از کجا بفهمیم که فرزندمان در آینده هنرمند می‌شود؟

از کجا بفهمیم که فرزندمان در آینده هنرمند می‌شود؟

از کجا بفهمیم که فرزندمان در آینده هنرمند می‌شود؟

کشف استعداد هنری در کودک شما مشکل است اما اینجا شمارا با چند روش در این خصوص آشنا می‌کنیم.
هر پدر مادری فکر می‌کند که فرزندش در هر چیزی بهترین است: بهترین فوتبالیست، بهترین خواننده، بهترین بازیگر. اگر رؤیای والدین به حقیقت می‌پیوست دنیا پر بود از برندگان المپیک، اسکار و جایزه نوبل؛ اما روش‌هایی وجود دارد تا به شما نشان دهد که آیا فرزندتان استعداد هنری دارد یا نه یافتنش دشوار است اما در اینجا راهکارهایی برای شروع وجود دارد.
برای نمونه آرکین رای را به شما معرفی می‌کنیم. یکی از مجلات علمی درباره نقاشی‌هایی که او پیش از سن ۵ سالگی می‌کشید این‌طور می‌گوید:
درصحنه تخیلی که ارکین به تصویر کشیده گردن کشیده و باشکوه یک دایناسور جلوی دید سایر جانوران را گرفته. در گوشه دیگر نیم‌رخی از یک دایناسور تی-رکس را می‌بینیم که یکی از پاهایش پشت پای دیگر قرارگرفته و دیده نمی‌شود، تکنیک قرار گرفتن چیزی در جلوی چیز دیگر در نقاشی را اصولاً کودکان در سن هشت و نه‌سالگی درک می‌کنند. در چند ماه بعد نقاشی‌های آرکین به طرز حیرت‌انگیزی واقعی شدند.

 

با یافتن این ۵ قاعده اصلی در کودکتان می‌توانید به استعداد هنری او پی ببرید:

۱. کودک نقاشی‌های خیلی خوبی می‌کشد از رنگها به دقت استفاده می‌کند و مفهوم بالایی در طرح هایش وجود دارد.
۲. کودک علاقه‌مند به دیدن آثار هنری است.
۳. کودک به ساخت آثار هنری علاقه‌مند است.
۴. کودک دوست دارد یک اثر هنری درست کند که شبیه آثار دیگران نباشد.
۵. کودک می‌خواهد خیلی در ساخت آثار هنری خوب باشد.
اگر شما این چیزها را در فرزندتان می‌بینید احتمالاً در آینده یک میکل‌آنژ یا یک فریدا خواهید داشت.

تحقیقات در خصوص توانایی هنری ذاتی کودکان به این اشاره می‌کند که اولین نشانه استعداد هنری، توانایی انتقال ایده از دنیای ۳ بعدی که در آن زندگی می‌کنیم بر روی صفحه ۲ بعدی است. کودکانی که به‌راحتی این توانایی را دارند در هنر پیشرفت بیشتری خواهند کرد. به نقل از یک مجله علمی:
«اگرچه نقاشی‌های اکثر کودکان از روی الگوهای آماده است، بعضی از کودکان خاص ازجمله آن‌هایی که دارای اختلال اوتیسم هستند می‌توانند در سنین پایین نقاشی‌هایی بسیار طبیعی بکشند. ما به این کودکان که در سنین پایین این توانایی‌ها را از خود بروز می‌دهند رئالیست‌های کوچک لقب می‌دهیم.»
اما هنرمندانی که در دوران کودکی تا این حد واقعی نقاشی نمی‌کردند چطور؟ واضح است که نمی‌توان بر آن‌ها ایراد گرفت. احتمالاً تعداد زیادی از نقاشان معروف بوده‌اند که به نقاشی‌های دوران کودکی‌شان می‌خندیدند. محققان این موضوع را نیز موردتوجه قراردادند و در این خصوص گفته‌اند:
کارهای هنری در سبک رئالیسم نمی‌تواند تنها نشانه استعداد هنری باشند. اگرچه اغلب کودکان غربی به‌واسطه سبک رئالیسم است که توجه ما را به خود جلب می‌کنند در عوض از سوی دیگر بعضی از کودکان بااستعداد در سبک‌های غیر رئالیسم مهارت دارند. درک این هنرمندان برای کسانی که چشمشان با آثار هنری آشنایی ندارد دشوار است؛ و برای آنها نقاشی‌هایشان شبیه نقاشی‌های جذاب و غیرواقعی بچه‌های پیش‌دبستانی معمولی به نظر می‌رسد.

قبل از اینکه شما به استعداد فرزندتان پی ببرید مهم این است که شرایطی فراهم کنید تا در آن شرایط، کودکتان استعدادهای هنری‌اش را بروز دهد در اینجا شمارا با راه‌هایی آشنا می‌کنیم که بتوانید از این طریق کودکتان را هرچه بیشتر به هنر تشویق کنید.

ارائه مطالب خلاقانه

خردسالان با ساختن، کشف و آزمایش چیزهایی که از آن‌ها لذت می‌برند پیشرفت می‌کنند. به همین دلیل مهم است که به آن‌ها اجازه دهیم تا از ابزارهای مربوط به کاردستی و هنر استفاده کنند. وسایل هنری که در خانه ‌داریم باید متنوع باشند. برخی از این وسایل می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

– رنگ‌های قابل شست‌وشو
– ماژیک
– قلموی رنگ‌آمیزی
– خمیربازی
– چسب
– کاغذ رنگی
– جعبه کفش
– لوله دستمال توالت
– اسفنج
– بطری خالی آب
– گچ
بعد از هر پروژه هنری کودکتان را تشویق کنید و از او بخواهید که برای شما درباره کار هنری که انجام داده صحبت کند. به یاد داشته باشید که یادگیری در فرایند ساخت یک اثر صورت می‌گیرد نه از محصول نهایی؛ بنابراین مهم است که بدانید هرگز نباید اثر هنری خردسالتان را موردنقد و قضاوت قرار دهید.

کاردستی‌هایی که بچه‌ها انجام می‌دهند با کثیف کاری همراه است. پس برای اینکه تمیز کردنش راحت‌تر باشد برایش یک جای به‌خصوص در نظر بگیرید مثل آشپزخانه یا محیطی که فرش نداشته باشد. برای محل کاردستی‌اش روزنامه یا یک پارچه در نظر بگیرید؛ و لباسی به او بپوشانید که اگر کثیف شد ناراحت نشوید. ازآنجایی‌که کودکان عادت دارند چیزها را در دهانشان کنند مطمئن باشید که از مواد غیر سمی استفاده می‌کنید و در طول پروژه هنری‌اش کنارش باشید و از نزدیک نظارت کنید. بعد از اینکه شاهکارش را به اتمام رساند آن را جایی در خانه آویزان کنید تا هر بار که می‌بیند لذت ببرد.

به دیدن موزه‌های هنری بروید

موزه‌های هنر نه‌تنها به کودکان کمک می‌کنند تا جنبه‌های بصری هنر را درک کنند بلکه مهارت‌های احساسی، کلامی و اجتماعی آن‌ها را نیز تقویت می‌کند. به کودکان در درک اشکال، ابعاد و بافت‌ها کمک می‌کند. در طی بازدید از او بخواهید درباره چیزهایی که می‌بیند نظر دهد. به‌طور مثال می‌توانید از او بپرسید «فکر می‌کنی نقاش وقتی داشت این نقاشی رو می‌کشد به چی فکر می‌کرد؟» و یا «فکر می‌کنی چرا نقاش این رنگ رو انتخاب کرد؟»

کتاب‌های عکس‌دار بدون متن بخوانید

عکس‌ها بدون استفاده از کلمات می‌توانند داستان‌ها را تفسیر کنند، معنا را انتقال دهند و احساسات را بیان کنند. هنگامی‌که کتاب‌های تصویری را به کودک نوپایتان نشان می‌دهید اجازه دهید تا عکس‌ها را خوب ببیند و درباره داستانی که برایش تعریف کردید نظر دهد.
در دسترس قرار دادن شرایط برای درست کردن کاردستی، بازدید از موزه‌های هنر و خواندن کتاب‌های تصویری همه روش‌هایی هستند که کودکتان می‌تواند به تجربیات هنری دست پیدا کند و تبدیل به یک فرد توانا شود؛ و دراین‌بین استعداد هنری خود را شکوفا کند.

