برچسب: تاریخ زنان

شهربانو/ مشارکت زنان در کارهای فرهنگی باعث شده است برخی از آن‌ها در دفاع از حقوق زنان منشأ خدماتی باشند. دکتر مریم میرهادی از جمله این بانوان است. او فرزند سید علی‌اکبر (رفعت نظام)، اول فروردین ۱۲۹۲ در شیراز به دنیا آمد. در کودکی پدر و مادر خود را از دست داد و بدین ترتیب، سرپرستی او را عمویش، سرهنگ سید ابوالقاسم میرهادی، به عهده گرفت. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران به پایان رساند و در سال ۱۳۱۰ برای ادامه تحصیل در دانشگاه سوربن به پاریس رفت و در رشته زبان وادبیات فرانسه فارغ‌التحصیل شد. پس از بازگشت به ایران، در سال ۱۳۱۳ شمسی به عنوان یکی از نخستین دختران وارد دانشکده پزشکی شد و تحصیلات خود را در آن دانشکده به پایان رساند. در سال ۱۳۲۰ نیز رساله دکتری خود را درباره سیفلیس دهان نوشت و با درجه عالی قبول شد. او از سال ۱۳۲۵ به خدمات فرهنگی‌اجتماعی پرداخت. دکتر میرهادی پس از چندی، امتیاز روزنامه «ندای زنان» را گرفت و آن را منتشر کرد. این هفته‌نامه با رویکرد اجتماعی و پزشکی از سال 1326 منتشر و تا سال 1342 تداوم داشته است. او شعر نیز می‌سرود و انجمن ادبی ناهید را تأسیس کرد که محفلی برای شاعران و اهل فرهنگ بود.

بنابر محتوای اسناد تاریخی، دکتر میرهادی در 22 خرداد 1334 طی مکتوبی به اوکتایی، رئیس کتابخانه آستان قدس، پیشنهاد اهدا کتابخانه شخصی‌اش را داده است. در بخشی از این نامه آمده است: این‌جانب حاجیه دکتر مریم میرهادی، صبیه مرحوم سید علی‌اکبر (رفعت نظام) تفرشی، از فامیل میرهادی، پزشک رسمی وزارت فرهنگ و نویسنده روزنامه «ندای زنان» و تألیفات متعدد، کتابخانه مختصر خود را که محتوی 3085 عدد کتاب از قبیل کتاب‌های علمی، طبی، ادبی و غیره به 4 زبان فارسی، عربی، انگلیسی و فرانسه می‌باشد تقدیم کتابخانه آستان قدس می‌نماید که در حیات خود استفاده نموده و پس از مرگ تحویل آن کتابخانه مقدس نمایند. تنها درخواست و وصیتم اینکه غرفه‌ای که کتاب‌های نام‌برده فوق را در آن قرار می‌دهید به اسم باشد که پس از مرگ، در جوار جد بزرگوارم، اسم این‌جانب در کتابخانه آستان قدس برای ابد باقی بماند.
هم‌چنین این بانوی خیر در 9 مهر 1339 یک باب خانه ملکی خود واقع در تجریش تهران را وقف آستان قدس رضوی کرد که بخشی از درآمدهای آن برای تأسیس درمانگاهی هزینه شود.
دکتر میرهادی در سال ۱۳۳۱ از سوی سندیکای دندان‌پزشکی ایران در یازدهمین کنگره جهانی دندان‌پزشکان در لندن شرکت کرد و سال ۱۳۳۴ از طرف وزارت فرهنگ به دانشگاه پاریس اعزام و در رشته بیماری‌های دهان و دندان از آن دانشگاه و نیز رشته بیماری‌های دهان کودکان از دانشگاه لندن تخصص گرفت. او علاوه بر خدمات دندان‌پزشکی، آثاری را تألیف و ترجمه کرده است. کتاب‌های «مشاهیر و بزرگان شرق و غرب جهان»، «سیفلیس دهان»، «تشخیص و درمان کوفت»، «آماس گوشت دندان» یا «التهاب لثه»، «پرورش کودک»، «تاریخ نویسندگان پارس»، «زندگانی زن»، و «خاطرات لندن» یا «مشاهدات ناهید» از آثار اوست.
سرانجام این بانوی فرهیخته در ۲۸ اسفند ۱۳۵۹ دار فانی را وداع گفت و در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
 غلامرضا آذری خاکستر کارشناس و پژوهشگر تاریخ

