دسته: خردسال و کودک

دادن کار‌هایی که در خانه به بچه‌ها می‌دهند مزایای زیادی دارد. در حالی که اغلب ساده‌تر است که فقط کار‌های خانه را خودتان انجام دهید به خصوص زمانی که پنج برابر بیشتر طول می‌کشد تا به کودک 5 ساله خود توضیح دهید که چه کاری باید انجام شود و سپس در حین انجام آن بر او نظارت کنید واقعیت این است که کمک به کار‌های روزمره برای رشد کودک شما مهم است. کار‌هایی را که فرزندتان بتواند در مرحله رشد خاص خود انجام دهد (برخی برای بچه‌های کوچکتر مناسب‌تر هستند در حالی که برخی دیگر برای بچه‌های بزرگتر مناسب هستند تا خودشان انجام دهند) به کودک بسپارید.

چرا دادن کار‌های روزمره به بچه‌ها می‌تواند برای آن‌ها خوب باشد؟

کار‌های کوچکی که کودک 5 ساله شما می‌تواند در خانه انجام دهد ممکن است زیاد به نظر نرسد اما آن‌ها می‌توانند درس‌های ارزشمندی را به کودک شما بیاموزند که تا سنین پیش از نوجوانی و بعد از آن ادامه خواهد داشت. زمانی کودک 9 یا 10 ساله شود می‌تواند سهم قابل توجهی در کار‌های خانه داشته باشد. چند نمونه از روش‌هایی که کار‌های روزمره می‌تواند برای بچه‌ها مفید باشد:

 باعث می‌شود وسایلشان را تمیز نگه دارند:

عادت دادن به فرزندتان به اینکه مرتباً خودش را جمع کند راه بسیار خوبی است نه تنها برای ساختن یک روال خوب که برای او تا آخر عمر مفید خواهد بود بلکه به شما کمک می‌کند تا هرج و مرج را در خانه خود کاهش دهید و آن را بیشتر کنید.

به شما در خانه کمک می‌کنند:

هنگامی که فرزند خود را به عادت کار‌های خانه درآورید این به بخشی از زندگی او تبدیل می‌شود که تا سال‌های نوجوانی و بعد از آن ادامه خواهد داشت.

منبع:

www.verywellfamily.com

اکثر کودکان نوپا تا زمانی که به سن دو سالگی می‌رسند می‌توانند تا 10 بشمارند اگرچه همه افراد متفاوت هستند. در حال حاضر آن‌ها احتمالاً کلمات را عمدتاً با حافظه تکرار می‌کنند، اما هنوز متوجه نشده‌اند که چه می‌گویند. مفهوم چرخش شماری به خوبی شناخته شده است. برای یادگیری شمارش کودک باید اعداد را به طور مکرر با صدای بلند بشنود. گاهی اوقات کودکان نوپا چند عدد را تکرار می‌کنند یا دنباله‌ای از اعداد را به خاطر می‌سپارند. به طور معمول یک کودک تا چهار سالگی یا حتی بیشتر از آن می‌تواند تا ده بشمارد.

آیا سنی وجود دارد که کودک من خواندن را در آن شروع کند؟

بین سنین 4 تا 5 سالگی کودکان عموماً مهارت‌های پیش خواندن را کسب می‌کنند و سپس در سنین 6 تا 10 سالگی نحوه خواندن را یاد می‌گیرند. با این حال چیز‌های بیشتری برای یادگیری نحوه خواندن وجود دارد. ممکن است برخی از بچه‌ها کمی زمان بخواهند تا بخوانند.

 درک مفاهیم پایه ریاضی:

کودکان ممکن است شروع به ذکر عدد از 2 کنند اما ممکن است هنوز ندانند منظور آن‌ها چیست. درک مفهوم شمارش کودکان بین 2 تا 4 سال طول می‌کشد. درک کودک از اعداد ابتدا از طریق مهارتی به نام مکاتبه یک به یک نشان داده می‌شود. ممکن است این مهارت را در زمان بازی کودک مشاهده کنید. کودکان با اشاره به هر یک در مکاتبات یک به یک‌اشیا را یکی یکی میشمارند. گام بعدی جفت کردن اعداد با اعداد نوشته شده آنهاست که کودک این مفهوم را درک کند.