3 تمرین کاردرمانی برای کودکان بیش فعال

3 تمرین کاردرمانی برای کودکان بیش فعال

3 تمرین کاردرمانی برای کودکان بیش فعال

«اطلاع رسانی، الهام‌بخشی و اثرگذاری» شعار امسال روز جهانی کاردرمانی است، علمی که در آن با استفاده از فعالیت‌های هدفمند در افراد مبتلا به بیماری‌های جسمی سعی در به حداقل رساندن مشکلات و کسب سلامتی آنها دارد. از جمله بیماری‌هایی که می­توان کاردرمانی را برای درمان آن در اختیار گرفت، اختلال بیش‌فعالی کم توجهی است؛ بیماریی که سه فاکتور اساسی آن بیش فعالی، کم توجهی و تکانش‌گری است.
در صورتی که برخی از این فاکتورها قبل از 7سالگی ظاهر شوند، حداقل در دو زمینه خانه و مدرسه وجود داشته باشند و عملکرد و کارایی کودک در زمینه‌های خانوادگی، اجتماعی، تحصیلی و … مختل شده باشد، می‌توان کودک را بیش فعال نامید. اما کاردرمانی چه کمکی می‌تواند در کاهش عوارض و بهبود این اختلال کند؟

شناسایی کودک بیش‌فعال

کودک مبتلا به بیش‌فعالی از توجه به جزئیات ناتوان است و در تمرکز هنگام فعالیت و بازی مشکل دارد. همچنین هنگام صحبت مستقیم با او، به نظر می‌رسد که گوش نمی‌دهد و اغلب قادر به پیگیری دستورات یا اتمام کارها نیست و اغلب وسایل خود را گم می کند (وسایل مدرسه و اسباب بازی) و فراموشکار است. کاردرمانی برای کودکی با این مشکلات شامل مواردی از جمله انواع بازی‌های هدفمند و سیستم‌های مبتنی بر پاداش و محرومیت است.

انواع بازی‌ها

بازی نقطه‌چین (نقاشی‌های نقطه چین با اعداد): به کودک بگویید کف دست غیر غالبش را روی کاغذ بگذارد، انگشتانش را باز کند و دور انگشتان و کف دست را با مداد خط بکشد (با دست غالب)، سپس اعداد 1 تا 15 را به صورت پراکنده و نامرتب در شکل ایجاد شده بنویسید. از کودک بخواهد اعداد را به ترتیب از 1 تا 15 پیدا کرده و دور آن خط بکشد. این بازی به منظور بهبود توجه انتخابی کودک کمک‌کننده است.
بازی ماز: در بازی ماز، کودک باید تصاویری را که به صورت راه‌های پرپیچ و خم کشیده شده‌اند، از یک نقطه شروع و به نقطه پایان برساند. از تصاویر جذاب و معنادار استفاده کنید. (مثلا جوجه را به لانه‌اش برساند) کودک برای راحت‌تر شدن کارش، ابتدا به کمک چشم تصاویر را نگاه کرده و مسیر را دنبال می‌کند. در این بازی، علاوه بر افزایش توجه و تمرکز، کودک یاد می‌گیرد اگر کاری را شروع کرد باید تلاش کند تا آن را به پایان برساند. در این بازی سیناپس‌ها و راه‌های مغزی کودک تقویت شده و قدرت تفکر و تحمل کودک برای رسیدن به نتیجه و راه‌حل بالا می‌رود.
پیدا کردن تفاوت‌های دو شکل به ظاهر مشابه: در این بازی دو نقاشی که به ظاهر کاملا شبیه هم هستند ولی عمدا چند اختلاف باهم دارند، در کنار هم قرار داده می‌شوند. از کودک بخواهید اختلافات را در تصاویر علامت بزند. با پیدا کردن هر اختلاف او را به ادامه کار تشویق کنید.

کاردرمانی برای لجبازی کودک بیش فعال

کودکان معمولا به دو علت لجبازی می‌کنند:
1. کودکان کاری یا چیزی را دوست دارند که والدین دوست ندارند.
2. والدین کاری یا چیزی را دوست دارند که کودکان دوست ندارند.

برای خاموش کردن رفتارهای نامطلوب و تقویت رفتارهای مطلوب در کودک بیش‌فعالی که مدام لجبازی می‌کند، می‌توان از سه روش «نادیده گرفتن، محرومیت دادن و پاداش دادن» استفاده کرد.

1. نادیده گرفتن بدرفتاری‌های جزئی: روش نادیده گرفتن، در مورد رفتارهایی انجام می‌گیرد که آسیب و ضرر زیادی به خود کودک یا دیگران وارد نمی‌شود. رفتارهایی مثل نق نق کردن، گریه کردن، پا به زمین کوبیدن، جیغ زدن و …
در مواجهه با چین رفتارهایی به والدین توصیه می‌شود ابتدا خونسردی خود را حفظ کنند و اجازه ندهند کودک با لجبازی‌ و سماجت‌های خود دکمه اعصاب آنها را فشار دهد و از این طریق به خواسته‌های خود برسد. والدین باید با بی‌توجهی، به صورت غیرمستقیم به کودک بیاموزند که: «این لجبازی‌ها روش درستی برای ابراز نارضایتی و جلب توجه نیست و تو باید روش بهتری برای رسیدن به خواسته‌هات بیاموزی.»
نکات این روش:
– محل را ترک کنید.
– خود را مشغول کار دیگری کنید.
– اصلا به او نگاه نکنید و با او صحبت نکنید.
– فقط یک جمله را تکرار کنید؛ مثلا «هروقت گریه‌ات تمام شد، بغلت می‌کنم» یا «اگه گریه نکنی، باهات بازی می‌کنم»
– از دلسوزی بی‌جا پرهیز کنید؛ مطمئن باشید هیچ کودکی از گریه کردن نمی‌میرد!
– ناامید نشوید.
– پدر و مادر باید هماهنگ باشند و به یکدیگر کمک کنند.

2. محروم سازی یا منزوی کردن: گاهی بدرفتاری‌های کودک آنقدر شدید می‌شود که نادیده گرفتن، تاثیری ندارد. محروم‌سازی یعنی «کودک به علت بدرفتاری‌های جدی و خطرناک، به مدت کوتاهی در اتاق تنها گذاشته شود» برای کودک، محروم بودن از منبع توجه دیگران، حتی به مدت کوتاه، بسیار دردناک و ناخوشایند است. این روش برای رفتارهایی مثل درگیری‌های فیزیکی، کتک کاری، شکستن یا پرتاب وسایل، گفتن کلمات و حرفهای رکیک و زشت و … به کار گرفته می‌شود.
نکات این روش:
– روش منزوی کردن برای کودکان بالای 3سال استفاده می‌شود.
– اتاقی که کودک را در آن تنها می‌گذارید، باید امن بوده و نباید بیش از حد تاریک، تنگ و وحشتناک باشد.
– دلایل محرومیت را برای کودک توضیح دهید.
– مدت زمان این محرومیت باید متناسب با سن کودک باشد. به ازای هرسال سن کودک، یک دقیقه محرومیت. مثلا کودک دو ساله، دو دقیقه و کودک پنج ساله، پنج دقیقه.
– بعد از اتمام محرومیت و بیرون آمدن کودک، دیگر راجع به موضوع صحبت نکنید و قهر، غضب و سرزنش را ادامه ندهید.

3. تشویق و پاداش: رفتارهای رضایت‌بخش و مورد پسند کودک را نادیده نگیرید و به منظور تثبیت و تکرار آن حتما آن رفتار را مورد تشویق قرار دهید. تحسین و تشویق می‌تواند کلامی (آفرین، باریکلا و …) و غیرکلامی (اسباب بازی، بستنی و …) باشد.
نکات این روش:
– رفتارهای مطلوب را به طور واضح بیان کنید.
– از مشوق‌های فیزیکی به طور مرتب استفاده کنید: درآغوش کشیدن، بوسید، دست زدن و …
– در شروع و حین انجام رفتار مثبت، تشویق را فراموش نکنید.
– از تشویق‌های متنوع استفاده کنید.
– به کودکان «باج» یا «رشوه» ندهید. یعنی قبل از انجام کار مثبت، پاداش ندهید.
– از لذت بخش بودن پاداش برای کودک مطمئن شوید.

آیا کودکانمان را به مراسم خاکسپاری ببریم؟

آیا کودکانمان را به مراسم خاکسپاری ببریم؟

 آیا کودکانمان را به مراسم خاکسپاری ببریم؟

برخی از افراد دنیا، سی‌ام اکتبر را به عنوان روز خاکسپاری می‌شناسند. در واقع یکی از علت‌هایی که این مناسبت مورد توجه قرار گرفته این است که به این بهانه، اعضای خانواده با عزیزان خود در مورد مرگ صحبت کنند و خواسته‌های خود را در مورد کیفیت مراسم خاکسپاری‌شان با هم در میان بگذارند. یکی از موضوعاتی که در این روز می‌توان در مورد آن حرف زد، کودکان هستند؛ اینکه چطور کودکانمان را با مرگ‌ ناگهانی عزیزان مواجه کنیم؟

کودک در چند سالگی مرگ را می‌فهمد؟

کودکان زیر 3 سال نمی‌توانند مفهوم مرگ را درک کنند. بعد از سه سالگی کودکان تا حدی متوجه این مفهوم هستند اما نمی‌توانند درک کنند که کسی که فوت کرده، هیچ‌گاه بر نمی‌گردد. آن‌ها ممکن است مدام سراغ متوفی را از اطرافیان بگیرند. معمولا از 5 سالگی به بعد، کودک می‌تواند این برگشت‌ناپذیری را درک کند. یک کودک 6 ساله تقریبا مثل یک بزرگسال مرگ را می‌فهمد.

