده است و باورش سخت است. در ادامه داستان زندگی این نوجوان را از زبان مادرش و تحلیل آن را در گفت و گو با یک روان شناس تربیتی بخوانید.

پسر 12 ساله ای دارم که فرزند اولم است. خیلی مراقب تربیت «فرزاد» بودم. کیف مدرسه اش را خودم می بستم. تمام دروس تحصیلی او را کنترل می کردم و مدام مراقبش بودم. حتی گاهی اوقات تکالیفش را نیز می نوشتم. او حق بازی با بچه های همسایه را نداشت و من به خیال خودم، از او مراقبت می کردم. حتی تا چندی پیش، شب ها کنار خودم می خوابید و اگر نیمه های شب تشنه می شد از خواب بیدار می شدم و برایش آب خنک می آوردم. دکمه های لباس اش را می بستم و بدون اجازه من حق انتخاب هیچ چیزی را نداشت لیکن متوجه شده ام که نشانه های اعتماد به نفس در وجودش نیست. قدرت بیان مسائل و نیازهای خود را ندارد. دوستانش به من می گویند که سر کلاس با این که پاسخ سوال ها را می داند برای پاسخ دهی پیش قدم نمی شود. حتی گاهی بچه های مدرسه او را اذیت می کنند و او جرأت اعتراض به آن ها را ندارد. بعد از چند هفته از اول مهر، از طریق مدیر مدرسه اش فهمیدم که هر روز همکلاسی هایش خوراکی هایی را که برای زنگ تفریح داخل کیفش می گذاشتم از او می گیرند و او نه تنها از حق خودش دفاع نمی کند بلکه از گفتن این موضوع به من یا مدیر مدرسه اش نیز امتناع می ورزد. به تنهایی بیرون نمی رود و حتی برای خرید نان حتما باید من یا پدرش باشیم. احساس می کنم در گرفتن حق خود ناتوان است. نمی دانم علت این رفتارهای او چیست و باید چه کنم؟

تحلیل روان شناس حسین سلیمان پور، روان شناس تربیتی

اگر خواسته باشیم بر عملکرد این پسر 12 ساله تحلیلی داشته باشیم، باید بگوییم که او از اعتماد به نفس پایین، نداشتن خودباوری و ترس از قضاوت های دیگران به شدت رنج می برد و با رفع این چند نکته، تا حدود زیادی از مشکلاتش در مدرسه و جامعه حل خواهد شد. در ادامه درباره علایم کمبود اعتماد به نفس در دوره نوجوانی و راهکارهای افزایش آن، مطالبی ارائه می شود که کمک زیادی به والدین برای مدیریت این ماجرا خواهد داشت. علایم اعتماد به نفس پایین همان گونه که در داستان زندگی «فرزاد» مطرح شده است، می بینیم که او قدرت «نه» گفتن ندارد، نمی تواند حق خود را از دوستانش بگیرد، نمی تواند از خودش دفاع کند، در انجام وظایف خود به والدینش وابسته است و …. افزون بر این ها در افرادی که اعتماد به نفس پایینی دارند، رگه هایی از احساس حقارت و عزت نفس پایین هم دیده می شود؛ یعنی عملکرد ضعیف این افراد باعث می شود نسبت به خودشان حس خوبی نداشته و رضایت درونی نداشته باشند. والدینی که چنین علایمی را در نوجوان شان مشاهده می کنند، باید توجه داشته باشند که فرزندشان به احتمال زیاد شبیه «فرزاد» است.

بررسی دلایل پایین آمدن اعتماد به نفس نوجوانان

در خانواده هایی که به جای تربیت شدن به دنبال تربیت کردن فرزندان شان هستند، دنیایی از بایدها و نبایدها را در همه مسائل تحصیلی، انضباطی، اخلاقی و … تعیین می کنند و فرزندان مجبورند در همین ریل حرکت کنند و اگر ذره ای انحراف داشته باشند با واکنش شدید والدین روبه رو می شوند. به عبارت دیگر، والدینی که همیشه از کنترل های بیرونی از جمله نصیحت، تذکر، تهدید، تشویق، مقایسه و تحقیر استفاده می کنند انگیزه های درونی را در کودک و نوجوان از بین می برند و در نتیجه اعتماد به نفس آن ها را نابود می کنند. از طرفی این گونه والدین چون باور ندارند که خود فرزندشان می تواند از عهده وظایفش برآید، تمام کارهایش را برایش انجام می دهند، برایش خط و نشان می کشند و از امر و نهی به وفور استفاده می کنند. جالب است بدانید که این موارد در والدین کمال طلب و تک فرزند به مراتب بیشتر دیده می شود چراکه آن ها می خواهند فرزندشان در همه زمینه های تحصیلی، اخلاقی و … موفقیت داشته باشد؛ اما غافل از این هستند که او ممکن است در یکی از این زمینه ها بهترین شود؛ اما در عوض خیلی چیزها مانند داشتن قدرت نه گفتن و دفاع از خود را از دست می دهد و می شود نوجوانی مانند فرزاد.

