برچسب: سلامت روان

در پایان یک روز پرمشغله، ممکن است سفارش غذا از بیرون یا غذا خوردن در رستوران سریع‌ترین و ساده‌ترین گزینه برای رفع گرسنگی به نظر برسد. اما غذاهای آماده و رستورانی حاوی قند، نمک، چربی ناسالم و کالری زیادی هستند که همگی می‌توانند روی مغز و خلق و خو تأثیر منفی بگذارند، به طوری که زیاده‌روی در مصرف آن‌ها به خستگی و زودرنجی منجر می‌شود و علائم افسردگی، استرس و اضطراب را تشدید می‌کند.

صحبت کردن در مورد مزایای آشپزی کردن در خانه غیرعادی نیست. بسیاری از مردم طرفدار این کار هستند و آن را تحسین می‌کنند، چون در هزینه‌ها صرفه‌جویی می‌شود، سلامت ما را بهبود می‌بخشد و مهارت ما را در آشپزی کردن افزایش می‌دهد.
اما علیرغم وجود این همه مزایا، از نظر بعضی از افراد پخت و پز خسته‌کننده است. این دیدگاه قابل درک است، چراکه آشپزی کردن با خودش رفت و آمد به سوپرمارکت برای خرید مواد غذایی، شستن ظروف کثیف، به‌هم ریختگی آشپزخانه و حتی گاهی اوقات سوختگی غذا را به همراه دارد. از این‌رو، آشپزی از آن دسته فعالیت‌هایی است که بعضی از افراد به‌شدت به آن علاقه دارند و بعضی دیگر از آن متنفرند.

صرف‌نظر از اینکه شما جزء کدام گروه باشید، تحقیقات ثابت کرده‌اند که آشپزی کردن از سلامت روان حمایت می‌کند. اگر شنیدن این خبر برایتان عجیب و غیرمنتظره است، توصیه می‌کنیم مقاله‌ی امروز را تا انتها بخوانید تا با مهم‌ترین فواید آشپزی کردن برای خودتان آشنا شوید.

۱. به پیروی از رژیم غذایی تقویت‌کننده‌ی مغز کمک می‌کند
آیا می‌دانستید که بعضی از غذاها می‌توانند عملکرد شناختی شما را تقویت کنند؟ مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۴ انجام شد، ارتباط بین سلامت روان ضعیف و رژیم‌های غذایی ناسالم را نشان داد. در مقابل، پیروی از یک رژیم غذایی متعادل و بدون غذاهای فرآوری‌شده می‌تواند تأثیر مثبتی بر حافظه‌ی شما داشته باشد و از عملکرد صحیح نوروترنسمیترها (انتقال‌دهنده‌های عصبی) پشتیبانی کند.
یک نمونه از این رژیم‌ها که فواید زیادی برای سلامت روان دارد، رژیم غذایی مدیترانه‌ای است. این رژیم بر مصرف میوه‌ها، سبزیجات، غلات کامل، ماهی و چربی‌های سالم مانند روغن زیتون تمرکز دارد و توصیه می‌کند که مصرف گوشت قرمز به حداقل برسد. بنابراین با پختن غذای خود در خانه بهتر می‌توانید کیفیت رژیم غذایی‌تان را کنترل کنید، درنتیجه جسم و روان سالم‌تری خواهید داشت.
۲. ارتباطات اجتماعی را افزایش می‌دهد
هر چند وقت یکبار به یک رسپی یا دستور غذایی برمی‌خورید که مقادیر آن فقط برای یک نفر ذکر شده باشد؟ حقیقت این است که به‌ندرت چنین اتفاقی می‌افتد. غالباً غذا با دیگران به اشتراک گذاشته می‌شود و آشپزی کردن بهانه‌‌ای برای برقراری ارتباط با دیگران است.
تنهایی یکی از بزرگ‌ترین خطرات برای سلامت جسم و روان است، به طوری که افراد تنها بیش از دیگران در معرض ابتلا به مشکلات سلامت روان و زوال عقل قرار دارند. آشپزی کردن برای خودتان می‌تواند یک فعالیت آرامش‌بخش باشد، اما وقتی برای دیگران آشپزی می‌کنید این کار مزیت دیگری هم به همراه دارد که همان اتصال شما به جامعه است.
آشپزی بهانه‌ای است که می‌توانید از طریق آن اعضای خانواده و دوستان‌تان را دور هم جمع کنید. حتی زمانی که در سوپرمارکت با فروشنده وارد گفت‌وگو می‌شوید، در حال گسترش ارتباطات اجتماعی خود هستید. پس وقتی صحبت از آشپزی به میان می‌آید، از طریق آن می‌توان راه‌های زیادی برای برقراری تعاملات اجتماعی پیدا کرد.

