برچسب: کودکان

این سوال که آیا کودکان نیز می‌توانند انسان‌هایی روان پریش باشند یا خیر برای سال‌ها ذهن روانشناسان و روان درمانگر‌ها را به خود مشغول کرده است. با این وجود، تقریباً در اکثر مورد یک الگوی مشترک در مورد این کودکان وجود دارد: آن‌ها در سال‌های اولیه زندگی خود با مشکلات زیادی روبرو بوده و تحت تاثیر انواع اذیت و آزارها، شکنجه ها، بی توجهی ها، خشونت فراوان یا حتی سوء استفاده‌های جنسی قرار داشته اند. غیر منتظره نیست که داستان برخی از این کودکان حتی دست مایه‌ی ساخت فیلم‌ها یا نوشتن کتاب‌های متعددی نیز شده است. در ادامه‌ی این مطلب ۱۵ داستان از کودکانی که مرتکب جنایت شده اند را دستچین کرده ایم که هر کدام به دلیلی دست به یک جنایت هولناک زده اند. در برخی انتقام انگیزه‌ی اصلی بوده و برخی دیگر نیز تنها برای تطمیع حس کنجکاوی شان دست به این کار زده اند.

تمامی افرادی که در این فهرست قرار گرفته اند دستگیر و محاکمه شده اند، اما به دلیل سن پایین و نرسیدن به سن بلوغ بسیاری از آن‌ها چند سال پس از جنایاتشان از زندان آزاد شده اند. در برخی موارد نیز حادثه چنان سر و صدایی را در بین مردم و رسانه‌ها ایجاد کرده است که کودکان محکوم شده مجبور شده اند پس از آزادی با نام‌ها و هویت‌های جدید به زندگی در خارج از زندان ادامه دهند.

۱۵- جان ونابلز و رابرت تامپسون

وقتی که دنیس بوگلر با پسر دو ساله اش جیمز بوگلر برای خرید به فروشگاه می‌رفت فکر می‌کند که روز معمولی دیگری مانند هر روز در انتظار وی خواهد بود، اما وی دیگر هیچ وقت آن روز در ماه فوریه ۱۹۹۳ را فراموش نخواهد کرد. وقتی که او مشغول خرید در فروشگاه بود پسربچه‌ی دو ساله اش ربوده شد و این آخرین باری بود که دنیس پسرش را زنده می‌دید. دو روز بعد جسد کودک بیچاره روی ریل خط آهن پیدا شد. تصاویر بدست آمده از دوربین‌های مدار بسته‌ی فروشگاه نشان می‌داد که جیم در حالی که دستش را در دستان رابرت تامپسون ۱۰ ساله قرار داده بود از فروشگاه خارج شده است.

جسد کودک نشان می‌داد که او به شدت توسط رابرت تامپسون و جان ونابلز که او نیز ۱۰ سال سن داشت شکنجه شده و در نتیجه‌ی جراحات و ضربات وارده جان خود را از دست داده است. حتی پلیس ادعا کرده بود که ممکن است جیمز تحت آزار جنسی نیز قرار گرفته باشد که این موضوع هیچ گاه مورد بررسی قرار نگرفت. دو قاتل جوان بلافاصله دستگیر شده و به عنوان جوان‌ترین قاتلان دوران مدرن بریتانیا شناخته شدند. به دلیل حساسیت موضوع آن‌ها تا سن ۱۸ سالگی در زندان نگه داشته شدند و سپس با هویت‌هایی جدید از زندان آزاد گردیدند.

۱۴- ماری بل

ماری بل در سال ۱۹۶۸ و به جرم خفه کردن دو پسربچه در بریتانیا وارد تیتر اول روزنامه‌ها شد. نکته‌ی شوکه کننده در مورد جنایت او این بود که ماری در هنگام ارتکاب قتل تنها ۱۱ سال سن داشت. اولین قربانی او یک پسربچه‌ی ۴ ساله به نام مارتین براون بود. ماری درست یک روز بعد از تولد ۱۱ سالگی اش در یک خانه‌ی متروکه قربانی اول خود را خفه کرد. او که از این جنایت خود هیچ گونه احساس پشیمانی نمی‌کرد همراه با دوستش جویس بل به زور وارد یک یتیم خانه شدند و نوشته‌ای از خود به جای گذاشتند که در آن به ارتکاب قتل توسط ماری اعتراف شده بود. اگر چه این دو دختر بچه نام‌های خانوادگی مشابهی داشتند، اما در واقع هیچ نسبت خانوادگی بین آن‌ها وجود نداشت. تنها دو ماه بعد ماری قربانی دوم خود را پیدا کرد.

در مورد دوم او همراه با دوستش جویس یک پسربچه‌ی ۳ ساله به نام برایان هو را خفه کرد. جنازه‌ی پسرک بیچاره در یک منطقه‌ی متروکه رها شد، اما هنوز کار ماری تمام نشده بود. مدت کوتاهی از رها کردن جسد در خرابه نمی‌گذشت که ماری با یک قیچی سر وقت جنازه‌ی برایان رفت و روی سینه اش حرف «M» را حک نمود. در ادامه نیز مو‌های او را کوتاه و آلت تناسلی او را برید. بعد از دستگیری، ماری بل در سال ۱۹۶۸ به ۱۲ سال زندان محکوم گردید. در دوران محاکمه پرده از زندگی رقت بار و خشن ماری برداشته شد. مادر او یک زن جوان روسپی ۱۷ ساله بود که در گذشته بار‌ها سعی کرده بود دخترش را بکشد. پدر ماری نیز یک دزد سابقه دار بود.

۱۳- جاسمین ریچاردز

جاسمین ریچاردز ۱۳ ساله بود که با پسری ۲۳ ساله به نام جرمی استینک آشنا شده و نامزد شدند. وقتی که پدر و مادر جاسمین از رابطه‌ی این دو با خبر شدند دیگر به جاسمین اجازه ندادند که به دیدن جرمی برود. این دو برای حل مشکلشان یک راه حل بیرحمانه و بدفرجام پیدا کردند. در شب ۲۳ آوریل ۲۰۰۶، اجساد پدر و مادر جاسمین در خانه شان توسط کودکی که از پنجره درون خانه‌ی آن‌ها را نگاه کرده بود پیدا شد. پلیس با حضور در محل جنایت دریافت که پدر و مادر جاسمین تنها قربانیان این حادثه نیستند. جسد جیکوب ریچاردز، برادر ۸ ساله‌ی جاسمین نیز در رختخوابش پیدا شد.

پلیس ابتدا فکر می‌کرد که جاسمین توسط قاتلین ربوده شده است، اما مدت زمان زیادی طول نکشید که مشخص شد جاسمین خود در این قتل‌ها دست داشته است. روز بعد از پیدا شدن اجساد، جرمی و جاسمین با هم دستگیر شده و به قتل اعتراف کردند. در سال ۲۰۰۷، در برابر هیئت منصفه حاضر شده و پس از اعتراف به قتل خانواده اش به ۱۰ سال زندان محکوم گردید. نامزدش نیز در سال ۲۰۰۸ محاکمه و به ۲۵ سال زندان محکوم شد.

