برچسب: ورزش زنان

طبق گزارش‌ها مرد جوان مدت‌ها بود که با والدین همسرش به مشکل برخورده بود و اخیرا شدت این اختلافات بالا گرفته و دیگر برایش قابل تحمل نبود برای همین دنبال راهی بود تا بدون آنکه کسی متوجه نیت او شود آن‌ها را از خانه و زندگی خود دور کند.

آنطور که این مرد جوان گفته پدر زنش مرد خوبی است و گاها به خاطر فشارهای همسرخود یعنی مادر زن در زندگی مشترک مرد جوان و همسرش دخالت می‌کرده، اما مادرزن به شدت و بدون رعایت هیچ حریمی مخل آرامش زندگی مشترک آن‌ها می‌شده است.

نق زدن‌های زیاد و ایرادات عجیبی که مادر زن از زندگی این زوج می‌گرفته به مرور موجب تغییر نظر دختر هم شده بود و برای همین مرد جوان احساس خطر کرد و تصمیم گرفت تا راهی برای دور کردن مادر زنش از خانه شان پیدا کند. راهی که او به ذهنش رسید بیشتر شبیه ایده‌ای بود که در انیمیشن‌های دوران کودکی مان دیده بودیم؛ یعنی ترساندن با استفاده از یک موجود چندش آور.

مرد جوان روزی را به یاد آورد که مادر زنش با دیدن نوعی عنکبوت به شدت وحشت کرد و از اتاق بیرون رفت و تا مدت‌ها دیگر به اتاقی که عنکبوت در آنجا دیده شده بود نیامد و همین ایده‌ای شد برای اجرای نقشه‌ی دور کننده مادر زن از خانه شان.

روزی که قرار بود والدین همسرش به خانه‌ی آن‌ها بیایند را مطلع شد و با برنامه ریزی نوعی عنکبوت چندش آور به نام “تارنگولا ” خریداری کرده و در گوشه‌ای از خانه پنهان کرد؛ مادر زن هم بی خبر از همه چیز و همه جا دقیقا جایی نشست که دامادش عنکبوت را در آنجا پنهان کرده بود. دقایقی بعد داماد به بهانه‌ای به آن گوشه از خانه رفت و عنکبوت را آزاد کرد و عنکبوت هم مستقیما به سمت مادر زن آمد؛ دیدن عنکبوت همانا و فراری شدن از خانه داماد همانا. به گفته‌ی این مرد جوان در حال حاضر بیش از یک ماه است که مادرزنش به خانه‌ی آن‌ها نیامده است.

منبع: سانا پرس

فعالان حقوق حیوانات در انگلیس در اعتراض به آزار گاوها در سوپرمارکتی بطری‌های شیر را روی زمین خالی کردند!

بگذارید از همین اول برایتان بگویم که الناز دختری است با معلولیت شدید مادرزادی. او از دو پا دچار معلولیت بوده و سهمش از دودست نیز فقط دست چپ آن‌هم با چهار انگشت است. شاید برایتان تعجب آور باشد که فردی با این میزان از معلولیت چطور می‌تواند مسیر قهرمانی را طی کند و تا سکوی نخست بازی های پاراآسیایی و حتی پارالمپیک پیش رود اما برای الناز دارابیان این، یک جنگ شیرین است. جنگی که از او یک بانوی قهرمان ساخته و الناز را به چهره ای ماندگار تبدیل کرده است. البته در این گفت و گو نمی خواهیم تمرکزمان را روی مدال ها و موفقیت های ورزشی این بانوی قهرمان بگذاریم، بلکه قصد داریم در گپ و گفتی صمیمانه، بخشی از داستان زندگی او را با هم ورق بزنیم و نقاط عطف این زندگی سرشار از ایمان و امید را مرور کنیم.