۳. باعث بهبود عزت نفس می‌شود
وقتی سلامت روان ما ضعیف است، احساسی که نسبت به خودمان داریم تحت تأثیر قرار می‌گیرد. مهارت آشپزی می‌تواند به‌طور چشمگیری عزت نفس را تقویت کند، حتی اگر این مهارت به پخت غذاهای ساده محدود شود. تحقیقات هم نشان می‌دهد که عزت نفس و اعتماد به نفس با آشپزی کردن بهبود می‌یابد، چون وقتی بتوانید یک چیز ملموس برای لذت بخشیدن به خود و دیگران خلق کنید، خوشحال می‌شوید.
۴. خلاقیت را تقویت می‌کند
اخیراً یک مطالعه نشان داده است که گنجاندن فعالیت‌های خلاقانه در زندگی روزمره می‌تواند به‌طور قابل توجهی خلق و خو و بهزیستی را بهبود بخشد. در مطالعه‌ی دیگری هم آشپزی به‌عنوان یک فعالیت خلاقانه معرفی شده است که می‌تواند باعث تقویت خلق و خو شود.
حتی زمانی که از دستورالعمل‌های آشپزی استفاده می‌کنید، پخت و پز در خانه به شما در پرورش خلاقیت‌تان کمک می‌کند؛ چون می‌توانید آزادانه مواد اولیه را تغییر دهید تا ببینید چه اتفاقی می‌افتد. هر چقدر بیشتر آشپزی ‌کنید، راه‌های بیشتری برای ترکیب کردن مواد و پخت غذاهای جدید پیدا می‌کنید.
۵. به درمان اضطراب و افسردگی کمک می‌کند
آشپزی به‌قدری برای سلامت روان مفید است که این روزها درمانگران شرکت در کلاس‌های آشپزی را به‌عنوان راهی برای درمان افسردگی، اضطراب، اختلال خوردن و اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی (ADHD) توصیه می‌کنند.
روانشناسان معتقدند که آشپزی کردن و پختن غذا خاصیت درمانی دارد، چون شبیه‌ی یک نوع راهکار درمانی به نام «فعال‌سازی رفتاری» است. فعال‌سازی رفتاری شما را به تعامل فعال با محیط اطراف تشویق می‌کند تا زندگی برایتان معنادار و لذت‌بخش شود، درنتیجه می‌تواند با افزایش رفتار هدفمند افسردگی را کاهش دهد.
آشپزی به افراد کمک می‌کند که روی یک کار تمرکز کنند و این موضوع می‌تواند به آن‌ها احساس قدرت و کنترلی بدهد که ممکن است به‌طور طبیعی در زندگی روزمره و در خارج از آشپزخانه آن را تجربه نکنند.
۶. یک نوع مدیتیشن است
وقتی در حال آشپزی کردن هستید، باید دائماً تمرکز داشته باشید، مواد اولیه را آماده کنید، غذا را بچشید و بر روند پخت نظارت کنید که همه‌ی این‌ها می‌تواند ذهن شما را از افکار منفی دور کرده و از تمرکز روی چیزهایی که نباید به آن‌ها فکر کنید، بازدارد. بنابراین آشپزی کردن کمی شبیه‌ی مدیتیشن است، اما با خروجی خوشمزه‌تر.
آشپزی کردن در خانه یک نوع خودمراقبتی است که هم باعث افزایش آرامش، تقویت خلاقیت و بهبود خلق و خو می‌شود و هم این امکان را برایتان فراهم می‌کند که در پایان کار با یک وعده‌ی غذای سالم و خوشمزه از خودتان پذیرایی کنید.

