برچسب: مشاوره

خراسان/ پسری 30 ساله‌ام، مجرد و دچار وسواس، وسواسی که برایم دردسرساز شده است. مشکلم این است که خیلی به مرگ عزیزانم به خصوص مادرم فکر می‌کنم و از رسیدن آن روز خیلی می‌ترسم. مدام نگرانم. چه کار کنم؟
پاسخ 
مخاطب گرامی، وسواس یک اختلال اضطرابی است و معمولا به در دسترس‌ترین عامل موجود می‌چسبد و خود را معطوف به آن می‌کند. مثلا اگر شخصی اضطراب بی‌کفایتی و بی‌عرضه بودن داشته باشد، به جای این که به آن فکر کند،  اضطراب خود را معطوف مثلا تمیزی کرده و هر روز چندین بار خانه را گردگیری می‌کند یا ظرف‌ها را سه بار می‌شوید زیرا برای مغز فکر کردن به تمیز بودن یا نبودن بشقاب خوشایندتر از فکر کردن به این است که آیا من انسان بی‌عرضه‌ای هستم یا خیر! حال برای شما هم همین اتفاق پیش آمده است. در ادامه چند توصیه به شما دارم.
 عامل این اضطراب را کشف کنید
 سعی کنید عامل واقعی اضطراب خود را کشف کنید تا آن را حل کنید. قاعدتا فکر کردن به فوت والدین بسیار دردناک است اما می‌توان این عامل ناخوشایند را تبدیل به روابط کارآمد و خوشایند کنیم.  مانند محبت کردن  و وقت مفید را با هم سپری کردن. چون بالاخره مرگ بخشی از فرایند زندگی است و در زمانی به ناگاه به سراغ عزیزان ما نیز خواهد آمد. بهتر است سعی کنید به این فکر کنید که در صورت فوت مادر، آیا چیزی هست که به خاطر آن دچار عذاب وجدان شوید؟ مانند عذرخواهی به دلیل رفتار ناشایست قبلی، قهر بودن، بی‌احترامی کردن، کم توجهی کردن و … .
 روابط‌تان را با والدین بهبود بخشید
اگر جواب یکی از این سوالات مطرح شده مثبت باشد باید سعی کنید که آن را حل کنید. آن موضوع را جبران کنید. در واقع به جای طفره رفتن از تصور مرگ عزیزان، این فکر به شدت ناخوشایند را تبدیل به انگیزه‌ای برای بهبود روابط کنید. در پایان توصیه می‌کنم حتما با یک درمانگر حرفه‌ای صحبت کنید.  کارکرد سیستم روانی به شدت پیچیده و برای هر فردی منحصر به اوست. پس بهتر است مشکل خود را به صورت اصولی و با کمک گرفتن از یک درمانگر حرفه‌ای حل کنید.
نویسنده : دکتر مهدی سودآوری | روان شناس و مدرس‌ دانشگاه

خراسان/ «دیروز هم شبیه روزهای دیگر، عادی شروع شد اما حین رفتن به محل کار، مجبور شدم با یک راننده بی‌دقت درگیر شوم که ناگهان جلو خودرو من پیچید. جروبحث با او روزم را خراب کرد. موقع کارکردن تمرکز نداشتم و تا شب ذهنم مشغول توهین‌ها و حرف‌هایش بود. کاش جواب بهتری می‌دادم.»
ما عادت داریم به نکته‌های منفی ماجراها بیشتر دقت کنیم. بیش از اینکه تحسین‌ها را به خاطر بسپاریم، توهین‌ها را فراموش نمی‌کنیم. بیش از الگوگرفتن از اتفاقات خوب و رفتارهای زیبا، از ماجراهای بد نسخه‌برداری می‌کنیم و این بخشی از عملکرد ذهن ما یعنی «سوگیری منفی» است.
