برچسب: فرزندپروری

خراسان/ هنگامی که کودک یک ساله می شود، دغدغه مشترک تمام مادران یا به عبارت بهتر سوال اساسی آن ها این است که چه زمانی و چگونه می توانم او را از پوشک بگیرم تا کمترین دردسر را تجربه کنم؟
اگر در زمان مناسبی این آموزش داده شود، کودک در عرض یک یا دو هفته آن را فرا می گیرد و بهترین زمان، در فاصله دو تا سه سالگی است. فرزند شما در یک و نیم سالگی توانایی جسمی کنترل مثانه خود را به دست می آورد و کمی پیش از دو سالگی می تواند احساس دفع را تشخیص دهد. بیشتر کودکان کنترل مدفوع را قبل از کنترل ادرار یاد می گیرند.
زمان آموزش دست شویی رفتن
با این حال، کودکان با یکدیگر متفاوتند، ممکن است این مرحله رشدی را زودتر یا دیرتر طی کنند، بهترین نشانه فرارسیدن زمان آموزش دست شویی رفتن، هنگامی است که شب ها پوشک فرزندتان تا صبح خشک باقی می ماند. دقت کنید که در آغاز آموزش نباید پوشک را طی شب کنار بگذارید.
این امکان را فراهم کنید که کودکان نظاره گر شما حین شستن دست هایتان پس ازدست شویی رفتن باشند.
اشتباه رایج مادران
یک اشتباه رایج این است که مادران حین شروع آموزش دست شویی رفتن، کودکان را به خصوص در فصول گرم سال، طی روز پوشک نمی کنند؛ این شیوه باعث می شود کودک ضرورت خشک ماندن پوشک را متوجه نشود.
توصیه های لازم
* اگر فرزندتان در شلوارش ادرار کرد لازم است کمی درنگ کنید و بلافاصله شلوارش را تعویض نکنید چراکه در این صورت متوجه آزاردهنده بودن شلوار می شود در نتیجه تلاش می کند تا کمتر چنین اتفاقی بیفتد.
* در دو هفته ای که مشغول آموزش هستید ترجیحا لباس هایی به کودک بپوشانید که تعویض آن ها آسان باشد.
* به این که کودکتان در طول روز تقریبا چقدر مایعات نوشیده دقت کنید.
* این آموزش در صورتی موفق خواهد بود که با تعریف و تمجید بسیار همراه باشد.
* لگن مخصوص دست شویی را به هیچ وجه جلوی تلویزیون قرار ندهید چراکه به صندلی کودک مبدل می شود و تمرکز کودک برای عمل دفع با تماشای تلویزیون از بین می رود.
* سعی کنید در این دو هفته یا تا زمانی که از کنترل کودک تان بر مثانه اش آسوده خاطر نشده اید کمتر به مهمانی بروید؛ چون اگر برای آسودگی خیال، وی را پوشک کنید او متوجه نمی شود چرا در مواقعی به پوشک نیاز دارد در نتیجه دچار سردرگمی می شود و این امر در فرایند آموزش دست شویی رفتن تداخل ایجاد می کند. پس به محض شروع آموزش تا رسیدن به نتیجه، هیچ وقفه ای در آن قرار ندهید.
* زمانی که کودک در حضور شما عمل دفع را انجام می دهد، لازم است روی خود را برگردانید تا متوجه حریم شخصی شود و در عین حال تمرکز بیشتری داشته باشد چراکه گاهی احساس خجالت کودک از حضور دیگران مانع عمل دفع می شود.
* تا زمانی که کودک توانایی شست و شوی خود را به تنهایی ندارد، به وی کمک و یادآوری کنید که پس از مدت زمان مشخصی (مثلا سه سالگی) خودش به تنهایی باید این کار را انجام دهد. البته آموزش طهارت در 4-5 سالگی بایستی انجام شود.
* در برخی مواقع ممکن است کودک کنترل ادرار را از دست بدهد و خراب کاری کند به خصوص در مواقعی که هیجان زده است (خیلی ترسیده یا خیلی شاد و …)، آگاه باشید اگر مسئله بی اهمیت جلوه داده شود یا بیش از حد به آن توجه شود، کودک به این نتیجه می رسد که می تواند از این موضوع بهره ببرد.