آیا کودکانمان را به مراسم خاکسپاری ببریم؟

به طور کلی مرگ و تدفین، رویدادهایی هستند که سوالاتی بی‌شمار، همراه با احساسات متفاوت در ذهن کودک شکل می‌دهند؛ سوالاتی که اگر درست به آن‌ها پاسخ ندهیم، ممکن است اضطرابی همیشگی در دل کودکان به جای بگذارند. درست است که کودکان درک کاملی از مرگ ندارند، اما به طور حتم، حال و روز ناخوشایند بزرگترها، برای آن‌ها اضطراب زیادی ایجاد می‌کند. بنابراین بهتر است تا جایی که امکان دارد، کودکانمان را قبل از سن 7 یا 8 سالگی، در این مراسم با خود همراه نکنیم. البته این اقدام تنها در مورد مرگ آشنایان دور امکان‌پذیر است.
 


مرگ نزدیکان را چه کنیم؟

در مورد مرگ نزدیکان کودک و کسانی که با آن‌ها احساس نزدیکی زیادی دارد، تصمیم در مورد حضور یا عدم حضور در مراسم خاکسپاری کمی سخت خواهد شد. اما مسأله‌ای که تقریبا در مورد آن اطمینان وجود دارد، این است که کودک هم عضوی از خانواده است و در این مورد اصلا سن او مطرح نیست. کودکی که می‌تواند اعضای خانواده خود را دوست داشته باشد مسلما در نبود آن‌ها غمگین می‌شود و به سوگواری نیاز اساسی دارد.
زنی که در سن 41 سالگی به خاطر افسردگی به روان‌شناس مراجعه کرده بود، متوجه شد دلیل این حال بد، مرگ ناگهانی پدرش در سن 10 سالگی اوست و اینکه دختر 10‌ساله، در مراسم تدفین پدر غایب بود. او در مرور خاطراتش می‌گوید: «ما وسط تعطیلات بودیم که این اتفاق برای پدر افتاد. اما چون من هیچ وقت تدفین او را ندیدم این حس را دارم که پدر ناگهان از زندگی من محو شد.»
بنابراین بهتر است با رعایت نکاتی، کودک را در مراسم تدفین اعضای خانواده حاضر کنیم تا فرصت پیدا کند مرگ او را بپذیرد.

در مورد مرگ به کودک چه بگوییم؟

اولین سوالی که ممکن است کودک از شما بپرسد، این است که او کجا رفته؟ یا کی برمی‌گردد؟ یا اینکه ممکن است از تصور اینکه بدن یکی از عزیزانش را زیر خاک بگذارند، دچار وحشت شود و از دلیل آن بپرسد. بهتر است در پاسخ به این سوالات، نکات زیر را مدنظر قرار دهید:
1. کودک به صداقت و راستگویی شما نیاز دارد. بر خلاف تصور، زمانی که حقیقتی را پنهان می‌کنید، کودک متوجه پنهان‌کاری شما می‌شود ولی در ضمن حقیقت را هم نمی‌فهمد و این کار او را گیج و مضطرب خواهد کرد.
2. اجازه بدهید از ترس‌ها و نگرانی‌هایش برای شما بگوید. قبل از هر صحبتی، لازم است از مشاهداتش و احساساتی که برای او پیش آمده، برای شما بگوید.
3. هیچ‌گاه دیدگاه خودتان را از مرگ به او دیکته نکنید. ابتدا با کودک حرف بزنید و از او بخواهید ذهنیت خود را در مورد مردن برای شما بیان کند. بعد با کلمات خودش و با در نظر گرفتن سن، سعی کنید مفهومی نزدیک به مرگ را برایش توضیح دهید.
4. خیلی ساده برای او از موجودات زنده‌ دیگر مثال بزنید و به او بگویید که همه موجودات زنده روزی می‌میرند و اینکه مردن چه تغییراتی در موجودات زنده به وجود می‌آورد؛ مثلا اینکه دیگر بدن آن‌ها کار نمی‌کند.
5. برای کودکان کم‌سن از روح انسان حرف نزنید! اما می‌توانید بگویید که عزیز متوفی، با اینکه در بین ما زندگی نمی‌کند اما از حالمان با خبر است و از کارهای خوب ما خوشحال می‌شود.
6. هیچ‌گاه به کودک نگویید که فرد متوفی «خوابیده» یا «به سفر رفته» یا «گم شده». این حرف‌ها کودک را در انتظاری ابدی فرو خواهد برد و اضطراب زیادی برای او به همراه خواهد داشت.

 

چرا بچه‌ها از آرایشگاه رفتن می‌ترسند؟

چرا بچه‌ها از آرایشگاه رفتن می‌ترسند؟

چرا بچه‌ها از آرایشگاه رفتن می‌ترسند؟

«از زمانی که پسرم ۹ ماهه بود وحشت زیادی از کوتاه کردن موهایش داشت و در حین این کار مدام جیغ می‌زد تا اینکه بعد از مدتی فهمیدیم علت ترسش صدای ماشین مو‌زنی است. ولی به ما قول داد تا در داخل گوش‌هایش چیزی بگذارد تا صدای آن را نشنود. بالاخره ترس او از آرایشگاه از بین رفت.»
شاید فرزند شما همیشه به هنگام رفتن به آرایشگاه و یا سلمانی و کوتاه کردن موهایش گریه سر دهد، جیغ بکشد و با تکان دادن سرش به آقا یا خانم آرایشگر اجازه این کار را ندهد. نتیجه ممکن است عصبانیت شما، کلافگی آرایشگر و در نهایت موهایی نه چندان یکدست باشد.

اما مگر کوتاه کردن مو هم ترس دارد؟ چرا می‌ترسند؟

دلایل متفاوتی برای این ترس و ناخرسندی برای فرزند شما وجود دارد. که در اینجا به شایع‌ترین آن‌ها اشاره می کنیم:

  •  صدای ماشین مو تراش
  • ترس از تیغه‌های قیچی
  • دیدن خود در آینه
  • پاشیده شدن آب اسپری بر روی صورت
  • خوشایند نبودن محیط آرایشگاه
  • نشستن بر روی صندلی‌های بزرگ و نه چندان راحت
  • استفاده از کاور برای جلوگیری از ریختن مو
  • حس ناخوشایند داشتن موهای خیس
  • حضور افراد غریبه در سالن
  • حس بد لمس شدن موهایش توسط یک غریبه
  • حس ناخوشایند اجبار به یکجا بی‌تحرک نشستن

چه راهکارهایی وجود دارد؟

با وجود ترس و نگرانی‌هایی که برای بچه‌ها در این کار وجود دارد ولی می‌توان با استفاده از راه حل‌هایی این مساله را برای آنها به موضوعی شیرین و قابل هضم تبدیل کرد.
– یکی از اولین کارها این است که فرزندتان حس کند شما طرف او هستید، در غیر این صورت رفتارهای او بدتر شده و یک کوتاهی ساده مو می‌تواند برای خودش، شما و البته آرایشگر، به یک شکنجه حسابی تبدیل شود.
– سعی کنید از آرایشگری مهربان و صبور کمک بگیرید که با روحیه بچه‌ها آشنایی دارد و زود کلافه و عصبی نمی‌شود.
– زمان مناسبی را برای این کار انتخاب کنید. معمولا زمانی که بچه ها مشغول تماشای کارتون و بازی با تبلت هستند و یا دارند صحبت می‌کنند و سرشان گرم است، زمان خوبی است. البته به این شرط که مزاحم حرف زدن یا تماشای کارتون و یا بازی نشوید!
– از یک سیستم جایزه‌ای استفاده کنید که برایش جذابیت داشته باشد. البته افراط نکنید و انتظارش را بالا نبرید.
– برای آن‌ها که کوتاهی بلدند، بازی کردن در حمام و همزمان کوتاه کردن موها، می تواند راحت حل خوبی باشد
– سعی کنید خودتان آرامش داشته باشید و این کار را به یک تفریح تبدیل کنید. کافی است قدری خلاق باشید و از کوره در نروید.

روش های دیگری نیز مانند آواز خواندن با یکدیگر و تعریف قصه‌هایی از کوتاه کردن مو نیز می‌تواند موثر باشد. اگر فکر می‌کنید فرزندتان ممکن است در خانه به شما بهتر اجازه کوتاه کردن موهایش را بدهد، خانه را به یک سالن آرایشگاه کوچک تبدیل کنید. می‌توانید از خود او نیز کمک بگیرید. درگیر کردن او در این کار ممکن است این کار را برایش لذت بخش کند. روزنامه‌هایی بر روی زمین پهن کنید و از صندلی مورد علاقه‌ش کمک بگیرید. به علاوه می‌توانید به طور همزمان کمی از موهای عروسک او را نیز کوتاه کنید. استفاده از قیچی‌های رنگی نیز ممکن است برای او ترغیب‌کننده باشد. همچنین سعی کنید تمامی این موارد را با سرعت بیشتر انجام دهید تا کوتاهی مو برایش ملال آور نشود.
اگر تمامی این موارد را رعایت کردید اما هنوز هم فرزندتان از کوتاهی موهایش می‌ترسد، ترس او را با اجبار بیشتر نکنید و بگذارید تا موهایش کمی بلند تر شود شاید بعد از مدتی استرس او درباره این کار کمتر شده و بتوانید موهایش را کوتاه کنید.