۱۲- چامپینیا

در اکتبر سال ۲۰۰۳، لیانا فریدنباخ ۱۶ ساله همراه با نامزد ۱۹ ساله اش فلیپه کافی برای گردش به خارج از شهر سائوپائولو رفتند. هر دو فکر می‌کردند که تعطیلات فوق العاده و فراموش نشدنی در انتظار آن‌ها خواهد بود، اما این زوج جوان توسط یک گروه ۴ نفره خلافکار ربوده شدند که در میان آن‌ها یک نوجوان ۱۶ ساله به نام چامپینیا حضور داشت که رهبری گروه و طراحی تمام ماجرا را بر عهده گرفته بود. این افراد هیچ گاه با خانواده‌ی گروگان‌های خود تماس نگرفته و درخواست پول نکردند. هر دوی آن‌ها روز‌ها و روز‌ها شکنجه شده و لیانا نیز چندین بار مورد تجاوز قرار گرفت. در ادامه گروه ابتدا فلیپه را به قتل رساند و چند روز بعد از آن نیز لیانا به قتل رسید.

چامپینیا بعد از دستگیری اذعان داشت که در ابتدا قصدشان دزدیدن اموال این زوج بوده، اما وقتی که متوجه شده اند این دو پول زیادی همراه خود ندارند تصمیم گرفته اند آن‌ها را با خود ببرند. وقتی که از چامپینیا خواسته شد که انگیزه‌ی خود را از قتل این دو بیان کند اعلام کرد که هیچ انگیزه‌ی خاصی نداشته و تنها می‌خواسته است این کار را بکند. او هنوز در زندان به سر می‌برد و داستان قتل‌های او به یکی از شناخته شده‌ترین موارد قتل در برزیل تبدیل شد.

۱۱- اریک اسمیت

در تابستان سال ۱۹۹۳، اریک اسمیت ۱۳ ساله در حال دوچرخه سواری در یک پارک بود که دریک روبی ۴ ساله را دید که به تنهایی در پارک قدم می‌زند. اریک به پسربچه‌ی تنها نزدیک شده و او را به میان درختان کنار پارک می‌برد. سپس با دستانش او را خفه کرده و با سنگ سر او را له می‌کند. سپس پسربچه را لخت کرده و شاخه‌ای از درخت را در بدن او فرو می‌کند. جنازه‌ی دریک بیچاره همان روز پیدا شد. اسمیت به جرم قتل کودک ۴ ساله دستگیر گردیده و تمامی کشور به خاطر سن قاتل و میزان سنگدلی او در شوک این جنایت هولناک فرو رفت.

در سال ۱۹۹۴ اسمیت به دلیل قتل پسربچه‌ی ۴ ساله به دستکم ۹ سال زندان محکوم شد که بعد‌ها نیز امکان افزایش یافتن ان وجود داشت، زیرا در آن دوران برای قاتلی با این سن بیشترین محکومیت ۹ سال زندان بود. در طول دوران محاکمه وکلای مدافع اسمیت ادعا کرده بودند که وی در دوران مدرسه به شدت توسط همکلاسی هایش مورد اذیت و آزار قرار گرفته و همین موضوع او را به سمت قتل سوق داده است. سال‌ها بعد اسمیت در عذرخواهی از خانواده‌ی مقتول نامه‌ای نوشت و آن را از طریق تلویزیون خواند. با این وجود درخواست بخشش او از سال ۲۰۰۸ تاکنون هشت بار رد شده است. اسمیت می‌تواند در سال ۲۰۱۸ بار دیگر درخواست بخشش یا تخفیف مجازات کند.

۱۰- گراهام یانگ

گراهام یانگ در دوران نوجوانی یک سرگرمی بسیار عجیب داشت: او به شدت به شیمی علاقه داشت و بیش از هر چیزی دوست داشت در مورد تاثیر سم و زهر بر روی بدن انسان تحقیق کند. او ساعت‌ها از وقت روزانه‌ی خود را به مطالعه در کتابخانه در مورد این موضوع می‌گذراند و وقتی که ۱۴ ساله شد به این نتیجه رسید که باید از مبانی تئوری فراتر رفته و تجربیات و مطالعات خود را به صورت عملی روی افراد امتحان کند. بدین ترتیب کار خود را با مسموم کردن غذای خانواده اش در سال ۱۹۶۱ آغاز کرد. تمامی اعضای خانواده‌ی او درگیری مشکلاتی مانند تهوع، درد معده و اسهال شدند.

بعد‌ها یانگ اعتراف کرد که بعضی اوقات تصادفی و به اشتباه خود را نیز مسموم کرده، زیرا نمی‌دانسته سم را در کدام بشقاب ریخته است. نامادری گراهام در سال ۱۹۶۲ به علت مسموم شدن‌های متوالی جان خود را از دست داد. یکی از معلمان گراهام از علاقه‌ی او به سم شناسی باخبر گردیده و به این موضوع مشکوک شد به همین دلیل وقتی به سراغ میز مدرسه‌ی او رفت با مقادیر زیادی سم، نقاشی‌هایی از افراد مرده و مقالاتی در ستایش قاتلان مواجه شد. در نتیجه وی به سرعت با پلیس تماس گرفته و پس از مشخص شدن ماجرا گراهام به بیمارستان روانی بوردمور فرستاده شد و ۹ سال آینده را در آن جا گذراند. وی بعد از آزاد شدن نیز به کار خود ادامه داد و ۷۰ نفر دیگر را مسموم کرد تا در نهایت بار دیگر به زندان بازگردانده شد.

۹- جوردن براون

در ۲۰ فوریه سال ۲۰۰۹، جوردن براون ۱۱ ساله مانند روز‌های قبل از خانه خارج شده، سوار اتوبوس مدرسه شد و به مدرسه رفت. آن روز و در حالی که هنوز جوردن در مدرسه بود پلیس به مدرسه مراجعه کرد، زیرا جنازه‌ی نامادری جوردن در خانه پیدا شده بود. نامادری او که هشت ماهه حامله بوده و کنزی هوک نام داشت در رختخوابش با شلیک گلوله به قتل رسیده بود. دختر چهار ساله‌ی هوک جنازه‌ی مادرش را پیدا کرده و از تعدادی کارگر که در خیابان کار می‌کردند درخواست کمک کرده بود.

