راه کنترل کودک در هواپیما برای سفر هوایی آرام

زمانی که وارد هواپیما می شوید و یک سفر طولانی در پیش دارید، احتمالاً می‌دانید که باید از ابتدا تا انتهای سفر را استراحت کنید اما اگر بچه کوچک همراه تان باشد، شرایط برایتان سخت می شود.
 
ترسیم صورت حیوانات
شما می توانید برای کودکتان صورت حیوانات مختلف را ترسیم کنید یا آواهای آن ها را تکرار کنید. انجام این کار باعث می شود که او حیوانات را بهتر بشناسد.‌ روی یک برگه، صورت، چشم، بینی و دهان حیوانات مختلف را برای فرزندتان بکشید یا عکس حیوانات را به او نشان دهید.

ساخت دستبند
شما می توانید برای کودک خود دستبند هایی با رنگ های مختلف را درست کنید. می توانید تعدادی نخ را با خود به هواپیما ببرید و از طریق آن ها با فرزندتان دستبند بسازید تا سرگرم شود.


نمایش عروسکی
چندین اسباب بازی کوچک را با خودتان به داخل هواپیما ببرید و نمایش کوتاه و کوچکی برای فرزندتان ترتیب دهید و او را سرگرم کنید.

نوشتن یادداشت های مختلف
یک دسته کاغذ را با خودتن ببرید و از کودک تان بخواهید که چیزی روی آن ها بنویسد یا اشکال مختلف را روی کاغذ دربیاورد؛ بعد قالب آن اشکال را از روی کاغذ برش دهید و آن را به پنجره یا میز جلوی خود بچسبانید.

عروسک های انگشتی
اگر عروسک های انگشتی دارید، آنها را با خودتان به سفر ببرید؛ درغیر اینصورت نوک هر انگشت صورت های ریز بکشید. حالا هر یک از انگشتان یا عروسک های خود را نام گذاری کنید و داستانی را برای کودک تان تعریف نمایید.

خوردن میان وعده
می توانید میز جلوی کودک را آماده کنید و تعدادی خوراکی یا میوه مقابل او بگذارید و به او یاد دهید که چگونه برای خودش میان وعده داشته باشد و با خوراکی‌ های مختلف و رنگ های متفاوت آشنایش کنید و اهمیت داشتنِ زندگی سالم و رژیم غذایی مناسب را برایش توضیح دهید.

پازل
کافی است که یک عدد پازل با خودتان به داخل هواپیما ببرید. آن را به کودک بدهید و از او بخواهید که تکه ها را کنار هم گذاشته و معما را حل کند.


بازی های تخته ای آهنربایی
بازی مار و پله و منچی که روی تخته های آهنربایی تعبیه شده اند و مانع از افتادن مهره ها خواهند شد؛ بسیار کارآمد بوده و فرزندتان را سرگرم می کند.

ساخت هواپیما با چوب بستنی
برای این کار؛ به تعدادی چوب بستنی و چسب نیاز دارید. از کودک تان بخواهید چوب ها را مرتب کند، یک هواپیما درست کند و شما آنها را به هم بچسبانید.

ساختِ هواپیمای کاغذی
با استفاده از یک کاغذ هواپیما بسازید و مراحل ساخت را به کودکتان هم نشان دهید؛ پس از رسیدن به مقصد؛ با او بازی کنید تا شاهد پرواز هر چند کوتاه کاردستی شما باشد.

خواندن شعرهای کودکانه
تمرین شعرهای مهد کودک ساده‌ترین راه برای مشغول نگه داشتن یک کودک است، اما مطمئن شوید که صدای شما زیاد نیست زیرا ممکن است باعث مزاحمت مسافران دیگر شود.

خمیربازی
یک مقدار از خمیر بازی کودکتان را با خود به هواپیما ببرید تا با آن شکل های مختلفی درست کرده و بازی کند. این کار مطمئناً کوچولوی شما را هیجان زده خواهد کرد.

فلش کارت
فلش کارت را می توانید به عنوان یک کار مفید برای فرزند تان انتخاب کنید و آن را برایش به داخل هواپیما ببرید. اجازه دهید که کودک موضوع مورد علاقه خود را انتخاب کند. فلش کارت را با یک تصویر به او نشان دهید و بخواهید که نامش را بگوید.

بازی با آهنربا
کافی است که یک جفت آهنربا را با خودتان همراه کنید تا کودک را برای مدت طولانی سرگرم و درگیر نگه دارید. به او اجازه دهید با این آهنرباها بازی کند و سطوح مختلف یا اشیایی که آهنربا را جذب می کنند را کشف نماید.

حدس حرف نوشته شده
با انگشت خود روی پشت کودک تان حرفی را بکشید و از او بخواهید حرف نوشته شده را حدس بزند. هر بار که کودک آن را اشتباه حدس زد، دوباره نقاشی بکشید. وقتی درست حدس زد، نوبت اوست که روی پشت شما نقاشی بکشد.

دفتر رنگ آمیزی
دفتر رنگ آمیزی یکی از بهترین کارهایی است که می‌ توانید برای کودکان داخل هواپیما انجام دهید و شرایط را برایش طوری فراهم کنید که کاملا سرگرم‌کننده باشد؛ کافیست که یک جعبه مداد رنگی و یک دفتر نقاشی را به همراه داشته باشید.

بازی حافظه
می توانید لیستی از اجسام یا نام مکان ها یا غذاها را انتخاب کنید؛ سپس به نوبت از کودکتان سوالات را بپرسید. مثلاً این که نام ها را به ترتیب حفظ کرده و بگوید؛ که انجام این کار باعث تقویت حافظه می شود و یک کار سرگرم‌کننده برای داخل هواپیما است.

سنگ؛ کاغذ و قیچی
سنگ، کاغذ و قیچی بازی است که نیاز به هیچ وسیله اضافه ای ندارد و خیلی راحت می توانید در هر محیطی از جمله هواپیما آن را انجام دهید‌‌.

گل یا پوچ
یک جسم ریز را داخل دست تان پنهان کنید و از کودک بخواهید که تشخیص دهد کدام دستتان پر و کدام دست تان خالی است. این بازی به شدت معروف است و خیلی راحت داخل هواپیما انجام داده می شود.

بازیِ آینه
برای این بازی، از کودک تان بخواهید هر کاری که شما انجام می دهید را او هم تکرار کند و بالعکس؛ هر کاری که او انجام داد را تقلید کنید. این بازی خنده دار و سرگرم‌کننده است.

از کجا بفهمم تغذیه ی کودکم به اندازه ی کافی است؟

نگرانی برای این موضوع که آیا کودکم به اندازه ی کافی غذا می خورد یا نه همواره برای مادران وجود داشته است. اما مادران باید توجه کنند مقدار غذایی که کودکان مختلف مصرف می کنند یکسان نیست، بنابراین هیچگاه کودک خود را با دیگران مقایسه نکنید، کودکان دیگر نمی توانند ابزار تشخیصی درستی برای این سنجش باشند.
چگونه می توانم بفهمم که کودکم به اندازه کافی غذا می خورد؟
تا زمانی که کودک شما به طور طبیعی رشد می کند، می توانید به او اعتماد کنید مگر اینکه با گذشت زمان علامت خاصی پیدا کند و چیزهای بیشتری را به شما اطلاع دهد. اگر نوزادان هنوز گرسنه باشند برای غذای بیشتر گریه می کنند و اگر گرسنه نباشند سر خود را به سمت مخالف غذا برمی گردانند، بنابراین بگذارید وقتی کودکتان گرسنه است او را شیر بدهید، حتی اگر یک ساعت قبل غذا خورده باشد.
تحت یک قانون کلی در نوزادانی که با شیر خشک تغذیه می‌شوند در طول ماه اول روزانه حدود ۱۶ تا ۲۸  واحد شیر می‌خورند در حالی که نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند معمولاً هر دو تا سه ساعت یک‌ بار حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه از هر طرف سینه ی مادر شیر می‌خورند.
اگر کودک شما با شیشه شیر می‌خورد، نگران مقدار دقیق نوشیدنی او نباشید؛ اگر کودک شما فقط ۶ واحد از یک بطری ۸ واحدی را می خورد، اجباری نیست که او دو واحد آخر شیشه را نیز به اتمام برساند، اما اگر خودتان کودک را شیر می دهید و متوجه نمی شوید که نوزاد شما چقدر شیر می‌نوشد می توانید معیار را تعداد پوشکی که کثیف یا خیس می کند قرار دهید. در چند روز اول تولد چندین پوشک تعویض می کنید و سپس باید انتظار شش عدد پوشک یا بیشتر را داشته باشید.
روزی که تولید آغوز (شیر کم حجم و پر پروتئین) در بدن شما متوقف شد و شروع به تولید شیر خامه ای کردید، اگر نوزاد شما بعد از شیر خوردن بخوابد، پس از اینکه وزن هنگام تولد خود را به دست آورد، دیگر نیازی به بیدار کردن او نیست (اکثر نوزادان بلافاصله پس از تولد مقداری از وزن هنگام تولد خود را از دست می دهند)، اما اگر هنوز از وزن هنگام تولدش کمتر است (حتی مقدار کمی) و بعد از شیر خوردن خوابش می برد یا در حین شیر خوردن به خواب می رود، پوشک او را تعویض کنید یا او را حمام کنید تا بیدار شود و دوباره غذا بخورد.