2 نوع تنیلی رایج داریم که عبارتند از
سردرگم هستیم| گاهی نمی‌دانیم چه‌کار باید انجام بدهیم، گاهی می‌دانیم اما کمالگرا هستیم و منتظر شرایط خیلی عالی برای شروع کارها، برای همین چون شرایط فراهم نمی‌شود پس هیچ‌کاری نمی‌کنیم، دست روی دست می‌گذاریم تا اوضاع جور شود که نمی‌شود.
راه‌حل: کارها را شروع کنید و اجازه بدهید در مسیر مشکلات را رفع کنید. فراموش نکنید بهترین سرمایه زندگی ما وقت است و اگر قرار باشد همیشه منتظر شرایط بهتر باشیم فرصت‌های خوب را از دست می‌دهیم.
 می‌ترسیم اشتباه کنیم
 این‌هم نوعی دیگر از کمالگرایی است که باعث می‌شود به‌جای رشد، فقط تنبلی کنیم، وقتی می‌خواهیم هر کاری در بهترین شکلش انجام شود و نگرانیم اگر خرابکاری کنیم دیگران نگاه بدی به ما داشته باشند، فرصت یاد گرفتن و اشتباه را از خودمان می‌گیریم و نتیجه‌اش می‌شود این‌که ایستا خواهیم بود.
راه‌حل:  همه شرایط را بررسی کنید و با امید به‌خدا و مشورت دیگران کارها را انجام دهید. فراموش نکنید شکست در هر کاری تنها نتیجه‌ای نیست که عاید شما می‌شود، بلکه در کنارش تجربه‌ای هم کسب کردید که در خیلی مواقع دیگر به شما کمک می‌کند.

نویسنده : سیدسورنا ساداتی | روزنامه‌نگار موفقیت

از کاهش استرس تا تجربه احساسات‌خوشایند و … ، این‌ها بخشی از نتایج پژوهش‌های روان‌شناسانی است که به‌تازگی روی آثار بغل‌کردن تحقیق کرده‌اند
درطول همه‌گیری کووید-19 و قرنطینه‌ و محدودیت‌های اجتماعی، روابط انسانی نزدیک،کم رنگ و کم رنگ‌تر شد و یکی از چیزهای مهمی که آدم‌ها از دست دادند، امکان درآغوش گرفتن عزیزان‌شان بود. امکانی که پیش از این، عادی و پیش‌پاافتاده به‌نظر می‌رسید اما تجربه همه‌گیری نشان داد که ارزش آن بیش از حد تصور است. این نکته را روان‌شناسانی می‌گویند که در این مدت روی آثار و فواید درآغوش گرفتن، تحقیق کرده‌اند. در ادامه با چهار مورد از نتایج این تحقیقات درباره درآغوش گرفتن آشنا می‌شوید.

 درآغوش گرفتن هورمون استرس را کاهش می‌دهد
سال 2021، در دانشگاه «گوته» فرانکفورت یک تیم تحقیقاتی به‌رهبری «Aljoscha Dreisoerner» بر آثار مثبت درآغوش گرفتن  روی  استرس تمرکز کردند. نکته جالب در تحقیق دانشمندان این تیم، آن بود که تنها بر درآغوش گرفته‌شدن توسط دیگران تمرکز نکردند و نتایج درآغوش گرفتن خود را هم بررسی کردند؛ به این دلیل که می‌خواستند بفهمند در دوران قرنطینه که دیگران دردسترس نیستند، چطور می‌شود استرس را کاهش داد. این تحقیق روی 159 داوطلب با استفاده از آزمون استرس اجتماعی «تریر» انجام شد؛ یک روش استاندارد القای استرس که در آن آزمودنی‌ها در موقعیت مصاحبه شغلی ساختگی قرار گرفتند. از آن‌ها نمونه‌هایی از بزاق گرفته‌شد تا میزان «کورتیزول»، هورمون استرس‌شان، اندازه‌گیری شود.