جوردن در ابتدا گفت که قبل از رفتن به مدرسه یک وانت سیاه مشکوک را نزدیک خانه دیده است، اما خواهر ناتنی او ادعا می‌کرد که یک تفنگ شکاری را در دست جوردن دیده و مدت کوتاهی بعد از آن یک صدای مهیب را شنیده است. بدین ترتیتب نوجوان ۱۱ ساله به جرم قتل نامادری و نوزاد پسری که در شکم داشت دستگیر شد. به گفته‌ی دوستان و آشنایان، جوردن و نامادری اش رابطه‌ی خوبی با هم نداشتند و احتمالاً حسادت او را به سمت کشتن نامادری اش سوق داده است. براون در سال ۲۰۱۴ از زندان آزاد شد.

۸- جسی پومروی

جسی پومروی وقتی که به سن ۱۱ سالگی رسید قربانی‌های زیادی را آزار داده بود. او در سال ۱۸۷۲ به جرم ربودن و شکنجه‌ی سه کودک بیچاره‌ی دیگر به مرکز بازپروری فرستاده شد. اگر چه وی هیچ کدام از طعمه‌های خود را به قتل نرسانده بود، اما همه‌ی آن‌ها را با طناب بست و سپس آن‌ها را لخت کرده و شکنجه می‌کرد. وی تنها یک سال و نیم بعد از دستگیری به دلیل رفتار خوب از مرکز بازپروری آزاد شده و به نزد مادرش برگشت. در سال ۱۸۷۴ جنازه‌ی یک دختر ۱۰ ساله به نام کتی کوران در زیرزمین مغازه‌ی لباس فروشی مادر جسی پیدا شد. بدین ترتیب جسی به جرم قتل دخترک بینوا دستگیر شده و به حبس ابد محکوم گردید. او بیشتر سال‌های عمر خود را در زندان و در سلول انفرادی گذراند و در نهایت در سن ۷۲ سالگی در زندان و به دلیل بیماری درگذشت. همچنین پومروی را در پرونده‌ی قتل یک پسربچه‌ی ۴ ساله که تکه تکه شده و در آب رها شده بود دخیل می‌دانستند. اما مدارک کافی وجود نداشت که این قتل را نیز به پومروی نسبت دهد.

۷- ادموند کمپر

در سال ۱۹۶۳، ادموند کمپر همراه با پدربزرگ و مادر بزرگش زندگی می‌کرد، اما پس از یک مشاجره با مادر بزرگ خود با یک اسلحه‌ی شکاری او را مورد هدف قرار داده و با چاقو چندین ضربه نیز به او وارد کرد. وقتی که پدربزرگش به خانه بازگشته بود، ادموند او را نیز با اسلحه مورد هدف قرار داد. در ان زمان ادموند کمپر تنها ۱۴ سال سن داشت. ادموند در تماسی با مادرش موضوع را به وی اطلاع داد و مادر او نیز ماجرا را با پلیس در میان گذاشت و در نهایت ادموند دستگیر شد. وقتی که از او پرسیده شد انگیزه اش از قتل پدربزرگ و مادر بزرگش چه بوده گفت فقط می‌خواسته بداند که قتل مادر بزرگ چه حسی دارد و پدربزرگش را نیز برای این که جنازه‌ی مادربزرگش را نبیند کشته است.

ادموند محاکمه شد و چند سالی را در زندان گذراند و در سن ۲۱ سالگی علی رغم مخالفت‌های روان درمانگران با فرجام خواهی و بخشش او موافقت شد. ادموند نزد مادرش بازگشت که رابطه‌ی خوبی بین این دو وجود نداشت. او سه سال بعد مادرش و نزدیک‌ترین دوست او را نیز به قتل رساند. وی در این مدت جان چندین نفر دیگر را نیز گرفته بود و گرایش‌های مرده خواهی در او دیده شد. حتی یک بار قسمتی از گوشت بدن یکی از قربانیان خود که یک زن بود را نیز خورده بود. در نهایت ادموند به حبس ابد محکوم شد.

۶- جوزف فیلیپس

در سال ۱۹۹۸، ملیسا فیلیپس در حال تمیز کردن اتاق پسربچه‌ی ۱۴ ساله اش بود که متوجه خیس بودن تشک او شد و در نهایت با جستجوی بیشتر یک جنازه‌ی غرق در خون را در زیر تشک تخت او پیدا کرد. جنازه‌ی مقتول متعلق به دختر ۸ ساله‌ی همسایه به نام مدی کلیفتون بود که از یک هفته قبل خانواده اش خبری از وی نداشتند و فکر می‌کردند گم شده است. بدین ترتیب ملیسا با پلیس تماس گرفته و آن‌ها جاش را در مدرسه دستگیر کردند. جاش گفته بود که یک هفته قبل در حال بازی بیسبال با مدی کلیفتون بوده است که ناگهان توپ به چشم مدی برخورد می‌کند.

در نتیجه‌ی گریه‌های دختر بچه، جاش او را به خانه می‌برد، اما دخترک دست از گریه و جیغ زدن برنمی دارد. بدین ترتیب جاش که ترسیده بود و از واکنش پدرش به این موضوع وحشت داشت با سیم تلفن مدی را خفه می‌کند و در ادامه با چوب بیسبال ضرباتی را به سر او وارد کرده و در نهایت با چاقو ضرباتی را نیز به بدن او وارد می‌کند. جاش به دلیل این که در زمان محاکمه شدن ۱۶ سال داشت توانست از مجازات مرگ فرار کند، اما به حبس ابد بدون اجازه‌ی درخواست عفو یا تخفیف مجازات محکوم شد.

۵- کریستین فرناندز

در مارس ۲۰۱۱، والدین کریستین فرناندز ۱۳ ساله از او خواستند که مراقب برادر دو ساله اش دیوید گالاراگا باشد. وی چندین ماه قبل با برادرش بازی شبیه کشتی گرفتن انجام داده بود که در نهایت به شکستن پای پسربچه‌ی دو ساله منجر شد. این بار نیز وی با برادر کوچکترش با خشونت رفتار کرد و دو بار سر برادرش را به قفسه‌ی کتاب کوبید. در اثر این حادثه دیوید بیهوش شد و وقتی مادر به خانه بازگشت کریستین موضوع را به او اطلاع داد. اما او تنها صورت دیوید را شست و لباس هایش را عوض کرد. مادر آن‌ها که بیانلا سوزان نام داشت ۴ ساعت بعد از مراکز درمانی درخواست کمک کرد و پسربچه‌ی بینوا دو روز بعد از دنیا رفت.

مادر و فرزند به جرم قتل پسربچه‌ی دو ساله دستگیر شدند. سوزان به خاطر مرگ دیوید مقصر شناخته شد، اما کریستین نیز به جرم قتل غیر عمد و ضرب و شتم شدید برادر خود زندانی شد. وی سال آینده که به سن ۱۹ سالگی برسد از زندان آزاد می‌گردد.