فارس/ بد نیست بدونید اولین دانشمند هسته‌ای دنیا که اسرائیل ترورش کرد، دکتر سمیرة موسى، فیزیک‌دان برجسته‌ی مصری بود که در زمینه‌ی پزشکی هسته‌ای و ایده‌ی “اتم برای صلح” پژوهش و فعالیت می‌کرد و وقتی حاضر به ادامه‌ی اقامت در آمریکا نشد، ۶۸ سال پیش توسط موساد ترور شد!

جام جم/ ۳۸ سال از شهادت غلامحسین قزوینی می گذرد اما شوکت خانم هنوز هم وقتی موتورسیکلتی از جلوی در خانه رد می شود، گر می گیرد؛ نکند غلامحسین برگشته باشد، باید برود کوله خاکی را از دوشش بردارد، شربت بهارنارنج درست کند… حتما لباسش خاکی است، باید از گنجه ای که تمام این سال ها دست نخورده مانده آن پیراهن آبی آسمانی را دربیاورد. درست شبیه عکسی که روی طاقچه خانه جای خالی او را پر کرده است. شوکت خانم گوشه ای از روح خود را در آن روزها جا گذاشته و ۳۸ سال چشم انتظاری از او زنی دیگر ساخته است. مادران شهدای جاویدالاثر هنوز با یادآوری خاطرات، صدای شان می لرزد، بغض می کنند… درد دلتنگی و چشم انتظاری بخشی از روح زخم دیده آنها است.
در ۴۰ سالگی آغاز دفاع مقدس، هنوز هستند خانواده هایی که جنگ برای آنها تمام نشده است. هنوز چشمانشان به در خانه است و با قاب عکس شهدای جاویدالاثر خود روزگار می گذرانند. پدران و مادرانی که با قاب عکسی در دست به تشییع پیکر شهدایی که گاه و بی گاه نشانی از آنها پیدا می شود، می روند تا شاید کسی نشانه ای از یوسف گمشده آنها بدهد. مادرانی که هنوز شهادت فرزند خود را باور ندارند و حالا با اینکه بسیاری از آنان دیگر در این دنیا نیستند خاطرات چشم انتظاری های آنان سخت جگرسوز است. مانند خواهر شهید جاویدالاثری که می گوید پدر و مادرش هر دو در زمان مرگ با خیره شدن به عکس شهیدشان چشم از دنیا فروبستند.

یکی از آن مادران منتظر شوکت قزوینی است. زنی که زنگ صدای لرزانش وقتی از خاطرات فرزند ارشدش می گوید نشان از سال ها صبر و انتظار دارد: «غلامحسین ۲۵ سالش بود که رفت جنگ در عملیات بیت المقدس بود که شهید شد اما هیچ چیزی از او باقی نماند که برای ما بیاورند.» شوکت خانم قبل از رفتن فرزندش به جبهه خواب شهادتش را دیده بود، خواب دیده بود جنازه فرزندش را به خانه شان در محله نارمک تهران آورده اند: «حالا سال ها می گذرد و دقیق خاطرم نیست. دیگر چاره ای نیست، چه باید کرد! شاید خودش می خواست جنازه اش پیدا نشود. یکی از هم گردانی هایش می گفت یک شب قبل از شهادت، تیر به آنتن بی سیم او خورده بود و غلامحسین گفته بود از بس مادرم دعا می کند شهید نمی شوم. ولی خودش دوست داشت شهید شود.»
شوکت خانم تعریف می کند که بعد از خبر شهادت، همسر مرحومش اصرار می کند که خانه را بفروشند و جای دیگری بروند: «من نمی خواستم بروم. می خواستم خاطرات فرزندم در این خانه زنده بماند، هنوز هم به خانه و وسایلش دست نزده ام و همه چیز به همان شکل قدیمی مانده. من غیر از او سه فرزند دیگر هم دارم و حالا نوه هایم همسن آن موقع های غلامحسین هستند. هنوز وقتی بچه ها با موتور می آیند، فکر می کنم غلامحسین است که برگشته چون آن سال ها موتور داشت.» با بغض حرف می زند و صدایش انگار از حنجره همه مادرهایی می آید که صبر و انتظار بخشی از شخصیت شان شده است.