این توصیه‌ها را از معلم فرزندتان شنیده‌اید؟

این توصیه‌ها را از معلم فرزندتان شنیده‌اید؟

این توصیه‌ها را از معلم فرزندتان شنیده‌اید؟

روز دانش‌آموز هم از راه رسید! از آن‌جایی که دانش‌آموزان وقت زیادی را در مدرسه و کنار معلم‌هایشان می‌گذرانند دانستن توصیه‌های معلم‌ها برای تربیت بچه‌های موفق و سازگار خالی از لطف نیست. این شما و این هشت توصیه از زبان صاحبان خانه دوم بچه‌ها!

1. احترام را هجی کنید

بارها و بارها از آدم‌ بزرگ‌ها دیده‌ایم حق‌ همدیگر را خورده‌اند، وارد حریم شخصی هم شده‌اند و با بی‌احترامی رابطه‌های کاری و خانوادگی‌شان را نابود کرده‌اند. برای اینکه این اتفاق برای نسل‌های آینده نیفتد، لازم است به عنوان پدر و مادر احترام گذاشتن را به بچه‌ها یاد بدهید. به آن‌ها بگویید آدم‌ها با هم اختلاف دارند؛ هم در چهره، هم در عقاید و هم در سبک زندگی. بنابراین ما به عنوان انسان باید به هم احترام بگذاریم و خودمان را جای بقیه قرار دهیم. بعد به این بهانه صحبت را به لزوم احترام گذاشتن به بچه‌های مدرسه بکشانید و نکاتی مثل ساکت ماندن در کلاس یا مسخره نکردن بچه‌های دیگر را گوشزد کنید. به آن‌ها بگویید صحبت کردن در کلاس، بی‌احترامی به کسانی است که روی درس و گوش دادن به حرف‌های معلم تمرکز کرده‌اند.
 

2. برایش بخوانید

اگر خودتان آدم کتابخوانی نیستید در حق فرزندتان لطف کنید و برایش بلند بلند کتاب بخوانید. اول از کتاب‌های عکس‌دار شروع کنید. بعد سراغ داستان‌های طولانی‌تر با نکات آموزشی بهتر بروید. این کار را حتی تا مدتی بعد از اینکه فرزندتان خواندن را یاد گرفت انجام دهید مگر اینکه خودش شروع به خواندن کتاب کرد و مانع‌تان شد. بلند خواندن کتاب و داستان برای بچه‌ها دایره واژگان آن‌ها را بزرگتر می‌کند و قدرت درک مطلب‌شان را بالا می‌برد؛ دو نکته‌ای که برای موفقیت در تحصیل ضروری هستند.

3. مشق‌هایش را ننویسید

هر تکلیفی که برای هر روز بچه‌ها داده می‌شود مرتبط با درس‌های آن روز است و کمک می‌کند آموخته‌های بچه‌ها در ذهن‌شان جا بیفتد. به همین دلیل به هیچ وجه تکالیف بچه‌ها را برایشان انجام ندهید. یادتان باشد قرار نیست بچه‌ها تکالیف را به بهترین شکل و بدون اشتباه کردن انجام دهند، اتفاقا بگذارید اشتباه کنند چون اشتباه بخشی از مسیر یاد گرفتن است. بعد از اینکه خودشان تکالیف‌شان را انجام دادند آن‌ها را مرور کنید و اشتباهات را با هم برطرف کنید. اگر در انجام تمرینی گیج شده بودند به آن‌ها کمک کنید و چنانچه متوجه شدید این اتفاق زیاد می‌افتد، با معلم‌شان مشورت کنید.
 

4. تلویزیون را کنترل کنید

اکثر مردم، حتی معلم‌ها هم تلویزیون نگاه می‌کنند. بنابراین قرار نیست کلا تلویزیون را خاموش کنید بلکه بهتر است میزان تماشای آن را کم کنید. هر چقدر بچه‌ها کمتر تلویزیون ببینند به معنی این است که وقت بیشتری برای کتاب خواندن و انجام بازی‌های فکری خلاقانه دارند. محققان می‌گویند چه بزرگترها و چه بچه‌ها نباید بیشتر از یک الی دو ساعت در روز تلویزیون نگاه کنند. این یکی دو ساعت را به تماشای برنامه‌های مفید اختصاص دهید و از بقیه زمان برای رسیدگی به تکالیف، کتابخوانی و بازی استفاده کنید.

5. کاشف استعداد باشید

درست است که همه بچه‌ها نابغه نیستند و کارهای خارق‌العاده انجام نمی‌دهند، ولی بیشتر بچه‌ها در کاری خوب هستند که لزوما به محیط مدرسه ربطی ندارد و ممکن است از دید معلم‌ها پنهان بماند. به همین دلیل حتما راجع به نقاط قوت و استعدادهایی که در فرزندتان کشف کرده‌اید با معلمش صحبت کنید. آگاهی او باعث می‌شود دید بهتری نسبت به فرزندتان به دست بیاورد و به رشد بیشتر او کمک کند.

6. برنامه‌اش را نترکانید

تقویم آموزشی فرزندتان را آنقدر پر نکنید که به مرز انفجار برسد. کلاس شنا، کلاس زبان، کلاس نقاشی و غیره همگی خوب هستند ولی فقط در شرایطی که زمانی هم برای خود فرزندتان باقی بگذارند. با پر کردن برنامه‌اش مانع استراحت او نشوید. اوقات فراغت به او فرصت بازسازی خودش را می‌دهد و انگیزه‌اش را بیشتر می‌کند.
 

7. با او حرف بزنید

هر روز بعد از مدرسه با فرزندتان صحبت کنید. از او بپرسید چه کارهایی انجام داده و خوب به حرف‌هایش گوش کنید. از جواب‌هایش سوال‌های دیگری دربیاورید و سعی کنید گفت و گو را با هم جلو ببرید. مثلا وقتی گفت از یکی از هم‌کلاسی‌هایش خوشش نمی‌آید، دلیلش را بپرسید و به حرف زدن ادامه دهید. این کار نه تنها در ایجاد احساس صمیمیت بین شما نقش موثری ایفا می‌کند بلکه کمک‌تان می‌کند متوجه دغدغه‌ها، نقاط قوت و نقاط ضعف او شوید و بهتر عمل کنید.

8. بگذارید شکست بخورد

بچه‌ها درست مثل بزرگترها هم از موفقیت درس می‌گیرند و هم از شکست. وظیفه شما به عنوان پدر و مادر این است که پذیرفتن اشتباهات و درس گرفتن از آن‌ها را به بچه‌ها یاد دهید. ایرادی ندارد اگر گاهی خطا می‌کنند. می‌توانید از بعضی خطاهایشان بگذرید و مطمئن شوید که تکرار نمی‌شوند. اگر احساس کردید تعداد اشتباهات زیاد شده و از آن‌ها درس نمی‌گیرند با معلم‌شان صحبت کنید یا به یک مشاور سر بزنید.

می‌ترسید مثل خودتان بدبین شود؟

می‌ترسید مثل خودتان بدبین شود؟

می‌ترسید مثل خودتان بدبین شود؟

خوشبینی کلی فایده دارد، از بالا بردن قدرت سیستم دفاعی بدن و بیشتر کردن سلامت جسم گرفته تا بهبود روحیه و تضمین سلامت ذهن. حتی تحقیقاتی هست که نشان می‌دهد احتمالا صد ساله شدن آدم‌های خوشبین بیشتر از آدم‌های بدبین است! با این اوصاف کسی نیست که دلش نخواهد بچه‌های خوشبین پرورش دهد و خوشبینی را به عنوان یک هدیه مادام العمر تقدیم فرزندانش کند. برای اینکه این هدیه را به فرزندانتان هدیه کنید شش راهکار زیر به دردتان می‌خورند.

1. بی‌خودی غر نزنید

خیلی وقت‌ها حواس والدین به چیزهایی که می‌گویند نیست. در حالیکه بچه‌ها مثل یک اسفنج که آب را به خودش جذب می‌کند، حرف‌های مادر و پدرشان را جذب می‌کنند و توی ناخودآگاه‌شان قرار می‌دهند. اگر مادر یا پدری هستید که غر زدن بخشی از شخصیت شما شده است، لطفا جلوی بچه‌ها مراقب باشید. قرار نیست آن‌ها از شما یاد بگیرند که زل زدن به نیمه خالی لیوان کار خوبی است، بلکه قرار است کاملا خلاف آن را یاد بگیرند. بنابراین از حالا به بعد به جای اینکه در مورد سختی‌های کارتان غر بزنید، روی نکات مثبت تمرکز کنید، مثلا بگویید: «روز خسته کننده‌ای داشتم ولی بالاخره پروژه‌ام را تمام کردم!».
یک تمرین خوب این است که آخر هر روز وقتی دور هم جمع شدید، در مورد بهترین و بدترین اتفاقی که در طول آن روز افتاده صحبت کنید و بگذارید زوایای مختلف این اتفاقات به خوبی مشخص شوند. در پایان این تمرین می‌توانید از بچه‌ها بخواهید بگویند بهترین اتفاقی که می‌تواند فردا برایشان بیفتد چه خواهد بود. این کار امید و روحیه مثبت را در آن‌ها تقویت می‌کند.
 

