دسته: بانوان

این روزها که شوق فعالیت اجتماعی و کار اقتصادی و پویایی در بانوان افزایش پیدا کرده است باید برای زنان در مشاغل سخت امتیاز و نگاهی ویژه قائل بود
اسلام به زنان این حق را می‌دهد که علاوه‌بر نقش‌های خانوادگی، همسری و مادری، به نقش‌های اجتماعی و فعالیت‌های اقتصادی بپردازند و پابه‌پای مردان کار کنند. درحالی‌که عده‌ای بر این باورند زنان برای خانه و خانه‌داری آفریده شده‌اند، قوانین متعددی بر اشتغال زنان صحه می‌گذارد و حق کار زنان را به رسمیت شناخته است. اصل٢١ قانون اساسی دولت‏ را موظف‏ کرده است‏ حقوق‏ زن‏ را در همه‏ جهات‏ با رعایت‏ موازین‏‌اسلامی‏ تضمین‏ کند و بسترهای مساعد برای‏ رشد شخصیت‏ زن‏ و احیای حقوق‏ مادی‏ و معنوی‏ او را فراهم آورد. «همه جهات» در این اصل یک تعبیر عام است و حق اشتغال یکی از مصادیق آن به شمار می‌رود. زنان در صورت تمایل به اشتغال و حضور در محیط‌های اجتماعی، باید سعی کنند با در نظر گرفتن سایر مسئولیت‌ها و وظایف خود در زندگی، همواره مشاغلی متعادل و متناسب با وضعیت جسمی و روحی خود انتخاب کنند. البته نباید مجبور به انجام مشاغلی بشوند که با ایجاد تشویش، مشغله و تنش در زندگی، آرامش و امنیت خاطر و سلامتی‌شان را به خطر بیندازد.

بانوان اولین گروه در تیررس اخراج
به هر گوشه از جامعه که نگاه کنیم، زنان زیادی را می‌بینیم که با تکیه‌ بر بازوی خود بار اقتصادی خانواده را به‌ دوش می‌کشند. برخی از این زنان به‌‌زحمت می‌توانند با حقوق دریافتی خود هزینه‌های جاری خانواده را تا آخر ماه تأمین کنند. این در حالی است که بیشتر این زنان تجربه شغل‌های کم‌درآمد و پرزحمت و مشاغل سخت را دارند و ساعات کار طولانی و غیرقانونی را در این راستا متحمل می‌شوند و البته نخستین گروهی هستند که در صورت نیاز، در تیررس اخراج قرار می‌گیرند. از طرفی، بر حسب نیاز، چون بیشتر در بخش‌های غیررسمی‌ مشغول به کارند، در آمار رسمی ‌نیز به ‌حساب آورده نمی‌شوند. قوانین اشتغال زنان به ‌صورت حداقلی اجرا می‌شوند، طوری که واحدهای تولیدی و صنعتی کمتر به استخدام زنان متأهل رغبت دارند.
طاهره شش سال سابقه کار دارد. او در یکی از مراکز توان‌بخشی اعصاب و روان مددیار است. چهره‌اش خیلی شکسته‌تر از سنش که ۳۵ سال است به نظر می‌رسد. می‌گوید: نظافت بیماران مزمن روانی، مراقبت و جابه‌جایی بیماران کارهایی است که در هر شیفت باید انجام دهیم. الان 99 درصد مددجویان دارو مصرف می‌کنند و ما باید مطمئن شویم بیمار دارو را کامل بخورد چون بعضی بیماران دارو را توی دهان خود پنهان می‌کنند و نمی‌خورند. اگر دارو را نخورند، ممکن است درگیری‌های شدیدی بین بیماران پیش بیاید، همان‌طور که در گذشته پیش می‌آمد. حتی با خود من درگیر شدند و مرا هل دادند و سرم به‌شدت آسیب دید و شکست. البته اینجا هر کسی داروی خاص خود را دارد و اگر دارو جواب ندهد، آمپول تزریق می‌کنند. طاهره معتقد است: پرستارهای بخش مراقبت‌های ویژه هم مجبورند بیماران را حمام و دستشویی ببرند و حتی غذا در دهانشان بگذارند. خیلی وقت‌ها از نظر جانی در خطر هستند و مورد حمله و ضرب و شتم بیماران قرار می‌گیرند.