مرضیه ۱۶سالش بود که با هزار امید با پسرعمه اش، غلامرضا طرق، ازدواج کرد. غلامرضا متولد ۱۳۴۰ بود و از سال ۵۸ وارد دانشگاه افسری شده بود و بعد از آن با هم از کاشان به شیراز رفتند تا غلامرضا دوره توپ بگذراند. سرنوشت اما برای مرضیه و غلامرضا نقشه جدایی کشیده بود. مرضیه چند ماهه باردار بود که غلامرضا به جبهه جنوب اعزام شد. فرمانده گردان شده بود و از رشادت هایش در جنگ به خانواده چیزی نمی گفت.

مرضیه مانده بود در کاشان و چشم انتظار تماس های منظم او که خبر از سلامتی بدهد. هر از گاهی هم که به مرخصی می آمد برایش هیچ لذتی نداشت چون همیشه نگران برگشتنش بود. آن روزها که در هر خانه ای تلفن نبود غلامرضا با خانه خواهر مرضیه تماس می گرفت اما سال ۶۴ بود که مرضیه چشم انتظار تماسی بود که دیگر هیچ وقت برقرار نشد: «زنگ زده بودند و خبر شهادتش را به خواهرم داده بودند اما من چون باردار بودم همسر خواهرم و خواهرم از من پنهان کردند. یک هفته و دو هفته و یک ماه شد و من بی قرار تماسی از غلامرضا بودم. خواهرم می گفت تماس گرفته اما چون نیمه شب بوده به تو خبر نداده ایم.»

با برادر شوهرش به شهربانی می روند تا خبری از همسرش بگیرد که پشت تلفن به او می گویند از ۲۱ بهمن به عملیات والفجر هشت رفته و دیگر برنگشته است. مرضیه بود و قلبی که مثل نارنجک در دستش می تپید. آمار شهدا و اسرا را زیر و رو کردند و بالاخره عموی او تصمیم گرفت به اهواز برود و خبر بگیرد. بغضش اشک می شود: «سه یا چهار روز بعد که در خانه را زدند دویدم سمت در. حال عجیبی داشتم و تا پیراهن سیاه عمو را دیدم دستم را روی سرم گذاشتم و دنیایم به سیاهی آن پیراهن شد. گریه می کردم و نمی دانستم چه کنم.»

انگار همین حالاست که خبر را شنیده است. زمان در ذهن مرضیه دیگر توانی برای حرکت به جلو ندارد. او که پسرش را هم بر اثر تصادف در ۱۶ سالگی از دست داده می گوید: «هیچ وقت جوابی برای پسرم نداشتم که پدرش کجاست و چه به روزش آمده چون هیچ وقت مزاری نداشت که بگویم پدرت آنجاست زیر خروارها خاک.» حالا او مانده و دخترش مطهره و دامادی که خودش فرزند شهید است ونوه ای که رنگی به زندگی این روزهای مرضیه داده است. دائم تکرار می کند روزهای سختی داشته است اما ما چه می فهمیم سختی چیست؟ کلمه ای دیگر برای فهم او لازم است یا شاید زبانی دیگر برای درک این همه درد.