راهکارهای افزایش اعتماد به نفس نوجوانان

*والدین عزیز، به جای تربیت کردن به دنبال تربیت شدن باشید یعنی از حدود دو سالگی کودک که می تواند بعضی کارها مانند غذا خوردن یا لباس پوشیدن را انجام دهد، بگذارید خودش انجام دهد. با این ترفند، کودک شما متوجه خواهد شد که از عهده انجام کارهایش برمی آید و اعتماد به نفسش به صورت قابل توجهی افزایش خواهد یافت.

*کنترل های بیرونی مانند تذکر، نصیحت و تهدید را کاهش دهید. این کنترل باعث می شود کودک یا نوجوان از لحاظ عقلی، هیجانی و عاطفی نسبت به سنش عقب بیفتد.

*نوجوان یا کودک تان را باور داشته باشید و بگذارید خودش، کارهایش را انجام بدهد. نگران نباشید زیرا هرچند نتواند آن گونه که شما انتظار دارید کارهایش را انجام دهد اما همان قدر که خودش انجام دهد، باعث رضایت درونی اش می شود و به تدریج شاهد افزایش اعتماد به نفس او خواهید بود.

*نکات مثبت فرزندان تان را تقویت کنید. متاسفانه بعضی والدین، مدام به دنبال اصلاح نکات منفی فرزندشان هستند و خوبی های او را نمی بینند. این والدین باید بدانند تا زمانی که فقط درگیر نکات منفی باشند، حل مشکلات پیچیده تر خواهد شد.

*تا می توانید در داخل و خارج خانه باید به نوجوان مسئولیت بدهید؛ البته به شرطی که در توانش باشد و در زمان و شرایط مناسبی باشد. از مسئولیت هایی مانند دم کردن چایی گرفته تا خریدهای دم دستی تان را به وی بسپارید.

*وقتی فرزندتان را در انجام کارهایش رها و فقط نظارت می کنید، کمی باید صبور باشید تا این رفتار در او نهادینه و اشتباهات کمتری مرتکب شود؛ بنابراین سعه صدر داشته باشید و فراموش نکنید که تربیت کاشتنی است و باید آن را آبیاری کرد تا سبز شود!

*نظرات تان را با کلمه هایی همچون «لطفا»، «ممکن است» و «می شود» با نوجوانان و کودک تان در میان بگذارید و تا می توانید از دستور دادن پرهیز کنید.

*قلبا فرزندتان را باور داشته باشید و هیچ گاه در حضور دیگران به ویژه دوستان و بستگان شخصیت او را زیر سوال نبرید.

وابستگی کودک به گوشی موبایل یکی از مشکلات خانواده های امروزی است. با توجه به پیشرفت فناوری های ارتباطی و اینترنت اعتیاد به گوشی باعث آسیب به روح و جسم کودک می شود. استفاده ی بیش از اندازه از گوشی همراه و خارج از حد استاندارد می تواند دلایل متعددی داشته باشد.
علل وابستگی کودک به گوشی
تعلق بیمارگونه به یک فرد، وسیله ی خاص، موضوع یا هرچیزی که ترک آن سخت باشد، وابستگی است. علل اعتیاد به گوشی همراه در میان خردسالان ارتباط زیادی به عملکرد بزرگتر ها در این زمینه دارد که از جمله ی این دلایل عبارتند از:

1- وابستگی کودک به گوشی | شخصی سازی
در خانواده هایی که برای کودکان تبلت یا گوشی همراه جداگانه خریداری می شود، امکان وابستگی آنها به این وسایل بیشتر است. والدین معمولا با هدف سرگرم کردن کودکان و به این دلیل که می خواهند محبت خود را به کودک خردسال خود نشان دهند، با تهیه کردن گوشی و گذاشتن آن در اختیار کودک، او را به سمت استفاده کودک از موبایل در دراز مدت سوق می دهند.