 

2. انتظارات‌تان را بالا ببرید

شاید عجیب باشد اما اخیرا نتایج تحقیقی نشان می‌دهد بچه‌هایی که مادران متوقع دارند بیشتر پیشرفت می‌کنند و بیشتر هم به نیمه پر لیوان دقت خواهند کرد. البته متوقع بودن به این معنی نیست که از بچه بیشتر از توانش توقع داشته باشید بلکه به این معناست که توقع بهترین عملکرد را با توجه به ظرفیتش از او داشته باشید. این کار باعث می‌شود بچه‌ها احساس مفید بودن کنند و درست انجام دادن کارها خوشحالشان کند. برای اینکه آن‌ها را از کودکی به مسئولیت پذیری عادت دهید در هر سنی یک مسئولیت بهشان بدهید. یک بچه دو ساله می‌تواند اسباب بازی‌هایش را جمع کند، بچه سه ساله می‌تواند لباس کثیفش را داخل سبد لباس چرک‌ها بیندازد و بچه چهار ساله می‌تواند بشقاب‌های کثیف را داخل سینک آشپزخانه بگذارد. مسئولیت پذیری و احساس مفید بودن روی خوشبینی آن‌ها تاثیر زیادی می‌گذارد.

3. ریسک پذیری معقول را تشویق کنید

خیلی طبیعی است که هر پدر و مادری روی فرزندش، احساس حمایتی بالایی داشته باشد اما این وضعیت نباید تا جایی پیش برود که امکان ریسک کردن را از بچه‌ها بگیرد. برای مثال ممکن است از ترس اینکه بچه موقع اسکیت کردن، به اندازه بچه‌های دیگر خوب نباشد و زمین بخورد، نگذارید وارد زمین بازی شود. در حالیکه روانشناسان می‌گویند این کار، اشتباه محض است. بچه‌ها باید از سنین پایین ریسک پذیری را یاد بگیرند و توانایی‌هایشان را بسنجند. شما نه تنها باید به افتادن این اتفاق کمک کنید بلکه باید در هر سنی چالش تازه‌ای برایشان تعیین کنید. چالش‌هایی که جسارت، شجاعت و ارزش تلاش کردن را به آن‌ها یاد دهد.

 

4. قبل از واکنش نشان دادن صبر کنید

مادری تعریف می‌کرد یکی از هم‌کلاسی‌های دخترش، او را چاق خطاب کرد. این مادر بلافاصله بعد از این اتفاق تصمیم می‌گیرد با خانه هم‌کلاسی تماس بگیرد و از مادرش بخواهد مراقب رفتار دخترش باشد اما قبل از اینکه تصمیمش را عملی کند، صبر و فکر می‌کند. نتیجه این صبر کردن، صحبت کردن با دخترش می‌شود و به عنوان یک مادر به او یاد می‌دهد اگر این بار از هم‌کلاسی‌اش این حرف را شنید بهتر است چه جوابی بدهد. فردای آن روز، وقتی هم‌کلاسی دوباره دخترک را چاق خطاب می‌کند، دخترک در پاسخ می‌گوید: «اولا که من چاق نیستم. ثانیا اگر هم بودم تو حرف خوبی به دوستت نمی‌زنی» همین جمله باعث عذرخواهی هم‌کلاسی می‌شود. درست است که برای شما راست و ریس کردن قضایا چند ثانیه بیشتر طول نمی‌کشد و ممکن است خیلی وقت‌ها ترجیح بدهید مستقیم در قضایای بچه‌ها دخالت کنید اما بهتر است قبل از دخالت کردن خوب فکر کنید و ببینید چه راهی وجود دارد که فرزندتان یاد بگیرد به تنهایی از خودش دفاع و مراقبت کند.

5. از چالش‌ها استقبال کنید

زمان‌های زیادی هست که بچه‌ها به توانایی‌هایشان شک می‌کنند. مثلا ممکن است موقع حل کردن تکالیف ریاضی‌شان غر بزنند و بگویند خنگ هستند یا در کلاس ورزش خوب عمل نکنند. در چنین شرایطی باید به عنوان یک پشتیبان وارد عمل شوید و آن‌ها را به سمت نور، همان نیمه پر لیوان، هدایت کنید. برای مثال بهشان یادآوری کنید که وضعیت خیلی از هم‌کلاسی‌هایشان در ریاضی همین طور است ولی گذر زمان و تمرین کردن اوضاع را بهتر می‌کند. صبر کردن و زحمت کشیدن را به آن‌ها یادآوری کنید و حتی از کودکی خودتان برایشان مثال بزنید.

 

6. واقع‌بین باشید

یکی از اشتباهات بزرگ مادر و پدرها این است که خوشبینی را با اغراق کردن و ندیدن واقعیت‌ها یکی می‌بینند! فرض کنید خانواده شما به تازگی جا به جا شده و به محله تازه‌ای رفته است. پسرتان هم مرتب غر می‌زند که اینجا هیچ دوست تازه‌ای ندارد. یک مادر معقول به فرزندش می‌گوید پیدا کردن دوست کمی زمان می‌برد و جای نگرانی نیست. اما مادری که خوشبینی را با اغراق یکی می‌داند به فرزندش می‌گوید:«وقتی بچه‌ها متوجه شوند تو چه پسر فوق‌العاده‌ای هستی التماس می‌کنند که دوستت شوند!» این جمله نه تنها اعتماد به نفس کاذب به بچه می‌دهد بلکه او را با خطر هم رو به رو می‌کند؛ یعنی ممکن است چند هفته بگذرد و کسی با او دوست نشود، در نتیجه او فکر ‌کند بچه فوق‌العاده‌ای نیست و ایراد دارد! شما را هم به چشم یک آدم دروغگو خواهد دید! سعی کنید واقعیت را در هیچ شرایطی قربانی تعارفات و تعریف‌های بی‌خودی نکنید.
 

مراقب باشید تلویزیون بچه‌تان را جادو نکند!

مراقب باشید تلویزیون بچه‌تان را جادو نکند!

مراقب باشید تلویزیون بچه‌تان را جادو نکند!

هنوز یادمان نرفته که همین چند سال پیش، کودکی به تقلید از یک سریال خودش را کشته بود تا به خیال خودش بعد از مردن زنده شود و بتواند از دیوار بگذرد و کارهایی مشابه شخصیت سریال کند. همین یک اتفاق کافی است تا برای تلویزیون دیدن بچه‌ها قوانین محکمی وضع کنیم و بیشتر مراقبشان باشیم. برای جلوگیری از خطرات تماشای تلویزیون و به بهانه روز جهانی جعبه جادویی، با این مقاله همراه شوید.

مشکل فیزیکی تماشای زیاد تلویزیون

اضافه‌وزن یا چاقی مرضی (بیمارگونه) روزبه‌روز بین بچه‌ها بیشتر می‌شود. این مشکل دلایل زیادی دارد اما یکی علت‌های اصلی آن، نشستن بیش‌ازحد است. بچه‌های امروزی ساعت‌های زیادی را جلوی انواع مانیتورها می‌گذرانند، از تبلت و گوشی تلفن همراه گرفته تا تلویزیون. همین مسئله هم باعث می‌شود از جایشان تکان نخورند و به صندلی بچسبند. نداشتن تحرک کافی هم مساوی با چاقی است، به‌خصوص وقتی با خوردن پفک و چیپس هم همراه شود.
 

مشکلات روانی ناشی از تماشای تلویزیون

تماشای زیاد تلویزیون، ازنظر رفتاری و روانی هم روی بچه‌ها تأثیرگذار است. تحقیقات نشان داده‌اند بچه‌هایی که نسبت به سایرین زمان بیشتری را به تماشای برنامه‌های تلویزیونی اختصاص می‌دهند تمایل بیشتری به خشونت دارند و رفتار پرخاشگرانه بیشتری از خودشان نشان می‌دهند. همچنین احتمال اینکه این بچه‌ها در بزرگ‌سالی رفتارهای پرخطر جنسی انجام دهند، بالاتر است.

کنج عزلت می‌گزینند

ممکن است فکر کنید تلویزیون منبع خوبی برای آموزش رفتارهای اجتماعی است ولی وقتی قرار باشد این منبع جای آدم‌های واقعی را بگیرد، دیگر اثری از رفتار اجتماعی باقی نخواهد ماند و از فرزند شما کودکی منزوی می‌سازد. بچه‌هایی که زیاد تلویزیون می‌بینند به‌مرور دوستانشان را از دست می‌دهند، راحت‌تر از بقیه حوصله‌شان سر می‌رود و تخیل خلاق کم‌رنگ‌تری خواهند داشت. تعداد سرگرمی‌های این بچه‌ها هم روزبه‌روز کمتر از بقیه هم‌سن‌وسال‌هایشان می‌شود.

افت شدید درسی

درصورتی‌که فرزندتان زمانی بیشتر از چهار ساعت در روز را به تماشای جعبه جادو اختصاص دهد ازنظر درسی افت می‌کند و نتایج خوبی نخواهد گرفت.