برخی نشانه هایی که مشخص می کنند کودک من به خوبی تغذیه می شود:
• نوزاد به طور مکرر؛ ۸ تا ۱۲ بار (در هر ۲۴ ساعت) شیر می نوشد و به نظر می رسد کودک پس از شیر خوردن راضی و خوشحال است و سینه مادر را رها می کند.
• دستان آنها ممکن است قبل از تغذیه حالت مشت کرده باشد، بعد از سیر شدن اغلب شل شده و باز می شوند.
• افزایش وزن همانطور که انتظار می رود باشد یعنی حدود ۱۵۵ تا ۲۴۰ گرم یا۵/۵ ۸/۵ اونس در هفته، تا چهار ماهگی است.
• کودک نشانه هایی از بلعیدن واضح شیر در طول شیردهی دارد. در اینجا کودک مقدار شیر بیشتری را دریاف می کند و مکیدن او سریع می شوند همین کار سبب بی حالی مادر می شود. در این موقعیت سرعت یک مکیدن در ثانیه کاهش می‌یابد زیرا حجم بیشتری از شیر در دهان آنها قرار گرفته و قبل از قورت دادن دهان از شیر پر شده، در این حالت می توانید ببینید که گلوی کودک به علت بلعیدن شیر بالا و پایین می شود.
• رنگ مدفوع نوزاد در روز پنجم زرد، با بافت شل و دانه ای تبدیل می شود. کودک باید تا چهار روزگی هر روز۳ الی ۴ بار مدفوع داشته باشد.
• ممکن است کودک در ابتدا ادرار زیادی دفع نکند، اما این مقدار هر روز بیشتر می شود. در روز دوم (در طول ۲۴ ساعت) به دنبال دو پوشک خیس باشید، روزهای سوم و چهارم (در هر ۲۴ ساعت) به دنبال سه یا بیشتر پوشک خیس باشید.
تا زمانی که کودک شما پنج روزه شود، تعداد پوشک خیس باید بیشتر شود (معمولاً شش یا بیشتر پوشک خیس در طی ۲۴ ساعت) تشخیص خیس بودن پوشک های یکبار مصرف می تواند مشکل باشد، بعد از پنج روز کامل؛ وقتی شیر فراوان مصرف می شود، پوشک باید سنگین باشد.
• در صورت مصرف شیر به اندازه کافی؛ کودک هنگام بیداری هوشیار و فعال است و به نقاط عطف رشد خود میرسد.


مقادیر کلی مصرف کالری در ماه های مختلف:
در ۶ ماهگی:
پسران باید بین ۴۹۱ تا ۷۹۹ کالری مصرف کنند، در حالی که دختران باید بین ۳۵۱ تا ۸۱۹ کالری مصرف کنند.
در ۹ ماهگی:
بین ۵۰۴ تا ۹۲۴ کالری برای پسران مهم است، در حالی که دختران بین ۴۵۹ تا ۸۹۵ کالری نیاز دارند.
در ۱۲ ماهگی:
بدن پسران بین ۵۷۹ تا ۱۱۹۵ کالری نیاز دارد. با این حال، دختران بین ۵۰۵ تا ۱۰۱۳کالری نیاز دارند.
در ۱۸ ماهگی:
پسرها باید بین ۸۰۴ تا ۱۱۱۲کالری مصرف کنند. از سوی دیگر، دختران بین ۸۰۸ تا ۱۱۶۸ کالری نیاز دارند.
در ۲۴ ماهگی:
برای پسران بین ۸۲۹ تا ۱۳۰۱ کالری متغیر است. با این حال، دختران بین ۷۶۱ تا ۱۲۷۳ کالری نیاز دارند.
 تغذیه ی ناکافی کودک مدت زمان طولانی شیر می خورد

 درمان بیش فعالی در کودکان بدون دارو
برخی نشانه هایی که مشخص می کند کودک من به خوبی تغذیه نمی شود:
• کودک بسیار خواب آلود یا بی حال به نظر می رسد. نوزادانی که شیر کافی دریافت نمی کنند، انرژی کمی خواهند داشت، کودک به طور منظم ۴ ساعت یا بیشتر در هر زمان می خوابد.
• کودک زمان خیلی کمی یا خیلی زیادی را به سینه می چسبد. نوزادی که خوب تغذیه نمی کند ممکن است مدت کوتاهی پس از شروع شیر خوردن به خواب رود یا ممکن است بیش از۳۰ تا ۴۰ دقیقه شیر خوردن او طول بکشد.
• چفت شدن کودک به سینه یا دردناک است و یا سطحی به نظر می رسد. در صورتی که چفت شدن ضعیف باشد می تواند مانعی برای دریافت شیر کافی توسط کودک باشد.
• نوزاد در سن ۱۰ الی ۱۴ روزگی وزن اولیه ی خود را به دست نیاورده است یا افزایش وزن کندتر از حد انتظار است.
• کودک اغلب مدفوع نمی کند (در چهار روزگی باید۳ الی ۴ بار مدفوع در روز داشته باشد)
• ادرار کودک رنگ پریده نیست و شما می توانید “غبار آجری” قهوه ای مایل به قرمز را در پوشک کودک می بینید.

اقدامات لازم برای کودکانی که به اندازه کافی غذا نمی خورند:
بسیاری از مسائل مربوط به شیردهی، از جمله تغذیه کم؛ اگر زودتر رسیدگی شوند راحت تر قابل حل هستند. اگر در این رابطه مطمئن نیستید که آیا مشکلی در تغذیه کودکتان وجود دارد یا خیر؛ می توانید با یک متخصص یا مشاور شیردهی مشورت کنید و درباره تغذیه موفق سوال بپرسید در این صورت می توانید با ذهنی آرام به خودتان و کودکتان کمک کنید.
اگر نگران هستید که کودکتان شیر کافی دریافت نمی کند؛ شیر خود را با دست بدوشید، و سپس شیر دوشیده شده را با قاشق چای خوری، فنجان یا مستقیماً به دهان کودک بریزید.
اگر کودک شما علائم کمبود شیر را نشان می دهد، لطفاً از کمک گرفتن از متخصص و همچنین ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی کودک خود دریغ نکنید. به یاد داشته باشید، شما متخصص کودک خود هستید اگر چیزی درست به نظر نمی رسد، به دیده های خود اعتماد کنید و کمک بگیرید.
سخن آخر:
شیردهی موضوعی فراتر از تغذیه ی کودک است. بیشتر از اینکه می توانید کودک خود را سیر کنید می توانید او را به شکل فیزیکی در آغوش بگیرید. تغذیه با شیر مادر گرما، سیر کردن و عشق است که همه در یک عمل جمع شده است.

رازهای تنظیم خواب برای تازه مادران

درمان بی خوابی بعد از زایمان را به هیچ وجه به تاخیر نیندازید. مشکلات خواب پس از زایمان معمولا ناشی از تغییرات در برنامه خواب مادر مانند شیردهی می باشد. شش هفته اول پس از زایمان به ویژه می تواند ازاردهنده باشد. مطالعات نشان داده اند که یک تازه مادر به طور متوسط ​​هر شب در این دوره کمتر شش ساعت می خوابد. برای درمان این اختلال خواب مختص دوران بارداری از انواع درمان های روانشناختی و روش های خودیاری مانند تنظیم مجدد خواب و تقسیم کار برای زمان خریدن جهت خواب استفاده می شود.

بی خوابی پس از زایمان
کم خوابی برای والدین تازه امری عادی است. به همان اندازه رایج بودن بی خوابی، ناتوانی در به خواب رفتن یا ماندن در خواب نیز رواج دارد و همگی ذیل اختلال بی خوابی دسته بندی می شوند. استرس جدید والد شدن همراه با سینه‌های متورم و دردناک، شیردهی مکرر در طول شب و درد طولانی زایمان می‌تواند خواب راحت شبانه را دشوار و عارضه بی خوابی را تشدید کند. نقطه آغاز بی خوابی های تازه مادران به زمانی قبل تر از زایمان باز می گردد. بی خوابی یکی از مشکلات رایج زنان به خصوص در سه ماهه سوم بارداری است. برخی مطالعات تخمین می ‌زنند که تقریباً سه چهارم زنان علائم بی‌خوابی را در مراحلی از بارداری خود تجربه می‌کنند. این علائم شامل مشکل در به خواب رفتن و ماندن در خواب و همچنین بیدار شدن در شب است. متأسفانه این اختلالات خواب اغلب پس از زایمان زن ادامه می‌یابد و برخی از زنان در چند هفته اول پس از زایمان حتی کمتر از دوران بارداری می‌خوابند.  

علائم بی خوابی بعد از زایمان
اگر بعد از زایمان متوجه بروز مشکلات خواب شدید برای تماس با پزشک تردید نکنید. کشمکش های حتی جزئی خواب در صورت تداوم منجر به مشکلات جدی تری خواهد شد. اگر یک یا چند مورد از موارد زیر رخ داد کمک بگیرید یا برای ملاقات با پزشک خود برنامه ریزی کنید.آپنه خواب: برخی از زنان باردار دچار آپنه خواب می شوند. اختلالی که با خروپف شدید و دوره های خفگی مکرر(انسداد راه هوایی) در طول شب مشخص می شود. این اختلال گاهی در دوران پس از زایمان نیز ادامه می یابد.
شروع مکرر خواب یا مشکلات حفظ خواب: اگر پس از بیدار شدن نوزاد در طول شب، به طور مداوم به سختی به خواب می روید و یا به خواب می روید، این می تواند نشان دهنده بی خوابی یا اختلال خواب باشد.
خواب غیر ارادی: تکان خوردن سر وقتی ناخواسته در حال چرت زدن هستید و زمانی که قصد خوابیدن ندارید می تواند نوزاد شما را در معرض خطر قرار دهد. به خصوص اگر کودک را در آغوش گرفته اید یا به او شیر می دهید.
افزایش زمان واکنش: کندی حرکت و واکنش آهسته‌تر به موقعیت‌های خاص مانند رانندگی یا عدم کنترل بر اشیا و انداختن آن ها از دست نشانه‌های احتمالی عدم خواب کافی و اختلال بی خوابی شبانه است.
  علت بی خوابی پس از زایمان
بی خوابی یک اختلال خواب است که تصور می شود ده تا سی درصد از بزرگسالان را تحت تأثیر قرار می دهد. به عنوان دشواری مداوم در شروع خواب، نگهداری خواب، تثبیت یا کیفیت تعریف می شود. بی خوابی با وجود زمان کافی برای خواب در هر شب یا فضای خواب راحت رخ می دهد و منجر به خواب آلودگی بیش از حد در طول روز و سایر اختلالات زمانی که فرد بیدار است می شود. اگر این علائم حداقل سه بار در هفته رخ دهد و حداقل به مدت سه ماه ادامه داشته باشد فرد علائم بی خوابی مزمن را به عنوان تشخیص پزشکی براورده می کند. این وضعیت به عنوان بی خوابی کوتاه مدت نیز شناخته می شود به شرطی که کمتر از سه ماه باشد.

1-شیردهی به نوزاد
اختلال خواب، خواب ناکافی و علائم بی خوابی همگی در دوران بارداری شایع هستند. اکثر مادران پس از زایمان نیز با مشکلات خواب جدیدی مواجه می شوند. نوزادان به طور مکرر از خواب بیدار می شوند و در طول روز و شب نیاز به تغذیه دارند. این خواسته ها اغلب مادران را مجبور می کند تا برنامه خواب خود را با کودک تنظیم کنند نه با سطح نیاز خود به خواب. در نتیجه در بسیاری از موارد شب ها کمتر می خوابند.