سوگیری منفی یعنی ما غصه‌ها، ناملایمات، سخنان تلخ و رنج‌ها را بیش از محبت‌ها، خوشی‌ها و مهربانی‌ها به خاطر می‌سپاریم و یادآوری می‌کنیم. زنان و مردان متأهلی را می‌شناسید که هربار سفره دلشان را برایتان باز می‌کنند انگار در حال زندگی‌کردن با یک دیو هستند و ازدواج برایشان همچون اقامت اجباری شبانه‌روز در زندان است. دختران و پسرانی که از ازدواج فقط محدودیت‌ها و رنج‌هایش را در ذهنشان دسته‌بندی کرده‌اند و برای فرار از این رویارویی تلخ، تنهایی را برگزیده‌اند، آن‌ها که چون در یک سفر از فروشنده فلان‌شهر رفتار زشتی دیده‌اند، دیگر حاضر نیستند با خانواده‌ای از آن شهر وصلت کنند. خبرها و وقایع غم‌انگیز را بهتر از رویدادهای شاد و بامزه به ذهن می‌سپاریم. نکته غم‌انگیزتر این است که نه‌تنها براساس تجربیات منفی ذهن خودمان تصمیم می‌گیریم بلکه تجربیات تلخ و منفی غریبه و آشنا را هم به خاطر می‌سپاریم برای روز مبادا. اگر فقط کمی از شیوه زندگی گذشتگان شنیده‌‌ باشید، می‌دانید که اجداد ما هم همیشه مراقب خطرهای اطراف خود و زنده ماندن در شرایط سخت آب‌و‌هوایی بوده‌اند. پس آن‌ها هم درگیر این سوگیری منفی بوده‌اند اما برای حفظ جانشان.
نتیجه‌ گفته دیگران و تجربه ذهن خودمان این است که وقتی به دوران -نمی‌گوییم سخت- متفاوتی مانند دوران ازدواج و بارداری می‌رسیم، مدام رنج‌هایش را می‌شماریم و لذت‌ بردن از آن را فراموش می‌کنیم. خبر بد این است که پژوهشگران می‌گویند هرقدر به جنبه منفی ماجراها توجه کنیم، بیشتر آن‌ها را درک یا مشاهده خواهیم کرد.
به آنچه از مثبت‌اندیشی یا نگاه کردن به جنبه‌های مثبت زندگی شنیده‌اید اعتماد کنید. البته تلاش کردن برای مثبت‌اندیشی کار ساده‌ای نیست. برخی افراد به واسطه ابتلا به یک یا چند اختلال روانی، هرگز نمی‌توانند مثبت‌اندیش باشند مانند وسواسی‌ها، شخصیت‌های مضطرب، پارانوییدها، مبتلایان به اسکیزوفرنی یا آدم‌های افسرده.
لازم است مسیر مثبت‌اندیشی و تمرکز بر رویدادها و وقایع خوب را به کمک یک روان‌شناس طی کنید به‌ویژه اگر شرایط زندگی خاصی دارید. این روزها دسترسی به یک مشاور که حرف‌های شما را بشنود کار راحتی است. امکان برقراری ارتباط مجازی یا تلفنی در خانه بخشی از بهانه‌های شما برای نرفتن نزد مشاور را کم خواهد کرد.
تکتم جاوید – کارشناس ارشد روان‌شناسی عمومی

خراسان/ دختری 19 ساله‌ام که یک خواهر و یک برادر بزرگ‌تر از خودم دارم. اختلاف سنی‌ام با برادرم 15 و با خواهرم 12 سال است. مشکل من این است که این دو نفر درباره همه مسائل زندگی من نظر می‌دهند و مدام می‌گویند تو در آینده از ما تشکر می‌کنی برای این پیشنهادهای‌مان. ترجیح می‌د‌هم حتی اشتباه کنم تا این‌که گوشم را بسپارم به توصیه‌های برادر و خواهرم.
 یکی از عوامل موفقیت هر فرد داشتن مهارت ارتباط موثر و تعامل سازنده با اطرافیان است. کسانی از این مهارت بیشتر برخوردارند که اعتماد به نفس مطلوبی دارند. این‌گونه افراد که تاب‌آوری مناسبی دارند، برای دیگران به خصوص اعضای خانواده احترام قائل هستند و راهنمایی دلسوزانه دیگران را دخالت در کارخود تلقی نمی‌کنند بلکه از توجه اطرافیان به خود، استقبال و تشکر می‌کنند. 