2-عدم مدیریت استفاده از گوشی
مشکل دوم زمانی به وجود می آید که والدین از کودک خود غافل هستند و اجازه می دهند فرزندشان به هر میزان که دوست دارد، وقت خود را با گوشی همراه بگذراند. درواقع آنها با این کار خود فرزندشان را منفعل بار می آوردند و خبر ندارند که این وسیله ی الکترونیکی چه ضررهایی را برای کودکشان به همراه دارد.

3-تقلید از والدین
بسیاری از والدین خودشان نیز نسبت به مضرات استفاده زیاد از گوشی بی اطلاع هستند و یا اهمیتی به این موضوع نمی دهند و اغلب زمان بیکاری خود را به گشت و گزار در صفحات و شبکه های مجازی می گذرانند. بدون توجه به این که رفتار آنها توسط فرزندشان کپی می شود و کودک آنها نیز از طریق یادگیری و تقلید دقیقا همین کار را انجام می دهد. استفاده ی مکرر از این وسیله باعث شکل گیری عادت غلط و وابستگی به آن می شود که باید در انتظار آفات این وابستگی بود.

4-اشتغال والدین علت وابستگی کودک به گوشی
از دیگر دلایل وابستگی خردسالان به گوشی، اشتغال مادران و گرفتاری والدین است که به آن ها اجازه نمی دهد با فرزندان خود وقت بگذرانند. بنابراین کودکان در اثر تنهایی سر از گوشی های موبایل در می آورند و تا آنجا پیش می روند که بدون این وسیله زندگی برایشان سخت می شود.

 نشانه های وابستگی کودک به گوشی
اعتیاد به گوشی و وابستگی به این وسیله ی الکترونیکی علائمی دارد که دانستن آن به شما کمک می کند، نسبت به وضعیت کودک خود آگاهی پیدا کنید. برخی از این نشانه ها از قرار زیر است:مدت استفاده از گوشی همراه در طول روز زیاد است
هنگام پخش برنامه های مورد علاقه باز هم کودک همچنان سرگرم گوشی است و به راحتی از آن جدا نمی شود
خردسال وابسته، گوشی خود را همه جا به همراه دارد حتی زمان رفتن به رختخواب
کودک با گوشی همراه در دستش به خواب می رود
شارژ گوشی کودک به دفعات و زود به زود تمام می شود
جدایی از گوشی برای کودک سخت است و او را دچار وحشت می کند
موقع غذا خوردن نیز علاقه مند است از گوشی استفاده کند
به جای بازی با دوستان خود، بازی با گوشی را ترجیح می دهد
استفاده ی پنهانی از گوشی در ساعات نیمه شب یا صبح زود
استفاده از گوشی همراه علی رغم خواب آلودگی و خستگی
برای برقراری ارتباط با کودک مجبور می شوید گوشی را از دسترس او خارج کنید
  عوارض وابستگی کودک به گوشی
استفاده ی بیش از حد و بیمارگونه از گوشی موبایل برای کودکان عوراض خطرناکی دارد که برخی از آنها عبارتند از:1-کاهش یادگیری مطالب
استفاده زیاد از گوشی همراه باعث عدم توازن شیمی مغز می شود و به اختلالات یادگیری در کودکان می انجامد. امواج گوشی روی ظرفیت شناختی مغز تاثیر می گذارد و توان یادگیری را کم می کند، بنابراین حدالمقدور باید برای استفاده از گوشی برنامه ریزی منظمی داشته باشید.2-کاهش مهارت های اجتماعی ـ هیجانی
در کودکانی که ساعات زیادی با گوشی وقت می گذرانند، کاهش قابل ملاحظه ی مهارت های اجتماعی ـ هیجانی رخ می دهد. کودکی که پیوسته به کنجی پناه می برد و از تحرک باز می ماند ضمن این که ارتباط واقعی با محیط اطراف ندارد، نمی تواند در مهارت های اجتماعی و هیجانی پیشرفت کند. زیرا زمان خود را صرف یکجا نشینی و ارتباطات مصنوعی می کند.3-بی تحرکی و چاقی
نورهایی که از گوشی همراه ساطع می شود، چرخه خواب را تحت تاثیر قرار می دهد و الگوی خواب کودک را به هم می ریزد. زیرا نگاه کردن به نور آبی گوشی باعث کاهش سطح ملاتونین در بدن می شود. بسیار واضح است که نشستن و خیره شدن به صفحات گوشی و گذراندن بیشتر وقت خود به این صورت نتیجه ی دیگری نخواهد داشت. کودکان با وقت گذرانی با گوشی همراه از تحرک و بازی کردن اجتناب می کنند، انرژی که باید صرف بازی و شیطنت بکنند در بدنشان می ماند و به مرور دچار اضافه وزن می شوند، که این ها از اثرات وابستگی به گوشی همراه است.