زنان ارزان ترین نیروی کار در جامعه
بر اساس ماده ۷۵ قانون کارانجام کارهای خطرناک، سخت و زیان‌آور و نیز حمل بار بیشتر از حد مجاز با دست و بدون استفاده از وسایل مکانیکی، برای کارگران زن ممنوع است. قانون کار برای حمایت از بانوان و پایمال نشدن حقوق آن‌ها به برخی از شرایط و امکاناتی که باید برای زنان کارگر در کارگاه‌ها وکارخانه‌ها از سوی کارفرما رعایت شود اشاره کرده است. البته در این قانون ماده‌ای وجود دارد دارد که ورود زنان به برخی مشاغل را ممنوع کرده است و برخی از صاحب‌نظران مخالف چنین محدودیتی هستند. همه این شرایط دست ‌به ‌دست هم داده است تا وضعیت اشتغال زنان نامناسب‌تر از مردان شود و در عین‌ حال از حمایت‌های قانونی،‌ حقوق و مزایای کمتری نیز برخوردار شوند. در حال حاضر کارگران زن ارزان‌ترین نیروهای کار در جامعه هستند. این در حالی است که دستمزد پایین زنان کارگر حتی به اعتراض همکاران مرد آن‌ها نیز منجر شده است.
مریم ۳۹ سال دارد و دچار اگزمای پوستی شدید در ناحیه دست‌ها، گردن و دور دهان است. تعریف می‌کند تا الان نزدیک ۳ میلیون پول دکتر و دارو داده است. دو سال است که در یک قالی‌شویی مشغول به کار است. درباره وضعیت شغلی زنان در این کارگاه می‌گوید: بیشتر خانم‌هایی که من می‌شناسم و اکثرا هم سرپرست خانوار هستند، با قراردادهایی عجیب‌ و غریب و بعضا سفیدامضا، سفته‌گیری با قیمت‌های بالا، شرایط سخت کاری و حداقل حقوق در قالی‌شویی‌های این شهر مشغول به کار هستند.

زنان و مشکلات و سختی های کار
مهم‌ترین مسئله این است که هنوز به طور کامل مشخص نیست کدام مشاغل به‌واقع برای زنان بحران ایجاد می‌کنند.
با وجود حمایت‌های قانونی از اشتغال زنان و توجه‌های خاص درباره مرخصی زایمان و بارداری، شیردهی و ممنوعیت انجام کارهای خطرناک و زیان‌آور، در عمل می‌بینیم زنان به‌ویژه زنان متأهل از اقبال کمتری برای به دست آوردن شغل برخوردار هستند زیرا کارفرما در پیش‌بینی بلندمدت خود موانع اشتغال یک زن اعم از ازدواج، فرزندآوری و شیردهی را مدنظر قرار می‌دهد و ترجیح می‌دهد یک زن مجرد یا یک نیروی کار مرد استخدام کند.
زکیه که به‌تازگی در اورژانس اجتماعی مشغول به کار شده است می‌گوید: سختی  کار من و همکارانم زیاد است اما احساس رضایتی که از مددجویان بعد از این سختی‌ها دریافت می‌کنیم، موجب ماندگاری ما در اورژانس اجتماعی شده است. در واقع، کار اورژانس اجتماعی در زمان بحران این است که پیش از ورود پرونده به مرحله قضایی، مداخله اجتماعی را انجام دهد.
دربسیاری از مأموریت‌ها به ما توهین‌های زشتی می‌شود یا مورد حمله شدید مددجویان که هرکدام مشکلاتی خاص دارند قرار می‌گیریم. گاهی در برخی موارد خودکشی مددجویان، سختی و درگیری‌های زیادی برای نجات فرد تجربه می‌کنیم یا حتی مواردی داشته ایم که مأموریت در پاتوق معتادان بوده است و مددکاران مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند. بارها در دادگاه تهدید و پس از آن تعقیب شده اند. به طور کلی، افرادی که ما با آن‌ها روبه رو هستیم در مقابل اورژانس اجتماعی جبهه می‌گیرند. اگر مددکاران در برخی مأموریت‌ها کارشناسی شده رفتار نکنند، ممکن است آسیب  جانی ببینند. برای نمونه، چند روز پیش در دادگاه با خانواده یکی از مددجویان مواجه شدم و آن‌ها قصد حمله به سمت من را داشتند که سربازان مانع از این کار شدند.
زنانی که با وجود کمبود کار، مجبور به انجام مشاغل سخت هستند
این روزها زنان زیادی وجود دارند که برای امرار معاش مجبور به روی آوردن به مشاغل سخت هستند. زنانی که خود به‌تنهایی بار خانه و خانواده را به دوش می‌کشند و با وجود کمبود کار و شاید تحصیلات نه‌چندان بالا، مجبور به انجام مشاغل سخت هستند. انتخاب شغل برای هر فرد چه زن چه مرد باید با شرایط جسمی، روحی، تحصیلی و اجتماعی او تناسب داشته باشد. بنابراین با توجه به آنکه زنان از نظر خلقت دارای لطافت و ظرافت خاصی هستند، انتخاب برخی از مشاغل برای آن‌ها غیرعادی و سخت است.
نویسنده: اعظم عباس‌پور 