2-تغییرات هورمونی
علاوه بر دلایل ذکر شده زنان در طول دوره پس از زایمان دچار اختلالات هورمونی می شوند که شامل کاهش تولید پروژسترون، یک هورمون جنسی زنانه با خاصیت خواب آور، و تغییر در سطح ملاتونین است که بدن در هنگام عصر برای ایجاد خواب آلودگی و آرامش تولید می کند. این تنظیمات می تواند بر ریتم شبانه روزی زن تأثیر بگذارد که نه تنها خواب بلکه خلق و خو، اشتها و سایر عملکردهای بدن را نیز تنظیم می کند.

3-افسردگی پس از زایمان (PPD)
افسردگی پری ناتال یا همان افسردگی پس از زایمان مانع دیگری برای خواب زنان است. این اختلال که تازه مادران را تحت تاثیر قرار می دهد می تواند باعث غم و اندوه شدید، اضطراب و خستگی شود. تقریباً از هر هشت زن باردار یک نفر افسردگی پس از زایمان را تجربه خواهد کرد. مشکل به خواب رفتن و خواب زیاد دو علامت رایج این بیماری هستند. در بیشتر مواقع بی خوابی یک کاتالیزور یا یک علامت افسردگی پس از زایمان می باشد. یک مطالعه نشان داده است مادرانی که در مقایسه با قبل خواب ضعیفی دارند بیش از سه برابر بیشتر از مادرانی که کیفیت خواب خوبی دارند در معرض افسردگی قرار می گیرند. علائم افسردگی پس از زایمان نه تنها شامل بی خوابی، بلکه احساس ناامیدی و کمبود انگیزه برای مراقبت از خود می شود.

 عوارض بی خوابی بعد از زایمان
اختلالات خواب پس از زایمان می تواند یک موضوع جدی باشد. نه تنها بر مادر بلکه به طور بالقوه بر نوزاد و شریک زندگی آن ها نیز تأثیر منفی می گذارد. محققان ارتباط بین سلامت رفتاری مادر و رشد روانی اجتماعی فرزند را ثابت کرده اند. علاوه بر این مطالعات نشان داده است زنانی که پس از زایمان دچار بی خوابی مزمن می شوند در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به انواع درد پس از زایمان هستند. اگر بی خوابی مکرر کمتر ازسه ماه رخ بدهد بی خوابی کوتاه مدت یا اگر حداقل سه باز در هفته به مدت سه ماه یا بیشتر ادامه یابد بی خوابی مزمن در نظر گرفته می شود. برای آشنایی با بی خوابی در بارداری کلیک کنید. اکثر مردم ترجیح می دهند برای مدتی بعد از زایمان کودک را با شیر مادر تغذیه کنند. بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها حدود ۴۳ درصد زنان به نوزادان خود تا شش ماهگی شیر می دهند و ۲۱ درصد از آن ها کودکان را تا یک سالگی شیردهی می کنند. یکی از اولین چیزهایی که باید به آن توجه کرد این است که شیردهی در واقع می تواند به درمان بی خوابی کمک کند. هورمون پرولاکتین مسئول شیردهی است و در تعدیل استرس مادران نیز نقش دارد. تا زمانی که به شیردهی ادامه دهید سطح پرولاکتین بالا باقی خواهد ماند. اما این لزوماً به این معنا نیست که شما همچنان مشکل خواب نخواهید داشت. قطع خواب منظم می تواند منجر به محرومیت از خواب شود که با گذشت زمان با عوامل دیگر ترکیب و بدتر شده و منجر به عوارض زیر می شود:خمیازه مداوم
گیجی در طول روز
ابتلا به اختلال اضطراب
تمرکز ضعیف
تحریک پذیری
نتیجه نگرانی وسواس گونه درباره امنیت و سلامت کودک
کاهش زمان پاسخ دهی به رویدادها و افسردگی
  درمان بی خوابی بعد از زایمان
در حالی که اقدامات برای درمان بی خوابی به سلامت و سابقه پزشکی فرد بستگی دارد افراد ممکن است کاهش علائم را از طریق درمان شناختی رفتاری برای بی خوابی (CBT-I) تجربه کنند. این نوع درمان که معمولاً توسط یک متخصص سلامت روان و رواندمانگر ارائه می شود شامل شناسایی افکار و باورهای مشکل ساز یا نادرست در مورد خواب و جایگزینی آن ها با نگرش های سالم تر است. اجزای خاص درمان شناختی رفتاری ممکن است شامل موارد زیر باشد:

1-درمان بی خوابی بعد از زایمان | آموزش
افراد مبتلا به بی خوابی و سایر اختلالات خواب با یادگیری بیشتر در مورد نحوه عملکرد خواب و کارهایی که می توانند انجام دهند تا هر شب بیشتر استراحت کنند و مشکلات خود را از دیدگاه آگاهانه تری برطرف کنند. در نظر گرفتن یک دفترچه خاطرات خواب باعث افزایش آگاهی از الگوهای خواب می شود.

2-درمان بی خوابی بعد از زایمان | کنترل محرک ها
اصطلاح بهداشت خواب به اقداماتی اطلاق می شود که خواب را بهبود می بخشد. مانند پیروی از یک روال روزانه که باعث آرامش در شب و فراهم کردن یک محیط خواب راحت و سالم می شود. دمای اتاق خواب و سطح نور، مصرف کافئین و الکل، زمان صرف غذا و ورزش همگی در بهداشت خواب نقش دارند. برخی از افراد پس از مواجهه با بی خوابی و سایر اختلالات شبانه در مورد خوابیدن دچار اضطراب می شوند و برای اینکه راحت تر بخوابند نیاز به بازسازی دارند. کنترل محرک بر اهمیت استفاده از تختخواب برای خواب و رابطه جنسی، بلند شدن از رختخواب در شب هایی که به سختی به خواب می رود و تنظیم زنگ هشدار برای همان زمان بیدار شدن در هر روز هفته تاکید می کند.

3-تمدد اعصاب برای خواب فشرده
دو روش اول بر اساس دفترچه خاطرات خواب بیمار است که پزشک توصیه می کند زنان مدت زمانی را که هر شب در رختخواب می گذرانند کاهش دهد.تمدد اعصاب، تنفس کنترل شده، مدیتیشن، سایر تکنیک های آرام سازی خود به افراد کمک می کند تا در شب آرام شوند و اگر در طول شب از خواب بیدار شوند دوباره به خواب بروند.

 درمان بی خوابی بعد از زایمان | دارو ها
زمانی که تمرکز، خلق و خو و توانایی عملکرد شما مختل می شود منطقی است به دنبال راه حل هایی باشید که به شما کمک کند خواب مورد نیاز خود را بازیابی کنید. اگر مشکل خواب دارید تعداد انگشت شماری از داروهای کمکی خواب بدون نسخه و داروهای خانگی وجود دارد که برای خواب سریع در دوران شیردهی نیز بی خطر هستند. اما باید فواید بالقوه را با خطرات احتمالی همزمان سنجید. در این مرحله یک متخصص زنان و زایمان می‌تواند به شما کمک کند و مطمئن‌ترین گزینه‌ها را هم برای شما و هم برای کودک شما پیشنهاد کند. تازه مادران همیشه باید قبل از مصرف داروهای خواب با نسخه یا بدون نسخه یا داروهای ضد افسردگی با پزشک صحبت کنند و در مورد نگرانی های خود و نوزاد اطلاعات کسب کنند. اکثر داروهای خواب بدون نسخه (OTC) حاوی آنتی هیستامین هستند. داروهایی که معمولاً برای تسکین علائم آلرژی استفاده می شوند. آنتی هیستامین های نسل قدیمی مانند دیفن هیدرامین و کلرفنیرامین باعث خواب آلودگی شده و فرایند خواب را تقویت می کنند. برای دوره‌های کوتاه مدت، دو ماده فعال احتمالاً برای افرادی که شیر می‌دهند بی‌خطر هستند.

1-آنتی هیستامین
آنتی هیستامین ها را می توان با خیال راحت در دوران شیردهی استفاده کرد.‌ چرا فقط مقادیر کمی از آن در شیر مادر دفع می شود. اما استفاده طولانی مدت از آنتی هیستامین ها نیز بر برخی افراد اثر متناقضی دارد و باعث افزایش بیداری به جای خواب آلودگی می شود. آنتی هیستامین ها همچنین می توانند باعث کاهش تولید شیر مادر شوند. اگر تصمیم دارید از داروهای خواب آور مانند Nytol یا Sominex استفاده کنید هیدراته نگه داشتن کافی بدن می تواند برای به حداقل رساندن این اثرات کمک کند. برای آشنایی بیشتر با داروهای خواب آور کلیک کنید. دیفن هیدرامین یکی از رایج ترین داروهای خواب آور است. این ماده فعال در Nytol و Sominex است. همچنین در مسکن های OTC مانند Tylenol PM (استامینوفن و دیفن هیدرامین) که برای تسکین درد و القای خواب استفاده می شود، یافت می شود.

2-درمان بی خوابی بعد از زایمان | ملاتونین
ملاتونین ماده شیمیایی آزاد شده توسط مغز است که به القای خواب به عنوان بخشی از چرخه خواب و بیداری کمک می کند. همچنین می‌توانید مکمل‌های ملاتونین را از اکثر داروخانه‌ها خریداری کنید. برخی افراد ادعا می‌کنند با مصرف آن به غلبه بر بی‌خوابی کمک می کنند. ملاتونین عوارض جانبی نسبتا کمی دارد که خفیف هستند و شامل سردرد، سرگیجه، حالت تهوع و خواب آلودگی است. اگر شیر می دهید و مشکل خواب دارید مصرف ملاتونین احتمالاً ایمن ترین گزینه خواهد بود .‌ اگرچه برخی از مطالعات به این نتیجه رسیده‌اند که مکمل‌های ملاتونین به شما کمک می کنند سریع‌تر به خواب بروید اما به نظر نمی‌رسد برای همه مفید باشد. برخی از افراد خواب طولانی تری را گزارش می کنند در حالی که برخی دیگر هیچ تاثیری را گزارش نکرده اند. ضمن اینکه اثرات به مرور زمان از بین می روند. به این ترتیب مکمل‌های ملاتونین واقعاً برای تسکین کوتاه‌مدت است نه برای تنظیم خواب در دراز مدت.  

خودیاری برای درمان بی خوابی بعد از زایمان
زنانی که مشکل خواب دارند می‌توانند یکی از تکنیک‌های زیر را برای گرفتن نیروی اضافی در حین مراقبت از نوزاد امتحان کنند. تاثیر تمام روش ها لزوما برای همه یکسان نیست. با امتحان کردن هر یک از روش ها بهترین گزینه را انتخاب کنید.