10 قانون برای استفاده درست از تلویزیون

1. محدودیت بگذارید: بهتر است برای تماشای تلویزیون محدودیت بگذارید. مثلاً به بچه‌ها بگویید در طول روز فقط دو ساعت اجازه دارند تلویزیون ببینند. البته در این شرایط ممکن است بچه‌ها به دلیل کم شدن ساعات، تمام دو ساعت را پای کارتون بنشینند و به‌اصطلاح حریص شوند. برای مبارزه با این وضعیت می‌توانید دو ساعت را در ذهن خودتان قرار دهید و به بچه‌ها نگویید؛ ولی اگر مجموع ساعت‌ها بیشتر از این میزان شد خودتان دست‌به‌کار شوید و تلویزیون را خاموش‌کنید.
2. خودتان هم عمل کنید: اگر برای بچه‌ها قانون بگذارید ولی خودتان پایبند نباشید و در اتاق‌خواب تلویزیون ببینید، در حقیقت قاطعیت خودتان را زیر سؤال برده‌اید و بچه‌ها را تشویق به عمل نکردن به قوانین می‌کنید. بعد از وضع هر قانونی اولین کسی باشید که به آن عمل می‌کنید.
3. اطلاع‌رسانی کنید: محدودیت‌های تماشای تلویزیون را به گوش پدربزرگ و مادربزرگ، پرستار بچه‌ها و سایر کسانی که قرار است با بچه‌ها وقت بگذرانند، برسانید.
4. ضبط کنید: اگر بچه‌ها بهانه گرفتند که برنامه موردعلاقه‌شان را به دلیل زمان‌بندی شما از دست می‌دهند، خیلی راحت برنامه را ضبط کنید و بعداً در زمان مناسب برایشان پخش کنید.

5. در اتاق نگذارید: هیچ‌وقت در اتاق فرزندتان تلویزیون اختصاصی قرار ندهید. با این کار نه‌فقط پای کارتون، بلکه پای انواع و اقسام سریال‌های بزرگ‌سالان را هم به زندگی آن‌ها بازکرده‌اید. موقع خوردن غذا هم تلویزیون را خاموش‌کنید.
6. درباره خشونت صحبت کنید: بچه‌ها هر چیزی را که ببینند باور می‌کنند. به‌عنوان والدین وظیفه شماست که برایشان توضیح دهید این خشونت‌ها یا اتفاقات عجیب، واقعی نیستند. خودتان را جای بچه‌ها بگذارید و کارهایی را که ممکن است تقلید کنند، شناسایی کنید. درباره این کارها توضیح دهید و در همه حال مراقب آن‌ها باشید.
7. از نکات منفی بگویید: با بچه‌ها به‌طور منطقی رو‌به‌رو شوید. اگر بهانه گرفتند و اذیت کردند به ‌آن‌ها بگویید تلویزیون برای سلامتی‌شان خوب نیست و دلیل این مسئله را هم توضیح دهید.
8. سن کمتر، زمان کمتر: اگر فرزندتان بین 2 تا 5 سال دارد زمان استفاده از تلویزیون و سایر وسایل ارتباط‌جمعی را به کمتر از یک ساعت در طول روز برسانید.
9. تشویق نکنید: تشویق کردن استفاده از وسایلی که مانیتور دارند، مثل تلویزیون، برای بچه‌های زیر 18 ماه ممنوع است، مگر اینکه پای ویدئو چت با پدر یا مادر در میان باشد.
10. توجه به کیفیت‌ برنامه‌ها: برنامه‌هایی را برای فرزندانتان انتخاب کنید که کیفیت بالایی دارند.

چی تنش کنیم سرما نخورد؟

چی تنش کنیم سرما نخورد؟

چی تنش کنیم سرما نخورد؟

در روزهایی که هوا سرد می‌شود بهتر است والدین خودشان را کم‌کم برای زمستان آماده کنند و قبل از اینکه سرما به اوج خود برسد به فکر کمد لباس‌های زمستانی کودک باشند. در این نوشته به شما راهکارهایی ارائه می‌دهیم تا در سرمای زمستان لباس‌های مناسب برای کودکتان تهیه کنید و در صحت و سلامت یک زمستان دیگر را به‌خوبی سپری کنید.

به‌اندازه بپوشانید

تنظیم دمای بدن نوزادان به‌خوبی کودکان بزرگ‌تر و بزرگ‌سالان صورت نمی‌گیرد؛ اما به این معنی هم نیست که هر بار تصمیم گرفتید برای یک پیاده‌روی کوتاه بیرون بروید با حجم لباسی که به او می‌پوشانید نتوان او را از فضانوردان تشخیص داد. برای اینکه نوزادتان گرم و راحت باشد بهتر است چه داخل و چه خارج از منزل تنها یک لباس بیشتر از آن چیزی که خودتان می‌پوشید به او بپوشانید.

مهم‌ترین گزینه کدام است؟

کلاه نوزادی بین سایر انواع لباس نوزادی در اولویت شماره یک قرار دارد. در روزهای خیلی سرد مطمئن شوید از کلاهی استفاده می‌کنید که به‌طور کامل گوش‌ها را می‌پوشاند. بهتراست از مدل‌هایی استفاده کنید که دو بند دارند و زیر چانه بسته می‌شود. این مدل‌ها هم راحت هستند و هم نمی‌افتند. توصیه اکید می‌شود که حتماً از کلاهی استفاده کنید که تمام سر و گردن را در بربگیرد تا بتواند در سرمای زمستان محافظ خوبی باشد. جنس آن نیز بهتر است از پشم لطیف بوده و طوری باشد که جلوی عرق کردن سر را بگیرد. اگر این مدل از کلاه‌ها موردنظرتان نیست به شما توصیه می‌کنیم حتماً چیزی تهیه کنید که گردن کودکتان را گرم نگه دارد. شال‌گردن‌هایی که کل گردن کودک و بخشی از سینه را گرم نگه می‌دارند، موارد مناسبی هستند.

پتو به‌جای جوراب

تا زمانی که نوزاد شروع به راه رفتن نکرده، بهتر است از لباس‌های زمستانی خیلی بزرگ و دست و پاگیر استفاده نکنید و به‌جای آن برای بالاتنه لباس نوزادی، از یک ژاکت گرم استفاده کنید. پاهای نوزاد را نیز با یک پتو یا پارچه پشمی بپوشانید. تنوع زیادی از کلاه و دستکش برای نوزادان و خردسالان وجود دارد. وقتی نوزاد را بغل می‌کنید یا در آغوشی قرار می‌دهید دمای بدنش گرم‌تر از زمانی است که او را در کالسکه قرار می‌دهید. به همین دلیل در این شرایط می‌توانید لباس کمتری به او بپوشانید.

چند لباس روی‌هم بپوشید

در طول زمستان تمام مدت‌زمان‌هایی را که بیرون از خانه هستیم در محیط باز سپری نمی‌کنیم؛ مثلاً گاهی در مترو هستیم یا گاهی به یک مجتمع تجاری می‌رویم که دمایشان گرم‌تر از محیط بیرون است. در چنین شرایطی بهتر است چه بزرگ‌سالان و چه کودکان به‌جای پوشیدن یک لباس خیلی گرم، از چند لباس روی‌هم استفاده کنند. در این صورت این امکان را خواهید داشت که به‌راحتی در مکان‌های گرم‌تر یکی از لباس‌ها را دربیاورید. درست است که با این روش شبیه یک پیاز متحرک می‌شوید ولی جواب می‌دهد! امتحان کنید.

زیرپوش پشمی

یک انتخاب خوب برای جنس زیرپوش کودکتان می‌تواند لباس‌های پشمی نرم و لطیف باشد؛ البته به شرطی که حساسیت نداشته باشند. این گزینه همچنین انتخاب مناسبی است برای کودکانی که از ناحیه سینه آسیب‌پذیر هستند. در انتخاب این نوع از لباس‌ها دقت کنید از جنسی باشند که هوا داخلشان در جریان باشد و با پوشیدنشان کودک زیاد عرق نکند.

چکمه‌های ضد آب

چنانچه قصد ندارید تمام طول زمستان را در خانه بمانید که گمان نمی‌کنیم این‌طور باشد پس بهتر است هزینه کافی برای خرید چکمه‌های مناسب در هوای سرد را، هم برای خودتان و هم برای کودکتان کنار بگذارید. بهتر است چکمه‌های ضد آب تهیه کنید که در برف و باران خیالتان راحت باشد.

دستکش نوزادی برای دست‌های کوچولو

دستکش‌های موجود در بازار دو نوع انگشتی و بدون انگشت هستند و یکی از اجزای مهم مجموعه لباس نوزادی. توصیه می‌کنیم از دستکش‌های ضد آب که شاید کمی هم بزرگ به نظر برسند استفاده کنید تا اگر در زمستان کودکتان خواست برف‌بازی کند، بدون اینکه دستش آسیب ببیند از این کار لذت ببرد. دستکش‌هایی که ضد آب نیستند در برف خیلی زود خیس و سرد می‌شوند. نکته مهم در خصوص کلاه و دستکش این است ‌که در بیشتر خانه‌ها میل به گم‌شدن دارند پس بهتر است تعدادی از آن‌ها را تهیه کنید و جایی دم دست بگذارید!

جوراب نوزادی، گرم‌ونرم

اگر کودک شما در طول روز دائم در خانه به این‌سو و آن‌سو می‌دود جوراب و جوراب‌شلواری‌های به‌اصطلاح ترمزدار، نوع جدید و پرکاربردی از جوراب‌ها هستند که علاوه بر گرم نگه‌داشتن کودک، با داشتن لاستیک‌هایی در زیر جوراب مانع زمین خوردن فرزند دلبند شما می‌شوند.