در یک گفت‌وگوی خودمانی در هوای پاییزی آبان‌ماه از دختران جوان پرسیدیم چرا ازدواج نمی‌کنند
وسط یک روز سرد پاییزی اگر یک نفر ناگهان جلو شما را بگیرد و بپرسد ازدواج می‌کنی یا نه، چه جوابی می‌دهید؟ شاید در نگاه اول پاسخ به این سؤال آسان به نظر برسد ولی خیلی از دخترهایی که از آن‌ها این سؤال را می‌پرسیدم برایشان یکباره جواب مثبت و منفی دادن سخت بود. همه پاسخ‌های مثبت و منفی مشروطی داشتند که جالب و شنیدنی و البته تأمل‌برانگیز بود.

پدرم قطعا می‌گوید: بنشین سر جایت بچه!
جوان است. شاید حدود 22 سال داشته باشد. شالی زردرنگی دورگردنش انداخته و سرش توی گوشی موبایل است که جلوش را می‌گیرم و می‌گویم: یک سؤال دارم برای تهیه یک گزارش. می‌خواهم بدانم حاضری ازدواج کنی یا نه. دختر خیال می‌کند که همین الان برایش گزینه هم انتخاب کرده‌ام. نگاهی عجیب می‌کند و بلند می‌خندد. می‌گوید: من که می‌خواهم درس بخوانم! می‌گویم: ماجرا جدی است! واقعا به عنوان یک جوان، حاضری ازدواج کنی یا نه؟ صدایش را صاف می‌کند و خیلی جدی می‌گوید: خب، اگر یک خانه و یک ماشین به همراه آقای داماد بهم بدهند، حتما ازدواج می‌کنم! کمی آرام می‌گیرد و باز می‌گوید: ببینید، الان واقعا شرایط ازدواج خیلی خوب نیست و با شروطی که مادر من چهل سال پیش ازدواج کرده است هیچ دختری ازدواج نمی‌کند! شما به جای اینکه از ما بپرسی ازدواج می‌کنی یا نه، از خانواده‌ها بپرس چرا شرایط را این‌قدر سخت گرفته‌اند.

طلاق به دهه‌هشتادی‌ها رسیده، چرا ازدواج کنیم؟
ملیحه را جلوی مترو میبینم چند کتاب در دست دارد می‌گوید اردیبهشت امسال 30 سالش تمام می‌شود اما برنامه‌ای برای ازدواج ندارد. وقتی می‌پرسم چرا می‌گوید: همین دو هفته پیش شنیدم یکی از دوستانم که اول سال عروسی کرده بوده طلاق گرفته است. به‌ش زنگ زدم گفتم: چرا طلاق گرفتی؟ گفت: ما از اول جفت هم نبودیم. آدم اولش نمی‌فهمد! اصلا ازدواج کردن اشتباه است. پسرها خودشان را طور دیگری نشان می‌دهند تا زن بگیرند!