1-تقسیم کار و تنظیم مجدد زمان خواب
همانطور که هر تازه والدی تأیید می کند بسیاری از نوزادان برنامه خواب نامنظمی دارند. خوابیدن در زمانی که تصمیم به خواباندن نوازد گرفته اید، چه در شب و چه در روز می‌تواند به مادران کمک کند تا به برنامه چرت زدن کودک خود عادت کرده و از این فرصت استفاده کنند و در هر روز و شب به میزان کافی بخوابند. به خاطر داشته باشید که نوزادان ممکن است تا هفده ساعت نیز در روز بخوابند. بنابراین مادران در بیشتر مواقعی که فرزند خواب است بیدار خواهند بود. مادرانی که فرزند خود را با مشارکت و همکاری شریک زندگی خود بزرگ می کنند می توانند مسئولیت مراقبت از نوزاد خود را با خوابیدن و چرت زدن جایگزین کنند و از این طریق بخشی از بی خوابی را جبران کنند. این شیوه زمان بیشتری برای خواب مادر فراهم می کند. مادرانی که به دلایل مختلف امکان تفسیم وظایف در خانه و نگهداری از کودک توسط همسر را ندارند از اقوام یا دوستانی که در اطراف خود دارند می توانند برای انجام وظایف مراقبت از کودک درخواست کمک بکنند.

2-پیاده‌روی صبحگاهی
پس از یک شب بی‌خوابی که مادران مراقبت های نوزاد خود را به دوش کشیده اند، قدم زدن در صبح روز بعد کمی در شارژ شدن و تجدید نیرو مفید واقع می شود. قرار گرفتن در معرض نور طبیعی خورشید ریتم شبانه روزی را که معمولاً با طلوع و غروب خورشید کالیبره می شود دوباره تنظیم شده و روتین بدن مادر منظم می شود. ورزش با شدت متوسط نیز ​ می تواند به آن ها کمک کند که شب بعد راحت تر بخوابند. 

چاقی و لاغری ناشی از اختلال روانی است؟

عوامل متعدد هورمونی و ارثی در چاقی دخیل است اما تصور عامه آن را ناشی از بی ارادگی و تنبلی می‌داند در حالیکه روانشناسان معتقدند، چاقی می تواند یکی از عوارض اختلال روانی «خوردن» باشد.
مکانیسم احساس سیری به دلایل مختلف در افراد چاق مختل شده و منجر به مصرف بیش از اندازه غذا و تجمع چربی در نقاط مختلف بدن می شود.
اختلال خوردن، نوعی اختلال در نحوه غذا خوردن است که از حالت طبیعی خارج شده‌است. به عنوان مثال چنانچه فرد از خوردن غذای کافی امتناع می‌کند یا بیش از اندازه غذا می‌خورد یا اینکه پس از مصرف غذا اقدام به مصرف مسهل می‌کند، یا عمدا استفراغ می‌کند یا ترکیبی از اختلالات فوق را داشته باشد، به اختلال خوردن مبتلا شده‌ است.

اختلال خوردن شامل افکار و رفتارهای کنترل نشده‌ای است که الگوهای بیمارگونه غذا خوردن را القاء می‌کند. زنان و مردانی که به این اختلال دچار می شوند، تصور غیر واقعی و تحریف شده‌ای از بدن خود دارند. مثلا این افراد همیشه فکر می‌کنند که بیش از حد چاق هستند.

به طور معمول یک تصور اشتباه وجود دارد که اختلالات خوردن را نوعی انتخاب در شیوه زندگی می دانند و تصور بر این است که آدم‌های چاق و پرخور دارای اختلال خوردن هستند در حالی که اختلال خوردن هیچ ربطی به چاقی و لاغری ندارد. اختلالات خوردن در واقع بیماری‌های جدی و اغلب مرگباری هستند که با افکار و احساسات افراد مرتبط است.

فریبا صانعی پور وانشناس بالینی روز چهارشنبه در این ارتباط می گوید: چاقی را می توان یکی از عوارض اختلالات خوردن به شمار آورد، بروز چاقی را در بیشتر افراد به نوعی می توان با بروز اختلالات شایع روان تنی مرتبط دانست که با مشکلات فراوانی در زمینه سلامت جسمانی و عملکرد روانی فرد همراه است.

وی اضافه می کند: تاثیر چاقی بر روح و روان فرد مبتلا به اندازه ای است که باتوجه به کیفیت و اختلالات بوجود آمده در زندگی، احتمال اینکه فرد مبتلا تا سرحد مرگ پیش رود، وجود دارد.

صانعی پور ‌می افزاید: اختلالات خوردن می‌تواند با تغییر الگوی غذایی و دریافت نامطلوب مواد مغذی در فرد چاق باعث ایجاد تغییرات روانی مرتبط با تغذیه حتی در رفتار و تکانش های فرد شده و تهدیدی برای سلامتی فرد محسوب شود.

این رواندرمانگر با بیان اینکه نشانه و آثار ابتلا به اختلالات خوردن را نه تنها در افراد چاق بلکه در فرد لاغر نیز می توان، مشاهده کرد،‌ می گوید: اختلالات خوردن با رفتارهایی از جمله کاهش خوردن، روزه داری، زیاد خوردن و خوردن همراه با تهوع و استفاده از داروهای ضد یبوست و ادرار آور قابل تشخیص است.

صناعی پور گفت: تشخیص و قراردادن فرد چاق در کنار فرد پرخور به هیچ وجه صحیح نیست چراکه فرد چاق احتمال اینکه به اختلالات خوردن مبتلا شود،‌ بسیار زیاد است. خوراک فرد لاغر یا افرادی که داری تناسب اندام هستند در طول روز از یک فرد به ظاهر چاق بیشتر است و نمی توان انگ چاقی به فردی زد که از روی پرخوری به این بیماری دچار شده است.  

وی با بیان اینکه اختلالات‌ خوردن در بیشتر افراد چاق می‌تواند منجر به سوء تغذیه، پوکی استخوان، آمنوره یا فقدان قاعدگی، بیماری‌های قلبی-عروقی و افسردگی شود،‌ می گوید: در مجموع اشکال بالینی اختلالات خوردن بی‌اشتهایی روانی و پرخوری روانی است و تحقیقات نشان داده آنچه که باعث پرخوری و افزایش وزن در افراد چاق می‌شود، عوامل جسمی و روحی است.

این رواندرمانگر ادامه می دهد: انگ چاقی و رفتار تبعیض‌آمیز به دلیل وزن و سایز افراد، اثر منفی مرتبط با اضافه وزن در این دسته افراد می گذارد و صحبت هایی از این دست که افراد چاق، تنبل یا فاقد اراده هستند در جامعه  فراگیر است و مشکلاتی برای این عده تا بزرگسالی به همراه خواهد داشت.

صانعی پور می گوید: ترس از چاق بودن می‌تواند منجر به ابتلا فرد به اختلالات خوردن شود و بهبودی آن را دشوارتر کند به همین دلیل افراد چاق یا دارای اضافه وزن از انجام فعالیت‌هایی از جمله ورزش، مطالعه، خرید کردن و مشارکت در کارهای منزل خودداری می کنند.

تفاوت گذاشتن بین فرزندان چه تاثیری در روحیه آن ها دارد؟

محبوبیت یکی از بچه‌ها تو خونه می‌تونه روی بقیه فرزندان تأثیرات مادام‌العمر زیادی بذاره، مثل کاهش عزت‌نفس کودک و تاثیر روی سلامت عاطفی و روانیش.  
🔸با اینکه خیلی از پدر و مادرا اغلب زود می‌گن که برای ما هیچ‌کدوم از بچه‌ها فرقی ندارن و همشون رو به یک اندازه دوست داریم، اما کودک و یا خواهر و برادر بزرگ‌تر ممکنه بگن نه این‌طور نیست.
🔸مثلا پدری که به ورزش علاقه داره احتمالاً ارتباط بهتری با کودکی که اونم عاشق ورزشه داره و با فرزندی که بازی‌های داخل خونه و فیلم رو ترجیح میده به نسبت ارتباطش کمتره.  
🔸تحقیقات نشون داده کودکانی که در خانواده کمترین علاقه‌ای از طرف والدین به خودشون احساس می‌کنن، در سال‌های نوجوونی بیشتر احتمال داره از مواد مخدر، الکل و سیگار استفاده کنن.
🔸البته این موضوعات زمانی درست از آب درمیاد که اعضای خانواده به هم خیلی نزدیک و صمیمی نباشن و تنش بین خواهر و برادر‌ها زمانی که یک کودک محبوب خانواده هست، بالا میره.

پر حرف زدن کودکان نشانه چیست؟

پرحرفی کودکان یکی از مسائلی است که والدین را نگران میکند در حالی که آشنا شدن با عوامل و نکات منفی و مثبت پرحرفی کودکان به والدین در این مورد کمک میکند.

زیاد حرف زدن بچه ها نشانه این چیزهاست
زبان به عنوان یکی از عوامل رشد شناختی کودکان محسوب می شود و پرحرفی کودک در سنین رشد امری طبیعی است. برخی از ما والدین به دلیل مشغله های زیاد حوصله حرف زدن با کودک را نداریم و وقتی کودک ما زیاد حرف می زند کلافه شده و او را سرزنش می کنیم. والدین گرامی عوامل مثبت و منفی فراوانی موجب زیاد حرف زدن بچه ها می شود که در این بخش از خانواده به آنها اشاره نموده ایم.

حس کنجکاوی و تمایل به دانستن همه چیز
کودکان به صورت ذاتی کنجکاوند و کنجکاوی نقش بزرگی در چگونگی رشد و شکل گیری شخصیت آن ها دارد. یکی از دلایل پرحرفی کودکان حس کنجکاوی و تمایل به دانستن همه چیز است. کودکان پر حرف به دنبال چیزهای تازه برای یادگیری هستند و چون تمایل به دانستن همه چیز دارند، بیشتر حرف زده و سوال می کنند پس جواب آنها را به خوبی بدهید زیرا کنجکاوی اگر به درستی هدایت شود، زندگی کودک به طور کلی تغییر خواهد کرد.

هوش و استعداد
کودکانی که زیاد حرف می زنند، از هوش بالایی برخوردارند زیرا یکی از نشانه های ارزیابی کودکان باهوش، توانایی آنها در تکلم و تسلط سریع تر بر تکلم است. رشد مهارت های ارتباطی و شناختی در کودکانی که دیرتر حرف می زنند، با تاخیر صورت می گیرد.