۴- اندرو گولدن و میچل جانسون

اندرو گولدن و میچل جانسون به ترتیب ۱۱ و ۱۲ ساله بودند که قتلی را برنامه ریزی کردند که در نهایت جهان را در شوک و حیرت فرو برد. در سال ۱۹۹۸ جانسون اتومبیل ون پدرش را برداشته و خانه‌ی پدربزرگ و مادربزرگ اندرو گولدن رفت. آن‌ها سلاح‌های پدربزرگشان که معمولاً در قفسه‌ی مخصوصشان قرار داشته و در آن‌ها قفل بود را برداشته و در ماشین گذاشتند و به سمت مدرسه به راه افتادند. این دو در هنگام ناهار زنگ خطر آتش سوزی را به صدا درآورده و در حالی که دانش آموزان و معلمان در حال خروج از مدرسه بودند آن‌ها را به رگبار بستند. در نهایت ۴ نفر کشته و ۱۰ نفر زخمی شدند.

هر دو پسر بچه‌ی قاتل نیز دستگیر و در دادگاه به اتهامات آن‌ها رسیدگی گردید. در دادگاه یکی از همکلاسی‌های آن‌ها اعتراف کرد که جانسون روز قبل از حادثه در مورد تیراندازی که روز بعد انجام گرفت صحبت‌هایی کرده است. او گفته بود باید افراد زیادی را بکشد و همه روز سه شنبه خواهند فهمید که سرنوشت آن‌ها مرگ یا زندگی است. این دو محکوم شده و پس از چند سال از زندان آزاد شدند. آن‌ها تنها کسانی هستند که در ایالات متحده به دانش آموزان شلیک کرده و در زندان به سر نمی‌برند.

۳- الکس و درک کینگ

در ۱۱ نوامبر سال ۲۰۰۱، آتشنشانان برای خاموش کردن خانه‌ای در شهر اسکامبیا سیتی حاضر شدند و در تلاش برای خاموش کردن خانه با جسد تری کینگ ۴۰ ساله در یکی از اتاق‌های خانه روبرو گردیدند. آن‌ها در ابتدا فکر می‌کردند که این مرد به خاطر استنشاق دود ناشی از آتش سوزی خفه شده است، اما با نگاهی دقیق‌تر متوجه شدند که زخم‌های متعددی روی بدن متوفی وجود دارد؛ بنابراین پلیس در جریان امر قرار گرفت و همسایه‌ها به پلیس گفتند که تری کینگ با پسران ۱۳ و ۱۲ ساله اش با نام‌های درک و الکس زندگی می‌کند. ۱۶ روز بعد این دو برادر نوجوان پیدا شده و به قتل پدرشان اعتراف کردند.

به گفته‌ی ان‌ها نقشه‌ی قتل را الکس ریخته و درک آن را اجرا کرده بود. وقتی که تری کینگ به خواب رفت پسر بزرگترش با استفاده از چوب بیسبال ضربات محکمی را به سر او وارد کرد تا پدر بیچاره اش جان داد. در ادامه برای این که جنایت خود را مخفی نگه دارند خانه را به آتش کشیده و فرار کرده بودند. آن‌ها گفتند که می‌خواسته اند فرار کنند و برای این که در صورت گیر افتادن توسط پدرشان تنبیه نشوند نقشه‌ی قتل او را کشیده اند. علاوه بر این آن‌ها ادعا کردند که پدرشان از لحاظ روانی مشکل داشته و آن‌ها را شکنجه روحی و جسمی می‌کرده است. در نهایت این دو به جرم قتل پدرشان محکوم شده و به مرکز بازپروری نوجوانان فرستاده شدند.

۲- دیوید بروم

در سال ۱۹۸۸ پلیس دیوید بروم را که در ان زمان ۱۶ سال سن داشت به جرم قتل تمامی اعضای خانواده اش در مینه سوتا دستگیر کرد. دیوید بعد از یک مشاجره لفظی و فیزیکی با پدرش، با استفاده از تبر پدر، مادر و خواهرد و برادر ۱۴ و ۹ ساله اش را به قتل رساند. تنها کسی که از این قتل عام جان سالم بدر برد برادر ۱۹ ساله اش بود که در آن زمان در خانه حضور نداشت. مدیر مدرسه‌ی بروم بعد از این که در میان دانش آموزان شایعه شده بود که بروم شب قبل تمامی اعضای خانواده اش را به قتل رسانده با پلیس تماس گرفت. دیوید روز بعد دستگیر شد و به گفته‌ی پلیس بدون هیچ مقاومتی به جرم خود اعتراف کرد.

بدین ترتیب وی به قتل عمد اعضای خانواده اش متهم شد. بدین ترتیب دیوید به حبس ابد محکوم شده و تا سن ۷۰ سالگی نمی‌تواند درخواست عفو یا تخفیف مجازات داشته باشد. ماجرای او باعث شد که آهنگ مشهوری به نام «دیوید بروم دست به تبر می‌شود» (David Brom Took An Axe) در وصف جنایت او ساخته شود.

۱- سیندی کولیه و شرلی وولف

سیندی کولیه، ۱۴ ساله و شرلی وولف، ۱۵ ساله بعد از قتل یک پیرزن ۸۵ ساله در سال ۱۹۸۳ در کالیفرنیا از رسانه‌ها لقب «قاتلانی با صورت بچگانه» را دریافت کردند. قبل از ارتکاب جنایت آن‌ها در چندین خانه را به بهانه‌های مختلف زده بودند: از برخی نشانی و مسیر را پرسیده بودند، از برخی خواسته بودند اجازه دهند از تلفن خانه آن‌ها استفاده کنند و از برخی دیگر نیز تنها یک لیوان آب خواسته بودند. یکی از افرادی که این دو دختر به خانه‌ی آن‌ها رفته بودند گفته بود که قیافه و حرکات این دختران بسیار غیرعادی بوده و او و شوهرش فهمیده بودند که آن‌ها قصد شومی در سر دارند. این دو در نهایت قربانی مناسب خود را پیدا کردند؛ آنا بکت ۸۵ ساله. وولف دستانش را دور گردن مقتول حلقه زد و او را روی زمین انداخت و کولیه نیز با ضربات چاقو ضربات متعددی به بدن او وارد کرد.

پسر این پیرزن نگون بخت تنها چند دقیقه بعد از فرار کردن دختربچه‌های قاتل به خانه بازگشت و با جنازه‌ی مادر پیرش روبرو شد. در نتیجه به سرعت این دو توسط نیرو‌های پلیس دستگیر شدند و کولیه سخنان وحشتناکی را خطاب به بازجویان گفت: اگر بخواهم صادق باشم باید بگویم که ما از این کار هیچ حس بدی نداشتیم. بعد از این که این کار را انجام دادیم می‌خواستیم بار دیگر نیز این کار را بکنیم. فقط می‌خواستیم یک نفر را بکشیم. فقط برای تفریح. ما هر دو هیجان زده شده بودیم. من کاری را انجام دادم که تا آن زمان انجام نداده بودم.