4-دوری از واقعیات زندگی
چسبندگی نامتعارف به این وسیله ی الکترونیکی باعث می شود، کودک از دنیای واقعی فاصله بگیرد دوستان خود را کمتر ملاقات کند و از وقایع اطراف خود بی خبر بماند. با اطرافیان کمتر وقت می گذارند، ارتباط چشمی با نزدیکان را یاد نمی گیرد، مهارت های کلامی او کاهش پیدا می کند و سطح ارتباط او با اطراف ضعیف می ماند.

5-مشکلات عصبی و بینایی در کودکان
کار زیاد با کامپیوتر، گوشی و تبلت  از فاصله نزدیک و قرارگرفتن در معرض اشعه های مضر این وسایل باعث به وجود آمدن مشکلات عصبی در کودکان می شود. وقت گذراندن بش از حد با گوشی و نزدیک بودن گوشی به چشم ها در ساعات طولانی، باعث از بین رفتن انعطاف چشم و پیدا شدن مشکلات بینایی می شود.

6-تومور مغزی از عوارض وابستگی کودک به گوشی
مطالعات جوامع بین المللی نشان می دهد میان استفاده ی بیش از حد از وسایل الکترونیکی و ابتلا به تومور مغزی در بزرگسالی ارتباط نزدیکی وجود دارد. هرچه میزان استفاده ی افراطی از این وسایل بیشتر باشد احتمال ابتلا به تومور نیز بیشتر می شود.

7-کاهش اعتماد به نفس
کودکانی که بیشتر وقت خود را پای گوشی می گذرانند، اعتماد به نفس کمتری دارند. به این دلیل که با دنیای اطراف خود کمتر تعامل و ارتباط برقرار می کنند؛ بنابراین از یادگیری مهارت های دیگر باز می مانند و در زمینه های مهارت های اجتماعی و فردی ضعیف می شوند، که این باعث کمبود اعتماد به نفس در این کودکان می شود.

8-کاهش خلاقیت اثر وابستگی کودک به گوشی
خلاقیت مهارتی است که در سایه ی یادگیری و تعامل با محیط اتفاق می افتد که متاسفانه در بین کودکان وابسته به گوشی افت شدید پیدا می کند. زیرا آنها از بازی های فیزیکی فاصله می گیرند، سطح یادگیری آنها کاهش می یابد، انگیزه ای برای یادگیری از خود نشان نمی دهند، بنابراین بستر رشد خلاقیت آن ها فراهم نیست.

روش کاهش وابستگی کودک به گوشی موبایل
برای این که بین کودکان و گوشی های همراه فاصله ایجاد کنید نیازمند راهکارها و روش هایی هستید که با اعمال آنها بتوانید استفاده از گوشی توسط کودکان را مدیریت کنید. تعدادی از این راهکارها عبارتند از موارد زیر:

1-وضع قانون برای کاهش وابستگی کودک به گوشی موبایل
برای استفاده از گوشی توسط کودکان خود، قانون وضع کنید و آن قانون را به روشنی برای فرزندتان شرح دهید تا کاملا بداند انتظار شما از او چیست. موضع کودک را برای استفاده از گوشی به صورت روشن بیان کنید و در ساعات خاصی اجازه استفاده از تلفن را به او بدهید نه بیشتر.
مسلم است که در ابتدا با یک قشقرق از طرف او روبرو خواهید شد و ممکن است با رفتارهای پرخاشگرانه او روبرو بشوید؛ اما از موضع خود پایین  نیایید و صبوری کنید تا اوضاع تحت کنترل دربیاید. برای قانون شکنی فرزند خود پیامدهایی را درنظر بگیرید و این مورد را به او گوشزد کنیدتا بداند در صورت تخطی چه پیامدی در انتظار اوست. پس از وضع قوانین و روشن کردن پیامدهای شکستن قوانین، مراقب باشید که کودکتان قوانین در خانه را رعایت کند و با پیگیری موضوع به او بفهمانید که موضوع جدی است تا به تدریج قوانین را رعایت کند و به وضعیت جدید عادت کند.