* اگر شب ادراری پس از چهار سالگی و نداشتن کنترل مدفوع تا پنج سالگی ادامه یابد لازم است به روان شناس مراجعه شود تا علل زیربنایی همچون اضطراب یا جلب توجه ناخودآگاه اگر وجود دارد که پیامد آن به صورت شب ادراری بروز کرده، حل و فصل شود؛ البته شب ادراری در کودکان پیش دبستانی می تواند ناشی از عفونت ادراری نیز باشد.
* هرگز کودک را به علت شب ادراری به اتاق خواب خود نبرید؛ چرا که در این صورت شب ادراری تقویت می شود و به طور طبیعی هر رفتاری که تقویت و پاداش دریافت کند، ادامه دار می شود.
تمهیدات پیش از خواب
* همیشه آخرین کار پیش از خوابیدن، باید دست شویی رفتن باشد و نوشیدن مایعات پس از شام تا حد ممکن محدود شود.
*چنان چه کودک کنترل مدفوعش را از دست دهد و خراب کاری کند، جز تمیز کردن وی واکنش دیگری نباید انجام داد و به محض این که کودک توانست کنترل را دوباره به دست آورد لازم است از او تعریف و تمجید شود.
* کودکانی که برای عمل دفع لجبازی
می کنند که حتی گاهی به یبوست منجر می شود را می توان در لگن آب گرم نشاند چراکه باعث شل شدن عضلات و تسریع و تسهیل عمل دفع می شود و اگر یبوست دائم دارند، حتما میوه و سبزیجات بیشتری در رژیم غذایی آن ها بگنجانید.
*پوشیدن شلوارهایی که برای کودک جذاب است می تواند مشوق خوبی برای خلاص شدن از پوشک باشد.

تبیان/ اینکه بعضی بچه‌های ما به هیئت رغبت ندارن ارتباطی به مسائل اعتقادی نداره و به خاطر جذاب نبودن بعضی هیئت‌هاست 
حجت‌الاسلام سرلک میگه زبان ارتباط با کودکان و فرزندان زبان احساسه بچه‌هد باید با هیئت‌ها ارتباط برقرار کنند.

بدونیم/ روانشناسان خانواده معتقدند که حتی یک جمله ناغافلانه می تواند تاثیر منفی بسیار قوی بر ذهن یک کودک بگذارد. به همین دلیل بسیار مهم است که وقتی با کودک در تعامل هستید روی جملاتی که به او می گویید دقت کنید و از گفتن بعضی جملات خاص شدیدا پرهیز کنید.
وقتی هم سن تو بودم همه کارهایم را خوب انجام می دادم
پدر و مادر برای بچه ها از بدو تولد تا ۶ سالگی حکم خدا را دارند: آن ها همه چیز را می دانند، آن ها به کودک کمک می کنند تا نگرش خود نسبت به دنیا را شکل دهند. عبارات خاص بین والدین و فرزند رقابت ایجاد می کنند. به عنوان مثال: هیچوقت نمی تونی منو بگیری، هر کاری که تو انجام می دهی من بهترش را انجام می دهم. بچه هایی که با این جملات بزرگ می شوند تمام سعی خود را می کنند تا ثابت کنند که می توانند چقدر خوب باشند. درست است که این مسئله آن ها را در رسیدن به هدفشان ترغیب می کند اما مشکل اینجاست که آن ها هدفشان این باشد که نه به خاطر خودشان بلکه بخاطر تحت تاثیر قرار دادن والدینشان به جایی برسند. این بچه ها وقتی بزرگ می شوند هیچوقت برای چیزهایی که در زندگی بدست آورده اند خوشحال نخواهند بود. خوشحالی آن ها وابسته به تایید والدینشان است.
تو میمون کوچولوی من هستی
وقتی این کلمات را برای کودک به کار می بریم آن ها را تبدیل به موجودی غیرانسانی می کنیم. به یک عروسک که هر چه دلمان خواست می توانیم با او انجام دهیم. در ابتدای زندگی، کودک این کلمات را مثبت تعبیر می کند چون به شما اعتماد کامل دارد. حتی اگر چیز بدی هم بگویید به دلیل اعتمادی که به شما دارند سعی می کنند آن را تکرار کنند. بنابرای باید بسیار مراقب کلماتی که به کار می برید باشید. بهتر است که وقتی او را خطاب قرار می دهید به جای اسم های مستعار بامزه نامش را به زبان بیاورید. در واقع کودک با نام اصلی خود به دنیا معرفی می شود، با نام اصلی خود خودش را در دنیا می شناسد و با نام اصلی خود درک می کند که چقدر در دنیا به عنوان یک شخصیت ارزش دارد.