آیا سن فرزند شما برای شمارش کافی است؟

فعالیت‌های زیادی وجود دارد که می‌تواند گفتار و درک کودک شما را تحریک کند. به عنوان مثال کودکان می‌توانند اعداد را در گاهشماری ذکر کنند یا فقط وقتی تا 10 میشمارند از یک عدد به عدد دیگر بپرند.

آیا کودک 2 ساله می‌تواند رنگ‌ها را تشخیص دهد؟

رنگ را می‌توان از 18 ماهگی در کودکان 2 ساله که رنگ‌ها را تشخیص داده و درک می‌کنند. شما و فرزندتان با هم می‌توانید یادگیری رنگ‌ها را تمرین کنید. با استفاده از فلش کارت‌ها هر بار یک رنگ را به کودک خود معرفی کنید. از آن‌ها بخواهید نام رنگ را با شما بگویند.

نتیجه‌گیری:

همه شما می‌دانید که بچه‌ها وقتی از اطرافیانشان لذت می‌برند و درباره‌شان می‌دانند می‌توانند به بهترین شکل یاد بگیرند. تشویق و مثبت‌اندیشی برای عملکرد تحصیلی کودک و تمایل او به یادگیری مفید است. بدون شک وقتی کودک شما با یک مربی در مورد اعداد یاد می‌گیرد می‌تواند از مزایای بی‌شماری بهره‌مند شود.

منبع:

www.parentalquestions.com

بیشتر والدین وقتی به بچه‌ها و مشکلات خواب فکر می‌کنند، کودکی در حال گریه را تصور می‌کنند. بسیاری از کودکان و نوجوانان بزرگتر نیز مشکلاتی در خواب دارند از جمله مشکل در خوابیدن و بیدار شدن مکرر در نیمه شب. متأسفانه نخوابیدن در شب می‌تواند بر خلق و خو و رفتار کودک شما در طول روز تأثیر بگذارد و منجر به مشکلات مدرسه و انضباط شود. 

بی خوابی دوران کودکی

مانند بزرگسالان کودکان مبتلا به بی‌خوابی یا در به خواب رفتن مشکل دارند یا در خواب ماندن مشکل دارند یا پس از مدت زمانی که باید به طور معمول خواب باشند استراحت خوبی ندارند. علاوه بر خواب آلودگی در طول روز علائم بی‌خوابی دوران کودکی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

•  پرخاشگری
• حالت افسردگی
•  بیش فعالی
• تحریک‌پذیری
•  مشکلات حافظه
•  نوسانات خلقی

چگونه بی‌خوابی کودکان را در شب برطرف کنیم؟

اگرچه والدین اغلب می‌خواهند برای درمان بی‌خوابی فرزندشان به پزشک مراجعه کنند، اما بسیار مهم‌تر است که به دنبال مشکلات پزشکی یا روان‌شناختی زمینه‌ای که ممکن است ابتدا نیاز به درمان داشته باشند. به عنوان مثال اگر کودک شما آپنه انسدادی خواب دارد و شب‌ها با صدای بلند خروپف می‌کند و اغلب تنفسش متوقف می‌شود ممکن است نیاز به برداشتن لوزه‌ها و آدنوئید‌ها داشته باشد.

از چه دارو‌هایی برای بی‌خوابی کودکان استفاده کنیم؟

• آنتی هیستأمین‌ها معمولاً باعث خواب آلودگی در طول روز می‌شوند و فقط برای مدت کوتاهی مورد استفاده قرار می‌گیرند
• کلونیدین، مثلاً اگر فرزند شما دارای اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) یا مشکلات رفتاری باشد.
• ملاتونین
• ریسپردال (ریسپریدون)، برای کودکان مبتلا به اوتیسم یا مشکلات رفتاری
• دارو‌های ضد افسردگی آرام بخش، از جمله Elavil (آمی تریپتیلین) و Remeron (میرتازاپین)

آیا به جز دارو بیخوابی کودکان را می‌توان درمان کرد؟

 به طور منظم ورزش کنند

داشتن یک برنامه منظم از زمان خواب و بیدار شدن فرزندتان از جمله آخر هفته‌ها و – تعطیلات

آموزش تکنیک‌های تمدد اعصاب از جمله تنفس دیافراگمی، آرام‌سازی پیشرونده – عضلانی و تصویرسازی بصری که می‌تواند هنگام خواب از آن‌ها استفاده کند.