قهرمان داستان ما برای رسیدن به جایی که امروز در آن ایستاده، سختی های بسیاری متحمل شده و در همه مراحل زندگی، امید و تسلیم در برابر تقدیر الهی را چراغ راه خود قرار داده است. او می گوید:«از همان دوران کودکی دلم می خواست پا به پای افراد عادی حرکت کنم و محدودیت ها را کنار بزنم. مثلا از همان ابتدا در مدارس عادی درس می خواندم، با دوستان عادی معاشرت داشتم و علایقم را هم مثل افراد عادی دنبال می کردم. البته در این راه مشکلات و سختی های بسیاری پیش رویم بود اما هیچ وقت تسلیم نشدم و خداوند نیز هوایم را داشت و همیشه آدم های خوبی پیش رویم می گذاشت. مثلا وقتی قرار بود وارد مدرسه شوم، مادرم بسیار نگران شرایط ثبت نام و تحصیلم بود اما مدیر مدرسه با مسئولیت خودش ثبت نامم کرد و من هم سنگ تمام گذاشتم!»

او ادامه می دهد:«گرچه به لحاظ جسمی با معلولیت شدیدی مواجه بودم اما درمقابل از بچه های شیطان و البته خیلی زرنگ مدرسه بودم، بطوریکه بعضی از بچه ها مرا متهم می کردند به اینکه معلم ها مراعات حالم را می‌کنند و به من نمره می دهند. این رفتارها در دهه 70 که هنوز بچه های معلول خیلی وارد بطن جامعه نشده بودند، تقریبا عادی بود و من هم از همان کودکی یاد گرفته بودم در مقابل رفتار اشتباه اطرافیان بی تفاوت باشم.»

در تولد 7 سالگی، اولین ویلچر زندگیم را هدیه گرفتم!

الناز از آن دسته افرادی است که معمولا لبخند از لبش نمی افتد و خیلی ها او را با همین ویژگی می شناسند. این را وقتی می فهمم که خاطرات دوران کودکیش را با خنده ای ملایم تعریف می کند و انگار با این لحن شیرینش به تمام سختی های زندگی طعنه می زند. وقتی می‌گوید اولین ویلچر زندگیش را در روز تولد 7 سالگیش کادو گرفته، قلبم فشرده می شود. گرچه این هدیه اصلا تشابهی با هدایای هم سن و سال های او نداشته اما برای الناز به معنای زندگی بوده و حرکتی رو به جلو. او می گوید:«تا قبل از 7 سالگی برای جابجایی یا در کالسکه دوران کودکیم بودم یا در آغوش بزرگترها اما وقتی 7 سالم شد، در روز تولدم اولین ویلچر زندگیم را هدیه گرفتم. این کادوی ارزشمند آن‌قدر برایم بزرگ بود که داخل آن گم می شدم و حتی دستم به چرخ هایش نمی رسید اما این یک شروع تازه بود و من می توانستم با این ویلچر وارد جامعه شوم. البته آن زمان ویلچرها از کیفیت بالایی برخوردار نبودند و ویلچر من هم مدام خراب می شد که خب به لطف پدرم، هیچ وقت در راه نمی ماندم و هرکجا به وجودش نیاز داشتم، او را در کنار خود می دیدم.»

پدر و مادرم نسبت به من سخت گیرتر بودند

این ویلچر، رسالت من است

الناز دارابیان متولد عجب شیر است اما خانواده اش از 5 سالگی او، کوله بارشان را جمع کرده و به این امید که بتوانند کاری برای الناز انجام دهند، راهی شهری در نزدیکی تهران(کرج) شده اند. هرچند که تلاش هایشان برای درمان بی نتیجه ماند اما این مهاجرت، شرایط پیشرفت در زمینه های مختلف را پیش روی الناز قرار داد.«پدر و مادرم برای درمانم همه راه ها را رفتند اما تقدیر من این بوده که زندگیم این چنین پیش رود. من راضیم و فکر می کنم که رسالت من بودن روی ویلچر است!» وقتی الناز حرف می زند، احساس می کنم او یک بنده واقعی است و تسلیم سرنوشتی که خداوند برایش نوشته است. کسی که به جای خانه نشینی، جسارت و اقتدار را برگزیده و پیروز نبرد با تقدیر بوده؛ به‌طوریکه حالا به عنوان یک کارشناس ارشد رشته ادبیات فارسی، در دنیای پرتاب دیسک حرف های بسیاری برای گفتن دارد. البته او پیش از ورودش به عرصه ورزش، در رشته هنر نیز فعالیت داشته و دختری همه فن حریف است. «رشته هنر مرا راضی نمی‌کرد و احساس می کردم یک ماموریت دیگری دارم؛ این بود که سال 89 وارد فضای ورزش شده و از سال 93، فعالیت حرفه ای خود را شروع کردم.» درست 4 سال بعد بود که الناز دارابیان در بازی های پاراآسیایی جاکارتا خوش درخشید و مدال طلای پرتاب دیسک را برای ایران به ارمغان آورد. او الان هم رکورددار آسیاست و مدال طلای پاراالمپیک بعدی را نشانه گرفته است.