دوستت در امتحان بهتر از تو بود
اکثر والدین نیات درستی دارند. آن ها اغلب به کودکانشان می گویند: نگران نباش برای من هم همین اتفاق افتاد اما ببین الان خوبم. آن ها این جملات را به کار می برند چون نمی توانند فراموش کنند وقتی پدر و مادر خودشان با توبیخ کردنشان به خاطر اینکه به خوبی دیگران نیستند آن ها را ناامید می کردند. جمله ای که می تواند تجربه ای آزار دهنده برای کودک باشد و تلخی ان را حتی تا دوران نوجوانی هم به دوش بکشد این است: چرا او در امتحان بهتر از تو بود؟ آن ها از شخصی که با او قیاس شده اند متنفر می شوند. بچه ها از اینکه با دیگران مقایسه شوند به شدت بدشان می آید و این مسئله باعث می شود که کودک همیشه خودش را با دیگران مقایسه کند و این رفتار سالمی نیست.
اگر یکبار دیگر این کار را انجام دهی دیگر دوستت نخواهم داشت
عبارت مشابه آن این است: اگر این کار را انجام دهی خیلی دوستت دارم. این نحوه صحبت کردن کودک را همیشه نگران این مسئله می کند که همیشه باید خوب باشد و هیچ اشتباهی مرتکب نشود. کودک تقلا می کند که ببیند والدینش دقیقا چه چیزی از او می خواهند و امیال و آرزوهای درونی خودش را نادیده می گیرد. وقتی این اتفاق بیفتد او دیگر بچه نیست چون لازمه بچگی بیخیالی و سبکبالی است. این ذهنیت که همیشه خود را در رده دوم اهمیت قرار دهد به آسانی تا دوران نوجوانی هم همراه او می ماند.

من رو سرافکنده نکن
بچه هایی که مدام این جمله را از والدین خود می شنوند دائما می خواهند به دیگران نشان دهند که آنچه آن ها فکر می کنند درست است. و هنگامی که مورد توجه مثبت قرار می گیرند نمی دانند که چگونه باید با آن کنار بیایند. ممکن است فرار کنند یا مخفی شوند. این بچه ها حس می کنند که هیچ انتخابی در زندگی ندارند و همیشه باعث سرافکندگی پدرومادرهایشان هستند. اگر شما از آن دسته والدینی هستید که این جمله را زیاد به کار می برید باید بدانید که زخم عمیقی بر احساس او وارد می کنید.
لنگه پدرت/مادرت هستی
گفتن این جمله با عصبانیت نشان می دهد که والدین روابط خوبی با هم ندارند و می خواهند که این سرخوردگی را روی فرزندشان تخلیه کنند. این گونه والدین می خواهند که به نوعی نارضایتی های خود را بیرون بریزند بنابراین از طریق صحبت هایی که با بچه دارند آن را بروز می دهند. طبیعتا تمام شنیده های کودک در این شرایط منفی هستند و برای مدت زمان طولانی در ذهن او حک می شود. به عنوان مثال اگر به کودک بگویید “مثل پدرت لجبازی” چیزهایی که در ذهن او می گذرد این است : نمی خواهم مثل پدرم باشم، او لجباز است، پدر بد است. همینطور کودک با این افکار منفی به زندگی خود ادامه می دهد.
اگر غذایت را نخوری بزرگ نمی شوی
خانم جوانی را می شناسم که می گفت وقتی کودک بود جمله ای که پدر و مادرش به او می گفتند این بود: اگر غذا نخوری شب غذا به سراغت می آید و تو را می خورد. درست است که این جمله کمی احمقانه است اما از آن پس او فوبیای انواع غذاها را داشت. این جملات باعث خیلی از مسائل احساسی در ارتباط با غذا می شود. همچنین مسائلی چون مشکلات وزن، خودآگاهی و خیلی مشکلات دیگ…
اگر درست رفتار نکنی تو را به عمو می سپارم
این جمله باعث می شود کودک فکر کند تنها زمانی که باب میل والدینش رفتار کند برایش ارزش قایل می شوند. گفتن این جمله مثل این می ماند که به کودک می گوییم: خودت نباش، باید هر طور که ما تایید می کنیم رفتار کنی. این بچه ها که دائما با این جملات بزرگ می شوند نمی دانند که از زندگی چه می خواهند و به جای آن همیشه سعی می کنند دیگران را راضی و خشنود سازند.