داوطلبان در سه وضعیت مختلف قرار گرفتند؛
۱ ) دستیاران تحقیق به‌مدت 20ثانیه آن‌ها را درآغوش گرفتند.
۲) خود را به‌مدت 20ثانیه درآغوش گرفتند.
۳) هیچ آغوشی دریافت نکردند. سپس از آن‌ها خواسته شد یک تکلیف ساده مثل ساختن یک هواپیمای کاغذی را انجام بدهند. نتایج نشان داد که داوطلبان در هر دوحالت درآغوش گرفته‌شدن، سطح کورتیزول کمتری نسبت به گروه کنترلی که بغل نشده‌بودند، داشتند.
مدت زمان بغل کردن مهم است
وقتی یکی از عزیزان‌مان ما را از صمیم قلب بغل می‌کند، احساس خوشایندی را تجربه می‌کنیم. کیفیت این تجربه را چه چیزی تعیین می‌کند؟ مطالعه‌ای که به‌تازگی در دپارتمان روان‌شناسی دانشگاه لندن انجام شده‌، چگونگی تأثیر درآغوش گرفتن بر خلق‌وخو را بررسی کرده‌است. در این تحقیق 45 داوطلب، یکی از همکاران محقق را به‌مدت یک ثانیه، پنج ثانیه یا 10ثانیه درآغوش گرفتند و تجربه‌شان را گزارش کردند. نتایج واضح بود؛ آغوش‌های پنج‌ثانیه‌ای و 10ثانیه‌ای، از بغل گرفتن یک‌ثانیه‌ای خوشایندتر رتبه‌بندی شدند. بنابراین محققان نتیجه گرفتند که درآغوش گرفتن باکیفیت، باید دست‌کم پنج ثانیه طول بکشد.

 درآغوش گرفتن بر سلامتی سالمندان موثر است
به‌تازگی، محققی به‌نام «تیا راجرز» در دانشکده حرکت‌شناسی و علوم سلامت دانشگاه «یورک» کانادا به‌همراه تیم مطالعاتی‌اش تأثیرات درآغوش گرفتن بر افراد مسن را بررسی کرده‌است. پیش از این، درباره این‌که آیا بغل کردن در مراحل مختلف زندگی آثار روانی متفاوتی دارد یا خیر، اطلاعات چندانی دردست نبود. در این مطالعه تازه، محققان داده‌های بیش از 20هزار شرکت‌کننده 65ساله و بالاتر را از مرکز نظرسنجی سلامت جامعه کانادا تجزیه‌وتحلیل کردند. آن‌ها دریافتند آن دسته از سالمندانی که ابراز می‌کردند «گاهی‌اوقات»، «بیشتر اوقات» یا «دایم» امکان درآغوش گرفته‌شدن دارند نسبت به آن‌هایی که «هرگز» چنین امکانی را نداشتند، در رتبه‌بندی سلامتی جایگاه بالاتری داشتند. این نتیجه بعد از آن‌که محققان بسیاری از عوامل تأثیرگذار مانند وضعیت رابطه، درآمد، بیماری‌های مزمن و عوامل دیگر را کنترل کردند، ازنظر آماری معنادار باقی ماند. بنابراین نتایج تحقیق نشان داد که ارتباطی قوی بین درآغوش گرفته‌شدن و میزان سلامتی سالمندان وجود دارد.
فرهنگ بر نحوه درآغوش گرفتن تأثیر می‌گذارد
در سال 2021 یک مطالعه بین‌المللی در دانشگاه «Wroclaw» لهستان انجام شد تا مشخص شود که چه عواملی روی رفتارهای لمسی انسان تأثیر می‌گذارند. محققان داده‌های بیش از 14هزار نفر از 45 کشور مختلف را تجزیه‌وتحلیل کردند و دریافتند رفتار مشترک درآغوش گرفتن در فرهنگ‌های مختلف، تفاوت‌های زیادی دارد. ازجمله آن‌که ساکنان کشورهای دارای آب‌وهوای گرم، تماس عاطفی بیشتری نشان می‌دهند احتمالا به‌ این دلیل که در این کشورها فعالیت‌های خارج از منزل بیشتر است و امکان ملاقات افراد با یکدیگر را بیشتر فراهم می‌کند.  البته ویژگی‌های فردی هم بر فراوانی رفتار لمس عاطفی، تأثیر می‌گذارد، برای مثال جوان‌ترها نسبت به افراد مسن، تماس عاطفی بیشتری نشان می‌دهند. زنان نسبت به مردان، با فراوانی بیشتری دوستان و فرزندان‌شان را بغل می‌کنند و در گروه‌های سیاسی، لیبرال‌ها از محافظه‌کارها تماس عاطفی بیشتری دارند.
نویسنده : الهه توانا| روزنامه‌نگار منبع: psychologytoday

اوتیسم غیر معمول، یا اختلال نافذ رشدی (PDD,NOS) تشخیصی بود که بین سال های 1994 و 2013 استفاده شد. اولین بار در راهنمای تشخیصی اختلالات روانی،  ظاهر شد. کودکانی که برخی علائم اوتیسم را داشتند.
DSM-5 که در سال 2013 منتشر شد، تشخیص اوتیسم را به روز رسانی کرد تا طیف وسیع تری از علائم را که تحت اختلال طیف اوتیسم ( ASD ) قرار می گیرند همراه با سه سطح برای نشان دادن نیازهای حمایتی را شامل شود.
2 سطح اول به کمترین حمایت نیاز دارد، در حالی که سطح 3 به بیشترین پشتیبانی نیاز دارد.
اکثر افرادی که قبلا تشخیص PDD-NOS داده شده بودند، احتمالا تحت معیارهای تشخیصی جدید، تشخیص ASD را دریافت می کنند.

