دسته: خردسال و کودک

یک متخصص روانشناسی کودک توضیح می دهد که اگرچه پدیده پسرفت نگران کننده است، اما شایع و معمولاً کوتاه مدت است

اگرمتوجه پیشرفتی قابل توجه و روبه جلو در فرزندتان شده اید (مانند یادگیری کامل مراحل دستشویی رفتن)، اما به یک باره او یک قدم به عقب برمی دارد و از دستشویی رفتن خودداری می کند، باید بگوییم این اتفاق برای همه می افتد و شما تنها نیستید. ” پسرفت” در کودکان در حال رشد – به ویژه کودکان نوپا – امری شایع است. با دکتر نانسی کلوز، استادیارمرکز مطالعه کودک در دانشکده پزشکی ییل و مدیرارشد برنامه آموزش کودکان دراوان کودکی در دانشگاه ییل، درباره اینکه چه عواملی باعث پسرفت کودکان می شود و چگونه می توان از طریق آن به فرزند خود کمک کرد، گفتگو کرده ایم.

 پسرفت چیست؟ چه چیز باعث آن می شود؟

کلوز می گوید: “من ترجیح میدهم پسرفت را با ایده پیشرفت یک جا ببینم و آنها را با هم جفت و جور کنم.” “اکثرکودکان تمایل زیادی دارند که در دوران رشد رو به جلو پیش روند (پیشرفت). در کودکان یک انرژی طبیعی برای کاوش، اداره کردن و تسلط بر دنیای خود وجود دارد.”

با این حال، همراه با هیجان های ناشی از توانایی انجام کارهای جدید، استرس نیز به وجود می آید. به عنوان مثال، نوزادی که راه رفتن را یاد می گیرد ممکن است از مهارت جدیدی که به دست آورده خوشحال شود، اما هم زمان ممکن است درک کند که مادر و پدر اکنون از او دورتر هستند یا اینکه ممکن است زمین بخورد.

كلوز توضیح می دهد: “بنابراین، هنگامی كه این موانع درمسیر رشد و پیشرفت کودک پیدا می شوند، شرایط برای آنها بسیارطاقت فرسا شده و باعث نوعی پسرفت در آنها می شود.”

رفتارهای پسرفتی به چه صورت است؟

پسرفت میتواند بسیارمتفاوت باشد، اما به طور کلی، به معنای انجام کاری (از سوی کودک) با روشی نیازمندانه تر و بچه گانه تر است. ممکن است شما شاهد کج خلقی، مشکلات در خوابیدن، درغذا خوردن یا پسرفت به روش های کودکانه صحبت کردن در کودک تان باشید. اگر کودکی مهارت های مربوط به لباس پوشیدن را یادگرفته باشد، ممکن است شاهد این باشید که این مهارت ها را از دست داده است. کلوز توضیح می دهد: “ناگهان، فرزند شما دیگر نمی تواند کارهایی را که قبلاً انجام میداد را انجام دهد.”

 پسرفت چه زمانی اتفاق می افتد؟

به طور معمول رفتارهای پسرفتی را در کودکان نوپا و پیش دبستانی مشاهده می کنیم، اما در واقع در هر سنی – حتی در نوزادان و کودکان بزرگتر – این اتفاق می افتد. اگر در یک نوزاد پسرفت وجود داشته باشد، ممکن است لزوماً مشهود نباشد. کودک ممکن است کمی بیش از حد احساساتی و وابسته باشد، بیشتر گرسنه شود و غذا نیاز داشته باشد، بیشتر گریه کند و غر بزند.

 آیا پسرفت امری شایع است؟

مطمئن باشید، پسرفت امری معمول است. در حقیقت، انتظار آن وجود دارد و برای رشد و پیشرفت بیشتر کودک بسیار مفید است – اینطور فکر کنید که فرزند شما خود را برای پذیرش مسئولیت بیشتر آماده می کند. کلوز می گوید: “من بعضی از کودکان را می بینم که ممکن است درست قبل از اینکه بخواهند یک پیشرفت بزرگ و رو به جلو داشته باشند، عقب نشینی کنند و یا بعد از یک جهش رو به جلو، عقب روند و پسرفت داشته باشند.” “من فکر می کنم کودکان از نظر آنچه باعث پسرفت آنها می شود و الگوهای پسرفتی که از خود نشان می دهند، با هم تفاوت دارند. معمولاً والدین با الگوهای حرکت کودک به جلو و سپس نیاز به کمی عقب رفتن آشنا می شوند.” پسرفت همچنین وقتی کودکان خود را با شرایطی جدید وفق می دهند، مثل خواهر یا برادر بزرگتر شدن یا برای اولین باررفتن به پیش دبستان، بسیار معمول است.