ADHD و بی‌خوابی چه ارتباطی به هم دارند؟

درمان کودکان مبتلا به ADHD و بی‌خوابی می‌تواند گیج‌کننده باشد زیرا بسیاری از علائم بی‌خوابی با علائم ADHD یکسان است و درمان‌های ADHD اغلب می‌تواند باعث بی‌خوابی شود. یا افزایش دوز داشت، پس ممکن است دارو مقصر باشد. به خاطر داشته باشید که در برخی از کودکانی که به نظر می‌رسد علائم ADHD دارند اما در واقع اختلال خواب دارند یا به سادگی نمی‌خوابند علائم ADHD زمانی که مشکل خواب آن‌ها برطرف شد از بین می‌رود.

منبع:

www.verywellfamily.com

از دوران نوزادی تا کودکی کودک از یک رفلکس ریشه زایی برای برآوردن نیاز‌های اساسی گرسنگی و تشنگی استفاده می‌کند. بعداً ممکن است از این الگوی مکیدن و ریشه زایی برای تسکین خود استفاده کنند که اغلب به شکل پستانک و مکیدن شست است. فراتر از سال‌های نوپا برخی از بچه‌ها ممکن است هنوز به دنبال تحریک دهان و فک خود باشند. این در دنیای کار درمانی به عنوان ورودی حس عمقی شناخته می‌شود. این فشار عمیق می‌تواند برای کودکان آرامش‌بخش باشد زیرا آن‌ها به دنبال راه‌هایی برای آرام کردن خود هستند که خود هدایت شونده و قابل پیش‌بینی باشد.

چه زمانی نگران جویدن پیراهن باشیم؟

صرفاً به این دلیل که این یک رفتار طبیعی و عمیقاً ریشه‌دار است به این معنا نیست که با افزایش سن فرزندتان باید نادیده گرفته شود. در سن سه سالگی بچه‌ها معمولاً چیز‌ها را در دهان خود نمی‌گذارند. مواقعی وجود دارد که جویدن پیراهن کودک می‌تواند تأثیر منفی داشته باشد.

چگونه با کودک درباره جویدن پیراهن صحبت کنیم؟

اگر فکر می‌کنید عادت کودک به مکیدن یا جویدن لباس مشکل ساز است با او صحبت کنید. چیزی که در اینجا مهم است این است که شما از موضعی غیرقابل قضاوت هستید. اولین هدف شما باید این باشد که یاد بگیرید آیا فرزندتان از آن آگاه است و آیا الگو‌هایی برای جویدن وجود دارد یا خیر. شما نمی‌خواهید کاری کنید که فرزندتان از رفتارش خجالت بکشد یا از تخریب لباس‌هایش خجالت بکشد. می‌توانید بگویید من متوجه شده‌ام که گاهی اوقات پیراهن خود را می‌جوید. در چه چیزی به شما کمک می‌کند؟ بچه‌ها ممکن است با این عادت در تماس نباشند و زمانی که آن را مورد توجه قرار دادید بیشتر از آن آگاه می‌شوند. اگر فرزندتان آگاه است که پیراهن خود را می‌جود می‌توانید از او بپرسید که آیا این کار را جلوی همکلاسی‌هایش انجام می‌دهد یا خیر. همچنین می‌توانید با معلم یا مراقبان فرزندتان مشورت کنید تا ببینید آیا آن‌ها متوجه الگو‌هایی شده‌اند یا خیر. این به شما کمک می‌کند بفهمید که آیا این رفتار بر زندگی اجتماعی فرزند شما تأثیر می‌گذارد یا خیر.