اوتیسم و DSM
DSM کتابچه راهنمای انجمن روانپزشکی آمریکا است که تمام اختلالات روانی و رشدی را فهرست می کند. پنج نسخه از DSM وجود دارد که به سال 1952 باز می گردد. برخلاف اختلالات جسمی، اختلالات روانی و رشدی اغلب براساس هنجارهای اجتماعی است و هر به روز رسانی DSM دارای معیارها و اختلالات تشخیصی جدید یا تجدید نظر شده است.
اوتیسم برای اولین بار در سال 1980 منتشر شد. DSM_IV  در سال 1994 منتشر شد و اوتیسم را به پنج دسته تشخیصی جداگانه تقسیم کرد. اصطلاح طیف اوتیسم در DSM-IV به اختلالات رشد فراگیر PDDs اشاره دارد، دسته ای تشخیص ها با شباهت های علامتی خاص.
اوتیسم آتیپیک نام دیگری برای یکی از پنج تشخیص رسمی طیف اوتیسم بود: اختلال نافذ رشدی که به طور دیگری مشخص نشده است.

دو معیار اصلی تشخیص اوتیسم 
• اختلال شدید و فراگیر در توسعه تامل اجتماعی متقابل یا مهارت های ارتباط کلامی و غیرکلامی.
• رفتار، علایق و فعالیت های کلیشه ای وجود دارد، اما معیار ها برای یک اختلال نافذ رشدی خاص، اسکیزوفرنی، اختلال شخصیت اسکیزوتایپی، یا اختلال شخصیت اجتنابی برآورده نمی شوند. 

ویژگی های PDD-NOS مشابه اوتیسم است اما خفیف تر است و شامل موارد زیر است:
• رفتار اجتماعی غیر معمول یا نامناسب
• رشد نابرابر مهارت ها، مانند مهارت های حرکتی ظریف یا بزرگ، سازمان دهی دیداری یا فضایی یا مهارت های شناختی
• تاخیر در درک گفتار یا زبان
• مشکل در انتقال 
• نقض در ارتباط کلامی و غیر کلامی
• افزایش یا کاهش  حساسیت به چشایی، بینایی، صدا، بو و لامسه.
• رفتارهای تکراری یا تشریفاتی
PDD-NOS یا تشخیص اوتیسم غیر معمول به این معناست که علائم بسیار کمی در تشخیص اختلال اوتیستیک یا سندرم آسپرگر وجود دارد، یا علائمی که با تشخیص سندرم رت یا اختلال متلاشی کننده دوران کودکی سازگار نیستند.

DSM-5 اختلال طیف اوتیسم
هنگامی که DSM-5 در سال 2013 منتشر شد، تصمیم نسبتا مهمی گرفت تا هر پنج تشخیص اوتیسم از DSM-IV را به یک دسته تشخیصی واحد تقسیم کند ( اختلال طیف اوتیسم ASD)
تشخیص PDD-NOS زیر چتر اوتیسم در DSM-IV است، و طبق DSM-5، تشخیص انجام شده تحت DSM-IV قابل لغو نیست. با معیار های فعلی اوتیسم مطابقت ندارد. براساس تحقیقات منتشر شده توسط مجله آکادمی روانپزشکی کودکان و نوجوانان آمریکا در سال 2014، اکثر بیماران با تشخیص PDD- NOS (63٪) معیارهای اختلال طیف اوتیسم را مطابق با DSM-5 دارند.
این مطالعه همچنین نشان داده است که اکثر تشخیص های قبلی PDD-NOS که معیار های ASD فعلی را برآورده نمی کنند، با تشخیص اختلال ارتباط اجتماعی32% مطابقت دارد. 2% باقی مانده را می توان با اختلال نقص توجه پیش فعالی تشخیص داد.( ADHD ) و اختلال اضطرابی.
رفتارهای تکراری یا تشریفاتی یکی از نشانه های اوتیسم غیر معمول است
 