چگونه والدین می توانند فرزندانشان را در زمان پسرفت حمایت کنند؟

به کودک خود اطمینان دهید. به آنها بگویید که ایمن هستند و از پشتیبانی برخوردارند. سعی کنید بدون اینکه آنها را شرم زده کنید، به آنها نشان دهید که متوجه رفتار پسرفتی آنها شده اید. کلوز پیشنهاد می کند راه های زیر را امتحان کنید: “شما در حال یادگیری بسیاری از کارهای بزرگ هستید. این دوران و این کارها بسیار سخت هستند. گاهی احساس می کنید به کمک یک متخصص احتیاج دارید.”همچنین بازی کردن می تواند ابزاری مفید برای بررسی و کار با احساسات دشوار باشد. کلوز می گوید: “بازی خیالی و بازی نمادین ابزارهایی هستند که کودکان از آنها برای رشد زبان، تفکر و ایده های خود در مورد جهان استفاده می کنند. بازی از نظر اجتماعی و عاطفی به آنها کمک می کند که برخی چیزهایی را که با آنها دست و پنجه نرم می کنند اما لزوماً کلمات و توصیفی برایشان ندارند را بازگو کنند.” با مشاهده کودک خود درحالی که بازی می کند و یا شما با او بازی می کنید، می توانید درمورد آنچه بر او می گذرد، چیزهای زیادی را ببینید و متوجه شوید. گاهی ممکن است کودک شما برای مدتی نیاز به پسرفت داشته باشد. بسیار اهمیت دارد که اطمینان بخش باشید، انتظاراتی داشته باشید و محدودیت هایی نیز تعیین کنید.کلوز می گوید: “یادگیری و درک اینکه آنها حاکم جهان نیستند موضوعی بسیار مهم و اساسی برای  کودکان نوپا است! این موضوع باعث بروز کج خلقی های زیادی می شود.” “آنها را از خود دور نکنید. به آنها کمک کنید تا شیوه های سازگارانه و متناسب با سن خود را برای بیان برخی از احساسات دشوارتر پیدا کنند.” کنار آنها بنشینید، به آرامش و آسایش آنها کمک کنید و در مورد احساسات آنها تأمل کنید. به عنوان مثال: ”تو خیلی عصبانی بودی برای اینکه دوستت اسباب بازی را به تو نداد و بعد تو او را هل دادی. دفعه بعدی میتونی نوبت بگیری و از معلمت بخواهی به تو کمک کند.”

چه زمانی باید والدین نگران باشند؟

برخی از پسرفت ها ممکن است چند هفته طول بکشد، اما برای هر کودک متفاوت است. معمولاً اگر بتوانید اتفاقات رخ داده را با دقت بررسی کنید و از کودک تان حمایت کنید، به آنها کمک می کنید تا راهشان را پیدا کنند.اگر به نظر می رسد بیش از آنچه فکر می کردید این روند طولانی شده است، حدود دو تا سه هفته، کلوز توصیه می کند با مشاور خدمات بهداشتی کودک خود تماس بگیرید. “کودکان بسیار انگیزه دارند که در مراحل رشد پیشرفت داشته باشند و به جلو حرکت کنند، بنابراین اگر این انگیزه وجود نداشته باشد، من به عنوان متخصص نگران خواهم شد. اما وقتی که صحبت از پسرفت متناسب با مراحل رشد کودک می شود، فکر می کنم این پسرفت برای مدتی کوتاه باشد.”

منبع: یونیسف 

تقریباً همه کودکان وقتی نوپا هستند دم دمی مزاج هستند. خشم مزاج در کودکانی که خیلی کوچک هستند و نمی‌توانند عصبانیت و ناامیدی خود را با کلمات بیان کنند طبیعی است. آن‌ها یک قسمت طبیعی از رشد کودک هستند و بیشتر در بچه‌های سنین ۲ تا ۳ سال اتفاق می‌افتد. خشم مزاج از غر زدن و ‌گریه گرفته تا جیغ زدن، لگد زدن، ضربه زدن و نفس کشیدن متغیر است. کودکان حتی ممکن است خود را به زمین بیاندازند و دندان‌های خود را فشار دهند، لگد و مشت بزنند. این انفجار‌های احساسی باعث آزاد شدن انرژی و همچنین جلب توجه می‌شوند.

دلایل بروز احساس خشم چیست؟

احساسات خیز به معنای غرق شدن احساسات فرزند شما است. این بدان معنی است که آن‌ها به کمک شما نیاز دارند. کودکان احساس استقلال و کنترل بر محیط خود را می‌خواهند. گاهی اوقات وقتی آن‌ها چیزی را امتحان می‌کنند مانند اینکه خودشان سعی می‌کنند ظرفی را باز کنند، اگر قادر به انجام این کار نباشند ممکن است بیش از حد توانایی داشته باشند. احساس خشم در دوره‌ای معمول است که کودکان یاد می‌گیرند صحبت کنند و به طور کلی می‌توانند بیش از آنچه که می‌توانند درک کنند.

پرهیز از احساس خشم چگونه است؟

سعی کنید به فرزندتان کنترل و انتخاب بیشتری نسبت به چیز‌های کوچک یاد بدهید. این ممکن است نیاز به استقلال را برآورده کند و خلسه‌ها را از بین ببرد. کودک خود را به استفاده از کلمات تشویق کنید نه اینکه جیغ بزند. مواردی را که نمی‌خواهید کودک شما آن‌ها را لمس کند دور از دسترس خود قرار دهید تا احتمال بروز مشکلات در مورد آن‌ها کاهش یابد. این امر همیشه امکان پذیر نیست به خصوص در خارج از خانه که نمی‌توان محیط را کنترل کرد. کودک خود را طوری تنظیم کنید که وقتی کودک شما در حال بازی یا تلاش برای تسلط بر یک کار جدید است، موفق شود. اسباب بازی‌ها و بازی‌های مناسب سن را برای آنها خریداری کنید. قبل از اینکه به سراغ کار‌های پر چالش بروید با یک کار ساده شروع کنید.

چه موقع از مشاور کمک بگیریم؟

بیشتر کودکان تا سن ۵ سالگی مرحله خشم را پشت سر می‌گذارند. اگر احساس خستگی کودک شما بیشتر شدید یا مخرب شود، این ممکن است نشانه یک مسئله بزرگتر مانند استرس، مسئله خانوادگی یا یک مشکل سلامتی یا رشد باشد.