کاش ذهن ما را درباره ازدواج کمی روشن می‌کردند
مهسادختر جوان دیگری که طلاق را در بیست‌وپنج‌سالگی تجربه کرده است می‌گوید: همیشه فکر می‌کردم ازدواج کردن همین کارهایی است که مادرم انجام می‌دهد: خانه‌داری و این‌طور چیزها، ولی وقتی وارد زندگی مشترک شدم، متوجه شدم افکارم با واقعیت تفاوت دارد. یک وقت‌هایی با خودم می‌گویم کاش در دانشگاه‌ها و مدارس به جای این همه درس غیرقابل‌استفاده کمی ذهن ما را درباره ازدواج روشن می‌کردند تا بدانیم در زندگی مشترک چه خبر است. ما را با قوانین و حقوق زنان آشنا می‌کردند و عواقب آن همه امضا را می‌گفتند تا روز عقد به‌راحتی آن‌ها را انجام ندهیم. به او می‌گویم: کلا بی‌خیال ازدواج می‌شوی؟ می‌گوید: من بدون تحقیق ازدواج کردم و نمی‌دانم در آینده چه تصمیمی خواهم گرفت.

من زندگی کردن بلد نیستم
رویا شاید بیست سال داشته باشد. رک و راست بدون هیچ بهانه‌ای می‌گوید: راستش را بخواهید من اصلا زندگی کردن بلد نیستم. چرا یک نفر را بدبخت کنم؟ نه می‌توانم تعاملات درستی داشته باشم، نه توان تحمل سختی را دارم. به قول قدیمی‌ها در خانه از گل کمتر به من نگفته‌اند. برای همین، این چند سال در دانشگاه کلی مشکل داشتم. فکر می‌کردم همه باید مثل پدر و مادرم باشند ولی الان می‌بینم واقعیت متفاوت است. این شرایط برایم خیلی سخت است ولی چاره‌ای ندارم. از یک طرف خانواده‌ای دارم که نمی‌گذارند دست به سیاه و سفید بزنم و از یک طرف جامعه‌ای که در آن باید خودم بار خودم را به دوش بکشم. به همین علت، می‌گویم بهتر است فعلا ازدواج نکنم که یک نفر دیگر هم با تناقضات من درگیر نشود. از او می‌پرسم: فکر می‌کنی در چه سنی به حل این تناقضات رسیده باشی و بتوانی ازدواج کنی؟ می‌گوید: سن و سالم را نمی‌دانم ولی شاید وقتی چهل‌ساله شدم با یکی که هم‌سن خودم باشد ازدواج کنم. احساس می‌کنم در آن سن خیلی تنها خواهم بود.

هزار راه نرفته
دلایل ازدواج و طلاق را نمی‌شود برای همه به یک چشم دید
کاهش تمایل ازدواج جوانان به ازدواج دستمایه عوامل زیادی است که اقتصاد سردمدار آن است و فرهنگ و عوامل اجتماعی در رتبه‌های بعدی خودنمایی می‌کنند. یک جامعه‌شناس دراین‌باره به ما می‌گوید: نباید ‌مشکلات را یک‌طرفه و یک‌سویه به تماشا نشست. وقتی به جوانی می‌گویند ازدواج کند، باید شرایط را هم برایش فراهم کنند. مسئولان ما به آمار کاهش ازدواج نگاه می‌کنند ولی مشکلات سر راه جوانان را نمی‌بینند و دلایل طلاق را کاوش نمی‌کنند.
فائزه اکبری می‌افزاید: براساس مراجعات و تعاملات، آنچه بیشتر از همه در زندگی افراد باعث بر هم خوردن روابط می‌شود مسائل اقتصادی است. بیکار شدن مرد، کارکردن و خرج کردن زن، مشکلات درآمدی و اسکان و مسکن‌های اجاره‌ای که هر سال قیمت آن‌ها بدون هیچ ضابطه‌ای افزایش می‌یابد از دلایل استقبال نکردن جوانان از ازدواج است. مراجعان زیادی داشته‌ام که با یک شغل معمولی و درآمد نسبتا عادی در حد ماهی 7 میلیون تومان به شرط داشتن خانه حاضر به ازدواج بوده‌اند.این جامعه‌شناس می‌گوید: سن ازدواج یک عدد تقریبی است که برای دختران حدود بیست سال و برای پسران 25 سال پیشنهاد می‌شود. این پیشنهاد با توجه به سطح هوش اجتماعی عمومی جامعه مطرح می‌شود و جامعیت ندارد. ممکن است افرادی در سنین بالاتر یا پایین‌تر توان تشکیل خانواده و ازدواج را داشته باشند ولی این توان باید با فاکتورهایی بررسی شود و برداشتی از طرف خانواده‌ها نباشد مبنی بر اینکه اگر در زندگی قرار بگیرد با توجه به شرایط توانش هم افزایش می‌یابد. این جامعه‌شناس خاطرنشان می‌کند: تغییر نوع نگاه جوانان به ازدواج برداشتی از سبک زندگی بیگانه و تغییر نوع نگاه آن‌ها نیست. هنوز هم سبک زندگی در جامعه ما آمیخته با سنت‌هاست و آنچه از ازدواج‌گریزی در جامعه دیده می‌شود حاصل ترس از آینده است. آینده‌ای که جوان امروزی می‌بیند طلاق‌هایی است که رفته‌رفته به گروه‌های سنی پایین نزدیک می‌شود و در کنار همه هشدارهایی که دارد این نکته را هم گوشزد می‌کند که خانواده و همه نهادهای آموزشی برای آموختن به جوان و نوجوان امروزی کم گذاشته‌اند.

