برچسب: مشاوره خانواده

خراسان/ برخی خطاهای دردسرساز در ارتباط با فرزند نوجوان، می‌تواند هم رابطه ما را خراب و هم در فرایند رشدی او مسئله ایجاد کند
 در چند وقت اخیر، انتشار تصاویر و ویدئوهایی از رفتارهای خطرناک و اشتباه نوجوانان، مورد توجه کاربران شبکه‌های اجتماعی قرار گرفته و پربازدید شده است. این مسئله، به طور طبیعی نگرانی‌هایی را برای والدین ایجاد می‌کند. دوره نوجوانی، دوره خاصی در رشد فرزندان ما محسوب می‌شود. بحث هویت ‌یابی در این دوره اهمیت زیادی دارد. در کنار آن تلاش‌های آن‌ها برای کسب استقلال هم در این دوره افزایش می‌یابد. برای ما به عنوان والد هم ورود فرزندان‌مان به دنیای نوجوانی موضوع بسیار مهمی است چرا که در صورت داشتن رابطه‌ای سازنده می‌توانیم به رشد متعادل او کمک کنیم. نوجوانی، دوره‌ای است که به دلایل متعدد، نیاز به کسب آگاهی‌های بیشتر والدین درباره آن، ضروری است و باید برای این مهم، برنامه‌ریزی صورت بگیرد. مطالعه کتاب های مفید، مشورت با روان‌شناسان این حوزه و …، در این زمینه به شدت توصیه می‌شود. با توجه به تغییرات جسمی و روانی که برای نوجوان در این دوره از زندگی‌اش اتفاق می‌افتد، تشخیص طبیعی بودن آن یا این ‌که نیاز به مداخله توسط والدین یا مشاور دارد، چیزی است که باید درباره آن، آگاهی کسب کرد تا قبل از مشکل زا شدن، به طور اصولی مدیریت شود. در این مطلب سراغ چهار اشتباه رایج والدین دارای فرزند نوجوان رفته‌ایم، به امید این‌ که کمتر مرتکب آن بشویم تا نسل آینده موفق‌تری داشته باشیم.
 
 هویت خودتان را به آن‌ها گره نزنید
برخی والدین بیش از حد درگیر تجربه‌های فرزندان نوجوان خود می‌شوند و طوری برخورد می‌کنند که انگار هر اتفاقی برای فرزندشان می‌افتد، برای آن‌ها افتاده است. به عنوان مثال ممکن است والدی بعد از شنیدن برخورد تند یکی از همکلاسی‌ها با فرزندش، دلخوری زیادی از این همکلاسی پیدا کند و حتی وقتی رابطه فرزندش با این فرد ترمیم می‌شود، نتواند موضوع را فراموش کند. چنین واکنش‌هایی می‌تواند فرصت تجربه کردن را از نوجوانان بگیرد و حتی در فرایند هویت ‌یابی آن‌ها اختلال ایجاد کند.
 از آینده فاجعه ‌سازی نکنید
این‌ که نوجوانان کمی از خط قرمزهای خانواده رد بشوند، اتفاقی طبیعی است اما متاسفانه گاهی اوقات برخی از ما، در چنین موقعیت‌ هایی در عوض صحبت با فرزند، شروع به واکنش‌ های اغراق‌آمیز می‌کنیم. به عنوان مثال والد، متاسفانه متوجه تصویر نامناسبی در گوشی فرزند خود می‌شود و با وجود این که شواهد نشان می‌دهد فرزندش به دنبال تماشای مداوم چنین عکس‌هایی نبوده اما گوشی را از او می‌گیرد و بدترین برخورد ممکن را به این اتفاق نامناسب، نشان می‌دهد. چنین والدینی معمولا با کوچک ‌ترین خطایی احساس می‌کنند آینده فرزندشان تباه شده است و در آینده   او فردی مشکل‌دار و خلافکار خواهد بود. در عوض چنین واکنش‌های اغراق‌آمیزی، درباره نگرانی‌های خود با فرزندتان صحبت و از دور بر او نظارت کنید و در صورت نیاز از متخصص برای بررسی این که موضوع چقدر جدی است، بهره بگیرید.
 به مسائل کوچک وزن زیادی ندهید
یکی دیگر از اشتباهات، اصرار والدین برای داشتن نوجوانانی مانند خودشان است. این گروه از والدین با دیدن لباس متفاوت فرزند، مدل موی جدید او یا فیلم‌هایی که او می‌بیند، واکنش تندی نشان می‌دهند. یادمان باشد فرزندان ما قرار نیست درست مشابه ما زندگی کنند. ما به عنوان والد می‌توانیم برای این که آن‌ها به اصول اخلاقی مشابه ما پایبند باشند، تلاش کنیم اما این که اصرار داشته باشیم تا آن‌ها از هر نظر مطابق سلیقه ما عمل کنند، خطاست. البته که در این زمینه باید برای تربیت اصولی، تلاش کرد. راهکار، واکنش تند و فاصله ‌انداختن عاطفی بین خود و فرزند نوجوان نیست.
 در شوخی زیاده‌روی نکنید
داشتن شوخ ‌طبعی در ارتباط با نوجوانان نه تنها بد نیست که اتفاقا در بسیاری از موقعیت ‌ها به کار می‌آید اما اگر قرار باشد به بهانه شوخ‌ طبعی، دایم فرزند نوجوان خانه را دست بیندازیم، کم‌کم رابطه‌مان دچار مشکل خواهد شد چرا که در صورت دست انداختن زیاد، فرزند نوجوان ما احساس خواهد کرد که جدی گرفته نمی‌شود. این هم اشتباهی است که بعضی از والدین به بهانه صمیمی بودن، مرتکب آن می‌شوند و می‌تواند آسیب‌زا شود.
نویسنده : نرگس عزیزی | کارشناس ‌ارشد مشاوره