بعدا تنبیهت می کنم
این جمله به کودک می فهماند که والدین این حق را دارند هر کاری که دوست داشته باشند با فرزندشان انجام دهند و احساسشان بی ارزش است. آن هابه پدر و مادرشان به چشم یک رئیس و ناظر نگاه می کنند نه به چشم یک نگهبان مهربان و همیشه از ترس تنبیه شدن سعی می کنند کاری را انجام دهند که پدرومادر دوست دارند.
نمی خواهم ببینمت یا نمی خواهم صدایت را بشنوم
این جمله یعنی: زندگی من را خراب کردی، می خواهم ناپدید شوی، اصلا نباید وجود داشته باشی. طبیعتا کودک همیشه احساس گناه می کند و تصور می کنند که دلیل ناراحتی پدر و مادرشان هستند.
بنابراین نتیجه می گیریم که قبل از به زبان آوردن جمله ای باید بسیار مراقب باشیم. همه این جملات عواقب عمیقی در زندگی شخص خواهد داشت. کودکان بار دردناک این جملات را تا پایان عمر با خود حمل می کنند. وقتی نمی توانید خودتان گفته هایتان را کنترل کنید باید فردی را به عنوان شاهد در نظر بگیرید. باید در بهبودی رفتار خود تلاش کنید تا توانسته باشید در بهبودی زندگی کودکتان کاری کرده باشید.

خراسان/ برخی خطاهای دردسرساز در ارتباط با فرزند نوجوان، می‌تواند هم رابطه ما را خراب و هم در فرایند رشدی او مسئله ایجاد کند
 در چند وقت اخیر، انتشار تصاویر و ویدئوهایی از رفتارهای خطرناک و اشتباه نوجوانان، مورد توجه کاربران شبکه‌های اجتماعی قرار گرفته و پربازدید شده است. این مسئله، به طور طبیعی نگرانی‌هایی را برای والدین ایجاد می‌کند. دوره نوجوانی، دوره خاصی در رشد فرزندان ما محسوب می‌شود. بحث هویت ‌یابی در این دوره اهمیت زیادی دارد. در کنار آن تلاش‌های آن‌ها برای کسب استقلال هم در این دوره افزایش می‌یابد. برای ما به عنوان والد هم ورود فرزندان‌مان به دنیای نوجوانی موضوع بسیار مهمی است چرا که در صورت داشتن رابطه‌ای سازنده می‌توانیم به رشد متعادل او کمک کنیم. نوجوانی، دوره‌ای است که به دلایل متعدد، نیاز به کسب آگاهی‌های بیشتر والدین درباره آن، ضروری است و باید برای این مهم، برنامه‌ریزی صورت بگیرد. مطالعه کتاب های مفید، مشورت با روان‌شناسان این حوزه و …، در این زمینه به شدت توصیه می‌شود. با توجه به تغییرات جسمی و روانی که برای نوجوان در این دوره از زندگی‌اش اتفاق می‌افتد، تشخیص طبیعی بودن آن یا این ‌که نیاز به مداخله توسط والدین یا مشاور دارد، چیزی است که باید درباره آن، آگاهی کسب کرد تا قبل از مشکل زا شدن، به طور اصولی مدیریت شود. در این مطلب سراغ چهار اشتباه رایج والدین دارای فرزند نوجوان رفته‌ایم، به امید این‌ که کمتر مرتکب آن بشویم تا نسل آینده موفق‌تری داشته باشیم.
 
 هویت خودتان را به آن‌ها گره نزنید
برخی والدین بیش از حد درگیر تجربه‌های فرزندان نوجوان خود می‌شوند و طوری برخورد می‌کنند که انگار هر اتفاقی برای فرزندشان می‌افتد، برای آن‌ها افتاده است. به عنوان مثال ممکن است والدی بعد از شنیدن برخورد تند یکی از همکلاسی‌ها با فرزندش، دلخوری زیادی از این همکلاسی پیدا کند و حتی وقتی رابطه فرزندش با این فرد ترمیم می‌شود، نتواند موضوع را فراموش کند. چنین واکنش‌هایی می‌تواند فرصت تجربه کردن را از نوجوانان بگیرد و حتی در فرایند هویت ‌یابی آن‌ها اختلال ایجاد کند.