اگر این خشم ماندگار شود چه می‌شود؟

دلهره در کودک افزایش می‌یابد

کودک خود و یا دیگران را زخمی می‌کند یا در هنگام عصبانیت اموال را از بین می‌برد

کودک نفس خود را حفظ کرده و غش می‌کند یا در هنگام ورم احساس تشنج می‌کند

احساس خشم همراه است با کابوس‌های مکرر، نافرمانی شدید، برگشت آموزش توالت، سردرد یا معده درد، امتناع از غذا خوردن یا رفتن به رختخواب، اضطراب شدید، بدخلقی مداوم یا چسبیدن به والدین

منبع: www.pregnancybirthbaby.org.au

اگر شما مرتباً به مسافرت می روید و کودک شما به بیماری حرکتی که به آن سینتوز نیز گفته می شود مبتلا است، می تواند مشکل ساز باشد. این وضعیت باعث می شود فرد هنگام مسافرت یا در شهربازی سرگیجه و حالت تهوع پیدا کند. براساس محیطی که رخ می دهد بیماری حرکتی به نام های هوایی، دلسردی یا دریانوردی نیز شناخته می شود. کودکان شش تا 12 ساله و زنان مستعد ابتلا به بیماری حرکتی هستند و به ندرت در کودکان زیر دو سال دیده می شود. بیماری حرکتی به هیچ دلیل اساسی مرتبط نیست. با این حال، هر درجه ای از بیماری حرکت می تواند باعث ناراحتی کودکان شود. در اینجا مقاله‌ایی در مورد علائم، علل و گزینه های درمانی بیماری حرکت در کودکان وجود دارد.

چه عواملی باعث بیماری حرکتی می‌شود؟

بیماری حرکتی به دلیل اطلاعات متناقضی که مغز از گوش‌های داخلی، چشم‌ها و اعصاب حسی دریافت می کند ایجاد می شود. به عنوان مثال هنگامی که کودک شما در صندلی عقب اتومبیل نشسته و از جاده ای پر پیچ و خم عبور می کند گوش های داخلی او ممکن است حرکت را حس کنند اما چشمان او چنین نخواهد کرد. این اطلاعات متناقضی که مغز دریافت می کند می تواند باعث بیماری حرکت شود.

بیماری حرکتی چگونه درمان می‌شود؟

بیماری حرکتی خفیف و متوسط ممکن است به هیچ درمانی احتیاج نداشته باشد زیرا با حذف عامل محرک در طی 24 ساعت برطرف می شوند. اما اگر فرزند شما علائم شدیدی مانند استفراغ مداوم و سنکوپ دارد سریعاً با پزشک خود مشورت کنید. در شرایط شدید  پزشک ممکن است داروهایی را از جمله تجویز کند:

یک وصله بیماری حرکت اسکوپولامین که باید در پشت گوش قرار گیرد.

داروهای ضد استفراغ برای کاهش حالت تهوع.

آنتی هیستامین ها مانند درامامین که برای جلوگیری از علائم تجویز می‌شود. این ممکن است کودک شما را خواب آلود کند بنابراین همیشه نسخه پزشک خود را مصرف کنید

چطور از این بیماری پیشگیری کنیم؟

به طور کلی با تغییرات رفتاری و محیطی می توان از بیماری حرکتی پیشگیری کرد. با برخی نکات ساده می توانید از بروز بیماری حرکتی در کودک خود پیشگیری یا درمان کنید.

1- فرزندتان را بخوابانید تا استراحت کند. همچنین ممکن است به محض شروع سوار شدن آنها را به چرت زدن تشویق کنید.

2- کودک خود را به آرامش تشویق کنید

3- به آنها بگویید که همیشه در وضعیتی بنشینند که چشم ها همان حرکتی را که بدن تجربه می کند ببینند.

4- نوشیدنی های گازدار به آنها بدهید تا حالت تهوع برطرف شود.

5- اگر فرزند شما بالای 12 سال است او را وادار به نشستن در صندلی جلو کنید و اگر کودک شما کوچکتر است، او را در صندلی وسط عقب قرار دهید. این اطمینان می دهد که آنها از پنجره جلو و نه از پنجره کناری نگاه می کنند.

6- در طول سفر اجازه ندهید فرزندتان کتاب بخواند، فیلم تماشا کند یا از تلفن همراه استفاده کند.

7- پنجره ماشین را باز نگه دارید تا هوای تازه وارد شود.

8- اطمینان حاصل کنید که آنها وعده های غذایی سبک و حداقل یک ساعت قبل از سفر می خورند. آزمایش کنید و دریابید که میان وعده را از طریق سفر جاده ای می توانند تحمل کنند.

9- هنگامی که سوار قایق هستید کودک خود را تشویق کنید که روی عرشه نشسته و به یک نقطه ثابت در افق نگاه کند.

نتیجه گیری

بیماری حرکتی یک بیماری شایع در کودکان است. اگرچه عوارض طولانی مدت ایجاد نمی کند اما ممکن است باعث ناراحتی شود و سفر آنها را خراب کند. اگر کودک شما دچار بیماری حرکتی است اقدامات احتیاطی که در بالا ذکر شد را انجام دهید و سعی کنید سفر را تا آنجا که ممکن است برای او لذتبخش کنید.