27 هزار ازدواج و 10 هزار طلاق در خراسان
در سه ماه نخست سال، 12 هزار و 392 ازدواج در استان خراسان رضوی ثبت شده و در همین مدت، 4 هزار و 775 طلاق انجام شده است. میانگین سن ازدواج در سه ماه اول سال 1401 برای دختران 23 سال و برای پسران 29 سال بوده است. میانگین سن طلاق در این مدت برای دختران 32 سال و برای پسران 37 سال بوده است. متوسط طول‌ مدت زندگی زناشویی در طلاق‌های ثبت‌شده در سه ماه اول سال 1401 برابر با 10 سال است. تعداد سال‌های زندگی مشترک در طلاق‌های صورت‌گرفته در حال افزایش است.
نویسنده: لیلا جان‌قربان

عضو کمیسیون بهداشت مجلس گفته که الان حتی در مقاطع ابتدایی مدارس استفاده از موادروان‌گردان مثل گل و شیشه فزونی پیدا کرده است؛ والدین چه کنند؟
دانش‌آموزان ابتدایی، شما چرا؟!  این سوالی است که برخی  والدین باید به آن پاسخ دهند که چطور در سایه غفلت آن‌ها، گل و شیشه به جیب دانش‌آموزان‌شان راه یافته است. به‌تازگی عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس با اشاره به کاهش سن مصرف موادمخدر در کشور، اظهار کرده: «در گذشته سن اعتیاد 50 تا 60 سال بود، بعد از آن به 30 سال رسید. الان حتی در مقاطع ابتدایی استفاده از مواد روان گردان مثل گل و شیشه فزونی پیدا کرده که جای نگرانی دارد»(منبع خبر: شفقنا). این خبر حاکی از یک تهدید جدید است که اگر دانش‌آموزان و خانواده‌ها با این مواد، علایم مصرف‌شان و راه‌های ترک آن‌ها آشنا نباشند، خطرهای جدی‌تری آن‌ها را تهدید خواهد کرد.

در جست‌و‌جوی سرخوشی و ناآگاهی
جوانان و نوجوانان چون دنبال سرخوشی هستند، فکر می‌کنند با مصرف گل یا مواد مخدر دیگر به این حالت دست می‌یابند در حالی که این حس فقط به روزهای اول استفاده از این مواد برمی‌گردد و بعد از آن، دیگر هیچ خبری از سرخوشی نیست. البته نباید از این مسئله چشم‌پوشی کرد که خیلی از دانش‌آموزان به‌خصوص در مقطع ابتدایی واقعا نمی‌دانند که این مواد، مخدر هستند و نباید از آن‌ها استفاده کرد. بنابراین یکی از دلایل رشد بی‌رویه مصرف این مواد، ناآگاهی است. یکی دیگر از علل گرایش نوجوانان به سوء مصرف گل و شیشه، نداشتن مهارت و آموزش درباره فرایند «حل مسئله» و «مهارت نه گفتن» است و از آن جا که در این دوران گروه همسالان برای نوجوانان اهمیت زیادی دارد، لازم است والدین این مهارت‌ها را به فرزندان خود بیاموزند.

 گل، توهم‌زا و شیشه، محرک مرگبار
مواد صنعتی به دسته بزرگی از مواد اطلاق می‌شود که منشأ طبیعی ندارند و طی فرایندهای پیچیده شیمیایی در آزمایشگاه های  صنعتی ساخته می‌شوند. به طور کلی این مواد را می‌توان در سه گروه طبقه‌بندی کرد:

1- توهم‌زاها: این دسته مواد روی سیستم عصبی مرکزی تاثیر می‌گذارند و عملکردهای ادراکی را تغییر می‌دهند مانند LSD، اکستازی، گل و … .