ما معلولان با ورزش دیده می شویم

گرچه امروزه بسیاری از معلولان با ورود به عرصه ورزش راه خود را پیدا کرده و حتی مثل الناز دارابیان تا قهرمانی های بزرگ پیش رفته اند اما هنوز هم خیلی از معلولان یا اعتقادی به ورزش ندارند و یا حوصله ای برای ورود به آن؛ مساله ای که این قهرمان ملی به شدت با آن مخالف است و می گوید: «معلولان نباید دور خودشان حصار بکشند و اجازه ورود به این نقطه امن را به کسی ندهند.اتفاقا ما باید  وارد بطن جامعه شویم و مثل همه افراد از زندگی لذت ببریم که ورزش این فرصت را به خوبی در اختیار ما قرار می دهد و نباید از آن غافل شویم.»

او ادامه می دهد:«ورزش بهانه خوبی است برای آنکه بچه های معلول از خانه بیرون بیایند و از افسردگی فاصله بگیرند. اگر ورزش برای افراد سالم خوب است، برای معلولان یک امر واجب و ضروری است، زیرا هم به حضورشان در جامعه کمک می کند و هم شرایط روحی آن ها را بهبود می بخشد. حتی در بعضی از معلولیت ها، ورزش باعث کندشدن روند پیشرفت بیماری می شود که با این شرایط، معلولان باید با نگاهی متفاوت به ورزش بنگرند و کاری کنند تا به واسطه ورزش در جامعه دیده شوند.»

حجاب مانع پیشرفت نیست!

در تک تک حرف های الناز دارابیان می توان امید به زندگی و ایمان به خدا را لمس کرد. او نه تنها یک قهرمان ملی در عرصه ورزش است، بلکه مدال های افتخار دیگری همچون اخلاق و متانت را نیز برگردن آویخته و نمادی ارزشمند از یک زن قهرمان مسلمان است. حضور او با چادر مشکی در میادین مختلف بین المللی از بازی های پاراآسیایی گرفته تا پارالمپیک توکیو، نشان از یک پیام ارزشمند دارد و آن هم اقتدار یک زن مسلمان است. شاید باورش برای خیلی ها از جمله آن هایی که این روزها روسری هایشان را به آتش می کشند، سخت باشد اما الناز دارابیان بزرگ زنی است که نشان داده، قهرمانی، حجاب و معلولیت، منافاتی باهم ندارند و می توان هرسه را باهم داشت. اما بشنوید از خود او:«در خانواده ای مذهبی بزرگ شده ام اما آن ها هیچ وقت اجباری برای سرکردن چادر نداشته اند و چادر، انتخاب خود من است و افتخار می کنم که ارثیه حضرت زهرا(س) را همه جا با خود دارم. به قول رهبر معظم انقلاب حجاب مانع پیشرفت نیست و من این موضوع را کاملا لمس کرده ام. گرچه در حین تمرین و مسابقه نمی توانم با چادر حاضر شوم اما در همه اعزام ها و حتی در هنگام دریافت مدال، چادر سر می‌کنم. شاید برخی ها بگویند که این پوشش برای فردی مثل من سخت است اما من این سختی را احساس نمی کنم و معتقدم اگر هم سخت باشد، بسیار ارزشمند است.»

ترفندی جدید برای بستن مو

 بازی‌های جهانی عشایری روزهای ۷ تا ۱۰ مهرماه در شهر بورسا ترکیه برگزار شد و تیم ملی کشتی آلیش زنان ایران توانست ۶ مدال رنگارنگ در بخش کلاسیک و پنج مدال در بخش آزاد کسب کند و عنوان قهرمانی بخش کلاسیک را از آن خود کند اما شرایط میزبانی ایران در این مسابقات بسیار بد بوده و کشتی گیران در کانکس اسکان داده شده‌اند.