منبع: www.momjunction.com

چگونه مستقل بازی کردن، به رشد فرزند شما کمک می‌کند؟

بازی کردن فقط جنبه سرگرم کردن کودکان را ندارد، بلکه برای آموزش آنها هم مهم است. وقتی کودک شما یک ترانه کودکانه را حفظ می‌کند، درواقع در حال تقویت مهارت‌های زبانی خود می‌باشد. آیا کودک شما عاشق پرتاب توپ به هوا و گرفتن آن روی هواست؟ با این کار مهارت‌های مهم حرکتی و همچنین مهارت هماهنگی دست و چشم خود را تقویت می‌کند.

در دوران همه‌گیری کرونا، بسیاری از کودکان قادر به بازی با دوستان و همکلاسی‌های خود نیستند؛ کاری که برای رشدشان ضروری است. در عین حال که  تعامل کودک با همسالان مهم است، بازی کردن به تنهایی نیز فوایدی دارد. ما با کارشناسان رشد کودک «سیده سازیا زمان» و «فردوسی خانم» از موسسه توسعه آموزشی براک (BRAC) درباره اینکه والدین چطور می‌توانند کودکان خود را تشویق به بازی آزاد و مستقل کنند و اصولاً چرا باید این کار را بکنند، صحبت کرده‌ایم.

چرا بازی کردن برای کودکان مفید است؟

به گفته سیده سازیا زمان، «بازی کردن هسته اصلی رشد کودک است». کودکان دنیای خود را از طریق بازی تجربه می‌کنند و یاد می‌گیرند؛ آنها محیط پیرامون خود را کشف می‌کنند و دامنه واژگان خود را در زمان بازی می‌سازند. بازی کردن برای کودکان در سراسر دنیا امری طبیعی است. بازی در واقع ابزار مهمی برای رشد شناختی، جسمانی، اجتماعی و عاطفی کودکان و همچنین تخیل و خلاقیت آنهاست.»

بازی آزاد چیست؟

بازی آزاد به معنای این است که کودکان آزادی کامل در انتخاب بازی به هر روشی که دوست دارند داشته باشند. سیده سازیا زمان در مورد بازی آزاد اینگونه توضیح می‌دهد که «کودکان آزاد خواهند بود تا وسایل بازی، حیطه مورد علاقه خود، حتی موضوع بازی را انتخاب کنند.» هنگام بازی آزاد، کودکان می‌توانند بسته به روز، زمان و شرایطی که دارند انتخاب کنند و احساسات خود را بیان کنند. «این گونه فرصت‌ها برای کودکان بسیار مهم است.»  

هر کودک منحصر به فرد است و راه‌های متفاوتی برای ابراز احساسات خود دارد. سیده سازیا زمان معتقد است «شاید فرزند شما به نقاشی کشیدن علاقمند باشد، ولی کودک دیگری دوست داشته باشد به تنهایی و با پازل بازی کند. هر کودکی روش متفاوتی برای بروز خلاقیت‌های خود دارد.»

بازی آزاد چطور برای کودکان مفید است؟

سیده سازیا زمان می‌گوید: «گاهی اوقات برای کودکان خوب است که تنهایی بازی کنند، چون به این ترتیب خلاقیت‌شان بیشتر می شود. ‍وقتی کودک تنهایی بازی می‌کند، قدرت تخیل خود را به کار می‌گیرد، و از همان ابتدای کودکی یاد می‌گیرد که مستقل عمل کند و این تمرین استقلال در سنین پایین، در بزرگسالی مفید خواهد بود.»             

بازی آزاد همچنین برای یادگیری مهارت‌های حل مسئله مهم است. سیده سازیا زمان توضیح می‌دهد: «کودکان می‌توانند حین بازی به حل مسئله بپردازند یا به تنهایی راه حلی پیدا کنند. کودکان باید یاد بگیرند بتوانند طرز تفکر خود را بیان کنند. چنین مهارت‌هایی وقتی کودک به تنهایی بازی می‌کند شکل می‌گیرد.»

از چه سنی والدین می توانند فرزند خود را به بازی آزاد تشویق کنند؟

بازی آزاد به کودکان این فرصت را می‌دهد تا دنیای خود را به صورت دلخواه خود کشف کنند و با استفاده از قدرت تخیل، خلاقیت خود را پرورش دهند، بنابراین طبق توصیه هر دو کارشناس موسسه توسعه آموزشی براک،  فرزند خود را از سنین پایین به بازی آزاد تشویق کنید. والدین بایستی کودکان نوپا و کودکان پیش‌دبستانی را تشویق کنند تا به طور منظم و به صورت مستقل خودشان در تنهایی بازی کنند،  ولی با نظارت می‌توان حتی نوزادان شش ماهه را نیز آزاد گذاشت تا از فعالیت‌های بازی‌گونه خود لذت ببرند.

والدین چطور می‌توانند فرزندان خود را به بازی آزاد در منزل تشویق کنند؟

گرچه بازی آزاد بیشتر به منظور مستقل بارآوردن کودک است، والدین می‌توانند از فرزندان خود برای داشتن تجربه‌ای سرگرم‌کننده و در عین حال آموزنده هنگام بازی حمایت کنند.