این نسل معنی فیلترینگ را خوب می‌داند؛ نسلی که توی کوچه بازی کردن را حتی تصور هم نکرده؛ نسلی که حنا و هایدی و آن شرلی و جودی آبوت هم نداشته و نسلی که تقریبا اسیر تکنولوژی بوده و در این فضا قد کشیده. به‌راستی بچه‌های این نسل چگونه‌اند؟ این نسل در همه امور عجیب و پیچیده به‌نظر می‌رسد؛ از سبک و سیاق لباس پوشیدن‌شان گرفته تا ادبیات روزمره‌شان. به آن‌ها انتقاد می‌شود که لذت‌جو و خوشگذرانند، وقت خود را صرف امور بیهوده می‌کنند و از همه مهم‌تر اینکه مانند نوجوانان نسل قبل اغلب آرمان و اهداف بزرگی ندارند.

علاوه بر این هرازگاهی هم دست به اقدامات گروهی عجیب و غریبی می‌زنند که نه‌تن‌ها موجب شوک و نگرانی مسئولان سیاسی و تحلیل‌گران اجتماعی می‌شوند بلکه بسیاری از افراد جامعه را هم نگران و درگیر این پرسش می‌کنند که این نوجوانان که زنان و مردان آینده‌ساز دهه‌های آتی خواهند بود، چه سرنوشتی را برای خود و جامعه تدارک خواهند دید؟ برای اینکه در مورد این نسل بیشتر بدانیم با دکتر پریسا ارجمندی، روانشناس کودک و نوجوان به گفتگو نشسته‌ایم.

مختص یک دهه خاص بودن و در قالب آن دهه درآمدن چگونه صورت می‌گیرد؟

کسب هویت از اجتماعی که به محیط‌های خاص وابسته است و این محیط‌ها در نسلی که در حال بالیدن است و مدارس و حتی تکنولوژی آن دوره صورت می‌گیرد. فقط نوع و روش هویت‌یابی این افراد به محیط‌ها بستگی ندارد بلکه نحوه قرار گذاشتن و جایی که ایشان گرد هم می‌آیند نیز وابسته به همان است. در واقع این شیوه هویت‌یابی جریان زندگی جدید و جذاب‌تری را برای نسل نو آفریده که از خلال آن آزادی اجتماعی مورد توجهش را در فضای مجازی و در تودرتوی اینترنت نیز یافته است؛ زندگی‌ای که به جوان آموخته هیچ اقتداری را نپذیرد و دخالت در زندگی و سبک زندگی‌اش را برای هیچ فردی حتی خانواده حق نداند.

براساس آمار‌های رسمی وزارت جوانان، دهه هشتادی‎ها از دولت و بزرگ‌تر‌ها تنها تسهیلات می‌خواهند و بس؛ تسهیلاتی که امنیت و آینده‌شان را به جهت فراغت و لذت بیشتر در زندگی بسازد. نسلی که هرچند اجتماع نسلی را می‌پذیرند، اما دغدغه‌هایشان فعالیت‌های اجتماعی و حضور در نهاد‌های مدنی را برنمی‌تابد.

نوجوانان دهه هشتادی‌چگونه‌اند؟

فضای مجازی و اینترنت، برای نوجوان اغلب ناراضی از وضع زندگی و اقتصادی، زندگی دوم را می‌سازد و البته استفاده‌ای ۷۰ درصدی از اینترنت که بیشتر صرف ارتباطات اجتماعی و شبکه‌های اجتماعی شده تسهیل‌کننده آن است. طبیعی است که این درصد در شهر‌های بزرگ، بیشتر هم خواهد بود. نسلی که در فضای مجازی از فیلترشکن استفاده می‌کنند (بیش از ۹۰ درصد) و این دنیا را بیشتر برای سرگرمی و تفریح (۵۳ درصد) و ارتباط متنوع و جدید (۳۰ درصد) می‌پذیرند، حتی اگر ارتباط حقیقی و حضوری فراگیر دارند، آن را در امتداد همان زندگی خویش یافته‌اند.

در فضای زندگی مجازی (Virtual Life)، سبک زندگی خاصی که هیچ‌گاه رنگ و بوی واقعیت و تجسم مادی را به‌خود نخواهد گرفت، شکل می‌گیرد. در این فضا که مرز هم نمی‌شناسد، همه به نوعی یک متعامل (interactor) به‌حساب می‌آیند و هیچ‌کس، به‌خاطر آنکه از طبقه‌ای خاص است، مورد بازخواست قرار نمی‌گیرد بلکه بیشتر به‌خاطر آنچه هست، مورد توجه قرار می‌گیرد.

می‌توان چنین ارزیابی کرد که ریسک‌پذیری، انتقالی بودن احساسات و عواطف، دادن فرصت بازاندیشی، تقویت فردیت و استقلال عمل و انتخابی بودن، سیال ساختن هویت، ایجاد تعارض، دوسویگی و بحران در هویت، جبران کردن برخی کاستی‌های فضای عمومی و حقیقی، خصوصی‌کردن دنیای زندگی، فراغتی ساختن رسانه و فردی ساختن هویت، پیچیدگی در هویت، زیباسازی زندگی روزمره، کسب سریع تجارب مربوط به بزرگسالی، جز‌جز کردن هویت، افسون‌زدایی از برخی جاذبه‌های زندگی غربی، ایجاد تمایز، ارزشمند کردن تمایز و اهمیت دادن به سبک زندگی ازجمله تأثیرات این فضا بر ارزش‌ها، هویت و گرایش‌های این جوانان به‌حساب می‌آیند.

در مراجعه دهه هشتادی‌ها چه اختلالی چشمگیر و شایع است؟

براساس مراجعه‎هایی که به ما می‌شود، این نسل درگیر و درخطر ابتلا به اعتیاد به اینترنت و بازی‌های رایانه‌ای هستند. در واقع اعتیاد به اینترنت و بازی‌های رایانه‌ای از نوع بدرفتاری‌های فزون کنشی است؛ بنابراین باید کمک کنیم این رفتار‌ها با رفتار‌های دیگر جایگزین شوند. طبق تحقیقات صورت گرفته، میانگین اعتیاد به اینترنت و بازی‎های رایانه‌ای ۵۸/۷ است، در آسیا این رقم ۵۳/۶ درصد است که ۵ درصد از میانگین جهانی کمتر است. در واقع آمریکای شمالی ۹۰ درصد است که بیشترین استفاده از اینترنت را دارد و ما خوشبختانه کمتر از میانگین جهانی هستیم.