گرایش به تعامل
یکی از دلایل پرحرفی کودکان تمایل آنها به برقراری ارتباط با دیگران است. مهم ترین روابط اجتماعی کودک روابط او با دوستانش است. کودکان پرحرف سریع تر دوست پیدا کرده و زودتر رابطه دوستی برقرار میکنند.

برون گرایی
کودکان در همان سنین ابتدایی نشانه های برونگرایی یا درون گرایی را بروز می دهند. بعضی اوقات پرحرفی نشانه ای از برون گرایی یا ویژگی های رفتاری افراد است. برونگرا ها انرژی زیادی دارند و از همراهی با دیگران انرژی می گیرند و اگر کسی دور و بر شان نباشد و با او حرف نزند، حوصله شان خیلی زود سر می رود.
جلب توجه والدین
یکی از علت های زیاد حرف زدن کودکان جلب توجه والدین است. کودکان به دلایل مختلفی جلب توجه می کنند. کمبود اعتماد به نفس در کودک و نیاز به دیده شدن، نادیده گرفتن و بی توجهی از مهم ترین دلایل توجه طلبی در کودکان است. اگر کودکتان زمانی که مادران با تلفن صحبت می کنید یا در جمعی مشغول صحبت هستید، با شما حرف می زند و مکرر سوال می پرسد ، می خواهد بگوید به من توجه کن.

حسادت به فرزند دوم
بعد از متولد شدن فرزند دوم از میزان اقتدار و قدرت فرزند ارشد خانواده کم شده و او به اجبار برای جلب توجه والدین و ارضای نیاز وابستگی، با عضو جدید خانواده رقابت می کند. کودکان بالای 3 سال معمولا برای جلب توجه والدین بعد از متولد شدن فرزند دوم زیاد حرف می زنند.

ترس از تاریکی و تنهایی
برخی از کودکان بدون داشتن هیچ دلیل خاصی از تاریکی و تنهایی می ترسند. گاهی ترس کودکان به زیاد صحبت کردن آن ها منجر میشود.این اتفاق در سنین پایین و برای کودکانی که شب ها از تنها خوابیدن در اتاق می ترسند، اتفاق می افتد. چنین کودکانی از والدینشان میخواهند که کنار آن ها بمانند تا با آنها صحبت کنند.

تقلید از والدین
کودکان از والدین می آموزند و رفتار آنها را چه مثبت و چه منفی الگوبرداری می کنندو این یک واقعیت انکارناپذیر است. بعضی اوقات پرحرفی کودکان ناشی از تأثیر پذیری آنها از اولیاست. والدینی که زیاد حرف می زنند اغلب کودکان پر حرف دارند. در این گونه موارد باید والدین رفتار خود را اصلاح کنند تا در رفتار کودک نیز تغییر ایجاد شود.
بلند فکر کردن
برخی کودکان در سنین پایین با خودشان حرف می زنند و بلند بلند فکر می کنند و هرچه به ذهنشان می آید را به زبان می آورند. این رفتار بخشی از فرایند رشدی آن هاست و به او در حل مسائل و کنترل نفس کمک می کند.

کمبود محبت
کودکان برای رشد بهتر، به عشق و محبت نیاز دارند. کمبود عاطفی در کودکان معمولا از فاکتورهای بسیاری مانند ترک کودک، بدرفتاری با وی و نیز انواع مشکلات پیچیده خانوادگی ناشی می شوند و درنهایت زمینه را برای بی توجهی نسبت به کودک فراهم می کنند. یکی از نشانه های کمبود عاطفی در کودکان پرحرفی است زیرا این کودکان با حرف زدن زیاد سعی در جلب توجه والدین دارند.

بیش فعالی
پرحرفی میتواند مربوط به مشکل بیش فعالی کودک نیز باشد. صحبت کردن بیش از حد ، پریدن وسط حرف و قطع کردن صحبت یکی از علائم بیش فعالی است. کودکان با پر حرفی سعی دارند به تخلیه انرژی خود بپردازند. این نوع پرحرفی با درمان بیش فعالی خود به خود و به مرور رفع میشود.

بیماری های روحی و روانی
برخی از اقسام پرحرفی دلالت بر بیماری های روحی و روانی دارد. برخی اوقات پرحرفی کودکان به خاطر اضطراب و هیجان است و آنان از صحبت کردن، برای تخلیه ی اضطراب و نگرانی های خود استفاده می کنند.

چرا کودک پرحرف از بقیه بچه ها جلوتره؟
والدین عزیزگاهی نباید نگران پر حرفی کودکتان باشید زیرا بچه های پرحرف ویژگی های مثبت زیر را دارا هستند:

مشارکت و مهارت های اجتماعی بیشتری دارن. و از اعتماد به نفس خوبی برای معاشرت با دیگران در جمع برخوردار خواهند بود.
زندگی جالبی دارند و در آینده موفقیت های بیشتری به دست می آورند.
در دوران تحصیل عملکرد بهتری نسبت به دیگران دارند.
مهارت های کلامی بهتری دارند.
مفاهیم را بهتر و سریع تر درک می کنند.
کنجکاو هستند و خودشان به دنبال جواب سوال های خود هستند.
انرژی زیادی داشته و چیزهای بیشتری برای گفتن دارند.
در آینده پدر و مادر بهتری خواهند بود.
احساسات خود را بهتر ابراز کرده و نظراتشان را درباره موضوعات مختلف اعلام می کنند.
 
چگونه با کودک پرحرفم رفتار کنم؟
 پدر و مادر عزیز در برخورد با فرزند پرحرف خود :

صبر و تحمل بیشتری داشته و از رفتار آن عصبی نشوید.
صحبت های کودک را بشنوید و توجه بیشتر به او داشته باشید.
برنامه مشخصی برای گفت و گو با او تعیین و در این زمان ها فقط به کودک خود گوش داده و مشغول کار دیگری نباشید.
از تنبیه کودک پرهیز کنید.
کودک را به رفتارهای مبتکرانه تشویق کرده و او را در کلاس های ورزش و فعالیت های فکری مثل شطرنج ثبت نام کنید.
رفتارهای مثبت را در کودک مانند به موقع حرف زدن، رعایت نوبت هنگام صحبت کردن و سنجیده حرف زدن تقویت کنید.
با گفتن زیان ها و مشکلات پرحرفی، از کودک خود بخواهید که مراقب صحبت‎هایش باشد.
برای جلوگیری از بروز بسیاری از مشکلات در دوره بزرگسالی می توان از مشاوره کمک گرفت.

۱۰ مزیت بازی در فضای باز برای کودکان 

فهرست مزایا و لذت‌های بازی کردن کودکان در فضای باز پایانی ندارد. در این مطلب ده مورد مهم از مزایای بازی کودکان در فضای باز را میخوانید. 
بیشتر ما در کودکی تقریباً هر روز بعد از ظهر بیرون از خانه و در فضای باز بازی می‌کردیم. آن زمان درک نمی‌کردیم چرا والدین ما از بیرون رفتن ما برای بازی استقبال می‌کردند، اما حالا ثابت شده همان الگوی قدیمی تربیتی مزایای بیشتری برای سلامتی و رشد بچه‌ها دارد.
 این روز‌ها والدین به خاطر آشنا کردن فرزندانشان با فن‌آوری در سنین بسیار پایین سرزنش می‌شوند، چون این کار مشکلات اساسی به بار می‌آورد. در این مقاله بخشی از مزایای شگفت‌انگیز بازی بچه‌ها در فضای باز را می‌خوانید.

۱. جذب بیشترِ ویتامین دی و استخوان‌های قوی‌تر
نور خورشید ویتامین دی زیادی تولید می‌کند که از طریق پوست جذب می‌شود. البته استفاده از لوسیون‌های ضدآفتاب به ویژه برای کودکان ضروریست. اجباری نیست فرزند شما زمان زیادی را در فضای باز و زیر نور خورشید بگذراند، چون قرار گرفتن بیش از حد در معرض آن برای پوست مضر است.

۲. فعال شدن به لحاظ فیزیکی
وقتی کودکان در فضای باز وقت می‌گذرانند انواعی از فعالیت‌های فیزیکی را تجربه می‌کنند: بالا و پایین پریدن، دقت به جزئیات طبیعت و محیط پیرامون، خانه‌سازی با تکه‌های چوب. چنین فعالیت‌هایی با رشد سالم فیزیکی ارتباط دارد؛ بنابراین تناسب اندام و کاهش احتمال چاقی، مشکلات قلبی و دیابت از مزایای دیگر بازی بچه‌ها در فضای باز است.

۳. مهارت‌های حرکتی و سیستم ایمنی قوی‌تر
بچه‌ها حین بازی در فضای باز علاوه بر دویدن و بالا و پایین پریدن، به واسطه‌ی دوچرخه‌سواری و زمین خوردن حین بازی، مهارت‌های حرکتی‌شان قوی‌تر می‌شود.

بچه‌ها حین انجام چنین ورزش‌هایی، مهارت‌های حرکتی‌شان رشد کرده و انعطاف‌پذیرتر می‌شوند. وقتی بچه‌ها سرگرم جست و خیز کردن در فضای باز هستند طبیعتاً با خاک در تماس هستند و این تماس با خاک راه خوبی برای تقویت سیستم ایمنی آنهاست. کودکانی که از سنین پایین با خاک آشنا هستند در قیاس با کودکانی که ترجیح می‌دهند در خانه بمانند، سیستم ایمنی قوی‌تری دارند.

۴. هماهنگی بیشتر

کودکانی که با همسالان خود بیرون از خانه بازی می‌کنند تمایل بیشتری به هماهنگی با هم دارند. از آنجا که این بچه‌ها در یک زمین بازی با هم بازی می‌کنند به صورت طبیعی یاد می‌گیرند اسباب‌بازی‌هایشان را با هم به اشتراک بگذارند یا به نوبت با هم تاب‌بازی کنند. از همین طریق توانایی ارتباط برقرار کردن آن‌ها با یکدیگر و ارتقاء مهارت‌های تیمی آن‌ها رشد می‌کند.

۵. استفاده از خلاقیت برای بازی‌های تخیلی
بازی بچه‌ها در فضای باز فقط به تاب خوردن، سرسره یا فوتبال محدود نمی‌شود بلکه آن‌ها با استفاده از تخیل ناب خودشان بازی‌های مختلفی ابداع می‌کنند. برای مثال، یکی از دوستان من از ابداع بازی «منو حین دویدن بگیر!» توسط دو فرزندش می‌گفت: «اونی که بزرگتره چهار دست و پا حرکت می‌کنه و وانمود می‌کنه اسبه و می‌دوه دنبال اونی که کوچیکتره و داره از دستش فرار میکنه!» وقتی بچه‌ها بازی‌های گروهی را تجربه می‌کنند، ایده‌های مختلفی به ذهن‌شان می‌رسد و از همگی آن‌ها هم‌زمان استفاده می‌کنند و یکی از فواید این کار تقویت توانایی کار گروهی است.