2-مشروط کردن بازی با گوشی به انجام تکالیف
با فرزند خود صحبت کنید که فقط در صورتی می تواند از گوشی استفاده کند که تکالیف درسی را انجام داده باشد. تا بداند اولویت اول او انجام کارهای شخصی و رسیدگی به وظایف مدرسه است. با کودک خود قراری بگذارید که در ازای انجام کارهای خوب، مثل انجام تکالیف به موقع، نظافت اتاق، مرتب کردن وسایل و این قبیل کارها اجازه داشته باشد تا زمانی را با گوشی بازی کند. درواقع این امتیاز به عنوان جایزه کار نیک او درنظر گرفته شود.

3-وابستگی کودک به گوشی موبایل | استفاده از تایمر
برای پیگیری زمان استفاده از گوشی، برای کودک خود تایمر بگذارید و به او بگویید تا زمانی که تایمر فعال است، می تواند از گوشی استفاده کند. به این طریق از زیاده روی او جلوگیری می کنید.
اگر کودکتان به شکل افراطی به گوشی وابسته شده و دائما در حال بازی های ویدئویی و غیره است که جدا کردن یکباره ی او از گوشی سخت است. این کار را مرحله به مرحله پیش ببرید و کم کم تایم هایی که فرزند شما از بازی های استفاده می کند، کاهش دهید تا او نیز به این وضعیت جدید عادت کند.
 4-عدم تهیه گوشی مجزا برای کودک
یک راه مناسب و پیشگیرانه برای جلوگیری از وابستگی کودک، این است که برای او گوشی اختصاصی نخرید. بلکه در تایم های خاصی اجازه دهید، با گوشی شما بازی کند و به شما پس بدهد. به این شکل بهتر می توانید، زمان های بازی او را کنترل کنید.
به وسیله ی یک برنامه ریزی مناسب، اوقات کودک را پر کنید و به زندگی او نظم دهید تا بداند در ساعات مشخص از روز چه کارهایی انجام دهد. در این صورت در اثر استیصال و از سر بلاتکلیفی گوشی به دست نمی گیرد. بلکه طبق برنامه کارهایی که برایش تعیین شده انجام می دهد و فقط در تایمی که شما تعیین کرده اید، می تواند با گوشی بازی کند.

5-استفاده از گوشی در اتاق مشترک
به کودک اجازه دهید از گوشی فقط در اتاق مشترک استفاده کند، تا بتوانید زمان استفاده از آن را راحت تر کنترل کنید. بازی کردن در خلوت و اتاق خودش ممکن است باعث شود، شما حواستان به زمان نباشد و کودک همچنان به بازی با گوشی ادامه دهد. گرفتن موبایل برای نوجوان نیز مشکلاتی به همراه دارد که برای مدیریت آن ها باید تلاش کرد.

6-وابستگی کودک به گوشی موبایل | مهارت جدید
با کمی تلاش و تحقیق متوجه می شوید، که فرزندتان به چه موضوعی علاقه مند است. مرحله بعد این است که به او درکسب مهارت در موضوع مورد علاقه اش کمک کنید. او را در کلاس آموزشی مورد علاقه اش ثبت نام کنید. این  موضوع تایم زیادی از وقت او را به خود اختصاص می دهد. در این فرایند ضمن آموزش مهارت مورد علاقه اش، دیگر کم کم عادت استفاده ی بی رویه از گوشی از سرش می افتد و درگیر علاقه مندی جدید خود خواهد شد.

7-وابستگی کودک به گوشی موبایل | الگو سازیل
برای آنچه از فرزندتان توقع دارید انجام دهد، خودتان الگوی مناسب باشید. گاهی الگوی نامناسب بودن، اولین فاکتوری است که باعث استفاده ی نادرست کودک از یک وسیله می شود. سعی کنید خودتان به قوانین پایبند باشید. بیش از حد وقت صرف گوشی نکنید. برای خود برنامه ریزی داشته باشید و زمان محدودی از وقت خود را به پرسه زدن در گوشی اختصاص دهید. نمونه ی واقعی رعایت قوانین باشید تا حرف شما برای کودکتان حجت باشد و به شما اعتماد کند. استفاده صحیح از تلفن همراه را به کودک خود بیاموزید.

 وابستگی کودک به گوشی موبایل | سخن پایانی
با توجه به مضرات عدیده ی گوشی همراه برای کودکان، حدالمقدور در مدیریت استفاده از گوشی توسط فرزندتان کوشا باشید تا سالهای باارزش رشد فرزندتان با وابستگی و پرداختن به گوشی همراه در مسیر نادرست قرار نگیرد.