اوتیسم غیر معمول
سایر اصطلاحات برای توصیف PDD-NOS علاوه بر اوتیسم غیر معمول شامل تمایلات اوتیسم و صفات اوتیسم است. در حالی که برخی از افراد مبتلا به PDD-NOS علائم اوتیسم خفیف تری دارند، این لزوماً به این معنی نیست که ناتوان کننده کمتری است. در واقع، داشتن این تشخیص و ناتوانی شدید کاملاً ممکن است.

آیا شما یا فرزندتان ممکن است اوتیسم خفیف داشته باشید؟
مطالعه ای که در مجله آکادمی روانپزشکی کودکان و نوجوانان آمریکا منتشر شد، افراد مبتلا به PDD-NOS را با افراد مبتلا به اوتیسم و سندرم آسپرگر مقایسه کرد و نشان داد که کودکان مبتلا به PDD-NOS را می توان در یکی از سه زیر گروه قرار داد.
• یک گروه با عملکرد بالا (24%) یا علائم سندرم آسپرگر، اما یک تاخیر زبانی گذرا یا اختلال شناختی خفیف داشتند.
• یک زیر گروه با علائمی شبیه به اوتیسم (24%)  اما دارای سن شروع دیررس یا تاخیرهای شناختی شدید یا خیلی جوان بودند که به طور بالقوه معیارهای تشخیصی کامل اوتیسم را ندارند.
• گروهی (52%) به دلیل رفتار های کلیشه ای و تکراری کمتر، معیارهای اوتیسم را برآورده نمی کنند. 
ازنظر سطح عملکرد، کودکان PDD-NOS نمرات بین کودکان مبتلا به اوتیسم و کودکان مبتلا به سندرم آسپرگر داشتند. در مقابل، گروه PDD-NOS علائم اوتیسم، به ویژه رفتارهای کلیشه ای تکراری، کمتر از سایر گروه ها داشتند. 

درمان اوتیسم غیر معمول 
صرف نظر از زیر مجموعه تشخیص طیف اوتیسم، درمان های توصیه شده بدون توجه به تشخیص رسمی، احتمالاً بسیار مشابه هستند: رفتار درمانی فشرده یا رشدی، همراه با گفتار، درمان های شغلی و فیزیکی، و کلاس های مهارت های اجتماعی برای سالمندان و فرزندان.
 
زندگی با اوتیسم
اوتیسم در افراد متفاوت ظاهر می شود و طیف اوتیسم طیف گسترده ای از پروفایل های اوتیسم و سطوح ناتوانی مرتبط ASD را پوشش می هد. درحالی که اوتیسم به طور معمول در کودکان تشخیص داده می شود، و این اختلالی نیست که شما آن را رد کنید.
درحالی که مداخله و درمان اولیه می تواند به آموزش راهبردهای مقابله ای کمک کند، بزرگسالان مبتلا به اوتیسم و PDD-NOS هنوز هم می توانند با تعاملات اجتماعی، چالش های رفتاری و مشکلات ادراکی دست و پنجه نرم کنند.

خراسان/ نزدیک یک سال از شروع زندگی‌مشترکم می‌گذرد و مشکلی دارم که خیلی نگرانم کرده است. شوهرم خیلی رفیق‌باز است. هفته‌ای چندبار با دوستانش به باغ های شخصی می‌روند. تا جایی که می‌دانم چند نفر از دوستانش، آدم‌های سالمی نیستند و حتی سیگاری و معتادند. راهنمایی‌ام کنید، می‌ترسم شوهرم سیگاری یا معتاد شود.
 