۶. آگاهی و مهارت‌های مشاهده‌ی قوی
حضور بچه‌ها در طبیعت امکان مشاهده‌ی همه چیز را در محیط پیرامون به آن‌ها می‌دهد. مثلاً کودک شما برعکس شما، متوجه حضور پینه‌دوزی روی برگ کوچیک یک گیاه می‌شود. بچه‌ها نسبت به کل جهان طبیعی پیرامونشان آگاه هستند. آن‌ها را به فضای داخل خانه محدود نکنید. بیرون از خانه بوم وسیعی منتظر آنهاست تا با هنر و خلاقیت خودشان آن را رنگ‌آمیزی کنند. فضای بیرون به آن‌ها اجازه‌ی کشف چیز‌های جدیدی می‌دهد که به رشد فردگرایی آن‌ها کمک می‌کند.

۷. عشق و احترام به طبیعت

اگر کودکان حضور در طبیعت را تجربه نکنند، به آشغال نریختن در طبیعت، لگد نکردن گل‌ها و گیاهان کوچک و نچیدن آن‌ها عادت نمی‌کنند. شما به عنوان والدین وظیفه دارید از همان کودکی در آغوش طبیعت این آموزش‌ها را به فرزندتان بدهید. کودکان ذاتاً عاشق جزئیات طبیعت هستند و علاقه و توجه عمیقی به حیوانات، حشرات و پرنده‌ها دارند پس با محدود کردن آن در فضای خانه جلوی رشد طبیعی آن‌ها را نگیرید.

۸. عادات غذایی سالم‌تر
فرزندتان را به یک باغ میوه ببرید و از او بخواهید با دست خودش میوه بچیند و بخورد. اگر به زمین‌های سبزی‌کاری دسترسی دارید همراه فرزندتان به این زمین‌ها بروید و از او بخواهید چیدن سبزی‌های مختلف را تجربه کند. این فعالیت‌ها منجر به شکل‌گیری عادت‌های غذایی سالم می‌شود، چون آن‌ها از کودکی رنگ‌های درخشان سبزی‌ها و میوه‌ها را می‌بینند، آن‌ها را لمس می‌کنند و ذائقه‌ی آن‌ها به طعم و مزه‌ی دلنشین و تازه‌ی آن‌ها عادت می‌کند. خوردن چیزی که آن‌ها با دست‌های کوچک خودشان چیده باشند برایشان لذت‌بخش است!

۹. کمتر شدن احتمال نزدیک‌بینی
شاید شما هم شنیده باشید که نسل‌های قدیمی می‌گویند اگر با چشم‌هایتان سبزی‌ها ببینید هیچ‌وقت عینکی نمی‌شوید! این گفته دور از حقیقت نیست. احتمال ابتلا به نزدیک‌بینی در کودکانی که زمانی بیشتری را در طبیعت به تماشای سبزی‌ها می‌گذرانند کمتر است. برعکس کودکانی که بیشتر وقتشان را صرف تماشای تلویزیون یا بازی با تبلت می‌کنند به چشم‌هایشان فشار وارد می‌شود. در حالی که در فضای باز چشم و ذهن هر دو استراحت می‌کنند.

۱۰. شادی بیشتر
ماندن بیش از حد در خانه به مرور منجر به احساس اضطراب و افسردگی می‌شود. در فضای بسته‌ی خانه فعالیت‌های فیزیکی محدود است و بچه‌ها فقط در فضای باز بیرون امکان دویدن، جست و خیز، فریاد زدن و بازی‌های گروهی را دارند. تمامی این فعالیت‌ها سبب تخلیه‌ی انرژی و شادی آن‌ها می‌شود.
فهرست مزایا و لذت‌های بازی کردن کودکان در فضای باز پایانی ندارد. اجازه دهید کودکان با قدرت تخیلی که دارند خودشان را سرگرم کنند. به آن‌ها این اجازه و امکان را بدهید تا آینده‌شان را در طبیعت با تکه‌های چوب و سنگ بسازند. کودکی که این آزادی‌ها را داشته باشد انسان باهوش‌تر، شادتر و سالم‌تری خواهد شد!

مادر استاد دانشگاه عشق است

مادر من فقط یک چشم داشت و من همیشه بابت این موضوع خجالت می کشیدم. او به خاطر تأمین هزینه هاى زندگی برای معلمان مدرسه غذا می پخت. دوست نداشتم بچه های مدرسه بدانند که او مادر من است. یک روز که دم در مدرسه منتظر من بود، بچه ها مرا با او دیدند، خیلی خجالت کشیدم. با خشم به او نگاه کردم. روز بعد یکی از همکلاسی ها مرا مسخره کرد و گفت: مامانت فقط یک چشم داره؟! دلم می خواست زمین دهن باز کند و مرا فرو ببرد. همیشه دوست داشتم زودتر به استقلال برسم و از او جدا شوم. سخت درس خواندم تا موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور بروم. همان جا ازدواج کردم و اندکی بعد پدر شدم، خانه ای خریدم و از زندگی و آسایشی که داشتم راضی بودم تا این که روزی مادرم برای دیدار من و نوه هایش به سنگاپور آمد چرا که سال های زیادی مرا ندیده بود. وقتی فرزندانم او را دیدند به او خندیدند. خیلی از آمدنش خوشحال نشدم. به او گفتم: چرا بی خبر آمدی؟! من خودم به زودی به دیدار تو می آمدم. او به آرامی جواب داد: معذرت می خواهم؛ مثل این که آدرس را اشتباهی آمدم و بعد فورا رفت. یک روز که برای انجام کاری به ایران رفتم، به خانه قدیمی مادرم سری زدم؛ همسایه ها گفتند که او مدتی پیش از دنیا رفته است. نامه ای را زیر بالش او یافتم که خطاب به من نوشته بود: پسر عزیزم! من همیشه به فکر تو بودم؛ مرا ببخش که به سنگاپور آمدم و باعث رنجش تو و خانواده ات شدم؛ در انتظار یک لحظه دیدارت عمرم را سپری کردم. وقتی خیلی کوچک بودی، در حادثه ای یک چشمت را از دست دادی؛ نمی توانستم فرزندم را ناقص ببینم، تصمیم گرفتم چشم خودم را به تو بدهم تا بتوانی با دو چشم دنیا را کامل ببینی! آری! وقتی که دیگر نبود، به بودنش محتاج شدم. وقتی که دیگر رفت، به انتظار آمدنش نشستم. وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد، من او را دوست داشتم. وقتی که او تمام کرد، من تازه شروع کردم. وقتی که او تمام شد، من آغاز کردم. مادر استاد دانشگاه عشق است. عشق را در وجود بی توقع او می توان به خوبی تجربه کرد. عشق حیات خود را مرهون مادر است. گویا نطفه عشق در قلب مادر منعقد شد و همان جا پرورش یافت. وقتی نوزاد عشق متولد شد، هر کسی مدعی عشق شد و از او دم زد. ولی باید دانست که عشق، وطنی جز قلب مادر ندارد. عشق مادر پیرایه ای ندارد. دل مادر خشم را نمی شناسد و با کینه بیگانه است. مادر با گذشت و عفو، هم پیمانی قدیمی است. وقتی زنی تاج زرین مادری بر سر می نهد، خودخواهی و کبر از او فرسنگ ها فاصله می گیرد. وقتی زنی بر تخت سلطنت مادری می نشیند، همیشه بی قرار فرزندانش خواهد بود. مادری تنها مقامی است که هیچ مردی بدان دست نمی یابد. بهشت مفتخر است که گام های مادران را بر دیده خود بنشاند. ﻣﻌﻠﻤﯽ از ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯﺵ پرسید: آیا مى توانى مشتى خاک ﺍز ﺑﻬﺸﺖ برایم بیاورى؟ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯ پاسخ داد: آری! و اندکی بعد با ﺧﺎکی خوشبو و نرم بازگشت. ﻣﻌﻠﻢ پرسید: این خاک معطر از کجاست؟! دانش آموز ﮔﻔﺖ: از خاک زیر پای ﻣﺎﺩﺭﻡ برداشتم.

سید مهدی واعظ موسوی

چطور در گفت‌ و گو با نوجوان ‌مان به بن ‌بست نخوریم؟

5 نکته ساده که به شما کمک می‌کند تا یک مکالمه اصولی و بدون سردرگمی و درماندگی با فرزند نوجوان‌تان داشته ‌باشید
والدین اغلب گلایه دارند که صحبت کردن با نوجوانان کار دشواری است؛ «نه چیزی در جواب حرف‌هام می‌گه و نه اصلا به ‌نظر می‌رسه که بهم گوش می‌کنه». یک سناریوی معمولی را در نظر بگیریم. شما می‌خواهید با پسر نوجوان‌تان درباره رفتار غیرمسئولانه‌اش (بیش ‌از حد بازی کردن، انجام ندادن تکالیف و بی‌توجهی به وظایف روزمره) حرف بزنید. لابد می‌گویید: «باید با هم صحبت کنیم» و فرزندتان آهی می‌کشد و جواب می‌دهد: «باز شروع شد»! بحث را احتمالا با چنین جمله‌ای آغاز می‌کنید: «تو باید مسئولیت ‌پذیرتر باشی». چشم‌های فرزندتان شروع به چرخیدن دور اتاق می‌کند و بی‌حوصله نگاهی به ساعت می‌اندازد. کنترل‌تان را از دست می‌دهید. شاید بگویید «اصلا برات مهمه چی دارم بهت می‌گم؟» و جواب بشنوید: «نه، واقعا». از این ‌جا به ‌بعد گفت‌وگو تبدیل می‌شود به مبادله داد و فریاد و در اتاق محکم به‌ هم کوبیده می‌شود. هر دوی شما احساس عصبانیت، سردرگمی و درماندگی می‌کنید. چه می‌شود کرد؟ آیا همه گفت‌وگوهای شما و فرزند نوجوان‌تان قرار است به چنین نقطه‌ای ختم شود؟