محمود شبان برادر کوچک تر ابوالفضل شبان است که در جنگ با اینکه فرمانده بود همه او را «عمو شبان» صدا می کردند. این شهید جاویدالاثر سال ۱۳۳۹ در اراک متولد و از سال ۱۳۵۸ در دانشگاه افسری پذیرفته شد. محمود می گوید: «دائم منطقه بود و فرمانده گردان شهادت لشکر ۷۷ پیروز خراسان بود. با اینکه مدام مجروح می شد اما دوباره برمی گشت. حتی یکبار تیرماه سال ۱۳۶۴ در جزیره مجنون بدجوری مجروح شد و بدنش پر از ترکش شده بود. اما باز بعد از چند ماه دوباره به جبهه برگشت و بالاخره سال ۱۳۶۵ در منطقه سومار به شهادت رسید اما هنوز هم پیکرش مفقود است.»
محمود که خودش هم در جبهه بوده حالا ۵۲ سال سن دارد. او از سال ها چشم انتظاری مادرش که دیگر در قید حیات نیست، می گوید: «مادرم از غم برادرم دق کرد و سرطان خون گرفت. تا آخرین لحظه چشمش به قاب عکس شهید بود و گریه می کرد و می گفت پسرم زنده است. پدرم هم با اینکه آلزایمر گرفته و حال خوبی ندارد، چشم از قاب عکس ابوالفضل برنمی دارد.»
 محمود که خودش هم دلتنگ برادر بزرگتر است از حالت های خاص ابوالفضل می گوید از خلوص نیتی که باعث می شد حتی نیمه شب موقع نماز شب خواندش در جبهه، همه پشت او به نماز بایستند: «نه اینکه برادرم باشد بخواهم اینها را بگویم، همرزمانش این حرف ها را گفته اند. یکی از سربازانش که لحظه آخر او را دیده بود می گفت دیدم پاهایش قطع شده اما خواسته بود اول سربازان را عقب ببرند بعد به او برسند. آن سرباز تعریف می کرد او را زیر بوته ای پنهان کردیم اما وقتی برگشتیم دیگر آنجا نبود.»

دیگر در این جهان نبود تا بخشی از خاک وطن شده باشد. مثل همه شهدای جاوید الاثری که گوشه ای از این خاک پهناور به خاکی پیوسته اند که برای دفاع از آن از عزیزترین دارایی خود گذشتند.