• مطمئن شوید که فرزندتان در محل امنی درحال بازی کردن است. وقتی کودکان به تنهایی بازی می‌کنند، بایستی آزاد باشند تا این فرصت را داشته باشند که برای ایجاد اعتماد به نفس و استقلال بیشتر، خودشان به تنهایی به کشف محیط پیرامون بپردازند و کارهایی را به تنهایی انجام دهند، البته این نکته مهم را درنظر داشته باشید که خطری آنها را تهدید نکند و محیط ایمن باشد. محوطه‌ای که کودک در آن بازی می‌کند را کنترل کنید تا وسایل خطرناک در مسیر کودک نباشد و مرتب به او سرکشی کنید تا مطمئن شوید که در ایمنی کامل در حال بازی است.
• به حرف‌های فرزندتان گوش کنید. از او بپرسید: «امروز دوست داری چه کار کنی؟» و براساس جواب او، محیطی که بتواند کارهای مورد علاقه‌اش را انجام دهد ایجاد کنید. به‌عنوان مثال، اگر می‌خواهد خانه بسازد، وسایل لازم و فضای ایمن در اختیارش قرار دهید. راجع به وسایلی که کودک‌تان نیاز دارد فکر کنید و ببینید که دوروبرتان چه چیزهای قابل استفاده‌ای دارید. نترسید و خلاق باشید! مثلاً اگر فرزندتان دوست داشت با پازل بازی کند و شما در منزل پازل نداشتید، از یک عکس یا پوستر استفاده کنید و آن را تکه تکه ببرید تا فرزندتان به عنوان پازل آن را کنار هم بچیند.
• فقط راهنمایی کنید و بگذارید خودش راه‌حل مشکلات را پیدا کند.  سیده سازیا زمان توضیح می‌دهد، «وقتی فرزندتان با مشکلی روبرو می‌شود، شما می‌توانید با سوال پرسیدن به او کمک کنید، مثلا بپرسید: می‌خواهی چکار کنی؟ یا چطور می‌توانیم این مشکل را حل کنیم؟. بزرگسالان نباید هیچ کاری برای کودک بکنند. ما فقط باید راهنمایی کنیم و از آنها حمایت کنیم، و اجازه بدهیم که خودشان فکر کنند و فکر خود را اجرا کنند.»
• بازی را به فعالیتی تعاملی تبدیل کنید. فقط به دلیل این که فرزندتان خودش به تنهایی در حال بازی است، به این معنا نیست که شما نمی‌توانید در بازی او نقشی داشته باشید. اگر کودک شما می‌خواهد که با شما بازی کند، و شما مشغول کار هستید، به او کاری بدهید که خودش به تنهایی انجام دهد و بعد که کارتان تمام شد، با هم نتیجه را چک می‌کنید. کارشناس دیگر فردوسی خانم، خودش نیز اغلب این روش را برای دخترش به کار می‌گیرد، «من از دخترم می‌خواهم که مثلا: می‌توانی یک داستان برایم بنویسی؟ می‌دانم که هنوز نمی‌تواند خیلی خوب بنویسد، ولی همین که یک چیزی بنویسد هم خوب است.  بعد نوشته اش را بلند برایم می‌خواند.» با استفاده از این روش، شما می‌توانید فرزندتان را درگیر فعالیت‌های مختلفی بکنید و در عین حال و مستقل از شما سرش گرم می شود.

منبع: یونیسف

آلرژی و سرماخوردگی می‌تواند علائم مشابهی در کودکان داشته باشد. از آبریزش بینی و عطسه تا سرفه و گلودرد گرفته تا دیگر موارد. ما با یک متخصص صحبت کردیم تا تفاوت‌های اساسی را که می‌تواند به شما در تشخیص کمک کند بیاموزید. عطسه و سرفه، می‌توانند از علائم آلرژی و سرماخوردگی باشند. تفاوت بین آلرژی‌های فصلی و سرماخوردگی همیشه آسان نیست. اما یادگیری تمایز آن‌ها از یکدیگر برای تشخیص و درمان مهم است که می‌تواند به کودک شما کمک کند تا سریعتر احساس بهتر کند. در اینجا ما با ایجاد نکاتی برای افتراق علائم، علل آلرژی و سرماخوردگی را در کودکان تجزیه می‌کنیم.

آیا کودک من آلرژی دارد؟

کودکان با ورود برخی مواد (مواد حساسیت‌زا) به بدن دچار آلرژی می‌شوند و سیستم ایمنی بدن آن‌ها برای جلوگیری از تهدید آنتی بادی و هیستامین تولید می‌کند. این یک پاسخ التهابی ایجاد می‌کند که منجر به عطسه، استشمام، خارش چشم و سایر علائم آلرژی می‌شود. آلرژی‌های فصلی اغلب به دلیل افزایش تعداد گرده گیاهان خاص در منطقه شما است. عوامل آلرژی با توجه به فصل متفاوت است، اما شامل علف‌های هرز، درختان و برخی کپک‌ها است. از طرف دیگر آلرژی‌های سراسر سال را اغلب می‌توان به آلرژن‌های داخل منزل از جمله شوره گربه و سگ، کنه‌های گرد و غبار، کپک و سوسک نسبت داد. علائم آلرژی عبارتند از:

• عطسه کردن
• آبریزش بینی با مخاط شفاف و نازک
• گرفتگی بینی و سینوس
• سردرد
• قطره پس از زایمان
• گلو درد خفیف
• سرفه (اغلب از قطره پس از زایمان)
• خارش، آبریزش یا قرمزی چشم
• فشار سینوس
• خارش بینی
• بدتر شدن علائم آسم
• براق‌کننده‌های آلرژیک (سیاهی تیرگی زیر چشم)