راه‌حل‌های خانگی درمان سرماخوردگی نوزاد

راه‌حل‌های خانگی درمان سرماخوردگی نوزاد

راه‌حل‌های خانگی درمان سرماخوردگی نوزاد

دیدن نوزادی که از سرماخوردگی کلافه است برای مادر ناراحت‌کننده است به خصوص اگر نوزاد ناآرام و بی‌قرار باشد. در مورد نوزادان کمتر از 3 ماه احتیاط‌ها بیشتر است و به محض آنکه نشانه‌های سرماخوردگی معلوم شد باید به پزشک مراجعه شود اما در مورد نوزادان بالای سه ماه تا زمانی که علائم تشدید نشده می‌توان صبر کرد و به درمان خانگی و کاهش علائم فکر کرد و در صورتی که نوزاد ظرف یک هفته بهبود نیافت با پزشک مراجعه کرد.

برای استفاده از دارو احتیاط کنید

همان‌طور که گفته شد نوزاد اگر زیر سه ماه باشد باید با در مورد درمان حتما با پزشک مشورت کنید. درست است که بیشتر سرماخوردگی نوزادان طی 10 تا 14 روز از بین می‌رود اما سرماخوردگی برای آنها می‌تواند به یک بیماری جدی تبدیل شود. در صورتی که پوشک فرزندتان برای مدت طولانی خشک است، دمای بالای 38 درجه سانتیگراد دارد، تحریک‌پذیر شده و تنفس دشوار دارد و سرفه می‌کند باید با پزشک تماس بگیرید. در مورد نوزاد کمتر از 3 ماه درجه حرارت مقعدی در صورتی که بیشتر از 38 باشد فورا باید با پزشک مشورت کنید.

تبش را کنترل کنید

اگر درباره دوز استفاده از دارو سوالی دارید حتما با پزشک مشورت کنید.
استامینوفن برای نوزادان سه ماهه و بالاتر و ایبوپروفن برای نوزادان 6 ماه بالاتر مناسب است.
اگر نوزاد دچار کم آبی است یا استفراغ دارد به هیچ عنوان به او دارو ندهید چون ممکن است شرایط را بدتر کند.
تب پایین نوزاد باعث می‌شود بتواند با ویروس سرماخوردگی بجنگد. در صورتی که نوزاد بالای سه ماه است در صورتی به او تب‌بر بدهید که تب 39 درجه سانتیگراد داشته باشد.

داروی سرماخوردگی ندهید

از دادن داروهای سرفه و سرماخوردگی بدون نسخه خودداری کنید. سازمان غذا و داروی آمریکا استفاده از این قبیل داروها را برای کودکان زیر 2 سال ممنوع اعلام کرده است و بسیاری از کارخانه‌ها تولید این قبیل محصولات برای کودکان زیر 4 سال را متوقف کرده‌اند. این داروها ممکن است علائم را کاهش دهد اما عوارض جانبی شدیدی ممکن است ایجاد کند از جمله ضربات قلب شدید و حتی سکته مغزی. داروهای سرماخوردگی علت سرماخوردگی را درمان نمی‌کنند.

قطره بینی حتما استفاده کنید

از قطره بینی برای خارج کردن مخاط اضافی از بینی نوزاد استفاده کنید. برای این کار سر نوزاد را عقب نگهدارید و قطره را داخل سوراخ بینی‌اش بریزید. این کار به خروج آسان‌تر مخاط کمک می‌کند. چند دقیقه صبر کنید و بعد با کمک پوآر اقدام به خارج کردن مخاط کنید. پوآر را فشار دهید تا هوای آن خارج شود بعد به آرامی نوک آن را وارد بینی کنید. دقت کنید که نوک پوآر فقط 0.6 تا 27.1 سانتی‌متر وارد بینی شود. بهترین زمان برای انجام این کار قبل از غذای نوزاد یا قبل از قرار دادن او در رختخواب است.
دور بینی نوزاد را روغن مالی کنید. یک پوشش نازک از روغن را خارج از بینی و اطراف پره‌های آن بمالید تا سوزش این قسمت‌ها کاهش پیدا کند.
 

بخور یادتان نرود

از یک بخور برای اتاق نوزاد استفاده کنید تا التهاب بینی کودک راکاهش دهد. قرار دادن بخور در اتاق نوزاد باعث راحت به خواب رفتن او می‌شود. این وسیله پتانسیل ایجاد سوختگی را نیز دارد بنابراین باید در جای ایمن از اتاق قرار دهید. هر روز آب بخور را عوض کنید تا دستگاه جرم نگیرد.

استراحت کودک اهمیت دارد

مطمئن شوید نوزاد استراحت کافی داشته باشد. بدن انسان در مبارزه با عفونت انرژی زیادی مصرف می‌کند. به همین دلیل نوزاد باید در این موقعیت استراحت بیشتری داشته باشد. به طور مثال هر نوع بازی با کودک را بدون آنکه مجبور باشد تحرک زیادی داشته باشد، انجام دهید.

با نوزاد در حمام بخار بمانید

نوزادتان را به حمام ببرید و 15 دقیقه آب گرم را باز کنید تا بخار هوا ایجاد شود و گرفتگی بینی نوزاد را از بین ببرد. این کار به آرامش قفسه سینه و کاهش مخاط بینی‌اش کمک می‌کند.

عسل به نوزاد کمتر از یک سال ندهید

عسل گرم باعث درمان گلودرد می‌شود و می‌تواند سرفه را درمان کند اما برای نوزاد زیر یک سال نباید از عسل استفاده کنید چون باعث بوتولیسم و مرگ می‌شود. در صورتی که نوزاد بالای یک سال دارد یک دوم قاشق چای‌خوری پیش از رفتن به رختخواب به او بدهید.

مایعات یادتان نرود

نوشیدن مایعات از کم‌آبی کودک پیشگیری کرده و ترشحات بینی را از بین می‌برد. شما مجبور نیستید هرگونه مایعات اضافی به کودک بدهید اما باید مطمئن شوید که به اندازه قبل مایعات به بدن کودک می‌رسد. با این حال اگر کودک شما علائم خاصی از قبیل تب، استفراغ، اسهال یا تنفس سریع داشت بیش از حد طبیعی نیاز به مایعات دارد. برای نوزادان بالای 6 ماه سعی کنید از آب، آب میوه و حتی یخ استفاده کنید و برای کودکان زیر شش ماه هم شیر مادر یا شیر خشک کفایت می‌کند. شیر مادر دارای خواص تقویت کننده ایمنی است و ‌می‌تواند به حفاظت کودک در برابر میکروب‌ها کمک کند.

آنچه بچه‌دارها در مورد آنتی‌بیوتیک باید بدانند

آنچه بچه‌دارها در مورد آنتی‌بیوتیک باید بدانند

آنچه بچه‌دارها در مورد آنتی‌بیوتیک باید بدانند

همیشه یک نسخه در جیب‌مان داریم؛ برای هر دردی و هر مشکلی! همین است که آمارها می‌گویند ایرانی‌ها ۱۰ تا ۵۱ درصد مجموع داروهای کشور از جمله آنتی‌بیوتیک‌ها را بدون مشورت با پزشک و خودسرانه مصرف می‌کنند در حالی که میزان مصرف خودسرانه دارو در دیگر کشورهای جهان فقط 2-3 درصد است!
البته وقتی پای بچه‌ها وسط باشد، شاید کمی محتاط‌تر عمل کنیم اما به هر حال خیلی وقت‌ها باز هم تصورات کارشناسانه‌مان باعث ایجاد سوالاتی می‌شوند که اگر بی‌پاسخ بمانند، ممکن است دسته‌گل به آب دهیم و آنتی‌بیوتیک بچه را سر خود قطع کنیم یا سر خود آنتی‌بیوتیک به او بخورانیم!
در ادامه با ۱۰ سوال شایع مردم در مورد آنتی‌بیوتیک‌ها و پاسخ‌هایشان آشنا خواهید شد که اگر همه‌اش نباشد، مطمئنا چندتایش سوال شما هم هست.

۱. بچه‌ام بدجوری سرما خورده؛ چرا دکتر برایش آنتی‌بیوتیک نداد؟!

سرماخوردگی‌ها ویروسی هستند. آنتی‌بیوتیک‌ها به طور خاص برای عفونت‌های باکتریایی به کار می‌روند. در کل، بیشتر علائم سرماخوردگی- مثل آبریزش بینی، سرفه و گرفتگی بینی و گلو- خفیف هستند و کودک شما بدون استفاده از دارو هم بهتر می‌شود.

2. آیا زرد یا سبز بودن ترشحات بینی نشانه باکتریایی بودن عفونت نیست؟

یک سرماخوردگی ساده هم می‌تواند باعث غلیظ، زرد یا سبز شدن ترشحات بیرنگ و رقیق بینی شوند و این نشانه‌ها معمولا تا ۱۰ روز ادامه دارند.
سینوزیت اصطلاحی است که معنی‌اش التهاب لایه مخاطی داخل بینی و سینوس‌هاست. یک ویروس یا آلرژی می‌تواند باعث سینوزیت شود و گاهی هم، باکتری باعثش است.