مخاطب گرامی، این طور به نظر می‌رسد که شما و همسرتان، درباره نوع و میزان ارتباط با دوستان، نظرات متفاوتی دارید. داشتن اختلاف نظر درباره مسائل مختلف امری کاملا طبیعی است چون شما دو فرد مستقل هستید اما نحوه برخورد با این اختلاف نظرها مهم است. یکی از راهکارهای مفید هنگام رو به رو شدن با اختلاف نظرها رسیدن به توافق دو طرفه است. توافق دو طرفه یعنی توافقی که هم بخشی از خواسته شما در آن لحاظ شود و هم بخشی از خواسته همسرتان. این توافق باید به صورت کاملا روشن و واضح  باشد اما از آن جا که رسیدن به این توافق از راه گفت‌و‌گو حاصل می شود، برای انجام گفت‌و‌گویی نتیجه بخش با توجه به مشکل‌تان، رعایت چند نکته لازم است.
درباره دوستان شوهرتان  بدگویی نکنید
باید دقت کنید که گفت و گوی خود را با سرزنش و انتقاد از رفتار همسرتان شروع نکنید، در سوال خود گفته‌اید که شوهرتان هفته‌ای چندبار با دوستانش به باغ‌های شخصی می‌روند که نشان‌دهنده این است این افراد هم اکنون برای همسر شما افراد مهمی محسوب می شوند، پس انتقاد و سرزنش دوستان همسرتان در شروع گفت‌و‌گو می‌تواند باعث ایجاد تنش شود.
نگرانی‌هایتان را با شوهرتان در میان بگذارید
نگرانی‌های خود را بیان کنید. نگرانی‌ها و احساس تان   درباره موضوع مورد بحث را صرفا از زبان خودتان (بدون پرداختن به رفتارهای همسرتان و دوستانش) بیان کنید. سپس با انجام مراحل قبلی که گفته شد، یعنی گفتن احساسات و نگرانی‌ها بدون انتقاد، فضای مناسب برای گفتن نیازها ایجاد می‌شود. بنابراین لازم است قبل از گفت‌و‌گو به نیازهای خود درباره همین مسئله فکر کنید تا بتوانید آن‌ها را به صورت واضح و مشخص به همسرتان بگویید.
قضاوت نکنید، پیشنهاد بدهید
سعی کنید شما هم متقابلا دلایل و نیازهای همسرتان به ارتباط با دوستانش را بدون قضاوت بشنوید. بعد از صحبت کردن درباره احساسات و نگرانی‌ها و خواسته‌ها برای رسیدن به توافق دوطرفه پیشنهاد خودتان را درباره مدیریت کردن روابط دوستانه و رابطه دونفره به همسرتان بدهید و از همسرتان هم بخواهید پیشنهادش را مطرح کند. اگر پیشنهادها اختلاف زیادی داشت، هر دو نفر پیشنهاد اول‌تان را تعدیل کنید تا زمانی که به توافقی برسید که برای هر دو نفر قابل قبول است.
نکاتی درباره ترس‌تان از سیگاری‌شدن شوهرتان
درباره بخش دیگر سوال شما یعنی امکان مصرف سیگار و سالم نبودن فضای دوستانه همسرتان، باید به چند نکته توجه کنید. همان‌طور که خودتان مطرح کرده‌اید ارتباط با دوستانی که سوءمصرف مواد داشته باشند، خطر گرایش به مصرف سیگار و مواد را افزایش می‌دهد اما به جز این مسئله دلایل دیگری هم در این گرایش دخیل هستند که لازم است دقیق‌تر بررسی شود؛ برای مثال اگر همسر شما به عنوان یک راهکار برای دوری کردن از مشکلات و استرس‌ها به مصرف سیگار تمایل داشته باشد، بررسی این مشکلات و پیدا کردن راه‌های دیگر برای حل آن‌ها می‌تواند مانع از روی آوردن ایشان به مصرف سیگار شود؛ بنابراین لازم است درباره دلایل دیگر این گرایش بررسی بیشتری شود. ضمن این که برای سالم‌تر شدن فضای روابط دوستانه، پیشنهاد می‌شود امکانی برای آشنایی و رفت‌و‌آمد با دوستان دیگری که به نظرتان از نظر علایق و روحیات به همسرتان نزدیک‌تر هستند، فراهم کنید.

 
نویسنده : فهیمه ملکی | کارشناس‌ارشد روان شناسی‌بالینی
 

خراسان/ ارزیابی توانمندی‌ها بر اساس سن‌و‌سال، یکی از موضوعاتی است که عوارض مخربی بر سلامت روان همه به خصوص سالمندان دارد اما کمتر درباره آن صحبت می‌شود

 وقتی توانمندی‌های یک نفر بر اساس سن او و کلیشه‌های رایج درباره گروه سنی او ارزیابی می‌شود، پای تبعیض بر اساس سن هم به میان کشیده می‌شود. سالمندان یکی از گروه‌هایی هستند که در اغلب جوامع قربانی این نوع تبعیض می‌شوند.
 