آیا کودک من سرما خورده است؟

سرماخوردگی معمول وقتی اتفاق می‌افتد که ویروسی (معمولاً ویروس راینو) از طریق چشم، بینی یا دهان وارد بدن شما شود. هنگامی که ویروس در بدن شما باشد تا زمانی که سیستم ایمنی بدن یا دارو قادر به مقابله با آن نباشند، همانند می‌شود. علائم معمولاً در طی چند روز پس از قرار گرفتن در معرض ویروس ظاهر می‌شوند و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• آبریزش بینی یا گرفتگی بینی (مخاط می‌تواند زرد یا سبز باشد)
• گلو درد
• سرفه کردن
• خستگی
• تراکم، شلوغی
• درد‌های عضلانی
• عطسه کردن
• تب درجه پایین
• سردرد خفیف

را‌ه‌های تشخیص آلرژی و سرماخوردگی در چیست؟

هنوز مطمئن نیستید که علائم کودک شما به آلرژی یا سرماخوردگی اشاره دارد. در اینجا شش تفاوت اساسی بین آن‌ها وجود دارد که می‌تواند به شما کمک کند کودک شما را تشخیص دهد و به درمان مناسب او برسد.

۱- سرماخوردگی بیشتر باعث تب می‌شود:

علائم سرماخوردگی و آلرژی‌ها برخی از علائم را دارند. تب درجه پایین به ندرت در آلرژی اتفاق می‌افتد. سردرد، گلودرد و گرفتگی صدا نیز بیشتر در سرماخوردگی دیده می‌شود.

۲- آلرژی ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها طول بکشد:

سرماخوردگی معمولاً ۱۰-۱۴ روز طول می‌کشد در حالی که آلرژی‌های فصلی ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها ادامه داشته باشند (بسته به شیوع ماده آلرژی‌زا). کودکان زیر ۶ سال به طور متوسط سالانه شش تا هشت بار سرما می‌خورند و کودکان بزرگتر به طور متوسط دچار سرماخوردگی می‌شوند.

۳- قرار گرفتن در معرض برخی مواد می‌تواند علائم آلرژی را بدتر کند:

علائم آلرژی به طور معمول با قرار گرفتن بیشتر در معرض آلرژن بدتر می‌شود و با کاهش قرار گرفتن در معرض آن بهبود می‌یابد. به عنوان مثال بگویید کودکی به آلرژی گرد و غبار حساسیت دارد احتمالاً در خانه عطسه و گرفتگی بینی را تجربه خواهد کرد، اما علائم پس از گذراندن وقت در حیاط خانه بهبود می‌یابد. به همین دلیل علائم آلرژی می‌تواند متناوب باشد و ممکن است در طول روز و هفته متفاوت باشد.

۴- علائم سرماخوردگی در طول روز تفاوت زیادی نخواهد داشت:

ویروس‌های ایجاد‌کننده سرماخوردگی تا زمانی که سیستم ایمنی بدن کودک (یا دارو) با آن‌ها مقابله نکند تکثیر می‌شوند. به همین دلیل شدت علائم در طول روز کمتر است یا از روز به روز بسیار متفاوت است.

۵- آلرژی‌های فصلی در زمستان ظاهر نمی‌شوند، اما سرماخوردگی معمولاً ظاهر می‌شود:

سرماخوردگی‌های معمول بیشتر در ماه‌های پاییز و زمستان اتفاق می‌افتد جایی که آلرژی‌های فصلی در زمستان کمتر اتفاق می‌افتد. در واقع آلرژی‌های فصلی اغلب در بهار، تابستان یا پاییز ظاهر می‌شوند (اما ممکن است آلرژی‌های داخل سالن در طول سال ظاهر شوند).

منبع: www.parents.com

۱- حشرات سمی:

مطمئناً آن‌ها زیبا به نظر می‌رسند اما هنگامی که کودک شما به گزش حشرات سمی خارش دار دچار می‌شود خطر ابتلا به مشکلات پوستی به وجود می‌آید که شامل قرمزی، سوزش و خارش است. حتی برخی از افراد حالت تهوع پیدا می‌کنند. بنابراین وقتی صحبت از حشرات می‌شود بهتر است به بچه‌ها یاد بدهیم آن‌ها را نگاه کنند اما لمس نکنند.

۲- گرم بودن بیش ازحد شلنگ باغچه:

شلنگ باغچه یک اسباب بازی جالب تابستانی است اما وقتی شیر آب را باز می‌کنید بچه‌ها را دور نگه دارید. تحقیقات نشان داده است که آب باقیمانده درون یک شلنگ که در معرض آفتاب مانده است می‌تواند به ۱۲۰ درجه فارنهایت برسد. آنقدر گرم که باعث سوختگی درجه دو یا سوم در کودکان شود.

۳- ترامپولین‌ها:

فقط در تابستان گزارش‌هایی از صدمات ستون فقرات، شکستگی استخوان‌ها، مشکل ریه‌ها و ضربه مغزی در کودکانی که روی ترامپولین بازی می‌کردند وجود دارد.

۴- وسایل پلاستیکی داغ:

سرسره‌ها و سایر تجهیزات زمین بازی چه از فلز و چه از پلاستیک ساخته شده باشند  می‌توانند به طور خطرناک در زیر آفتاب گرم شوند. همیشه قبل از اینکه فرزندتان سراغ آن برود درجه حرارت وسایل بازی را از بالا به پایین آزمایش کنید.

۵- وجود آستر در مایو‌های پسر‌ها:

چندین گزارش از گرفتگی اندام تناسلی پسران در پوشش مایو شنای آن‌ها گزارش شده است. برخی از والدین برای اینکه آنها اذیت نشوند آستر را جدا می‌کنند.