چگونه کودک خود را از جویدن پیراهن خود منع کنیم؟

ممکن است تصمیم بگیرید که عادت کودکتان به مکیدن یا جویدن پیراهن خود یک مرحله گذرا است و موضوع مهمی نیست. با این حال اگر این رفتار آن‌ها را آزار می‌دهد یا بر زندگی روزمره آن‌ها تأثیر منفی می‌گذارد راه‌هایی وجود دارد که به آن‌ها کمک می‌کند تا این عادت را ترک کنند.

محرک‌ها را بشناسید:

اگر یاد بگیرید که جویدن کودک شما محرک‌های مشترکی دارد ممکن است بتوانید این رفتار را در جوانه کاهش دهید. به عنوان مثال اگر در هنگام گرسنگی تمایل به جویدن دارند می‌توانید میان وعده‌های سالم را به راحتی در دسترس آن‌ها قرار دهید. اگر زمانی که آن‌ها عصبی هستند می‌توانید به آن‌ها کمک کنید تا تکنیک‌های دیگر مدیریت استرس مانند تنفس شکمی را توسعه دهند.

 به آن‌ها گزینه‌های جایگزین بدهید:

مشغول نگه داشتن دست‌های کودک می‌تواند نقش مهمی در به حداقل رساندن جویدن پیراهن داشته باشد. می‌توانید سعی کنید به کودک خود یک قلم مو کوچک یا یک اسباب بازی بدهید تا خود را مشغول کند و حواس او را از قرار دادن پیراهن خود در دهان منحرف کند.

با یک متخصص مشورت کنید:

اگر کودک شما در حین انجام رفتار جویدن اقلام غیرخوراکی مصرف می‌کند ممکن است پزشک بخواهد غربالگری تغذیه‌ای انجام دهد تا مطمئن شود که هیچ تأثیری بر سلامتی او نداشته است. ممکن است متخصص اطفال شما را به یک متخصص ارجاع دهد. اگر به نظر می‌رسد که اضطراب یک مشکل اساسی باشد یک روانشناس می‌تواند کمک کند. یک کاردرمانگر (OT) می‌تواند به رفع نیاز‌های حس عمقی کودک شما با ابزار‌هایی مانند جواهرات جویدنی یا تمرینات حرکتی دهان کمک کند. در نهایت دندانپزشک یا متخصص ارتودنسی ممکن است ارزیابی انجام دهد تا ببیند آیا دلیل فیزیکی برای این رفتار وجود دارد مانند ناحیه دردناکی در دهان که با جویدن یا مکیدن تسکین می‌یابد.

نتیجه‌گیری:

غیرمعمول نیست که بچه‌ها مراحلی را پشت سر بگذارند که بعد از سنین کودکی لباس را می‌مکند یا می‌جوند. در بسیاری از موارد این راهی است که کودک زمانی که کمی استرس دارد به دنبال تحریک حسی یا آرامش باشد. معمولاً این یک مرحله گذرا است که به غیر از یقه‌های کشیده پیراهن یا سرآستین‌های فرسوده آسیب زیادی وارد نمی‌کند. مواقعی وجود دارد که جویدن پیراهن می‌تواند نگران‌کننده باشد. ارزش این را دارد که با فرزندتان و شاید یک پزشک بررسی کنید که چرا این عادت تبدیل شده است و به نظر می‌رسد چه چیزی باعث آن می‌شود. با اطلاعاتی در مورد اینکه چرا فرزندتان این رفتار را انجام می‌دهد و یک رویکرد همدلانه برای کشف گزینه‌های جایگزین می‌توانید به کودک خود کمک کنید تا این عادت را کنار بگذارد و در عین حال عزت نفس خود را حفظ کند.

منبع:

www.verywellfamily.com

پوشیدن جوراب به عوامل مختلفی از جمله خواب کودک و شرایط آب و هوایی بستگی دارد. برخی از پزشکان توصیه می‌کنند که کودکان نوپا نیازی به خوابیدن با جوراب ندارند اگرچه اگر در اتاق‌های سرد بخوابند ممکن است مفید باشد. به این ترتیب بهترین کار این است که به کودک خود اجازه دهید هنگام خواب جوراب بپوشد تا گرم و راحت باشد. علاوه بر این همانطور که توصیه می‌شود تعیین دمای اتاق قبل از پوشیدن جوراب برای کودک بسیار مهم است.