 از آینده فاجعه ‌سازی نکنید
این‌ که نوجوانان کمی از خط قرمزهای خانواده رد بشوند، اتفاقی طبیعی است اما متاسفانه گاهی اوقات برخی از ما، در چنین موقعیت‌ هایی در عوض صحبت با فرزند، شروع به واکنش‌ های اغراق‌آمیز می‌کنیم. به عنوان مثال والد، متاسفانه متوجه تصویر نامناسبی در گوشی فرزند خود می‌شود و با وجود این که شواهد نشان می‌دهد فرزندش به دنبال تماشای مداوم چنین عکس‌هایی نبوده اما گوشی را از او می‌گیرد و بدترین برخورد ممکن را به این اتفاق نامناسب، نشان می‌دهد. چنین والدینی معمولا با کوچک ‌ترین خطایی احساس می‌کنند آینده فرزندشان تباه شده است و در آینده   او فردی مشکل‌دار و خلافکار خواهد بود. در عوض چنین واکنش‌های اغراق‌آمیزی، درباره نگرانی‌های خود با فرزندتان صحبت و از دور بر او نظارت کنید و در صورت نیاز از متخصص برای بررسی این که موضوع چقدر جدی است، بهره بگیرید.
 به مسائل کوچک وزن زیادی ندهید
یکی دیگر از اشتباهات، اصرار والدین برای داشتن نوجوانانی مانند خودشان است. این گروه از والدین با دیدن لباس متفاوت فرزند، مدل موی جدید او یا فیلم‌هایی که او می‌بیند، واکنش تندی نشان می‌دهند. یادمان باشد فرزندان ما قرار نیست درست مشابه ما زندگی کنند. ما به عنوان والد می‌توانیم برای این که آن‌ها به اصول اخلاقی مشابه ما پایبند باشند، تلاش کنیم اما این که اصرار داشته باشیم تا آن‌ها از هر نظر مطابق سلیقه ما عمل کنند، خطاست. البته که در این زمینه باید برای تربیت اصولی، تلاش کرد. راهکار، واکنش تند و فاصله ‌انداختن عاطفی بین خود و فرزند نوجوان نیست.
 در شوخی زیاده‌روی نکنید
داشتن شوخ ‌طبعی در ارتباط با نوجوانان نه تنها بد نیست که اتفاقا در بسیاری از موقعیت ‌ها به کار می‌آید اما اگر قرار باشد به بهانه شوخ‌ طبعی، دایم فرزند نوجوان خانه را دست بیندازیم، کم‌کم رابطه‌مان دچار مشکل خواهد شد چرا که در صورت دست انداختن زیاد، فرزند نوجوان ما احساس خواهد کرد که جدی گرفته نمی‌شود. این هم اشتباهی است که بعضی از والدین به بهانه صمیمی بودن، مرتکب آن می‌شوند و می‌تواند آسیب‌زا شود.
نویسنده : نرگس عزیزی | کارشناس ‌ارشد مشاوره

خراسان/  همه‌ جا درباره مادر شدن و سختی‌ها و چالش‌هایی که  در این مسیر ما به عنوان مادر با آن روبه‌رو شدیم، مطالب زیادی گفته ‌شده‌ است. شاید  آن چه ما گاهی اوقات نادیده می‌گیریم این باشد که همان بچه‌ای که ما را مادر کرده، شوهرمان را پدر کرده و به او چنین نقشی را داده است. ما  زنان به علت سپری کردن دوران بارداری، زمان زیادی را صرف آماده‌سازی برای ورود به این مرحله کرده‌ایم  و نسبت به همسران‌مان آمادگی بیشتری برای مادر شدن داریم. برای همین است که مردها نسبت به ما دیرتر برای نقش پدری آماده می‌شوند. در ادامه چند راهکار کمک ‌کننده، برای قبول وظایف پدری را بررسی می‌کنیم.
 
 نگران خاص‌ بودن رفتار پدرها با بچه نباشید
بسیاری از پدران بچه‌ها را متفاوت نگه می‌دارند، با نوزادان متفاوت صحبت می‌کنند و نسبت به مادران رفتار عجیبی با کودک دارند. شاید شما هم نگران این رفتار همسرتان هستید اما باید بگویم این یک چیز عالی است! او را رها کنید و بگذارید رفتار خاص خودش را داشته باشد.