آنا براتی سرمربی تیم ملی کشتی آلیش زنان ایران در مورد میزبانی ترکیه در مسابقات جهانی عشایر به بیا نی نی گفت: میزبانی افتضاح بود. اصلا فکر نمی‌کردیم چنین شرایط بدی داشته باشیم. محل اسکان مسابقات کانکس بود که اولین شوک از این طریق به ما وارد شد. شرایط در کانکس سخت بود و خیلی از امکانات را نداشتیم حتی حمام و سرویس بهداشتی عمومی بود.

براتی در مورد سطح مسابقات بیان کرد: مسابقات سطح بالایی داشت و تیم‌های قرقیزستان، ازبکستان و ترکمنستان مثل همیشه آماده بودند، اما از نظر برگزاری خیلی ضعیف عمل کردند و خیلی اذیت شدیم. خیلی از امکانات ساده را نداشتیم و برای گرفتن آب مجبور بودیم مسافت زیادی را طی کنیم.

کاری کردند که قهرمان نشویم

او در ادامه افزود: یکی دیگر از مشکلات بزرگ ما برگزاری مسابقات کلاسیک و آزاد در یک روز بود، در حالی که از قبل این موضوع را به ما اطلاع نداده بودند. ما از 9 صبح تا 16 بعداز ظهر در بخش کلاسیک شرکت کردیم و از 16 تا 10 شب هم در بخش آزاد مسابقه دادیم. بچه‌های من در بخش آزاد واقعا خسته بودند و به همین دلیل در این بخش نتایج ضعیفی کسب کردیم. توان اصلی ما در بخش کلاسیک بود و اگر مسابقات آزاد روز بعد برگزاری می‌شد، قهرمانی این بخش را هم به دست می‌آوردیم.  

سرمربی تیم ملی کشتی آلیش زنان ایران با بیان اینکه از بدو ورود به مسابقات کاری کردند که ما قهرمان نشویم، ادامه داد: می‌توانستیم مدال‌های بیشتری کسب کنیم اما داوری‌ها افتضاح بود، حتی مسابقات تایمر هم نداشت و خودمان زمان می‌گرفتیم. این موضوع هم باعث شد تا دو مدال طلا را از دست بدهیم.

براتی در بخش دیگر این گفت‌وگو به بی‌توجهی مسئولان وزارت ورزش به کشتی زنان اشاره و بیان کرد: حمایت صفر است. بچه‌های من برای مسابقات آسیایی و قهرمانی جهان هیچ پاداشی نگرفتند. می‌گویند از آنجایی که رشته المپیکی نیستید به شما جایزه تعلق نمی‌گیرد. نمی‌دانم چرا وزارت ورزش ما را نادیده می‌گیرد. نامه‌ای نوشته‌ایم که چرا به ما جایزه تعلق نمی‌گیرد و قرار است به دست وزیر ورزش برسانیم.

او با بیان اینکه فدراسیون تا جایی که می‌تواند حمایت می‌کند، ادامه داد: بچه‌های من در برترین شرایط و بدون هیچ جایزه ای از طرف وزارت ورزش، کشتی می‌گیرند و مدال کسب می‌کنند. به عنوان سرمربی تیم ملی هیچ پولی دریافت نمی‌کنم و تنها به عشق ایران در تیم ملی حضور دارم. ما با 6 ورزشکار 11 مدال گرفتیم که خیلی ارزشمند است اما متاسفانه هیچ حمایتی از سمت وزارت ورزش برای ما وجود ندارد. هر بار به ما می‌گویند نمی‌دانستیم چنین شرایط بدی دارید و قول می‌دهند اما اتفاقی نمی‌افتند.

نام کشتی را حمل می‌کنیم که نادیده گرفته می‌شویم

براتی ادامه داد: در باکو تحصیل می‌کنم و هزینه‌های زیادی را متحمل می‌شوم اما هزار تومان هم دریافت نمی کنم. تا جایی می‌شود این شرایط را تحمل کرد. نزدیک دو سال است که سرمربی تیم ملی هستم. در سال اول مسابقه نداشتیم و در سال دوم در تمام مسابقاتی که اعزام شدیم چند مدال طلا گرفتیم که در کل کشتی آلیش تا این حد مدال نداشتیم. با این حال به بن بست رسیده‌ام و نمی‌دانم باید چکار کنم.