«باید صحبت کنیم»، ممنوع!
«باید صحبت کنیم»، به‌ نظر طبیعی‌ترین راه برای شروع مکالمه است اما وقتی این جمله ساده را به فرزند نوجوان‌مان می‌گوییم، زنگ هشدار در مغزش به‌ صدا درمی‌آید و کرکره‌ها پایین کشیده‌ می‌شود؛ به این ترتیب احتمال شکل‌گیری یک گفت‌وگوی معنادار تقریبا غیرممکن می‌شود. راه‌حل جایگزین؟ قبل از گفتن چیزی، دور و بر فرزندتان باشید؛ البته به روشی غیرتهدیدآمیز. من معمولا کتابی از قفسه دخترم برمی‌دارم و روی صندلی‌اش می‌نشینم. در این شرایط همیشه اوست که گفت‌وگو را شروع می‌کند. شما هم یک دریچه گفت‌وگوی شخصی برای خودتان پیدا کنید.
نگویید، بپرسید
ما دایماً به نوجوانان می‌گوییم که آن‌ها چطور باید حرف بزنند و رفتارشان چطور باید باشد. نکته مهم آن است که در گفت‌ و گوی نتیجه‌ بخش با نوجوان، باید «پرسیدن» را جایگزین «گفتن» کرد. یعنی مثلا به ‌جای این‌ که بگویید: «تو باید درس بخونی» یا «می‌بینم که اصلا درس نمی‌خونی»، بپرسید: «آماده شدن برای امتحاناتت چطور پیش می‌ره؟» وقتی به فرزند نوجوان‌تان می‌گویید چه کاری انجام دهد، معمولا شانه خالی می‌کند اما وقتی با لحنی آرام و غیرکنجکاو از او درباره کارهایش سوال می‌ کنید، این پیام را منتقل می‌کنید که به او و توانایی‌هایش در انتخاب کردن احترام می‌گذارید.
 از صمیم قلب پاسخ دهید
عمل کردن به این توصیه نباید برای‌تان آسان باشد. مثلا فرض کنید فرزندتان می‌گوید برای امتحانش آماده نیست و نگران است نمره خیلی پایینی بگیرد. اولین واکنش شما ممکن است عصبانی شدن باشد. شاید سرزنشش کنید: «بهت گفته ‌بودم باید بیشتر درس بخونی». اما فرزند شما در این موقعیت به همدردی نیاز دارد. چیزی مثل: «موقعیت آسونی نیست، مگه نه؟». وقتی با فرزندتان از صمیم قلب همراهی می‌کنید، احساس شرم‌زدگی و مورد قضاوت واقع شدن را به او منتقل نمی‌کنید و کمک می‌کنید که ارتباط نزدیک‌ تری بین شما شکل بگیرد.
«تو- من- ما» را بیاموزید
وقتی به اختلاف می‌خورید، رویکرد «تو- من- ما» را دنبال کنید. یادتان باشد در همه خانواده‌ها درگیری وجود دارد و با این رویکرد می‌توانید هنر ظریف همکاری را به فرزندتان بیاموزید: «من به تو گوش می‌دهم و دیدگاهت را درک می‌کنم، حتی اگر با آن موافق نباشم»؛ «من دیدگاه خودم را به‌ عنوان والد با تو در میان می‌گذارم، حتی اگر تو با آن موافق نباشی»؛ و «ما نظرات‌مان را با هم بررسی می‌کنیم». این روش چطور به کمک‌مان می‌آید؟ مثلا فرض کنید نگران استفاده بیش ‌از حد فرزندتان از تلفن ‌همراه هستید. به‌ جای سخنرانی و متهم کردن فرزندتان می‌توانید از او بخواهید درباره این موضوع نظرش را بگوید. به او گوش کنید، بدون آن‌ که مدام وسط حرفش بپرید و تصحیحش کنید. بعد دیدگاه خودتان را توضیح بدهید، در کمال آرامش و بدون آن‌ که دستخوش احساسات شوید: چرا رفتارش شما را نگران کرده ‌است؟ این رفتار چه تأثیری بر او گذاشته ‌است؟ در نهایت برای پیدا کردن راه‌حل با هم مذاکره کنید؟ چی؟ چقدر و چه زمانی؟
 در مواقع لزوم عذرخواهی کنید
با همه این توضیحات، گاهی ممکن است در ارتباط با فرزند نوجوان‌تان دچار اشتباه بشوید. مثلا مسخره‌اش کنید، به او کنایه بزنید و چیزهایی شبیه به آن‌ها. در چنین مواقعی بهترین کار این است که فورا عذرخواهی کنید: «متاسفم که به‌ هم ریختم. برای جبران رفتارم چی کار کنم؟» نوجوانان می‌توانند بخشنده باشند، زمانی که شما طرف مقابل هستید و آداب عذرخواهی کردن را به ‌جا می‌آورید.
نویسنده : شلجا سن| روان‌ شناس کودک‌ و ‌نوجوان و خانواده‌ درمانگر ترجمه: الهه توانا

آموزش ضروری مسئولیت‌ پذیری به کودکان

مسئولیت‌ پذیری ارزش و ویژگی سختی است و این را باید بپذیریم. مسئولیت‌ پذیری یعنی مواجهه مستقیم و بدون تعارف با زندگی، یعنی مواجهه با شکست و پیروزی توامان و یعنی پذیرفتن این‌که زندگی همواره بر وفق مراد نیست. به همین علت است که بسیاری از بزرگسالان آرزوی بازگشت به روزهای کودکی را می‌‌کنند. 
روزهایی که با حداقل مسئولیت و مواجهه با تبعات تصمیم و انتخاب می‌‌گذشت. اما دسته‌ای از افراد هم هستند که شجاعانه پیش می‌‌روند و نه فقط از روی وسواس یا میل شخصی بلکه با نیروی محرکه مسئولیت‌پذیری و درک عمیق خود از این مفهوم ارزشمند جلو می‌‌روند، دنیا را آنطور که هست می‌بینند و محدودیت‌ها و شرایط را درک می‌کنند.
برای مسئول بودن نیاز به شجاعت، استقلال، عزت نفس و اعتماد به نفس است و تمام اینها با هم فردی مسئول نسبت به دنیای اطراف و خود را می‌سازد.
زندگی بدون مسئولیت هم زندگی ساده‌ای نیست. مسئولیت نداشتن یعنی از کنار تمام ارزش‌ها آرام و بی‌صدا گذشتن و در حاشیه‌ماندن، در حاشیه‌بودن شاید مزایایی داشته باشد اما باید این را در نظر گرفت که شما همیشه در حاشیه هستید و از بسیاری از وقایعی که در مرکز در جریان است دور مانده‌اید. در حاشیه بودن زندگی یکنواخت و آرامی را ممکن است برای شما به ارمغان بیاورد اما همیشه جای یک چیزی خالی است.

پرورش ارزش مسئولیت‌ پذیری در کودکان
به کودکان باید مسئولیت‌های متناسب با سن‌شان بدهید. بچه‌های دوساله می‌‌توانند کمک خوبی برای تمیزکاری در منزل باشند، اسباب‌بازی‌هایشان را در جای خود بگذارند یا کتاب‌هایی که برایشان خوانده‌اید را به قفسه کتاب برگردانند.
پررنگ‌کردن مسئولیت مرتب کردن اتاق کودک توسط خودش می‌تواند با یک زمینه‌سازی بازی‌گونه آغاز شود، استفاده از یک عبارت ساده «زمان تمیزکاری» یا پخش یک آهنگ پرانرژی می‌تواند به تشویق کودکان کمک کند.
دادن وظایف ساده در خانه به کودک راه خوبی برای بهبود توانایی‌های رو به رشد اوست. به عنوان مثال، یک کودک دو ساله ممکن است بتواند به شما کمک کند تا لباس‌ها را از ماشین لباسشویی بیرون بیاوریدو یک کودک چهار ساله لباس‌های خود را تا کند و سپس در کشوهای مناسب قرار دهد.
هر بار که یک کودک مهارت جدیدی به دست می‌آورد، فرصتی است تا به او یادآوری کنیم که در حال بزرگ‌شدن است و مسئولیت‌هایی که دارد نیز تغییر کرده و همراه او بزرگ‌تر شده. احترام به استقلال کودکان با مسئولیت‌پذیری در ارتباط است.
نمی‌توان انتظار داشت که فرزندتان مسئولیت اتاق یا درس یا خواهر و برادر کوچکش را به عهده بگیرد اما احترام و محدوده‌ای برای استقلال شخصی او قائل نباشید، او باید این عزت نفس و استقلال را حس کند تا بتواند طعم تصمیم و تبعات یک تصمیم را بچشد، مسئولیت‌پذیری تنها با مواجهه حقیقی با تبعات انجام دادن یا ندادن مسئولیت به دست می‌‌آید، استقلال داشتن یک فرد یعنی مختار بودن در انتخاب و به تبع آن بررسی و برگزیدن یک مسئولیت و راه و با اعتماد به نفس پای گذاشتن در مسیر آن است.

مسئولیت‌ پذیری چیست؟
مسئولیت‌پذیری تعاریف متعدد و البته مشابهی دارد. تعاریفی که با خواندن و دانستن آنها به ما دیدی همه‌جانبه نسبت به این مفهوم می‌دهد. یکی از تعاریف این است که مسئولیت‌پذیری یعنی احساس وظیفه یا تعهدی در قبال کاری که مسئول آن هستیم. اما این انتظاری که دیگران و خودتان از خودتان دارید باید متناسب با توان شما باشد. گاهی پذیرفتن مسئولیتی بیش از توان فردی در واقع عین بی‌مسئولیتی است.
چرا که شما نمی‌توانید از پس مسئولیتی که به عهده گرفته‌اید برآیید و همین در واقع از مصادیق غیرمسئولانه عمل کردن است. همچنین مسئولیت یعنی شما کارهایی را که قرار است انجام دهید، انجام بدهید، به همین سادگی. اما در ادامه نکته مهم‌تری بیان می‌شود، نکته‌ای که این مفهوم و ارزش مسئولیت‌پذیری را از یک کار روتین یا رباتیک خارج می‌کند. مسئولیت‌پذیری یعنی پذیرفتن پیامدهای مثبت و منفی اعمال و تصمیمات خودمان و این بخش مسئولیت‌پذیری یعنی سخت‌ترین بخش آن.
در تعریفی جامع مسئولیت‌پذیری یعنی پذیرفتن مسئولیت افکار، احساسات و اعمال خود. به این تعریف دقت کنید و بگویید خودمان را مسئول و منشا چه میزان از احساسات و افکارمان می‌دانیم؟ در بسیاری از موارد مسئول «حال بد ما» همسر یا همکار یا والدین ما هستند، مسئول «اضطراب و استرس و نگرانی» ما استاد ما است که برای ما زمان امتحان مشخص کرده است، در حالی که منشا تمام این افکار و احساسات خود ما هستیم. در ادامه این طور مسئولیت‌پذیری پاسخگویی و داشتن رفتاری مسئولانه در قبال اعمال و اقدامات و تصمیمات خود تعریف می‌شود.
مسئولیت‌پذیری یک میل و اشتیاق و ارزش درونی است، شما با یک تعهد درونی سروکار دارید که در صورت قرار گرفتن در مسیر درست نتایج شگرفی برای فرد و جامعه دارد. این ارزش مسئولیت‌پذیری است که زمینه‌ساز رشد جامعه می‌شود، وقتی فرد در قبال خود و دیگران، خود را مسئول بداند تلاش می‌کند تا شرایط هرچه بهتری برای خود و دیگران فراهم کند و انجام مسئولیت را گذاشتن تکه پازلی در یک پازل بزرگ‌تر جهانی می‌بیند که موجب تکمیل تصویری می‌شود که او اگرچه نقش کوچکی در آن دارد اما نبودنش باعث ناقص شدن تصویر می‌شود.