 چه اشکالی دارد پوشک را به طرز عجیبی عوض کند یا در حالی که تلویزیون تماشا می‌کند، برای بچه شکلک دربیاورد.
 زمان بدهید 
قبول کنید او برای پدر شدن احتیاج به زمان دارد. از او توقع نداشته باشید همه ‌چیز به سرعت انجام شود. به طور کلی،  مادرها  به طرز کاملاً واقعی و فیزیکی با نوزاد در ارتباط هستند و این ارتباط نزدیک شاید برای مدتی نقش پدر را به حاشیه ببرد. به او زمان بدهید تا با این احساسات و تغییرات بزرگ که قبلاً قابل لمس نبود، سازگار شود.
 زن و شوهر بمانید
نگذارید پدر و مادر شدن‌تان شما را از احساساتی که به عنوان زن و شوهر به هم داشتید دور کند. پدر و مادر بودن مسیر طولانی و سختی است و شما باید با هم و به عنوان زن وشوهر از این مسیر عبور کنید و از آن لذت ببرید. هر روز کمی برای هم وقت بگذارید. شاید  چند دقیقه قدم زدن صبح زود یا تماشای مسابقات فوتبال از تلویزیون در کنار هم شما را به‌ یکدیگر نزدیک‌تر کند.
نویسنده : مهسا کسنوی | روزنامه‌نگار

بیا نی نی/ نوزادان، موجودات بسیار دوست داشتنی و در عین حال، جالبی هستند که به سرعت در حال رشد و بزرگ شدن هستند. هفته چهارم نوزاد، آخرین هفته نوزادی اوست، چرا که نوزاد از چهار هفتگی به بعد، از دوران نوزادی خارج شده، و وارد دوران شیر خوارگی می شود. در ادامه، با ما همراه باشید تا نوزادان را در هفته چهارم، بیشتر بررسی کنیم.
نوزادان در هفته چهارم چه تغییراتی می کنند؟
نوزادان در چهارمین هفته از زندگی خود، به نحوی شروع به حرف زدن می کنند. آنها تلاش می کنند با در آوردن صداها و نجوا های از خود، با اطرافیان ارتباط برقرار کنند. نوزادان در این هفته، برای جلب توجه مادر خود و یا حتی دیگران، تلاش می کنند که حرف بزنند. در نتیجه فرایند یادگیری حرف زدن کودک، در واقع از چهار هفتگی آنها آغاز می شود.
یکی از چیز هایی که در چهار هفتگی نوزادان، تقریبا کامل می شود، حس شنوایی آنها است. در هفته چهارم، نوزاد می تواند بسیاری از صداهای موجود در محیط را دریافت کرده، و حتی در بعضی موارد به آنها واکنش نشان دهد. این امر، باعث می شود که سرعت یادگیری کودک افزایش پیدا کند و شروع به تحلیل صداهای اطراف بکند.
کامل شدن حس شنوایی نوزادان، ارتباط مستقیمی با حرف زدن آنها دارد. نوزادان در همان دوران چهار هفتگی خود، تمرین برای حرف زدن را شروع می کنند و با گوش دادن به دیگران، تلاش می کنند در حد توان خود، از آنها تقلید کنند.
نوزاد در هفته چهارم به نجواهای آرامش بخش واکنش نشان می دهند
نوزادان، از هنگام تولد تا چهارمین هفته از زندگی خود، ممکن است در هنگام مصرف شیر، واکنش هایی مانند تف کردن شیر، سرفه کردن و… را از خود نشان دهند.  
واکنش دادن به شیر با این روش ها، در ماه اول زندگی آنها، بسیار عادی است و هیچ نیازی نیست که والدین برای آن نگران باشند. در طی این یک ماه، نوزادان عطسه نیز می کنند. این موارد در بیشتر نوزادان اتفاق می افتد و طبیعی است. اما اگر این شرایط تا مدتی طولانی ادامه پیدا کند، باید به پزشک اطفال مراجعه کنید و با او مشورت کنید.