چگونه دمای کودک خود را کنترل کنیم؟

جدا از دمای اتاق یکی دیگر از عوامل ضروری که باید در هنگام تصمیم‌گیری در مورد پوشیدن جوراب در هنگام خواب در نظر بگیرید دمای بدن کودک شما است. مو‌های مرطوب، پوست عرق کرده، صورت بیش از حد قرمز و تنفس سریع می‌تواند نشان دهد که کودک شما گرمش است و نیازی به جوراب ندارد. توجه داشته باشید که سرد بودن دست‌های نوزادان امری عادی است و این روش‌ایده‌آلی برای تشخیص سرد بودن کودک شما نیست.

چه زمانی جوراب پای کودک کنیم؟

همانطور که قبلاً ذکر شد انتخاب دمای اتاق یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای دانستن اینکه آیا به اندازه کافی سرد است که نوزاد شما جوراب بپوشد یا خیر است. برخلاف بزرگسالان که می‌توانند دمای بدن خود را به طور یکپارچه تنظیم کنند نوزادان نمی‌توانند دمای بدن خود را تنظیم کنند. این به نوبه خود می‌تواند آن‌ها را در معرض دمای شدید قرار دهد. به این ترتیب می‌توانید از خودتان به عنوان یک سنج برای تعیین اینکه آیا اتاق به اندازه‌ای سرد است که نیاز به جوراب داشته باشد استفاده کنید.

پوشیدن جوراب در رختخواب چه خطراتی دارد؟

اگرچه پوشیدن جوراب برای نوزادان هنگام خواب مخصوصاً در شب‌های سردتر ممکن است عاقلانه باشد اما به این معنا نیست که آن‌ها باید آن را در تمام طول سال یا بدون مراقبت مناسب بپوشند. پوشیدن جوراب بدون می‌تواند کودک شما را در معرض خطرات خاصی قرار دهد. اول و مهمتر از همه پوشیدن جوراب برای خواب نوزاد در شب‌های گرمتر ممکن است باعث تعریق و گرمازدگی بیش از حد او شود.

آیا پوشیدن جوراب به خواب کودک کمک می‌کند؟

در برخی مواقع به خصوص در هوای سرد جوراب‌ها می‌توانند کمک زیادی به خواب راحت کودک شما کنند. بدون شک جوراب باعث گرم شدن بدن می‌شود و خوابیدن در محیط‌های گرمتر مساعدتر است. با این حال زمانی که هوا از قبل گرم است مانند شب‌های تابستان پوشیدن جوراب در رختخواب برای کودکان نوپا عاقلانه نیست. در غیر این صورت آن‌ها در معرض خطر گرمازدگی هستند و باعث ناراحتی آن‌ها می‌شوند.

بهترین جوراب برای نوزادان چیست؟

نوزادان معمولاً جوراب‌های خود را اغلب گم می‌کنند مخصوصاً آن‌هایی که بی‌قرار هستند. بنابراین هنگام انتخاب جوراب برای کودک نوپا اطمینان حاصل کنید که جوراب‌های کشسانی دارند تا از افتادن آن‌ها از پای کودکتان جلوگیری کنید.

چگونه می‌توانم از در آوردن جوراب توسط کودک نوپا جلوگیری کنم؟

در شب‌های سرد که کودک نوپا از درآوردن جوراب از پای خود دست نمی‌کشد بهتر است آن‌ها را با جایگزین‌های دیگری مانند لباس خواب با پا جایگزین کنید تا مطمئن شوید که گرم هستند.

کودک من به جز جوراب چه جایگزین دیگری می‌تواند بپوشد؟

محبوب‌ترین جایگزین برای جوراب لباس سرهمی است. آن‌ها ایمن‌تر هستند و باعث می‌شوند کودک شما گرم باشد.