چگونه متوجه اعتیاد به اینترنت و بازی‌های رایانه‌ای در کودکان و نوجوانان شویم؟

براساس آموزش‎هایی که داریم، از اینترنت می‌توانیم برای حل کردن مسائل مهم زندگی کمک‎های زیادی بگیریم و این در حد نرمال مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما وابستگی خطرناک است. وابستگی اینگونه اتفاق می‌افتد، اگر فرد رفتاری را انجام ندهد یا شخصی را نبیند یا غذایی را نخورد و…، دچار آشفتگی و بدرفتاری می‌شود؛ پس زمانی که وابستگی ایجاد شود و منجر به دگرگونی احوال و رفتار شود، آن وقت است که می‌گوییم اعتیاد است. در کتاب «دی اس‌ام ۵»، منبع و مرجع روانشناسان دنیا، ملاک تشخیص اختلال بازی‎های اینترنتی در ۱۲ مورد تعریف شده است که ۵ مورد از آن حتما باید وجود داشته باشد تا مشخص شود که این اختلال و اعتیاد ایجاد شده است.

ازجمله این موارد: اشتغال ذهنی به بازی‎های اینترنتی، بروز نشانه‌های ترک که اضطراب اندوه و تحریک‌پذیری است، موقعی که به بازی اینترنتی دسترسی نداشته باشد، تلاش‎های ناموفق برای مهار کردن شرکت در بازی‎های اینترنتی، از دست دادن علاقه به سرگرمی‎ها و تفریحات جز بازی‎های اینترنتی، فریب دادن اعضای خانواده یا درمانگر درباره زمان پرداختن به این بازی‎ها و از دست‌رفتن یا به خطر افتادن فرصت‌های شغلی و تحصیلی و… به‌خاطر پرداختن به این بازی‌ها. این موارد در یک آزمون پرسشنامه‌ای بررسی می‌شود که در نتیجه آن متوجه اعتیاد به بازی‌های رایانه‌ای خواهیم شد.

چگونه باید این اعتیاد را درمان کرد؟

بروز و حل و فصل این اختلال زمانبر است. ما می‌توانیم زمان زمینه تفریح و گپ و گفت را فراهم کنیم. غر نزنیم، به بچه‌ها پیله نکنیم. سرزنش نکنیم. آرام آرام بچه‌ها را از این فضا دور کنیم. ما می‌توانیم به آن‌ها فقط اطلاعات دهیم و هیچ کنترلی روی آن‌ها نداشته باشیم.

در واقع می‌توانیم بگوییم نرخ شیوع اعتیاد به اینترنت در دنیا ۵ درصد است؛ پس این نرخ خیلی پایین است، اما بسیاری از والدین معتقدند کودکانشان معتاد شده‌اند؛ بنابراین می‌توان با قاطعانه، دوستانه و منصفانه رفتار کردن، بدون کنترل‌گری، زمان زیاد استفاده از اینترنت را کم کرد.

در ادامه از قوانینی خواهیم گفت که کودکان خاندان های سلطنتی دنیا ملزم به رعایت آن ها هستند.

۱- اجازه ی خوردن مواد غذایی فرآوری شده را ندارند

ایجاد عادت های غذایی سالم از کودکی اهمیت زیادی دارد و کودکان خاندان های سلطنتی از قرار معلوم این قانون را مو به مو رعایت می کنند. به گفته ی دارن مک گریدی، آشپز سابق خاندان سلطنتی انگلیس با توجه به ممنوعیت استفاده از غذاهای کودک کارخانه ای، بعضی از اولین غذاهای پرنس ویلیام و پرنس هری متشکل از پوره ی سیب و گلابی بود. با توجه به اینکه محصولات غذایی باکیفیت زیادی در املاک آن ها به عمل می آید و بهترین آشپزها هم در اختیار آن ها هستند، پیروی از این قانون کار چندان سختی نیست.

۲- اجازه ی گفتن بعضی کلمات رایج را ندارند

قوانین سلطنتی نه تنها آنچه که وارد دهان می شود، بلکه آنچه که از آن خارج می شود را هم شامل می شود. به زبان آوردن بعضی کلمات رایج مانند «چای»، «بابا» و «عطر» برای اعضای خاندان سلطنتی انگلیس ممنوع است.

۳- پسران کوچک باید شلوارک بپوشند

برای هر جزئیاتی در ظاهر اعضای خاندان سلطنتی به دقت برنامه ریزی و فکر شده است و کودکان این خاندان ها هم از این قاعده مستثنی نیستند. شاید متوجه شده باشید که پرنس جورج تقریباً همیشه شلوارک می پوشد و این نه اتفاقی است نه یک ترجیح شخصی. بر اساس یک اصل پوششی در خاندان سلطنتی انگلیس که قدمت آن به قرن ها پیش بازمی گردد، پسران کوچک این خاندان و اشراف تا سن ۸ سالگی نباید شلوار به تن کنند.

۴- دخترها باید پیراهن بپوشند

پوشش پرنسس شارلوت هم مانند برادرش کاملاً حساب شده است و هیچ چیز بر حسب تصادف یا هوس او نیست. او هر زمان که در ملأعام حضور پیدا می کند پیراهن های دخترانه و گلداری به تن دارد که در راستای سنتی قدیمی است که پرنسس های کوچک خاندان سلطنتی انگلیس را از پوشیدن شلوار منع کرده است.

۵- اجازه ندارند مونوپلی بازی کنند

بازی مونوپولی در مواقعی که خانواده دور هم جمع شده اند و باهم وقت می گذرانند ممنوع است. شاید بچه ها مثل پدر و مادرشان به جای آن اسکربل (نوعی بازی کلمه سازی) بازی می کنند. از قرار معلوم ملکه انگلیس بعد از اینکه متوجه شد این بازی بچه ها را باهم درگیر و آن ها را بیش از حد رقابت جو می کند، شخصاً آن را قدغن کرد.

۶- بچه ها ناهار کریسمس را سر میز جداگانه ای می خورند

دورهمی های سال نو فرصتی برای جمع شدن دوباره ی خانواده ها به دور یک میز هستند، اما خاندان سلطنتی انگلیس رسم دیگری در این مورد دارد. بچه ها نه تنها غذایشان را سر میز جداگانه ای می خورند، بلکه در اتاق دیگری هم دور هم جمع می شوند.

۷- دخترها نمی توانند تاج به سر بگذارند

وقتی صحبت از پرنسس ها می شود معمولاً یکی از اولین چیزهایی که به ذهن می آید یک تاج براق است که از چند فرسنگ دورتر می درخشد. اما حقیقت امر از چیزی که در فیلم ها و داستان های پریان دیده ایم بسیار دور است. در حقیقت، طبق قانون، دختران خاندان سلطنتی انگلیس تا قبل از ازدواج نمی توانند از تاج استفاده کنند و پرنسس ها معمولاً اولین بار در روز عروسی شان تاج بر سر می گذارند.

۸- بچه ها هم باید به ملکه تعظیم کنند

خم کردن زانوها و ادای احترام به ملکه انگلیس اجباری است و نتیجه هایش هم از این قاعده مستثنی نیستند. از کودکان خاندان سلطنتی انتظار می رود از سن ۵ سالگی به مادر جد خود تعظیم کنند. این تعظیم باید دو بار انجام شود، یک بار هنگام مواجهه با ملکه و یک بار هم قبل از رفتن از پیش او.