نکته قابل توجه درباره نوزادان و پایان دوره نوزادی، این است که تغییرات و رشد آنها، شبیه به یکدیگر نیست و ممکن است که رشد یک نوزاد در این هفته، بسیار زیاد باشد، و در برخی نوزادان بسیار کم باشد. در واقع نوزادان، با یکدیگر تفاوت های خاصی دارند و ممکن است که با سرعت هایی متفاوت از یکدیگر رشد کنند.
عضلات گردن در هفته چهارم نوزادی، قوی تر شده و می توانند به ندرت، سر خود را به سمت بالا بیاورند و آن را در جهات مختلف، حرکت دهند. 
نوزادان، در این مرحله از زندگی خود، به تمرکز بیشتری می رسند و حتی می توانند اجسامی را که در مقابلشان حرکت می کنند، با چشم دنبال کنند. البته ممکن است این کار برایشان سخت باشد و در مواقعی نتوانند این کار را انجام دهند. با افزایش قدرت تمرکز در هفته چهارم، نوزادان قدرت این را پیدا می کنند که با چشمان خود، به یک جا خیره شوند.
ممکن است که نوزادان در هنگام دیدن اجسام، دچار انحراف چشم بشوند، در هفته چهارم نوزاد، این پدیده طبیعی محسوب می شود، و نیازی به نگرانی نخواهد بود، البته اگر این مشکل، تا دو هفته دیگر ادامه پیدا کرد، اوضاع کمی نگران کننده می شود؛ زیرا ممکن است شیر خوار دچار اختلال لوچی شده باشد. برای درمان این اختلال، باید به پزشک مراجعه کنید.
برای اینکه به نوزادان خود در این هفته تمرین دهید که به اجسام، به طور درست خیره شوند، می توانید از دست خود و یا اسباب بازی هایی که آنها را دوست دارد، استفاده کنید و آنها را در جلوی چشمان نوزاد، به آرامی حرکت دهید.
در هفته چهارم نوزاد می تواند مزه های مختلف را تشخیص دهد
 در هفته چهارم نوزاد می تواند مزه شیرین را از مزه های تلخ، شور، ترش و… تشخیص دهد. نوزادان تمایل بیشتری به مواد شیرین نشان می دهند و تجربه کردن طعم موادی که تلخ هستند را دوست ندارند. نوزادان، از تجربه کردن مزه مواد ترش نیز تنفر دارند، و مواد ترش را دوست ندارند.
در هفته چهارم نوزاد قادر خواهد بود فرکانس هایی که در رحم دریافت می کردد، مانند زمانی که مادر در حال گوش دادن به یک موسیقی بود را در این زمان نیز تشخیص دهد و با گوش دادن آن، به نحوی آرامش پیدا کند. این فرکانس ها، در هنگامی که نوزاد در رحم مادر است، به او می رسند و در چهار هفتگی که حس شنوایی کودک کامل شده است، می توانند آن را تشخیص دهند و با آن ارتباط هم برقرار کنند.

میزان رشد در هفته چهارم نوزاد 
رشد در دوران نوزادی، شیر خوارگی و کودکی، به طور کلی سرعت بالایی دارد. در هفته چهارم نوزاد یک ماهه می شود و به طور متوسط، نوزادان در این هنگام، حدود 3 سانتی متر در هر ماه رشد خواهند کرد. وزن نوزادان در این حالت، هر هفته بین 150 گرم تا 200 گرم افزایش پیدا می کند. البته بنا بر دلایل مختلف، سرعت این رشد در نوزادان مختلف، می تواند متفاوت باشد. تغذیه مناسب، ژنتیک و… می توانند در سرعت رشد نوزاد در چهار هفتگی اثر گذار باشند.
در صورتی که تغذیه نوزادان، به طور صحیح انجام شود، بر روی سرعت رشد آنها تأثیر خواهد گذاشت. ژنتیک نوزاد، به والدین او بستگی دارد. در برخی موارد، کودکان به سبب وراثت از پدر و یا مادر خود، صفاتی را از خود بروز می دهند که ممکن است به والدین آنها در هنگام نوزادی آنها شبیه باشد. ژنتیک هم می تواند تأثیر بسزایی در سرعت رشد نوزادان داشته باشد.