 احساس‌تان طبیعی است
شما در 19 سالگی و اوج نوجوانی دوم قرار دارید و در این سن تعارضات درونی بالاست. طبیعی است که در این سن،  رفتار و گفتارهای مشفقانه خواهر و برادر را که بعد از والدین دلسوزترین یاران شما هستند به حساب دخالت آنان در زندگی شخصی خود می‌دانید و به طور تدریجی از آنان دور و از راهنمایی آنان محروم می شوید. البته و قطعا شما در این سن حق دارید به سمت افکار استقلال طلبانه حرکت کنید و استقلال طلبی از ویژگی‌های نوجوانی دوم است ولی ازمشکلات این مرحله رشد خودخواهی و غروراست که می‌تواند احساس بی‌نیازی از تجربه بزرگ ترها را رقم بزند.بهتراست قبل ازنقد خواهروبرادر به مرحله رشدخود توجه داشته باشیدوذهنیت خودرا درباره اطرافیان تغییردهید. اگرذهنیت شما به اطرافیان مثبت باشد وآن هارا دلسوزوباتجربه ترازخودتان بدانید قطعاازراهنمایی شان استقبال و تشکرمی کنید.
 حرف‌تان از نظر خودتان منطقی است؟
در پیامک‌تان گفته‌اید که  ترجیح می‌د‌هم حتی اشتباه کنم تا این‌که گوشم را بسپارم به توصیه‌های برادر و خواهرم. این حرف از نظر خودتان منطقی است؟ شما باید کمی خشم تان را در این باره مدیریت کنید. مسلما کسانی که از تجربه خانواده یا دیگران استفاده نمی‌کنند، بیشتر در معرض اشتباه و ناکامی هستند و ممکن است تحت تاثیر غرور نوجوانی از مهم‌ترین ویژگی نوجوانی که رشد و بالندگی و رسیدن به موفقیت تحصیلی است محروم و به بی راهه کشیده شوند.
 عزت‌نفس‌تان را بالا ببرید
به نظر می رسد که عزت نفس بالایی ندارید و برای این موضوع باید فکری بکنید. نوجوانی که عزت نفس بالایی دارد تفاوت رفتارهای دلسوزانه را از رفتارهای مداخله‌جویانه تشخیص می‌دهد وهمواره از رهنمودهای سازنده والدین و دیگر اعضای بزرگ‌تر خانواده و مربیان خود استقبال و تشکر می‌کند. وقتی ما مشورت می‌کنیم، معنی اش این نیست که دیگران یا مشاور برای ما قراراست تصمیم بگیرند، تصمیم گیرنده نهایی خود شما هستید ولی تجربه دیگران و راهنمایی آنان به فرایند تصمیم‌گیری خردمندانه شما کمک می‌کند.
 3 توصیه مهم
 بهتر است قبل از نقد خواهر و برادر که شاید هم درست باشد و منطقی، توجه به مرحله رشد خود داشته باشید و ذهنیت خود را به اطرافیان تغییر دهید. اگر ذهنیت شما به اطرافیان مثبت باشد و آن‌ها را دلسوز و با تجربه‌تر از خودتان بدانید، قطعا از راهنمایی آنان استقبال و تشکر خواهید کرد.
 بیشتر به خواهر و برادرتان نزدیک شوید و احترام بگذارید. همچنین برای بهبود رابطه سازنده تلاش کنید و باب همزبانی و همدلی را بگشایید چون آنان موفقیت‌های شما را موفقیت خود می‌دانند.
 برای تقویت عزت‌نفس  و خودباوری‌تان که به منزله گنج هستند، بیشتر تحقیق کنید  و از مشاور مورد اعتماد خود کمک بگیرید.