شهرآرا آنلاین/ اولین مساجد بریتانیا در ســال 1889 میـلادی در لیورپول و ووکینگ بنا نهاده شدند و زنان با مشارکت چشمگیر خود، نقشی اساسی در پایه‌گذاری این مساجد ایفا کردند، اما نقشی که لزوما همه ما از آن آگاهی نداریم. در پژوهشی که ساریا چروالیل-کانترکتر، جامعه‌شناس، تحت عنوان «زنان در اولین مساجد بریتانیا» انجام داده، با استفاده از محتوای آرشیوی مربوط به اولین مساجد بریتانیا، زندگی روزمره زنان مسلمان بریتانیا در مساجد این کشور مورد بررسی قرار گرفته است.
زنان مسلمان مساجد بریتانیا معمولا برخاسته از طبقه متوسط جامعه بودند و مواجهه‌‌شان با اسلام از طریق سفر، جراید مساجد دنیا و سخنرانی‌ها صورت گرفته بود. آن‌ها در محیطی زندگی می‌کردند که در آن به مسلمانان به‌ دیده تردیــد می‌نگریستند. مسلمانان بریتانیا «دشمنان قسم‌خورده» و «ملحدان» جامعه خود در آن زمان تلقی می‌شدند.مسئولیت برگزاری مراسم و رویدادهای فرح‌بخش مساجدعمدتا بر عهده زنان بود. برای مثال، برگزاری مراسم سالیانه افطار در مسجد مسلمانان لیورپول تنها یکی از مراسمی بود که زنان مسئولیت آن را برعهده گرفته بودند. علاوه بر این‌‌ها، زنان مسجد لیورپول در سال 1897 میلادی خانه‌ای برای کمک به کودکان مستمند شهر نیز تأسیس کردند.
زنان ابتدا از محافل ادبی و بحث‌ها و گفت‌و‌گوها کنار گذاشته می‌شدند. مقالاتی نیز که در نشریات مساجد به چاپ می‌رسید اغلب به قلم مردان به نگارش درمی‌آمد اما زنانی نیز وجود داشتند که این چهارچوب‌ها را زیر سؤال ببرند. داستان‌های جالب‌توجهی درباره زنان و نقش‌ آن‌ها در مساجد وجود دارد. مثلا زنی بود به نام نفیسه تی‌کیپ، که به‌تازگی به اسلام گرویده و از آمریکا به لیورپول آمده بود. او راجع به اسلام و حقوق زنان سخنرانی‌هایی می‌کرد و باورهای غلط رایج درباره جایگاه زنان در اسلام و جامعه را به چالش می‌کشید. بعدها نیز به سرپرستی مدرسه ایام‌الصباح درآمد که با هدف آموزش دینی جوانان مسلمان تأسیس شده بود.
همچنین زنی بود به نام مادام ترسا گریفین ویِله (1831-1906) که پس از گرویدن به اسلام، او را «صدیقه‌خانم» صدا می‌زدند. او خبرنگار مسجد لیورپول به شمار می‌آمد. گزارش‌ رویدادهای سیاسی مسجد را به نگارش درمی‌آورد و در بازه سال‌های 1894 تا 1895 در نشریه خود منتشر می‌کرد. لیدی اِوِلین زینب کوبولد، از اشراف‌زادگان عالی‌رتبه بریتانیا، که به اسلام گرویده بود، به اولین زن اروپایی‌ای بدل شد که به زیارت مکه رفته و حاجیه شده بود. سفری که آن زمان مرسوم نبود و بسیاری را شگفت‌زده کرده بود. زینب کوبولد به‌تنهایی و با یک اتومبیل راه مکه را پیش گرفت و بعدها در سال 1934 میلادی خاطرات خود را در قالب کتابی پرفروش به انتشار رساند.
یافته‌های این پژوهش تاریخی نشان می‌دهد زنان در مرکز پایه‌گذاری اسلام در بریتانیا بوده‌اند و هرکدام به شیوه‌ خاص خود، نقش‌هایی در بازنمایی تصویر اسلام ایفا کرده‌اند. اهمیت نقش این زنان در ساخت جوامع مذهبی زمانه خود به‌ قدری است که شنیدن داستان‎‌های‌فراموش‌شده آنان برای زنان مسلمان دوران معاصر لازم است.
مترجم: هدی جاودانی 