2- محرک‌ها: این دسته از مواد با تحریک سیستم عصبی مرکزی حالت سرخوشی به وجود می‌آورند مانند: شیشه، کریستال و … .

3- نارکوتیک‌ها (کندکننده‌ها): این دسته از مواد سیستم کنترل عصبی را دچار ضعف می‌کنند و می توانند درد را کاهش دهند.

 والدین این نشانه‌ها را جدی بگیرند
گل در رده مواد توهم‌زا قرار دارد و پر واضح است که مهم‌ترین نشانه مصرف این ماده، بروز توهمات گسترده در افراد مصرف‌کننده است. همچنین فرد پس از مصرف ضمن احساس دریافت انرژی بالا، سرخوش می‌شود و  این مواد  پس از آثاری که روی عملکرد مغز می‌گذارد، باعث خنده‌های بی‌دلیل و بروز رفتارهای نامتعارف می‌شود. از دیگر نشانه‌های مصرف می‌توان به قرمزی چشم، اشتهای زیاد، خشکی دهان، فراموشی(حافظه کوتاه‌مدت)، خیره شدن به یک شیء خاص به مدت زیاد، پرخاشگری و در نهایت افسردگی و انزوا اشاره کرد و به تبع این علایم، افت تحصیلی در فرد مصرف کننده هم کاملا مشهود است. واضح است که این نشانه‌ها قطعی نیستند اما می‌توانند تلنگری به والدین برای نظارت بیشتر بر فرزندان‌شان باشند.
 غفلت والدین از آموزش به کودکان دبستانی
همین‌جاست که باید یادآوری کنیم، همان‌طور که از قدیم گفته‌اند پیشگیری از اولویت بالایی در این حوزه برخوردار است. پیشگیری در ابتدا برای کودکان و دانش‌آموزان دبستانی بسیار حائز اهمیت است چرا که کودکان به نسبت بزرگ سالان، راحت‌تر با برنامه‌های تربیتی ارتباط برقرار می‌کنند. برنامه‌های آموزشی در مدارس و برگزاری کلاس‌های آگاه‌سازی برای والدین در خصوص خطرات مواد از جمله اقدامات پیشگیرانه محسوب می‌شود.
نویسنده : مصطفی نجمی| ‌ پژوهشگر حوزه اعتیاد

نبودن نام زنان در بعضی از مدارج بالا حتی در روزگار معاصر برای ما عادی شده است، به‌خصوص اگر این مدارج به علوم دینی و درجه اجتهاد مربوط باشند. با وجود این، یک زن با نام مستعار بانو ایرانی توانست نامش را در چهل‌ودو سالگی بین علمای دین ثبت کند و به عنوان اولین زن مجتهد در تاریخ ایران ماندگار شود. او را به نام بانو امین فقیه، عارف و مفسر معاصر ایرانی، می‌شناسند. بانو امین در 30 خرداد 1274 شمسی در اواخر سلطنت ناصرالدین‌شاه در اصفهان متولد شد. او تحصیل را از پنج‌سالگی و در مکتب‌خانه آغاز کرد.

در بیست‌سالگی به طور جدی مشغول تحصیل علوم دینی و صرف و نحو شد. در سی‌ودو سالگی به فراگیری فقه، اصول و حکمت نزد سید علی نجف‌آبادی پرداخت. بیشتر تحصیلات بانو در محضر ایشان بوده است.

بانو امین در چهل‌ودوسالگی و پس از 23 سال تلاش برای آموختن علوم عقلی و نقلی اولین اجازه اجتهاد و اجازه روایت را از محمدکاظم شیرازی و عبدالکریم حائری یزدی دریافت کرد. این اولین اجازه رسمی اجتهاد و روایت است که به یک زن داده شده و در محافل علمی و فقهی از آن سخن رفته است. او از علمای دیگری نیز اجازه اجتهاد دریافت کرده است.