زیست مسئولانه داشتن
مسئولیت‌پذیری ارزشی است که تمام کودکان باید آن را بیاموزند. مسئولیت‌پذیری شامل تصمیم‌گیری، مورد اعتماد بودن و یادگیری این مساله است که باید نتیجه اعمال خود را، چه خوب و چه بد، بپذیریم. مسئولیت‌پذیری فقط به این نیست که چگونه انتخاب‌های فرزند شما بر او تأثیر می‌گذارد، بلکه این است که چگونه انتخاب‌ها و اقدامات او بر دیگران نیز تأثیر می‌گذارد.
مسئولیت‌پذیری باعث می‌شود که فرزندان ما حس مهم بودن برای خانواده و جامعه داشته باشند و در جهت کمک به خانواده و جامعه گام بردارند.
یکی از بهترین راه‌ها برای آموزش مسئولیت‌پذیری به کودکان، روش الگوبرداری است، هرچه قدر والدین زیست مسئولانه‌تری داشته باشند این ارزش بیشتر و با عمق بهتری به فرزندان منتقل می‌شود.
به طور مثال برای کارهای خیر یا خدماتی در خانواده و شهر و جامعه‌تان داوطلب شوید، فرد مورد اعتمادی باشید، ارزش‌هایی مانند سروقت بودن را تمرین کنید، اشتباهات خود را بپذیرید و بابت آنها عذرخواهی کرده و راهی برای جبران اشتباهتان پیدا کنید.
اگر فرزندتان شاهد چنین سبک زندگی باشد قطعا او نیز مسئولیت‌پذیر خواهد شد. توجه به نتیجه ما را نسبت به مسئولیتی که به عهده گرفته‌ایم واقع‌بین‌تر و حساس‌تر می‌کند.
به طور مثال مسئولیت حفظ سلامت بدن ما به عنوان فردی بالغ به عهده خود ما است و در صورت فروگذاری در انجام این مسئولیت شخص خود ما تاوان این کاستی را پس خواهد داد.
نتیجه می‌تواند مثبت یا منفی باشد که هر دو مسئولیتش بر عهده ی ماست. شروع پذیرفتن یک مسئولیت با توافقی همراه است، توافق با خود و یا با فرزند و همسر و هر فرد دیگری، به طور مثال وقتی با فرزندتان سر ساعتی که قرار است به خانه برگردد توافق می‌کنید و مسئولیت بازگشت به موقع را فرزندتان به عهده می‌گیرد، باید تبعات دیر آمدن را از نظر شما بداند و با یکدیگر بر سر این تبعات توافق کنید و او بداند که در هر دو حالت شخص خودش مسئول عواقب است و لذا خودش نیز مسئول مدیریت زمان است.
مثال دیگر مسئولیت‌پذیری، مراقبت از سلامت روان خود در مواجهه با محتوای موجود در اینترنت یا محتوای تصویری است، مراقبت از سلامت روان به عنوان یک فرد بالغ به عهده خود فرد است و البته این مسئولیت برای کودکان و نوجوانان به عهده والدین است و با بالا رفتن سن درصد مسئولیت تغییر می‌کند.
به عنوان والدین باید این مسئولیت مهم را به درستی به فرزندان منتقل کنیم، تبعات ناشی از استفاده بدون حد و بدون چارچوب از اینترنت از نظر روانی تبعاتی دارد که تنها یک فرد با دانستن و اعتقاد به مساله خودمراقبتی می‌تواند در انجام این مسئولیت جدی و استوار باشد.
در تعریف دینی این مساله یعنی داشتن تقوای شخصی صحبت از نوعی بازدارندگی درونی است که از ایمان و تقوا و وجدان فرد سرچشمه می‌گیرد، مومن در مقابل پروردگار خود و امانت جسم و روحی که در اختیار او قرار داده شده خود را مسئول می‌داند و در جهت حفظ طهارت جسمی و روحی خود می‌کوشد. خشونت، محتوای مستهجن، موارد نامناسب اخلاقی، همگی محتوایی است که استفاده از آنها تبعات روحی و جسمی برای فرد به همراه دارد.
دانستن این تبعات یا حتی دقیق شدن در تبعات یک تصمیم از میزان مسئولیت‌پذیری یک فرد نشات می‌گیرد. خودمراقبتی یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های ماست و یکی از مهم‌ترین مفاهیمی است که باید با رفتار و اعمال به فرزندمان منتقل کنیم.

اگر نباشد چه می‌شود؟
برای درک این‌که چرا مسئولیت مهم است، به این فکر کنید که اگر مردم مسئولانه عمل نکنند، زندگی چگونه خواهد بود؟ اگر هیچ کس کاری را که می‌‌گوید انجام ندهد، چگونه می‌‌توان به یکدیگر اعتماد کرد؟ اگر هیچ کس نظافت را رعایت نکند چطور می‌توانیم انتظار داشته باشیم در محیطی سالم زندگی کنیم؟ اگر والدین در قبال فرزندان‌شان مسئول نباشند، و بچه‌ها در انجام کارهای خانه یا تکالیف خود مسئول نباشند، چه اتفاقی می‌‌افتد؟ و بسیاری سوال‌های دیگر از این دست. همه ما در جامعه اگر می‌‌خواهیم در کنار هم ایمن و در آرامش و اعتماد متقابل زندگی کنیم، باید فردی مسئولیت‌پذیر باشیم و بپذیریم که هرکدام از ما در قبال خود، خانواده، جامعه و جهان هستی مسئول هستیم.

فیلم مسئولانه
فیلم‌های زیادی درباره این موضوع ساخته شده که شخصیت اصلی یا فرعی مسئولیتی که به عهده داشته را به خوبی انجام نداده و همین مساله گره‌ها و مشکلات فراوانی را به همراه داشته یا شخصیت در پی مسئولیت و راه خود بوده و داستان فیلم جریان این کشف و شهود و انتخاب بوده.
از جمله این فیلم‌ها می‌توان به فیلم ایرانی بادیگارد اشاره کرد. محافظی که برای خود مسئولیتی قائل است و با توجه به حدود مسئولیتی که برای خود قائل بوده معتقد است کاری که می‌کند در حوزه مسئولیتش دیگر قرار نمی‌گیرد و تلاش می‌کند مرزهای مسئولیتی که پذیرفته را به دیگران نشان دهد. مساله مسئولیت در فیلم‌های حاتمی‌کیا پررنگ است، در آژانس شیشه‌ای نیز حاج کاظم بنا به انجام مسئولیت خود تصمیم به کاری گرفت که تبعات آن را به خوبی می‌دانست. مسئولیتی که حاتمی‌کیا به آن می‌پردازد نگاهی اخروی نیز دارد.
انیمیشن زندگی یک حشره درباره مورچه خلاقی است که کسی او را در کلونی جدی نمی‌گیرد و مواجهه با مشکلی جدی در لانه باعث می‌شود او مسئولیت نجات لانه را بپذیرد اما این مسئولیت تبعاتی دارد. مورچه‌ای که در ابتدا علاقه‌ای به پذیرش مسئولیت نداشت و فقط در پی علاقه‌مندی‌های خود بود مرحله به مرحله مسئول‌تر می‌شود تا جایی که حتی جان خود را برای گروه به خطر می‌اندازد.
قسمت اول عصر یخبندان هم با پذیرش مسئولیت نجات جان پسرک اسکیمو همراه می‌شود. هرکدام از اعضای گروه به خاطر انجام دادن مسئولیت خود جان خود را به خطر می‌اندازد. این میل و تعهد به مسئولیت با بیشتر‌شدن رابطه گروه با یکدیگر و علاقه‌ای که نسبت به پسرک شکل می‌گیرد بیشتر می‌شود. علاقه و تعهد در مسئولیت‌پذیری نسبت به چیزی نقش مهمی را ایفا می‌کنند و نوعی موتور محرک مسئولیت پذیری هستند.
در فیلم و انیمیشن زنان کوچک و کتابشان یک مساله مهم وجود دارد: مسئولیت‌پذیری تک‌تک دختران خانواده مارچ. این دختران انجام مسئولیتی را پذیرفته‌اند که گاهی از توانشان بیشتر می‌شود. اما شرایط سخت باعث می‌شد که روحشان بزرگ‌تر از آنچه بود شود و بتوانند از پس مسئولیت‌های خود در زمان غیبت پدر یا مادر برآیند.
لیدی برد فیلمی ساخته سال2017 است و روایت سال آخر دبیرستان دختر نوجوانی است که در مرز ورود به دنیای حقیقی و پذیرش مسئولیت‌های جدی قراردارد. لیدی برد مادرش را درک نمی‌کند، میزان تلاش مادرش را هم حتی به طور کامل نمی‌بیند و همواره از شرایط موجودش ناراضی است. طی فیلم لیدی برد بیشتر با حقایق دنیا آشنا می‌شود و زمانی که به تنهایی مسئولیت زندگی‌اش را می‌پذیرد متوجه میزان مسئولیت‌پذیری و تاثیر او بر زندگی‌اش می‌شود.
فیلم 1917 کریستوفر نولان نیز به سربازانی می‌پردازد که بدون شناختن همرزمان‌شان اما به خاطر عمل به وظیفه و مسئولیتی که در قبال جان همنوعان‌شان برای خود حس می‌کنند دست به تصمیماتی می‌زنند که جانشان به خطر می‌افتد.
زهرا صالحی‌ نیا – خبرنگار