شهرآرا آنلاین/ افراسیاب دختری به نام فرنگیس داشت. از آنجا که فرنگیس از همه نظر جزو خوبان در کاخ افراسیاب بود، سیاوش به گفته و نصیحت پیران گوش داد و با فرنگیس ازدواج کرد.
فرنگیس مهتر ز خوبان اوی / نبینی به گیتی چنان روی و موی
پس از ازدواج، افراسیاب منطقه وسیعی از توران‌زمین را به سیاوش سپرد و بعد از آن، به او اجازه داد به ایران بازگردد. سیاوش به همراه فرنگیس و جمعی از همراهان خود سفر را آغاز کرد در راه به منطقه‌ای رسید و شهری به نام سیاوش‌گرد ساخت. روزی افراسیاب برادرش، گرسیوز، را نزد سیاوش فرستاد تا از احوال او و فرنگیس آگاه شود. وقتی به سیاوش‌گرد رسید، زندگی آن 2 و حال خوششان را دید، آتش حسد در دلش زبانه کشید. چون بازگشت، نزد افراسیاب بدگویی سیاوش را کرد که سیاوش قصد خیانت به تو را دارد. سرانجام افراسیاب به قصد جنگ با سیاوش راهی دیار او شد. جنگ را آغاز کرد اما سیاوش به یارانش اجازه نبرد نداد زیرا این کار را شکستن پیمان با افراسیاب می‌دانست. بسیار کشته و زخمی شدند. سیاوش نیز مجروح شد. فرنگیس که سیاوش را مجروح دید، بسیار شیون و ناله سر داد و رو به پدر، از وفاداری همسرش سخن راند و …
به کین سیاوش سیه پوشد آب / کند روز نفرین بر افراسیاب
غرور به افراسیاب اجازه نداد از تصمیمش بازگردد. دستور کشتن سیاوش را داد. او را کشان‌کشان بردند و سر از تنش جدا کردند. چون مرگ سیاوش را فرنگیس و اطرافیان دیدند، از بی‌گناه کشته شدن او گریه آغاز کردند.
همه بندگان موی کردند باز / فریگیس مشکین کمند دراز
فرنگیس از غم مرگ شوهر، افراسیاب را نفرین کرد.
به آواز بر جان افراسیاب / بنفرید با نرگس و گل پرآب
افراسیاب نیز فرمان داد دختر را آن‌چنان بزنند تا بچه در شکمش بمیرد. خبر به گوش پیران رسید. با شاه صحبت کرد که فرنگیس را به او سپارد و فرزند به دنیا آید، آن‌ وقت طفل را به افراسیاب تحویل می‌دهد تا هر چه تصمیم دارد انجام دهد. شاه قبول کرد. شبی پیران در خواب سیاوش را دید که مژده به دنیا آمدن کی‌خسرو را می‌دهد.
که روزی نوآیین و جشنی نو است / شب سور آزاده کی‌خسرو است
همسرش، گلشهر، را نزد فرنگیس فرستاد و او خبر زاده شدن پسر سیاوش را به پیران داد. پیران نیز با خود عهد بست اجازه ندهد افراسیاب بر این طفل ستمی کند. بچه را همراه با دایه به شبانی سپرد تا او را محافظت کنند. سال‌ها گذشت و کی‌خسرو به همراه فرنگیس به ایران رهسپار شدند. او در آنجا با یاری پهلوانان ایرانی به خون‌خواهی سیاوش لشکری آماده کرد. گرچه در این راه بسیار سختی دید، سرانجام خون شوهر فرنگیس پایمال نشد و افراسیاب کشته شد. از طرفی، فریبرز، یکی از پهلوانان ایران، از رستم خواست فرنگیس را برای او خواستگاری کند. فرنگیس که به شوهر خود وفادار بود، قبول نکرد اما چون رستم نزد ایرانیان فردی مهم بود، سخن رستم را پذیرفت و با فریبرز ازدواج کرد.
نفیسه زمانی کارشناس ارشد پژوهش هنر