با تبعیض بر اساس سن آشنا شویم
مثال‌های زیر می‌تواند به شما کمک کند   با تبعیض بر اساس سن زمانی که علیه سالمندان استفاده می‌شود، بیشتر آشنا شوید.
* وقتی برای استخدام در کاری که نیاز به آشنایی ابتدایی با رایانه دارد، افراد بالای 50 سال به صورت کلی حذف می‌شوند چرا که تصور این است که «افراد بالای 50 سال، در استفاده از رایانه ناتوان هستند».
* وقتی پزشک چرایی مصرف داروها را برای بیمار سالمند توضیح نمی‌دهد چرا که تصور می‌کند «سالمندان توان درک موضوعات تخصصی را ندارند.»
* وقتی فروشنده لباس، تنها رنگ‌های تیره را به مشتری پا به سن گذاشته خود نشان می‌دهد، چرا که تصور می‌کند «زشت است که  افراد پا به سن گذاشته، رنگ شاد بپوشند.»
هر چند موضوع تبعیض بر اساس سن، می‌تواند قربانیانی از گروه سنی کودکان یا جوانان هم داشته باشد، اما به صورت کلی قربانیان تبعیض بر اساس سن، بیشتر سالمندان هستند. موضوعی که عوارضی جدی را ایجاد می‌کند.
سلامت روان سالمندان، قربانی این کلیشه‌هاست
کلیشه‌هایی که علیه سالمندان شکل گرفته باعث شده است تا در بسیاری از موقعیت‌ها توانمندی‌های افراد به درستی دیده نشود. از طرفی این کلیشه‌ها عوارضی جدی بر سلامت روان سالمندان به جا می‌گذارد و می‌تواند حالات افسردگی را در آن ها ایجاد کند، چرا که طبق این کلیشه‌ها سالمندان آینده‌ای ندارند اما این تمام ماجرا نیست. ترس از سالمندی در افراد جوان‌تر یکی دیگر از نتایج این کلیشه‌های نادرست است.

 
نویسنده : نرگس عزیزی | کارشناس ارشد مشاوره
 

مهر/ مطالعات نشان می دهد افراد بزرگسالی که در دوره کودکی استرس را تجربه کرده اند از ریسک بالای داشتن تلومرهای کوتاه تر که در انتهای کروموزم انسان ها یافت می شود، برخوردار هستند. همین امر موجب افزایش ریسک بیماری و مرگ زودهنگام در بزرگسالی می شود.
الی پوترمن، سرپرست تیم تحقیق از دانشگاه بریتیش کلمبیا کانادا، در این باره می گوید: «این افزایش ریسک پیری سریع تر سلولی، نسبی است و همه افرادی که آسیب های روحی در دوره کودکی را تجربه کرده اند، در سنین بالاتر بیمار نخواهند شد.»
آسیب های روحی در کودکی روند پیری را تسریع می کند
به گفته پوترمن، تلومرها همانند نوک پلاستیکی بند کفش عمل می کنند، بدین صورت که مانع از بازشدن کروموزوم های انسانی می شوند در نتیجه سلول ها پیرشده و سریع تر می میرند.
طبق یافته های این تیم تحقیق، هر واقعه استرس زا در دوره کودکی انسان موجب افزایش ریسک کوتاه ترشدن تلومرها تا ۱۱ درصد می شود. پوترمن و تیم تحقیق با بررسی حدود ۴۶۰۰ نفر به این نتایج دست یافتند.
طبق این گزارش، این حوادث استرس زا می تواند شامل اعتیاد والدین، سوءاستفاده فیزیکی، و مشکلات خانوادگی یا مالی در دوره کودکی باشد.
پوترمن در ادامه عنوان می کند: «ما دریافتیم انواع روانشناسی و اجتماعی عوامل استرس زا تاثیر بیشتری در مقایسه با هوامل استرس زا مالی دارند.»
مطالعات قبلی ارتباط بین طول تلومرهای فرد را با ریسک بیماری قلبی، بیماری ریه، دیابت، آلزایمر و برخی انواع سرطان اثبات کرده اند.
تحقیق دیگری هم نشان داده است که استرس می تواند موجب تسریع روند پیری سیستم ایمنی بدن شود و در نتیجه سلول ها با تاثیر کمتری عمل می کنند.