نویسنده: عبدالحسین ترابیان | ‌ روان‌شناس

خراسان/ پسری دارم که بسیار پرخاشگر و عصبی است. احترام من و پدرش را نگه نمی‌دارد و گستاخانه و بی‌ادبانه با ما حرف می‌زند. فکر می‌کند از همه آدم و عالم، بیشتر می‌فهمد. تلاش می‌کنم با همراهی پدرش، هوایش را داشته باشم. به نظرتان ما مقصر این شرایط هستیم یا خودش؟
نوجوانی دورانی بسیار پر تنش و پر از تعارض برای بیشتر نوجوانان است. پرخاشگری، رفتارهای پرخطر، شکستن قوانین و عرف و … در این سنین طبیعی است زیرا نوجوان درصدد یافتن هویت و شناخت خود است. در این سن نوجوان با پرخاشگری و تحکم، قصد اثبات استقلال و بزرگ شدن خود را دارد. در ادامه توصیه‌هایی را برای حل این مشکل با شما در میان خواهم گذاشت.
  اصلی‌ترین دلیل گستاخی نوجوان‌تان
بزرگ‌ترین چالش نوجوان، اثبات و به دست آوردن استقلال هویتی و عملکردی است. این در حالی است که واقعا هنوز به شناخت کافی برای تصمیم‌گیری مستقل دست نیافته و در نتیجه طبیعی است که والدین هم بیش از گذشته نگران وضعیت او باشند و برای مهار و حفاظت فرزند خود از خطرات احتمالی، بیشتر کنترل‌گر و محدودکننده ‌شوند. اضافه شدن به محدودیت‌ها که مهم‌ترین عامل طغیان نوجوان و اطاعت نکردن از والدین است، باعث افزایش واکنش و پرخاشگری نوجوان می‌شود. در واقع برخی خانواده‌ها وارد یک چرخه معیوب از نافرمانی، افزایش محدودیت، نافرمانی بیشتر و … می‌شوند که فقط باعث تخریب رابطه فرزند و والدین می‌شود و هیچ تاثیری در مهار و دور کردن نوجوان از خطرات احتمالی نخواهد داشت.
  فقط فرمان دهنده نباشید!
به یاد داشته باشید که شما به عنوان والدین تا همین‌جا از حداکثر فرصت‌های خود برای تربیت و هدایت فرزندتان استفاده کرده‌اید. از این به بعد باید نقش تان را به مشاور و مشورت‌دهنده تغییر بدهید. دیگر نقش تصمیم‌گیر و فرمان‌دهنده، کاری از پیش نخواهد برد. باید اجازه بدهید که فرزندتان خودش تصمیم بگیرد و عواقب و نتایج آن را هم تجربه کند. البته باید نظارت از دور و مشورت‌دهی را مدنظر داشته باشید و به تربیتی که در سال‌های کودکی برای فرزند خود انجام داده‌اید، اطمینان داشته باشید. اگر فرزند خود را درست و سالم پرورش داده باشید، بدون مشکل خاصی این دوران را سپری خواهد کرد اما اگر عقده‌ها و مشکلاتی در دوران کودکی و به ویژه در رابطه کودک با والدین وجود داشته است، می‌تواند ریسک پذیری نوجوان را به شکل خطرناکی افزایش دهد که در این شرایط بهترین کار مراجعه و مشورت با روان شناس است.
  به جای محدودیت، مسئولیت‌هایش را افزایش دهید
در شرایط فعلی، بهترین کار، کاهش محدودیت‌هاست. در هر موضوعی اطلاعات و نظرات خود را به اطلاع فرزندتان برسانید و در آخر به او بگویید حال تصمیم نهایی با خود اوست و نتایج و عواقب تصمیم هم بر عهده خودش خواهد بود. اجازه تجربه کردن در مواردی که کلیت آینده اش را به خطر نمی اندازد به او بدهید تا خود را بشناسد. استقلال و بزرگ شدن او را به رسمیت بشناسید. به او مسئولیت واگذار کنید حتی اگر به اندازه خرید نان روزانه باشد؛ اما اگر او وظیفه مد نظر را انجام نداد، تحت هیچ شرایطی شما به جای او کار را انجام ندهید. اجازه دهید با عواقب سهل انگاری خود مواجه شود.
نویسنده : دکتر مهدی سودآوری| روان‌شناس و استاد دانشگاه

بیا نی نی/ برنامه ای با موضوع روابط زوجین