خراسان/  دختری ۱۶ ساله ام. خواهرم که دو سال از من کوچک تر است، بسیار بد دهن است و موقع فحاشی چه حق با خودش باشد یا نه، همه را نفرین می کند! با این که فرزند کوچک است، با پدر و مادر و افراد بزرگ تر فامیل با بی احترامی حرف می زند. مادرم می خواهد از یک مشاور کمک بگیرد اما خواهرم نمی گذارد، گریه می کند و می گوید می خواهید آبروی مرا ببرید. هیچ وقت هم کارهای خانه را انجام نمی دهد و می گوید کارهای خانه به من چه؟ با بچه های فامیل دعوا می کند و همه می گویند او را بیش از اندازه لوس کردید.
پاسخ
مخاطب گرامی، در ارتباطات اعضای خانواده شما، مشکلاتی ایجاد شده که اعضا احساس خوبی درباره آن ندارند و آرامشی که نیاز است بین اعضای خانواده باشد، وجود ندارد. بیایید مسئله شما را بیشتر ارزیابی کنیم تا بهترین راه حل ها را بیابیم.
به این چند سوال فکر کنید
مسئله اصلی شما، بدرفتاری و بددهنی خواهر 14 ساله شماست که ظاهرا تبدیل به یک عادت رفتاری شده و اکنون پدر و مادر، خانواده و حتی فامیل از این موضوع ناراحت هستند. به این سوال ها فکر کنید: آیا کسی درباره این رفتارهای اشتباه با او صحبت کرده؟ اگر صحبت کرده اند، نتیجه این گفت و گوها چه بوده و آیا موثر بوده است؟ آیا چارچوب خانه تان قاعده و قانون دارد؟ آیا به قوانین عمل می شود؟ اگر فردی قاعده و قانون را بشکند، آیا با پیامد رفتارش مواجه می شود؟ هدف از طرح این سوال ها، به چالش کشیدن ذهن شماست تا بهتر بتوانید علت ها را شناسایی کنید.
به این چند نکته توجه کنید
اول این که خواهر شما در دوره نوجوانی قرار دارد و این دوره، چالش ها و سرکشی های خودش را دارد و احتمالا این سرکشی ها، بعد از بلوغ بیشتر شده است. نکته دوم درباره سبک فرزندپروری پدر و مادر شماست که از چه سبکی استفاده می کنند. بهترین سبک فرزند پروری، سبک مقتدرانه است که در این جا به طور مختصر شرح داده می شود. شما باید این قسمت از مطلب را به دست پدر و مادرتان برسانید.
شیوه فرزند پروری مقتدرانه
این روش، پذیرش و روابط نزدیک، روش های کنترل سازگارانه و استقلال دادن مناسب به نوجوان را شامل می شود. والدین مقتدر، درباره نیازهای فرزندشان صمیمی و دلسوز هستند. آن ها رابطه ای خشنود کننده و لذت بخش با فرزند خود برقرار می کنند به طوری که وی به برقراری ارتباط نزدیک با آنان سوق می یابد. والدین مقتدر در عین حال، کنترل قاطع و معقولی را اعمال می کنند. آن ها روی رفتار پخته تاکید دارند و برای انتظارات خود دلیل می آورند و بالاخره، والدین مقتدر به تدریج با دادن استقلال مناسب به فرزند، به او اجازه می دهند در زمینه هایی که آمادگی دارد، تصمیماتی بگیرد .
نیاز به قانون گذاری در خانه
با توجه به توضیحات مطرح شده، به صورت کلی نیاز است تغییراتی در سبک و نوع ارتباط افراد خانواده با خواهرتان ایجاد شود. به طور مثال، قانون هایی گذاشته شود و افراد ملزم به رعایت آن ها شوند، در غیر این صورت با پیامدهای آن مواجه خواهند شد. همه این کارها از طریق گفت و گوی والدین و فرزندان ممکن می شود که باید هرچه زودتر در این باره تصمیم گیری شود. توجه داشته باشید که دقت در تنظیم این قانون ها و ضرورت اجرای شان، از عوامل موفقیت شما برای حل مشکل تان خواهد بود.