منبع:

www.parentalquestions.com

برای نوزادان معمول است که وانمود کنند که سرفه یا عطسه می‌کنند. در واقع این یکی از اولین راه‌هایی است که آن‌ها سعی می‌کنند با ما ارتباط برقرار کنند. در بیشتر موارد سرفه ساختگی اقدامی برای جلب توجه مراقب است. همچنین زمانی که نوزادان مهارت جدیدی را جمع‌آوری می‌کنند یا انجام کاری را یاد می‌گیرند معمولاً یک لحظه هیجان‌انگیز است. خواه تکان دادن انگشتان پا، لبخند زدن، دست تکان دادن برای خداحافظی، سرفه یا یادگیری نحوه پریدن کودکان نوپا تمایل دارند مهارت جدید را برای سرگرمی تمرین کنند. بنابراین سرفه‌های ساختگی کودک شما همیشه نباید دلیلی برای نگرانی باشد. یکی از کاربردی‌ترین راه‌ها برای غلبه بر این مشکل زمانی است که متوجه سرفه‌های کودکتان می‌شوید و کمتر از چهار ماه سن دارد. توجه داشته باشید که سرفه‌های ساختگی رفتاری است که کودکان نوپا در حدود شش ماهگی ایجاد می‌کنند و در نهایت با یادگیری صحبت کردن از بین ‌می‌روند. بنابراین اگر کودک شما قبل از این سن زودتر سرفه می‌کند بهتر است به دنبال مشاوره پزشکی باشید. نکته عملی دیگر برای تشخیص سرفه‌های تقلبی از سرفه‌های واقعی این است که والدین سرفه‌های برگشتی داشته باشند و پاسخ یا خنده دریافت کنند. همچنین اگر کودک شما سرفه خشکی داشت که چند روز طول کشید فوراً به پزشک مراجعه کنید زیرا ممکن است چیزی جدی باشد.

 کودک نیاز به توجه دارد:

آن‌ها ممکن است متوجه شده باشند که هر بار که سرفه می‌کنند شما به احتمال زیاد می‌دوید آن‌ها را بردارید و آن‌ها را در آغوش خواهید گرفت.

 می‌خواهد سرگرم شود:

بچه‌ها بازیگوش هستند. آن‌ها تمایل دارند سرفه‌های ساختگی را به عنوان یک فعالیت سرگرم‌کننده با والدین خود انجام دهند. زمانی که به سرفه آن‌ها پاسخ می‌دهید یا به آن‌ها توجه می‌کنید بهتر می‌شود.

 غدد بزاقی دارند:

وقتی فرشته کوچولوی شما دو ماهه می‌شود غدد بزاقی آن‌ها فعال می‌شوند و تمایل زیادی به آب‌ریزش دارند. متأسفانه نوزادان نمی‌دانند چگونه بزاق اضافی را کنترل و با آن مقابله کنند. در نتیجه با آن بازی می‌کنند و در نتیجه سرفه می‌کنند.

چگونه جلوی سرفه کردن نوزادان را بگیریم؟

وقتی فرشته کوچولوی شما این مهارت را یاد می‌گیرد هر چقدر هم که ممکن است سرگرم‌کننده باشد در ادامه راه آزاردهنده خواهد شد. در نتیجه بهتر است با بزرگ شدن کودکتان این عادت را مهار کنید. ابتدا باید به کودک خود بگویید که سرفه‌های ساختگی به آرامی و آرامبخش مشکلی ندارد. فریاد نزنید و آن‌ها را تنبیه نکنید زیرا آن‌ها نمی‌دانند که راه‌های بهتری برای برقراری ارتباط وجود دارد. از طرف دیگر اگر مطمئن هستید که کودک شما سرفه‌های ساختگی دارد می‌توانید یاد بگیرید که آن را نادیده بگیرید و آن‌ها به طور طبیعی جلوی آن را خواهند گرفت. اگر کودک شما همزمان با علائم دیگری مانند تب، آبریزش یا گرفتگی بینی سرفه می‌کند و علائم دشواری در نفس کشیدن را نشان می‌دهد بلافاصله با پزشک اطفال خود صحبت کنید.