۶- شن و ماسه‌های داغ:

پا‌های کودک خود را در  آب تکان دهید تا از آن‌ها در روز‌های بسیار گرم محافظت شود. ممکن است پای بچه‌ها روی شن‌های داغ سوخته شود.

۷- بند‌های کلاه آفتابی:

بندهای روی کلاه آفتابی کودک شما ممکن است برای نگه داشتن کلاه روی سر کودک مفید باشد اما بند‌ها هنگام بازی می‌توانند گیر کنند و خطر خفگی ایجاد کنند. بسیاری از کلاه‌های آفتابی برای کودکان دارای اتصالات‌بند چانه هستند که آنها را اذیت نمی‌کنند .اما برخی از آن‌ها این کار را نمی‌کنند و یا ممکن است عملکرد نامناسبی داشته باشند. کلاه‌های سطلی و نوار‌های مخروطی مطمئن تر است.

۸- انداختن پتو روی کالسکه:

والدینی که پتوی روی کالسکه کودک خود می‌اندازند قصد دارند تا کودک دچار آفتاب سوختی نشود. آن‌ها می‌خواهند پوست حساس کودک در معرض مستقیم آفتاب نباشد. اما وقتی کالسکه کودک خود را با یک پتو می‌پوشانید نوزاد شما در معرض خطر گرمازدگی قرار می‌گیرد. پوشاندن کالسکه حتی با یک پتوی نازک باعث افزایش دمای داخل در مدت زمان نیم ساعت ۲۰ درجه فارنهایت می‌شود.

۹- غرق شدن ثانویه:

شما در مورد چگونگی ایمن نگه داشتن کودک خود در آب می‌دانید اما آیا می‌دانید مهم است که پس از حوادث خفگی در استخر مراقب او باشید؟ استنشاق تصادفی آب می‌تواند ریه‌های کودک را تحریک کرده و باعث ایجاد اکسیژن به خون شود. خستگی، دشواری در تنفس، تنفس کم عمق، سرفه یا درد قفسه سینه که در ۲۴ ساعت پس از حادثه خفگی بروز می‌کند همه از علامت های غرق شدن ثانویه هستند.

منبع: www.todaysparent.com

بسیاری از والدین منتظر می‌مانند تا فرزندانشان در سن نوجوانی یا در مقطع راهنمایی بمانند تا به آن‌ها اجازه دهند گوش خود را سوراخ کنند. نوجوانان معمولاً به اندازه کافی بزرگ هستند که مسئولیت سوراخ شدن گوش خود را بر عهده بگیرند. در سنین نوجوانی کودکان باید بتوانند مراقبت‌های بعد از سوراخ شدن گوش را مدیریت و اهمیت تمیز نگه داشتن گوش‌ها و عاری از باکتری‌ها را درک کنند. اگر فرزند شما می‌خواهد گوش‌هایش را سوراخ کند موارد زیر را بخوانید.

– محل سوراخ کردن گوش را بررسی کنید:

از قبل تماس بگیرید تا مطمئن شوید که هنگام ورود شما فردی با تجربه گوش را سوراخ می‌کند.

– گوشواره‌های مناسب را انتخاب کنید:

دکتر از شما می‌خواهد که یک جفت گوشواره انتخاب کنید. مطمئن شوید  گوشواره‌هایی را انتخاب می‌کنید که ضد حساسیت هستند. به یاد داشته باشید که انتخاب گوشواره مناسب از ابتدا بسیار مهم است.

آیا محلی که می‌خواهید را سوراخ می‌کنند ؟

منشی قبل از سوراخ کردن لاله گوش را با محلول ضد عفونی‌کننده تمیز می‌کند. سپس لوب‌ها را با نشانگر آب پایه علامت‌گذاری می‌کنند. مطمئن شوید که علامت‌ها را بررسی می‌کنید تا مطمئن شوید سوراخ‌ها تراز شده اند و جایی که می‌خواهید باشند!

– نگران درد نباشید:

سوراخ کردن گوش نباید آسیب برساند. با این حال هنگامی که ابزار گوشواره‌ها را از طریق لوب عبور می‌دهد ممکن است کودک شما کمی احساس درد کند. پس از سوراخ کردن، پشت گوشواره در جای خود قرار می‌گیرد.

درباره مراقبت‌های پس از سوارخ کردن گوش بدانید:

شما باید یک محلول ضد عفونی‌کننده برای سوراخ کردن گوش خریداری کنید تا با خود به خانه ببرید و از گوش‌ها مراقبت کنید. از راهنمای خود بخواهید به دستورالعمل‌ها گوش دهد و نکات مراقبت‌های بعدی را بخواند تا بتوانند از سوراخ شدن خود مراقبت کنند.

کودک شما باید محلول را سه تا چهار بار در روز و بعد از ورزش یا دوش گرفتن روی لوب‌ها بمالد.

بهتر است محلول را با گلوله‌های پنبه‌ای بمالید. مطمئن شوید که کودک محلول را در زیر و اطراف گوشواره و پشت گوشواره استفاده می‌کند.

مراقب عفونت باشید:

مهم است که علائم عفونت احتمالی را بدانید. با فرزند خود در مورد علائم هشداردهنده عفونی شدن سوراخ صحبت کنید و در صورت بهبودی مراقب سوراخ شدن خود باشید. اگر فکر می‌کنید فرزند شما دچار عفونت شده است بلافاصله گوشواره‌ها را بردارید، ضد عفونی‌کننده بزنید و برای توصیه‌های درمانی با پزشک متخصص اطفال تماس بگیرید. علائم عفونت شامل قرمزی، درد یا ظاهر چرک است.