۹- باید همه ی هدایا را بپذیرند اما نمی توانند آن ها را نگه دارند

شاید فکر کنید که کودکان سلطنتی دائماً هدیه باران می شوند و ۷۷۴ هدیه ای که پرنس جورج در سال ۲۰۱۴ دریافت کرد ثابت می کند که این تصور بسیار درست است. اما قبول هدیه یک چیز است و نگه داشتنش یک چیز دیگر. در حقیقت، کودکان خاندان سلطنتی انگلیس باید هدایا را از طرف ملکه بپذیرند، یعنی معمولاً نمی توانند از آن ها استفاده کنند.

۱۰- در هر آب و هوایی باید بیشتر در هوای آزاد بازی کنند

از قرار معلوم اعضای خاندان سلطنتی انگلیس اعتقاد زیادی به بازی در هوای آزاد دارند. کودکان خاندان سلطنتی تا به این سن با اهمیت تحرک داشتن و ارتباط با طبیعت آشنا شده اند. بنابراین هوا چه بارانی باشد و چه آفتابی، بخش زیادی از روز را باید در هوای آزاد بگذرانند و هیچ عذری هم پذیرفته نیست.

منبع:بیا نی نی

انتهای پیام/

یافته‌های منتشر شده ماه جاری در مجله Developmental Science، نشان می‌دهد که والدین ممکن است هنگام تجربه کمبود مالی با کودکان خود کمتر صحبت کنند.

ماهش سرینیواسان، محقق ارشد این تحقیق و استاد روان‌شناسی دانشگاه برکلی گفت: ما علاقه‌مند بودیم بدانیم وقتی والدین در مورد کمبود مالی فکر یا تجربه می‌کنند چه اتفاقی می‌افتد که با فرزندان خود کمتر گفت‌وگو می‌کنند.

سرینیواسان افزود: نتایج نشان می‌دهد که ممکن است آموزش والدین برای رفع شکاف پیشرفت تحصیلی بدون پرداختن به مسئله گسترده‌تر نابرابری درآمد کافی نباشد.

وی ادامه داد: مداخلات موجود در جهت از بین‌بردن این شکاف غالبا در بهبود مهارت‌های والدین متمرکز شده است، اما یافته‌ها نشان می‌دهد که کاهش بار مالی والدین می‌تواند شیوه‌های تعامل با فرزندان را به‌طور اساسی تغییر دهد.

محققان در اولین آزمایش به دنبال مشاهده نحوه تعامل والدین با فرزندان خود (کودکان ۳ ساله) بودند و از والدین خواسته شد، زمان‌هایی که اخیرا کمبودی تجربه کردند را مشخص کنند. در عوض از گروه کنترل والدین خواسته شد که سایر فعالیت‌های اخیر را توصیف کنند. از ۸۴ والد مورد مطالعه، افرادی که در گروه آزمایش، تجربه کمبود مالی را داشتند، کمتر با کودکان سه ساله خود صحبت و سایر والدین اشکال دیگری از کمبود مانند کمبود میوه یا عدم امنیت را اعلام کردند.

در آزمایش‌دوم از طریق فناوری LENA (دستگاه‌های کوچک گام شمار) برای ضبط کلماتی گفتاری و شنیداری کودکان استفاده کردند. همان‌طور که محققان پیش‌بینی کردند، تجزیه‌وتحلیل‌ داده‌ها نشان داد که والدین در پایان ماه با فرزندان خود کمتر مکالمه داشتند و این زمانی بود که پس‌انداز کمتری داشتند و منتظر دریافت فیش حقوقی یا منبع درآمدی خود بودند.

مونیکا الوود-لوو، دانشجوی روان‌شناسی دانشگاه برکلی و محقق اصلی تحقیق گفت: از آنجا که ما در زمان‌های مختلف ماه موارد را ثبت می‌کردیم، در واقع می‌توانستیم از والدین به‌عنوان کنترل‌کننده استفاده کنیم و این امکان فراهم بود که الگوهای گفتاری را در شرایط فشارمالی بدون خصوصیات شخصی نیز مشخص کنیم.

محققان روزانه یک ساعت مکالمه را در هر خانه ضبط می‌کردند، سپس تمام کلماتی را که کودکان شنیده بودند، شمردند. نتایج بررسی نشان داد که فاجعه اولیه فاصله ۳۰ میلیون کلمه‌ای بر اساس سن سه سال بود.

محققان عنوان کردند: فقر و بسیاری از تجربیات دشوار مرتبط با آن می‌تواند بر گفتار والدین تاثیر بگذارد. یافته‌های اولیه فرضیه محققان را تایید می‌کند همچنین رابطه عمیق بین نگرانی‌های پول و تعامل لفظی والدین با فرزندان را بیشتر می‌کند.

الوود-لوو گفت: «این تحقیق به این معنا نیست که کودکانی که والدین آنها از نظر اقتصادی با مشکل روبرو هستند محکوم به داشتن واژگان کوچکتر هستند، اما باید بدانیم که اگر نگران تامین غذای روزانه یا خرج و مخارج و محل زندگی و مدرسه فرزندان باشیم، کمتر با فرزندان گفتگو می‌کنیم و سهم آنان از کنار ما بودن  تنها رنگ آسمان خواهد بود.»

بیا نی نی/ به عنوان والدین، می خواهید بدانید که رشد کودک شما در مسیر صحیح است یا خیر . تمایل دارید با دقت زیاد مسیر هر نقطه عطف کودک خود را ارزیابی کنید . هنگامی که کودک شما در چرخاندن و نگه داشتن سرش خبره شد ، نقطه عطف بعدی نشستن است اما چه زمانی کودک شروع به نشستن می کند ؟ 

 
کودکان در چه سنی شروع به نشستن می کنند ؟
کودکان بین چهار تا هفت ماهگی یاد می گیرند بنشینند و این مرحله چشم انداز جدیدی از جهان به کودک می دهد . با رسیدن به 8 ماهگی می توانند بدون کمک مدت زمان کوتاهی بنشینند و وقتی او شروع به نشستن می کند باید تکیه گاهی در پشتش فراهم کنید و این احتمال وجود دارد که کودک تعادل خود را از دست داده و سرش به زمین بخورد.

در حالت ایده آل کودکان باید از 3 تا 5 ماهگی با کمک اطرافیان شروع به نشستن کنند و در حدود شش ماهگی، کودک باید بتواند بدون کمک بنشیند زیرا به اندازه کافی قدرت عضلانی ماهیچه های کمر و گردن او رشد کرده است تا بتواند این کار را انجام دهد اما مواردی وجود دارد که کودک تا سن 9 ماهگی هم بدون کمک قادر به نشستن نخواهد بود و این حالت معمولاً هنگامی اتفاق می افتد که وقت زیادی را در تختخواب دراز بکشد .