منبع:

www.parentalquestions.com

چگونه هدفون به شنوایی شما آسیب می‌رساند؟

هدفون‌ها با هدایت صدا به داخل گوش کیفیت صدا را بهبود می‌بخشند و به ما امکان می‌دهند در یک محیط “خصوصی” گوش کنیم. بیشتر اوقات صدای دستگاه را می‌توان به سطوح زیادی افزایش داد تا از صدا‌های بیرونی حواس پرت‌کننده جلوگیری شود. برای آسیب رساندن به شنوایی لازم نیست هدفون را تا حد زیادی بالا ببرید. حتی استفاده از آن‌ها با صدای متوسط می‌تواند در طول زمان باعث آسیب شود زیرا گوش‌های ما نه تنها تحت تأثیر صدا قرار می‌گیرند بلکه مدت زمان قرار گرفتن در معرض نویز نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرند (همانطور که به یک کنسرت یا استفاده از ابزار‌های برقی با صدای بلند می‌تواند به گوش‌های شما به اندازه یک شلیک گلوله یا انفجار شدیدتر آسیب برساند). مدت زمان نوردهی به اندازه میزان صدا اهمیت دارد.

چگونه می‌توانم از کاهش شنوایی به دلیل استفاده از هدفون جلوگیری کنم؟

ولوم را کم کنید:

دقت کنید که از هدفون را با صدای معقول استفاده کنید. قبل از اینکه کودکتان از هدفون استفاده کند صدای آن را بررسی کنید تا مطمئن شوید میزان صدا در حد قابل قبولی است.

 نویز خارجی را کاهش دهید:

استفاده از هدفون‌هایی با قابلیت حذف نویز خوب یک حرکت هوشمندانه است. با کاهش صدای بیرونی کودک شما می‌تواند صدا را در سطح ایمن‌تری گوش کند و همچنان آن را نسبتاً بلند و واضح بشنود.

از هدفون‌هایی که روی گوش قرار می‌گیرند استفاده کنید:

هدفون‌های روی گوش فاصله بین پرده گوش و بلندگو‌ها را افزایش می‌دهند و احتمال کاهش شنوایی را کاهش می‌دهند.

به گوش استراحت دهید:

درست مانند سایر عضلات گوش‌های ما خسته می‌شوند و نیاز به استراحت دارند، بنابراین از کودکتان بخواهید برای محافظت از گوش‌هایش استراحت کند. توصیه می‌شود هر 30 دقیقه یک استراحت پنج دقیقه‌ای یا هر ساعت یک استراحت 10 دقیقه‌ای داشته باشند.

آیا هدفون‌های محدود‌کننده صدا تأثیرگذار هستند؟

هدفون‌های محدود‌کننده صدا معمولاً تنها تا 85دسی بل می‌رسند که طبق گفته سازمان بهداشت جهانی برای هشت ساعت در روز سطح ایمن است. هر چه صدا بلندتر باشد زمان کمتری باید در معرض آن قرار بگیرید. استفاده از هدفون‌های محدود‌کننده صدا در کودکان در هر سنی توصیه می‌شود زیرا گوش دادن را با صدای قابل قبولی تشویق می‌کند و خطر افزایش صدا را به سطوح گوش دادن ناراحت‌کننده و خطرناک کاهش می‌دهد.

منبع:

babyyumyum.co.za

چشم‌های ضربدری که به آن استرابیسم نیز گفته می‌شود وضعیتی است که در آن چشم‌های شما در یک راستا قرار نمی‌گیرند. اگر این عارضه را دارید چشمان شما به جهات مختلف نگاه می‌کنند و هر چشم بر روی یک جسم متفاوت تمرکز خواهد کرد. این عارضه در کودکان شایع‌تر بوده و ممکن است در مراحل بعدی زندگی نیز رخ دهد. در کودکان بزرگتر و بزرگسالان چشم‌های ضربدری می‌تواند ناشی از انواع بیماری‌های زمینه‌ای مانند فلج مغزی یا سکته باشد. چشم‌های ضربدری معمولاً با لنز‌های اصلاحی، جراحی یا ترکیبی از هر دو قابل اصلاح است.