البته اگر باکتری در بیماری تنفسی فرزندتان دخیل باشد، علائم واضحی دارد. اگر کودک شما دچار سرماخوردگی ساده همراه با سرفه و ترشحات سبزرنگ بینی است که بیش از ۱۰ روز طول کشیده یا اگر مخاط بینی‌اش غلیظ، زرد یا سبز است و تب بالای ۳۹ درجه برای حداقل 4-3 روز دارد، احتمالا دچار سینوزیت باکتریایی شده است.
اگر فرزندتان خدایی نکرده دچار سینوزیت باکتریایی شد (که شایع نیست) آنتی‌بیوتیک لازم دارد. قبل از اینکه آنتی‌بیوتیک برایش تجویز شود، پزشک اطفال سوالاتی درباره دیگر علائم خواهد کرد و با معاینه کودک مطمئن می‌شود که تجویز آنتی‌بیوتیک انتخاب درستی هست یا نه.

3. ممکن است بعضی سرماخوردگی‌ها باکتریایی شوند؟ پس چرا برای شروع آنتی‌بیوتیک صبر می‌کنیم؟

در بیشتر موارد، هیچ عفونت باکتریایی بعد از عفونت ویروسی ایجاد نمی‌شود. در عوض استفاده از آنتی‌بیوتیک برای درمان عفونت ویروسی می‌تواند منجر به عفونتی شود که به خاطر مقاومت باکتری بروز می‌کند. ضمن اینکه بچه‌ها ممکن است دچار اسهال یا عوارض جانبی دیگر شوند. اگر فرزند شما دچار اسهال آبکی، اسهالی همراه با دفع خون یا هر عارضه ناشی از دریافت آنتی بیوتیک شد، حتما باید با پزشک کودک‌تان مشورت کنید.

۴. آیا آنتی‌بیوتیک‌ها برای درمان عفونت گوش به درد نمی‌خورند؟

تقریبا نیمی از تمام عفونت‌های گوش بدون آنتی‌بیوتیک درمان می‌شوند. اگر فرزندتان تب بالا یا درد شدید گوش ندارد، احتمالا پزشکش فقط به مراقبت‌های اولیه اکتفا خواهد کرد.
از آنجا که درد معمولا اولین و ناراحت‌کننده‌ترین علامت عفونت گوش است، پزشک اطفال از مسکن‌ها برای کاهش درد کودک کمک خواهد گرفت. استامینوفن و ایبوپروفن از جمله داروهای بدون نسخه‌ای هستند که می‌توانند درد را تا حد زیادی تسکین دهند. فقط حواس‌تان باشد با توجه به سن و وزن بچه، دوز مناسب دارو را به او بدهید. در بیشتر موارد، درد و تب طی یکی دو روز کمتر می‌شود.
همچنین قطره‌های گوش می‌توانند در کاهش کوتاه‌مدت درد موثر باشند و می‌توانید از پزشک کودکتان بپرسید که به این قطره‌ها نیاز دارد یا نه. داروهای بدون نیاز به نسخه سرماخوردگی (ضداحتقان‌ها و آنتی‌هیستامین‌ها) کمکی به از بین رفتن عفونت گوش نمی‌کنند و برای بچه‌های کم‌سن و سال توصیه نمی‌شوند.
اگر فرزندتان تب بالارونده، درد شدید گوش و عفونت در هر دو پرده گوشش داشته باشد، احتمالا پزشک کودک‌تان برایش آنتی‌بیوتیک تجویز خواهد کرد.
 

۵.آیا مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها عوارض جانبی دارد؟

از هر ۱۰ کودکی که آنتی‌بیوتیک می‌گیرد، یکی درگیر عوارض جانبی‌اش می‌شود که ممکن است به صورت راش پوستی، واکنش‌های آلرژیک، تهوع، اسهال و شکم‌درد بروز کند و حتما باید به پزشک اطلاع داده شوند.
گاهی بچه‌ها در طول مصرف آنتی‌بیوتیک دچار راش پوستی می‌شوند که البته هر راشی را نمی‌توان عارضه مصرف آنتی‌بیوتیک دانست. معمولا این راش‌ها شبیه جای شلاق، خطوط متورم و قرمز هستند و در صورت بروز باید به پزشک گزارش شوند. راش‌هایی که خارش دارند، شبیه جای شلاق هستند و … را هم باید در سوابق پزشکی‌اش یادداشت کنید.

6. آنتی‌بیوتیک برای همه گلودردها استفاده نمی‌شود؟

نه! بیش از ۸۰ درصد گلودردها ویروسی هستند. اگر فرزندتان گلودرد، آبریزش بینی و سرفه خشک دارد، احتمالا سرماخوردگی‌اش ویروسی است و نیازی به تست تشخیص استرپتوکوک نیست.
آنتی‌بیوتیک‌ها صرفا باید برای درمان گلودردهایی استفاده شوند که توسط استرپتوکوک‌های گروه A ایجاد شده‌اند. عفونت ناشی از این نوع باکتری را «گلودرد استرپتوکوکی» می‌گویند. این نوع گلودرد معمولا در سنین مدرسه سراغ بچه‌ها می‌آید و بچه‌های زیر ۳ سال از آن در امانند.
اگر پزشک کودک‌تان با توجه به علائم بچه، به گلودرد استرپتوکوکی مشکوک شده است، حتما باید تست تشخیصی استرپتوکوک انجام شود؛ اگر نتیجه مثبت بود، آنتی‌بیوتیک تجویز می‌شود.

۷. چقدر طول می‌کشد آنتی‌بیوتیک اثر کند؟

بیشتر عفونت‌های باکتریایی بین ۴۸ تا ۷۲ ساعت بعد از شروع آنتی‌بیوتیک بهتر می‌شوند. اگر علائم فرزند شما بعد از ۷۲ از شروع آنتی‌بیوتیک بدتر شد یا بهتر نشد، با پزشکش تماس بگیرید. اگر مصرف آنتی‌بیوتیک را سریع قطع کنید، ممکن است عفونتش کامل خوب نشود و علائم بیماری دوباره عود کند.

۸. آیا آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند باعث مقاومت باکتری شوند؟

مصرف یا سوءمصرف مداوم آنتی‌بیوتیک‌ها می‌تواند منجر به ایجاد باکتری مقاوم شود. باکتری مقاوم آن نوع باکتری است که در مقابل آنتی‌بیوتیک‌های رایج برای درمان عفونت باکتریایی، مقاومت می‌کند و از بین نمی‌رود. این باکتری مقاوم می‌تواند به دیگر بچه‌ها و بزرگسالان هم سرایت کند.
مهم است که کودک شما دقیقا از همان نوع آنتی‌بیوتیکی استفاده کند که معمولا برای همان نوع از عفونت باکتریایی تجویز می‌شود؛ نه اینکه به او آنتی‌بیوتیکی بدهید که دسته وسیع‌تری از عفونت‌ها را در بر می‌گیرد.
اگر فرزندتان دچار مقاومت باکتری به آنتی‌بیوتیک‌ها شد، احتمالا نوع خاصی از آنتی‌بیوتیک لازم است. گاهی این داروها باید به صورت وریدی و در بیمارستان تزریق شوند.

۹. داروهای ضدویروس کدامند؟

آنفلوآنزا یک عفونت ویروسی است که می‌تواند نشانه‌هایی شبیه سرماخوردگی داشته باشد و چاره‌اش داروهای ضدویروس است. معمولا داروهای ضد ویروس برای بچه‌هایی تجویز می‌شود که در صورت گرفتن آنفلوانزا، سخت‌تر از دیگر بچه‌ها بهبود پیدا می‌کنند. برای بیشتر ویروس‌های دیگری که باعث سرفه و علائم سرماخوردگی می‌شوند، هیچ داروی ضدویروسی تجویز نمی‌شود.

۱۰. چطور می‌توانم از آنتی‌بیوتیک‌ها استفاده سالمی داشته باشم؟

• آنتی‌بیوتیک‌ها همیشه درمان بیماری کودک شما نیستند. حتما برای پیدا کردن بهترین درمان با متخصص اطفال مشورت کنید.
• از پزشک کودک‌تان بپرسید که مطمئن است موثرترین نوع آنتی‌بیوتیک را تجویز کرده؟ برای مثال، برخی آنتی‌بیوتیک‌های خاص مثل آزیترومایسین برای از بین بردن باکتری‌هایی که باعث گوش‌درد و سینوزیت می‌شوند، دیگر موثر نیستند.
• آنتی‌بیوتیک‌ها برای درمان عفونت باکتریایی کاربرد دارند، نه سرماخوردگی و آنفلوانزا.
• مقدار و دفعات مصرف دارو را دقیقا بر اساس نسخه تجویزی پزشک مصرف کنید.
• از آنتی‌بیوتیک یک کودک برای خواهر یا دوستش استفاده نکنید؛ ممکن است برایش مناسب نباشد و حالش را بدتر کند!
• آنتی‌بیوتیک‌های بی‌استفاده را دور بریزید و آنها را برای «بعدا» و «روز مبادا» نگه ندارید! بعضی داروهای تاریخ گذشته جدا می‌توانند خطرناک باشند.

برای مراقبت از کوچولویتان در این فصل سرد خوب است بدانید چی تنش کنید تا سرما نخورد؟