منبع: www.verywellfamily.com

شایعترین علت التهاب لثه در کودکان پلاکهایی است که حاوی باکتریهای عامل عفونت است. به محض رویش دندان های کودک لثه های آنها در معرض عفونت های ناشی از این باکتری ها قرار می گیرند. مرحله اولیه عفونت لثه، التهاب لثه است. در صورت عدم کنترل می تواند به بیماری پریودنتال (پریودنتیت) تبدیل شود که لثه ها و ساختارهای پشتیبانی کننده را از بین می برد. بهداشت کافی دهان و بررسی به موقع دندانپزشکی می تواند از بروز التهاب لثه جلوگیری کند.

آیا التهاب لثه در کودکان شایع است؟

التهاب لثه یک بیماری شایع در کودکان است. حدود 73٪ کودکان بین شش تا 11 سال در کشورهای پیشرفته دچار التهاب لثه هستند. همچنین مشاهده شده است که با ابتلای کودکان به بلوغ، بروز التهاب لثه افزایش می یابد. غذاهای پرخطر مانند نوشیدنی های شیرین و بهداشت ناکافی دهان ممکن است دلایل آن باشد. التهاب لثه در کودکان براساس علت می تواند در انواع زیر قرار گیرد:

1- التهاب لثه:

این نوع التهاب لثه در هنگام رویش دندان در کودکان مشاهده می شود. در حالت ایده آل نباید هیچ لثه ای در اطراف هر دندان رویش وجود داشته باشد. با این حال اگر کودک بهداشت دهان و دندان را به درستی رعایت نکند یا در اطراف دندان در حال رویش تجمع پلاک وجود داشته باشد، می تواند منجر به التهاب لثه شود.

2- التهاب لثه ناشی از پلاک:

التهاب لثه ناشی از پلاک شایع ترین شکل التهاب لثه در کودکان است. فاکتورهای زیادی از جمله بهداشت دهان و دندان، بریس و شلوغی دندان وجود دارد که می تواند در ایجاد این نوع التهاب لثه نقش داشته باشد.

3- بیماری حاد لثه ای:

این نوع التهاب لثه به طور ناگهانی اتفاق می افتد و اغلب به دلیل آلودگی توسط ویروسی مانند ویروس هرپس سیمپلکس یا عفونت قارچی مانند کاندیدیازیس. موارد شدید ممکن است باعث التهاب لثه نکروزان کننده زخم شود.

4- بیماری های لثه که به دلیل عوامل سیستمیک بوجود می آیند:

برخی از عوامل یا شرایطی وجود دارد که می تواند منجر به التهاب لثه در کودکان شود. چند مثال بیماری های خاص کمبود ویتامین ها، عدم تعادل هورمونی و داروهای خاصی است که می توانند باعث رشد بیش از حد لثه و افزایش التهاب لثه شوند.

مراحل التهاب لثه به چه صورت است؟

1- التهاب لثه:

خفیف ترین شکل بیماری لثه التهاب لثه است. در این مرحله لثه قرمز و متورم است. ممکن است در اثر لمس یا هنگام مسواک زدن خونریزی کند. غالباً بدون درد است و ممکن است کودک از آن بی اطلاع باشد. درمان سریع در طی این مرحله می تواند در چند روز به رفع آن کمک کند.

2- پریودنتیت:

اگر التهاب لثه درمان نشود عفونت از لثه می تواند به بافت های پشتی دندان زیرین  گسترش یابد و حتی ممکن است به استخوان فک برسد. در موارد خفیف جیب های کوچکی در بین دندان ها و لثه های کودک ایجاد می شود که به شدت قرمز و متورم می شوند. دندان ها شروع به شل شدن و دور شدن می کنند. برخی از علائم دیگر ممکن است شامل هالیتوز (بوی بد دهان) و درد در لثه یا فک باشد.

چه عواملی باعث التهاب لثه در کودکان می شود؟

1- تجمع پلاک:

تجمع پلاک روی دندان ها علت اصلی التهاب لثه در کودکان است. پلاک یک لایه چسبنده و بی رنگ است که به طور مداوم روی دندان تشکیل می شود و از بزاق غذایی که می خوریم و مایعاتی که مصرف می کنیم ساخته شده است. این ماده حاوی باکتریهایی است که باعث تحریک لثه می شوند و باعث التهاب لثه می شوند.

2- بهداشت ضعیف دهان و دندان:

دلیل اصلی تجمع پلاک در کودکان بهداشت نامناسب دهان است. پلاک در مراحل اولیه نرم و تمیز است، اما اگر با مسواک زدن منظم برداشته نشود سفت می شود و باعث ایجاد تار می شود.

3- تغییرات هورمونی:

التهاب لثه در دوران بلوغ در دختران و پسران شایع است. در طی این مرحله تغییرات هورمونی باعث واکنش اغراق آمیز لثه ها به پلاک می شود که منجر به تورم لثه و التهاب لثه می شود.

4- تغذیه نامناسب:

کمبودهای تغذیه ای می تواند منجر به التهاب لثه در برخی از کودکان شود. مصرف ناکافی پروتئین ها، چربی ها، ویتامین ها و مواد معدنی ممکن است منجر به علائمی مانند کاهش بزاق، اختلال در بهبودی بافت های لثه و افزایش خطر عفونت های باکتریایی شود. این شرایط می تواند به تدریج باعث التهاب لثه و پریودنتیت شود.

منبع: www.momjunction.com