 

چگونه کودک یاد می گیرد که بنشیند و تعادل خود را حفظ کند ؟
به محض این که کودک یاد می گیرد سرش را ثابت نگه دارد ، ایده خوبی است که او را به نشستن ترغیب کنید . هنگام نشستن رشد کنترل سر حیاتی است و کنترل سر به معنی نگه داشتن در وسط ،هنگام دراز کشیدن بر پشت است و این امر می تواند تنها با اختصاص دادن زمان بیشتری به کودک شما ایجاد شود . نگه داشتن کودک خود به مدت طولانی ، توانایی او در کنترل سر را مختل خواهد کرد و این عمدتا ً به خاطر موقعیت نیمه پشتی کودکان است.

کودکان برخلاف بزرگسالان از دست ها، پا ها و پایین تنه برای نشستن استفاده می کنند که چنین آگاهی بدنی او یاد می گیرد که وقتی روی شکم قرار گرفته است، سرش را بالا بیاورد و در آن حالت نگه دارد.

بعد از آن کودک یاد می گیرد که چگونه خود را روی دست هایش بلند کند و سینه اش را از زمین فاصله بدهد که چیزی شبیه حرکت شنا رفتن است. از هفت ماهگی ممکن است بتواند بدون کمک بنشیند، هرچند شما باید نزدیک او بمانید و دورش را بالش هایی بگذارید تا در صورت سقوط احتمالی او را نگه دارد.

این گونه بعد از مدتی او یاد می گیرد که چگونه با خم شدن به جلو و تکیه دادن روی دستش هایش روی تعادل خود حفظ کند و از 8 ماهگی معمولا می تواند بدون حمایت بنشیند. 

چگونه می توانید به کودک خود کمک کنید تا به تنهایی بنشیند ؟
به عنوان پدر و مادر به روش های زیادی برای آموزش فرزند خود برای نشستن فکر خواهید کرد . برای این که به او آموزش دهید که بنشیند، کمک کنید تا مهارت های اولیه برای نشستن را ایجاد کند که این کار شامل تقویت برخی ماهیچه های خاص است.

هنگامی که کودک شما قادر است سر خود را به خوبی نگه دارد ، می توانید با قرار دادن او در حالت نشسته در یک صندلی کودک یا دامن خود تشویقش کنید. استفاده از کالسکه نیز بسیار مناسب است زیرا باعث علاقه در کودک شما برای نشستن خواهد شد.

مهارت های اولیه مورد نیاز برای نشستن کودک شما چیست ؟ 
 کودک را با کمک راست نگه دارید – وقتی که یک کودک دو ماهه را روی شانه خود نگه می دارید، او سعی می کند با استفاده از ماهیچه های گردن وضعیت سر را کنترل کند و زمانی که کودک را روی زانوی خود نگه داشته اید، ابتدا سعی کنید از بالاتنه او حمایت کنید و سپس به تدریج به سمت باسن حرکت کنید .
 شکم بازی – شکم بازی یک روش عالی برای رشد عضلات کمر و گردن است که در صحیح نشستن مهم است. فشار آوردن به جلو برای پشتیبانی از بازوها نیز یک تمرین عالی برای تقویت قدرت عضلانی است .
 بازی روی پشت:خوابیدن بر پشت و بازی کردن، لگد زدن و غیره به تقویت عضلات خم کننده کمک می کند.
 چرخاندن – این یک روش عالی برای رشد عضلات بالاتنه او است.
 سوال مشترک دیگری که توسط والدین پرسیده می شود این است که “چگونه کودک را به نشستن تشویق کنند ؟ ” با انجام بازی هایی در خارج از فعالیت های ذکر شده در بالا، کودک شما می تواند در مسیر نشستن قرار گیرد. 

 

موقعیت هایی برای کمک به کودکتان برای نشستن
زمانی که کودک توانایی کافی برای راست نگه داشتن سرش و مهارت های اولیه را نشان می دهد ، می توانید از موقعیت های زیر برای کمک به او برای مستقل نشستن استفاده کنید : 

 نشستن روی زانوی شما – این کار به طور ایده آل در سن 3 تا 6 ماه انجام می شود. وقتی کودک روی پای شما می نشیند ، دستتان را روی نیم تنه اش حرکت دهید و از قسمت بالاتنه شروع کنید و به آرامی به سمت باسن برای نگهداشتنش حرکت کنید.
 در 4 و 5 ماهگی شما می توانید کودک تان را روی زمین بین پاهایتان قرار دهید . این یک روش ساده برای رها کردن کودک تان است که احساس اطمینان دارید بین پا های شما قرار گرفته است.
 در گروه سنی بالاتر ، یک صندلی بامبو می تواند بسیار مفید باشد. با قرار دادن اسباب بازی ها بر روی آن می تواند بسیار تاثیر گذار باشد ، که ممکن است برای گرفتن و بازی کردن با اسباب بازی ها به صندلی تکیه کند و بنابراین نشستن یک مهارت ضروری برای او می شود و مهم است که این نیاز را در کودکان ایجاد کنید تا مهارت هایی این چنینی را توسعه دهند.
 وارونه کردن سبد لباس یا جعبه می تواند به عنوان جایگزینی برای صندلی بامبو بکار رود اما باید مراقبت باشید تا حمایت و توجه کافی در هنگام انجام این کار اتخاذ شود.
 کودک خود را با بالش ها احاطه کنید – بالش ها باید به طور آزاد در دسترس باشند . باید توجه داشت که آن ها از اطراف کودک دور نشوند.
 موقعیت سه پایه نشستن – این موقعیت، موقعیت نگهداری از کودک است وقتی که کودک با استفاده از بازوهای خود به صورت عمودی روی هر دو طرف با حمایت نشسته است . یک پشتی یا بالش ممکن است در جلو برای نگه داشتن اسباب بازی ها جلوی چشم کودک مورد استفاده قرار گیرد تا او را تشویق به نشستن کند. 

اگر کودکتان نمی نشیند چه کاری می توانید انجام دهید ؟
اگر کودکتان تا پایان 9 ماهگی قادر به راست نشستن نیست ، لطفا ً با پزشک خود مشورت کنید و به خاطر داشته باشید که کودکان به صورت متفاوتی رشد می کنند. یادگیری ثابت نگه داشتن سر و راست نشستن یک کلید برای دستیابی به نقاط عطف پیچیده در آینده ، مانند ایستادن و راه رفتن است. 

اقدام بعدی، پس از نشستن کودک شما چیست ؟
زمانی که کودک با اطمینان شروع به نشستن می کند، ممکن است بدنش را به جلو پرتاب کند و روی دست ها و زانو هایش تعادل برقرار کند و هم چنین می تواند از 7 ماهگی شروع به خزیدن کند و به یاد داشته باشید که کودک شما در این مرحله شدیدا ً کنجکاو خواهد بود و بنابراین وسیله های خطرناک را از اطرافش دور نگهدارید.