بازی های مناسب در هفته چهارم نوزادی 
 نوزادان در هفته ی چهارم تلاش در برقراری ارتباط چشمی می کنند. از آنجایی که حس بینایی نوزادان، در این هفته تا حدودی تقویت می شود، نوزادان از فاصله نزدیک، می توانند که صورت ها را تشخیص دهند و آنها را تحلیل کنند. نوزادان تلاش می کنند با استفاده از فرایند الگو پذیری، اشکال صورت دیگران را تقلید کنند و مانند آنها رفتار کنند.
هفته چهارم نوزاد ، حتی می تواند بخندد. ممکن است که نوزادان در قبل از این هفته نیز در حالت خنده دیده شوند، اما آن خنده ها، حقیقی نبوده و تنها کار کردن با ماهیچه های صورت بوده است.
نوزادان، به طور دائم از حس لامسه خود بهره می گیرند، تلاش کنید با دادن اجسام مختلف، با جنس های متفاوت، حس لامسه او را تحریک کنید و با او به بازی بپردازید. 

شما می توانید با به کار انداختن حس بویایی نوزادان در این زمان از زندگی آنها، با آنها بازی کنید و کمک کنید که بو های مختلف را دریافت و درک کنند. توجه داشته باشید که نوزادان، می توانند حتی بو هایی که مادر در زمان بارداری تجربه می کند را به یاد بیاورند، و با رسیدن این بو به بینی آنها احساس آرامش پیدا می کنند.
کودکان به نجوا های آرامش بخش و جذاب نیز واکنش نشان می دهند. یعنی اینکه می توانید برای بازی دادن نوزادان در چهار هفتگی، حس شنوایی آنها را تحریک کنید تا بتوانند با صداها و تن های مختلف آشنا شوند.

میزان خواب در هفته چهارم نوزادی
 نوزادانی که در چهار هفتگی خود به سر می برند، باید هر روز، حداقل 16 ساعت و حداکثر 18 ساعت بخوابند. 
خواب نوزادان، بسیار سبک است، به گونه ای که با شنیدن یک صدای خیلی کم نیز ممکن است بیدار شوند. برای اینکه بتوانید ریتم خواب نوزاد را تنظیم کنید، باید تلاش کنید که نوزاد را در هنگام روز، بیدار نگه دارید و فعالیت او را افزایش دهید؛ اما در شب باید یک محیط تاریک و بدون صدا را برای او ایجاد کنید تا بتواند خواب آرامی را تجربه کند. 
فعالیت هایی که نوزاد در طول روز انجام می دهد، باعث خستگی اش می شود و می تواند خواب بهتری را برای او رقم بزند. 
تلاش کنید در محیطی که نوزاد خوابیده است، رفت و آمد زیادی نداشته باشید، زیرا نوزادان به راحتی، با شنیدن کوچک ترین صدا ها از خواب بیدار خواهند شد.

سندرم مرگ ناگهانی در هفته چهارم نوزاد 
هنگامی که نوزادان وارد چهار هفتگی می شوند، ممکن است که دچار سندرم مرگ ناگهانی نوزاد شوند. این سندرم، نوزادان را حتی تا سن یک سالگی هم تهدید می کند. این سندرم، ممکن است برای نوزادانی که فعالیت قلبشان غیر طبیعی است، یا اینکه مشکلات تنفسی دارند اتفاق بیفتد.
حتی روش خواباندن نوزادان نیز می تواند بر ایجاد شدن این سندرم را تحریک کند. در صورتی که نوزادان روی شکم بخوابند، احتمال ابتلا به این سندرم افزایش خواهد یافت. نوزادان، هنگامی که بر روی شکم خوابیده اند، نمی توانند درست تنفس کنند و ممکن است که به طور ناگهانی، در خواب بمیرند. برای جلوگیری از وقوع چنین حادثه ای، نوزادان را بر روی پشت آنها بخوابانید، و مراقب باشید سطحی که نوزادان بر روی آن خوابیده اند، بیش از حد نرم نباشد. 
افرادی که سیگار می کشند، ممکن است نوزادان را در معرض ابتلا به این سندرم قرار دهند. دود سیگار، می تواند سبب ضعیف شدن ریه نوزادان شود، و این عامل می تواند در فرایند خواب نوزادان نیز اختلال ایجاد کند، و حتی باعث ایجاد سندرم مرگ ناگهانی نوزاد شود. در نتیجه بهتر است که والدین، سیگار را ترک کنند، یا اینکه در محیطی که نوزادان در آن به سر می برند، به هیچ عنوان سیگار نکشند.