محمدتقی جعفری درباره شخصیت علمی بانو امین گفته است: با توجه به آثار علمی‌ای که از ایشان در دسترس ما قرار گرفته است، به طور قطع می‌توان بانو را یکی از علمای برجسته عالم تشیع معرفی کرد.
سیده نصرت امین در مسائل اجتماعی و فرهنگی نیز حضور فعال داشت. او با قانون منع حجاب حکومت پهلوی به مبارزه برخاست و مدارسی را تأسیس کرد. از مهم‌ترین آثار او می‌توان تفسیر مخزن‌العرفان را نام برد. وی در کتاب نفحات‌الرحمانیه مکاشفاتی از خود نقل کرده است.

شخصیت‌های دینی و شاگردانش نیز از حالات عرفانی و کرامات او سخن به میان آورده‌اند. بانو امین در خرداد ۱۳۶۲ شمسی در اصفهان گذشت و در تخت فولاد به خاک سپرده شد.
نویسنده: ریحانه عامل نیک؛ کارشناس الهیات

از گذشته تا امروز، خراسان و سرزمین خورشید هم خاستگاه بزرگان بوده هم مأمنی برای بزرگان از جای‌جای کشور. افراد مشهور زیادی از سراسر ایران و جهان در مشهد اقامت کرده و به این شهر خدمات ارزشمندی ارائه کرده‌اند از جمله بانو بدری تیمورتاش که دختر کریمداد نردینی خراسانی، از زمین‌داران بزرگ خراسان، بود و در سال 1287 خورشیدی در نردین زاده شد. اگرچه امروزه نردین از توابع استان سمنان محسوب می‌شود، آن زمان پدرش از خان‌های این منطقه و حاکم سبزوار بود. بانو تیمورتاش برای آموزش ابتدا به تهران و سپس برای تحصیل در رشته دندان‌پزشکی به بلژیک فرستاده شد. در سال 1313 خورشیدی بعد از تبعید خانواده‌اش به کاشمر برای همراهی آنان به ایران بازگشت و همراه مادرش تا سال ۱۳۱۸ خورشیدی در کاشمر زندگی کرد. مواجهه با شرایط سخت زندگی در آن دوران، باعث شد عهد ببندد پس از پایان این دوره، به مشهد بیاید و تا پایان عمر به مردم مشهد به‌ویژه قشر محروم خدمت کند. در سال 1319 خورشیدی برای گذراندن دوره تکمیلی دندان‌پزشکی به دانشگاه تهران رفت، مجوز دندان‌پزشکی در ایران را دریافت کرد و همراه مادرش به مشهد بازگشت. در این شهر، ابتدا در یکی از اتاق‌های بیمارستان امام‌رضا(ع) به عنوان مطب شروع به کشیدن دندان می‌کند زیرا آن زمان مرسوم نبود که دندان را ترمیم کنند اما بعدا در مطب خصوصی خود در خیابان خسروی به مردم خدمت می‌کرد. در آن سال‌ها، زمانی‌که از کنار نهر نادری می‌گذشت، غالبا مشاهده می‌کرد افراد غیرتحصیل‌کرده که به کار کشیدن دندان و گذاشتن دست دندان مشغول بودند، ظروف بزرگ حاوی خون و بزاق را در نهر خالی می‌کنند، نهری که در فرودست، آب مورد نیاز زندگی روزمره مردم از آن تأمین می‌شد، برای ظرف یا لباس شستن یا تهیه قوت روزانه. پس با خود عهد بست دانشکده‌ای مانند آنجا که خود در بلژیک تحصیل کرده بود در مشهد بنا کند. یازده سال بعد، با ورود دکتر امیراسماعیل سندوزی به مشهد و پیگیری آن دو، سرانجام در سال ۱۳۴۴ تلاش‌ها به ثمر نشست و دانشکده دندان‌پزشکی مشهد تأسیس شد. دکتر بدری تیمورتاش را به جرئت می‌توان اولین بانوی اثرگذار در دندان‌پزشکی ایران و مادر این رشته لقب داد.
دکتر تیمورتاش در دوران زندگی در مشهد از هیچ کوششی برای خدمت به قشر محروم دریغ نکرد و تا پایان عمر پربار خویش هفته‌ای یک روز صبح‌ها در درمانگاه بیمارستان امام رضا(ع) را ترک نکرد تا اینکه ۱۷ مهرماه ۱۳۷۴ چشم از جهان فرو بست و در قطعه ۱۳۹ صحن آزادی حرم رضوی در مشهد با احترام و بدرقه دانشجویان وفادارش به خاک سپرده شد.
نویسنده: ملیحه کروخی پژوهشگر تاریخ