چشم‌های ضربدری دارای چه نشانه‌هایی هستند؟

اگر چشم‌های ضربدری دارید چشم‌هایتان ممکن است به سمت داخل یا خارج باشد یا در جهات مختلف تمرکز کنند. شما همچنین ممکن است داشته باشید:

• اختلال بینایی
• دوبینی
• کاهش درک عمق
• خستگی چشم یا سردرد

چه چیزی باعث چشم‌های ضربدری می‌شود؟

چشم‌های ضربدری یا به دلیل آسیب عصبی یا زمانی که ماهیچه‌های اطراف چشم شما با هم کار نمی‌کنند رخ می‌دهد زیرا برخی از آن‌ها ضعیف‌تر از سایرین هستند. وقتی مغز شما یک پیام بصری متفاوت از هر چشم دریافت می‌کند سیگنال‌هایی را که از چشم ضعیف‌تر شما می‌آید را نادیده می‌گیرد. اگر وضعیت شما اصلاح نشود ممکن است بینایی را در چشم ضعیف‌تر خود از دست بدهید. چشم‌های ضربدری در کودکان شایع است. اغلب علت اصلی ناشناخته است. ایزوتروپی نوزادی نوعی چشم‌های ضربدری است که در سال اول زندگی نوزادان ظاهر می‌شود.

چشم‌های ضربدری چگونه تشخیص داده می‌شود؟

برای جلوگیری از کاهش بینایی، تشخیص زودهنگام و درمان چشم‌های ضربدری مهم است. در صورت بروز علائم ضربدری چشم با چشم پزشک وقت ملاقات بگیرید. آن‌ها یک سری آزمایش برای بررسی سلامت چشمان شما انجام خواهند داد که ممکن است شامل موارد زیر باشد:

•  آزمایش رفلکس نور قرنیه برای بررسی چشم‌های ضربدری
•  تست حدت بینایی برای تعیین میزان خواندن از راه دور
•  یک تست پوشش/آشکار برای اندازه‌گیری حرکت و انحراف چشم شما
•  یک معاینه شبکیه برای بررسی پشت چشم شما

اگر علائم فیزیکی دیگری همراه با چشم‌های ضربدری دارید پزشک ممکن است مغز و سیستم عصبی شما را برای سایر بیماری‌ها معاینه کند. به عنوان مثال آن‌ها ممکن است آزمایشاتی را برای بررسی فلج مغزی یا سندرم گیلن باره انجام دهند. برای نوزادان تازه متولد شده معمول است که چشم‌هایشان روی هم باشد. اگر کودک شما دارای چشم‌های ضربدری است که بیش از 3 ماهگی ادامه دارد با پزشک او قرار ملاقات بگذارید. کودکان خردسال باید قبل از 3 سالگی تحت معاینه چشم قرار گیرند.

چه کسانی در معرض خطر چشم‌های ضربدری هستند؟

•  اختلال مغزی یا تومور مغزی دارید
• سکته مغزی یا آسیب مغزی داشته‌اند
•  تنبلی چشم، بینایی یا کاهش بینایی دارند
•  شبکیه آسیب دیده دارند
• دیابت دارند

چشم‌های ضربدری چگونه درمان می‌شوند؟

برنامه درمانی توصیه شده شما برای چشم‌های ضربدری به شدت و علت زمینه‌ای بیماری شما بستگی دارد. اگر چشم‌های ضربدری شما ناشی از تنبلی چشم باشد ممکن است پزشک از شما بخواهد که یک چسب روی چشم قوی‌ترتان بمالید تا ماهیچه‌های چشم ضعیف‌ترتان را مجبور کند تا سخت‌تر کار کنند. پزشک شما همچنین ممکن است قطره‌های چشمی برای تاری دید در چشم قوی‌تر شما تجویز کند. آن‌ها همچنین می‌توانند از تزریق بوتاکس برای تضعیف عضله‌ای که بیش از حد کار می‌کند و باعث چرخش چشم می‌شود استفاده کنند. سایر درمان‌های بالقوه عبارتند از:

• تمرینات چشم
• لنز‌های اصلاحی مانند عینک یا لنز‌های تماسی
• جراحی بر روی برخی از عضلات چشم به ویژه اگر لنز‌های اصلاحی وضعیت را اصلاح نکرده باشند

اگر چشم‌های ضربدری شما ناشی از یک بیماری زمینه‌ای مانند تومور مغزی یا سکته مغزی باشد پزشک ممکن است دارو، جراحی یا سایر درمان‌ها را تجویز کند.

منبع:

www.healthline.com