سرمربی تیم ملی کشتی آلیش زنان با بیان اینکه رشته ما پخش تلویزیونی ندارد، به همین دلیل مردم خیلی از کشتی زنان شناخت ندارند، تاکید کرد:اگر پنج دقیقه هم پخش تلویزیونی داشتیم خیلی از مردم ما را می‌شناختند. از طرفی انگار برخی ازمردم کشتی را برای زنان قبول ندارند. حجاب کامل داریم اما فقط به این خاطر که نام کشتی را حمل می کنیم، نادیده گرفته می‌شویم.

طلبکار نباشید! 

حرف این است که گفت‌و گو کنید اما چطور؟! انتهای دعواها معمولا گفت‌وگویی صورت نمی‌گیرد. یا ختم می‌شود به داد و فریاد یا اینکه به قهر و بی‌محلی کشیده می‌شود. اصلا چرا راه دور برویم خود من وقتی دعوا می‌شود منتظر همسرم می‌مانم و او هم پیش خودش حساب و کتاب می‌کند که حق با اوست و می‌نشیند منتظر من! اما دکتر «سجاد کریمان مجد» این عادت را یک رفتار اشتباه و سمی در رابطه می‌داند. این  روانشناس و متخصص خانواده می‌گوید:«وقتی کسی سرمان داد می‌کشد و بدحالی خودش را فریاد می‌زند. قطعا حال روحی ما هم بد می‌شود و در این شرایط نمی‌توانیم گفت‌و گو کنیم! اگر گفت‌و گو کنیم احتمالا  بهش برچسب می‌زنیم «‌تو عصبی‌ای!»  قضاوت می‌کنیم« تو اشتباه میگی!»‌ و یا مقایسه‌اش می‌کنیم«‌همسر بقیه را ببین!» که این سه فاکتور می‌تواند هر گفت‌و گویی را به قهقرا بکشد! پس ما نیاز داریم با چند روش و مهارت حال بدمان را مساعد کنیم.  هر کدام از ما برای بهتر شدن حالمان روش های مخصوص خودمان را داریم! بعضی‌ها یک لیوان آب می‌خورند. بعضی‌ها چند دقیقه قدم می‌زنند. برخی دیگر یک صفحه قرآن می‌خوانند. بعضی‌ها دوبیت حافظ می‌خوانند و یا کمی سکوت می‌کنند. به هر ترتیب یک طوری شرایط‌روحی مان را مساعدتر می‌کنیم! مهم این است که فاصله ای ایجاد کنیم تا بتوانیم حرف بزنیم. مهم این است که بدانیم خودمان مسئول این هستیم که حال خودمان را بهتر کنیم. این که طلبکارانه منتظر باشیم کسی که با عصبانیت‌اش حال ما را بد کرده بیاید حال ما را خوب کند یک فکر غلط است. وقتی حال‌مان مساعدتر شد آن وقت است که می‌‍ توانیم یک گفت‌و گو را آغاز کنیم!»

محیط‌های سمی برای گفت‌و گو!

حالا که  زمان حرف زدن مشخص شد. حتما چند نکته را باید رعایت کنید تا بحث و گفت‌و گوی شما موثرتر باشد و پای میز مذاکره صدایتان بالا نرود و احترام‌تان حفظ شود. دکتر کریمان مجد چند توصیه اصولی برای محیط و شرایط گفت‌وگوی شما در ادامه بیان کرده است. 

• در حین صحبت‌کردن  حتما با همسرتان تماس چشمی داشته باشید. گفت‌وگویی که در آن تماس چشمی نباشد نمی‌تواند محتوا را به معنای درست منتقل کند! 
• مزاحم های محیطی را باید حذف کنید! اگر تلویزیونی روشن است. موبایلی دم دست است یا هر چه که تمرکز شما را در زمان گفتگو از بین می‌برد باید از محیط گفت‌وگو دور باشد تا بتوانید بدون هیچ حواس پرتی و مزاحمتی پای حرف‌های هم بنشینید! 
• به همسرتان یادآوری کنید که میان صحبت های شما حرف نزند و اجازه بدهد شما کامل حرف بزنید و منظورتان را بگویید. سپس او صحبت کند!