بیا نی نی/ فضه در دامنه رشته کوه های سرخ و برافراشته نوبه در شرق آفریقا به دنیا آمد.
برخی او را هندی و برخی او را دختر پادشاه هند معرفی کرده اند. 
او زنی خوش سخن بود و به فصاحت و بلاغت کلام معروف بود .فضه باهوش بود و قدرت یادگیری بسیاری داشت. 
او در مدتی اندک به مقامهای والایی در پیروی و همراهی عترت پیامبر رسید.
آنچه فضه را از دیگران متمایز می کند این است که ظرفیت وجودیش اعم از قدرت، یادگیری، پذیرش حق، خستگی ناپذیری، حافظه قوی، خطابه و قدرت انتقال را در راه دفاع از #اهل_بیت(ع) به کار برد و از آن ها به عنوان ابزاری برای نبرد با ظالمان استفاده کرد .
او حتی بعد از شهادت حضرت زهرا و تشکیل خانواده در جریان مبارزه اش وقفه ای ایجاد نکرد. وی با تسلط ویژه ای که به احکام فقهی داشت، به انتقاد علمی از حُکام وقت می پرداخت و بر ناروا بودن جایگاهی که در اختیار گرفته اند، اشاره می کرد.
فضه با آیات قرآن سخن میگفت ، برخی میگویند او از حضرت زهرا (س) علوم کیمیا را یاد گرفته بود .
فضه گرسنه بود زمانی که اهل بیت گرسنه بودند و تشنه بود وقتی تشنه بودند.نمی خوابید وقتی نمی خوابیدند روزه می گرفت وقتی روزه بودند.
همراهی فضه با حضرت فاطمه(س) به آنجا رسیدکه جزء معدود محرمان حرم وی شدو ارتباط زنان دیگر باحضرت توسط او صورت می گرفت ، از این روی فضه از درونی ترین اسرار #اهل_بیت می توانست مطلع شود…
فضه با نظر امیرمؤمنان(ع) به عقد ابوثعلبه که مردی از اهالی حبشه بود، درآمد و از وی صاحب فرزندی شد و بعد از وفات ابوثعلبه، با سلیک غطفان ازدواج کرد.
او فرزندانی تربیت کرد که نسل به نسل#حافظ_قرآن بوده و به عفاف ، تقوا و پاکیزگی روح معروف بودند. 
همچنین او به امام حسن (ع) و امام حسین (ع) خدمت کرد .
فضه در کربلا ، تنها همراهش زینب کبری (س) بود و از شوهر و فرزندانش در کربلا نامی به میان نیامده است و به همین دلیل نحوه حضور وی از بانوان دیگر متمایز می شود و #استقلال_فکری و#قدرت انتخابش را در حساسترین برهه از تاریخ به نمایش می گذارد.
او همراه دیگر بانوان به اسارت رفت و زینب کبری را برای ثانیه ایی تنها نگذاشت .
فضه مدتی نه چندان طولانی بعد از واقعه عاشورا و وفات حضرت زینب(س) زنده ماند. 
بعد از وفات پیکر پاک فضه ، این یار خوش اقبال اهل بیت ، در قبرستان باب الصغیر دمشق به خاک سپرده شد …
منبع masoome_adhamnejad
 

بیا نی نی/ در میان مردان و زنان بی وفای کوفه ، تنها یک زنِ با ایمان و موالی اهل بیت بود که حرمت ولایت را پاس داشت و با شجاعت و بدون هراس از دشمن ، نماینده امامِ خویش را در خانه پناه داد و آن زن کسی نبود جز
«طــوعه»
وی قبلا از کنیزان «اشعث‌بن‌قیس» بوده، وی او را آزاد و «اسید حضری» با او ازدواج کرد؛ بلال، ثمره این ازدواج بود.
به نقل از برخی قول ها ، #طوعه ایرانی‌تبار و از قبیل بنی‌الحمرا، هم‌پیمان قبیله «بنی‌عبدالقیس» بوده­ است.
با تهدید عبیدالله‌ بن‌ زیاد مردم‌ کوفه خیلی‌ زود، بیعت‌شکنی کردند و هویت‌ اصلی‌ خود را به‌ نمایش‌ گذاشتند و به ‌قدری بی‌‌وفایی‌ از خود نشان دادند که مُسلم‌ یک شب، پس‌ از پایان نماز خود را تنها دید و بدون این‌که رفیق و پناهی داشته باشد، غریب‌ و آواره در‌ کوچه‌های‌ کوفه‌ سرگردان شد.
او در نهایت به خانه » طوعه « رسید و در خانه او پناه گرفت . 
بلال فرزند طوعه بدون در نظر گرفتن اصرار های مادرش باعث دستگیری و شهادت حضرت مسلم ابن عقیل شد اما «طوعه‌» نقش تاریخی خود را ایفا کرد و چه خوب در تاریخ درخشید. او به وظیفه‌ خود که دفاع از ولایت بود عمل کرد، هر چند که پنجه ناجوانمردان تاریخ، قوی‌تر از رشادت طوعه بود.
او صحنه را خالی نکرد و از مردان زمانه جلوتر افتاد. او از زنانی بود که در صحرای کربلا و عاشورا حضور نداشت، اما با شنیدن پیام نهضت امام حسین (ع) در حد توانش به یاری سفیر حسین(ع) شتافت و او را یاری کرد.