شش قانون مهم که بحث شما را به سرانجام می‌رساند!

تا اینجا ما پی ریزی یک گفت‌وگو را انجام دادیم اما هنوز ساختمان گفت‌وگو را نساختیم. برای ساختن ساختمان گفت‌وگو شش مرحله باید اتفاق بیفتد. شش مرحله کلیدی که بحث شما را به سرانجام می‌رساند و حال زندگی‌تان را بهتر می‌کند! در ادامه این شش مرحله را از زبان دکتر سجاد کریمان مجد خواهید خواند!‌

 این جمله معجزه می‌کند

مرحله اول در یک گفت‌وگوی‌درست و کاربردی، بیان یک جمله درکی است. یعنی قبل از هرچیز باید به همسرتان یک جمله درکی بگویید که معمولا با این کلمات شروع می‌شود:«من می‌فهمم! من حواسم هست . من درک می‌کنم. من متوجه هستم. من می‌دانم من می‌‍ بینم. من می‌بینم که تو چقدر کار می‌کنی برای اینکه حال زندگی‌مان را بهتر نگه داری! من حواسم هست گاهی اوقات برای اینکه من خسته نشوم وظایف من را هم  انجام می‌دهی!»‌ فقط کافی است یک جمله درکی بگویید تا به مخاطب‌تان این احساس را منتقل کنید که شما نیامده‌اید بجنگید. آمده اید صحبت کنید و مشکلی را برطرف کنید. جمله‌ای که می‌گویید باعث می‌شود حس خوبی در همسرتان ایجاد شود و بهتر و راحت تر به صحبت‌های شما گوش بسپارد!

بروید سراغ اصل مطلب!

نکته دوم این است که  باید در گفت‌وگو اصل موضوع را بگوییم ما خیلی وقت‌ها وقتی شروع به صحبت می‌کنیم برداشت خودمان را از موضوع می‌گوییم. آن چیزی را که خودمان فکر می‌کنیم درست است را می‌گوییم اما حواستان باشد برای یک نتیجه مطلوب باید دقیقا اصل موضوع را بگویید!

 احساس و افکارتان را پای میز مذاکره بیاورید!

پایه سوم یک گفت‌و گو،بیان احساس و فکرمان است. مثلا « من احساس می‌کنم تو در زندگی هیچ‌وقت من را در نظر نمی‌گیری. من فکر می‌کنم در جریان اتفاقی که رقم خورد. خودخواهانه رفتار کردی!»‌ 

شاید احساسم غلط باشد!

مسئولیت احساس و افکارمان را بپذیریم. احساس و فکر ما آدم ها الزاما همیشه درست نیست و بیان این جمله که شاید احساس من غلط باشد می‌تواند به یک گفت‌وگو کمک بسیار مهمی کند. وقتی شما از احساسات و افکارتان می‌گویید همسرتان شما را قضاوت می‌کند و  این جواب را برایتان آماده می‌کند که  «تو همیشه فکرت منفیه! تو کی احساس مثبت داشتی؟!  شما باید پیش دستی کنید و این جمله را حتما بگویید که این احساس من است و شاید غلط باشد.

نیازتان را به زبان بیاورید

 مرحله پنجم مهم‌ترین بخش یک گفت‌وگو است که معمولا ما از آن غافل هستیم! بیان نیاز و خواسته‌مان یک رکن اساسی صحبت است. وقتی گفت‌وگویی را رقم می‌زنیم قرار نیست فقط خرده بگیریم و احساس بدی را به طرف مقابل بدهیم. ما از همسرمان چه می‌خواهیم؟! اینکه چی می‌خواهیم را باید بگوییم. مثلا بگوییم:«‌ لطفا از این به بعد اینطور با من صحبت کن! لطفا این کار را انجام نده!‌ و…»‌

تشکر فراموشتان نشود!

 مرحله ششم تشکر کردن است. ممنونم از اینکه وقتت را در اختیار من قرار دادی تا مشکل‌مان را حل کنیم!  این‌ها مراحل یک گفت‌وگوی درست است. گفت‌وگویی که باعث می‌شود خشم در درون شما تثبیت نشود و بدحالی برای طرف مقابل ایجاد نشود. 

آموزش ساخت یک مگنت یخچال ساده و زیبا