بیا نی نی/ گاهی اوقات پیش می آید که نوجوانان، به دلایل مختلفی دست به انجام کارهای پرخاشگرانه می زنند. مانند پرتاب کردن اشیا به دیگران، استفاده از الفاظ رکیک، و در بدترین حالت، دست بلند کردن روی افراد دیگر، به ویژه والدین.  نوجوان پرخاشگر در صورت عصبانیت شدید ممکن است روی دیگران دست بلند کند

رابطه دست بلند کردن نوجوانان با پدیده آزار گری
آزار گری، پدیده ای است که در آن یک فرد، به فرد یا افراد دیگری که با او ارتباط دارند، آسیب می رسانند. 
اینکه آزار گری به خاطر چه عواملی به وجود می آید، خود بحثی است که برای پیشگیری از دست بلند کردن نوجوانان بر روی والدین، بسیار حیاتی است.
فرد آزارگر می تواند شدت پایینی از خشونت را از خود نشان دهد؛ برای مثال فرد آزار گر ممکن است که برای رسیدن به اهداف خود تنها از تهدید، الفاظ رکیک و…استفاده کند. اما در مواردی، شاهد برخورد های شدید تری از افراد آزار گر هستیم که می تواند شامل کتک زدن، پرتاب و شکستن اشیا، خرابکاری و…باشد.
در صورتی که فرد آزار گر در مقابل والدین خود، واکنش های شدیدی را نشان دهد، ممکن است که دست روی والدین خود بلند کند، تا خواسته هایش را برآورده کنند.
خشونت والدین و تنبیه فیزیکی آنها باعث میشود کودک تنبیه فیزیکی را یاد بگیرد
 
چرا نوجوانان بر روی والدین خود دست بلند می کنند؟
همانطور که گفته شد، افراد آزار گر می توانند به راحتی بر روی والدین خود دست بلند کنند؛ اما این افراد بدون دلیل تبدیل به اشخاص آزار گر نمی شوند.
در ادامه به عواملی که باعث می شوند نوجوانان بر روی والدین دست بلند کنند اشاره می کنیم.
1. مصرف مواد
مصرف کردن مواد اعتیاد آور، به طور کلی به عنوان یکی از بزرگترین معضلات جامعه به شمار می رود، که به ویژه بر نوجوانان جامعه تأثیر مخرب تری می گذارد.
برخی مواد مخدر می توانند توانایی تصمیم گیری درست و قضاوت را از فرد مصرف کننده بگیرند، در نتیجه نوجوان به کاری که انجام می دهد فکر نمی کند و به راحتی بر روی والدین دست بلند می کند. البته مصرف مواد مخدر تأثیرات زیان آور بیشتری نیز دارد که در این مقوله نمی گنجد.

2. خشونت والدین
در برخی موارد، این خشونت و تنبیه فیزیکی خود خانواده است که می تواند باعث ایجاد این مشکل شود.
برخی والدین با تنبیه فیزیکی فرزندان نوجوان خود، به نحوی احساس غرور جوانی که در آنها، به تازگی به وجود آمده را می شکنند. در شرایطی، این امر باعث می شود که نوجوان دچار اختلالاتی در روان خود شود، و روی والدین خود دست بلند کند.
در این مورد، والدین باید بدانند که دست بلند کردن روی نوجوانان، به خاطر خطاهای کوچک و یا بدون دلیل، غرور آنها را در هم می شکند و تصویر بدی از والدین، در ذهن نوجوان شکل می گیرد.

3. مشاهده محتوای دارای خشونت فیزیکی 
امروزه شبکه های اجتماعی، فیلم های سینمایی و… که ما به طور کلی آنها را به عنوان رسانه می شناسیم، می توانند شامل موارد خشونت زا و فعالیت هایی باشند که مناسب سنین نوجوانان نیست.
نوجوانان به دلیل اینکه مغزشان در بالاترین سطح رشد وجود دارد، نسبت به این نوع از محتوا، واکنش شدید تری نشان می دهند و ممکن است از آنها یاد بگیرند که برای رسیدن به خواسته هایشان از ضرب و شتم استفاده کنند.
این دسته از محتوا، امروزه به راحتی برای نوجوانان در دسترس است و متأسفانه مانعی مؤثر برای آن در نظر نگرفته شده است.

4. اختلالات روانی
ممکن است برخی نوجوانان، دارای اختلالات روانی از جمله اختلال دو قطبی، سادیسم و…باشند. این اختلالات می توانند ارثی و یا اکتسابی باشند، یعنی یا از والدین به ارث برسند، یا اینکه از محیط پیرامون مانند گروه دوستان، مدرسه و…کسب شوند.
سادیسم، در واقع میل مثبت به آزار گری و آسیب زدن به دیگران است. افراد سادیسمی از آزار رساندن به دیگران لذت برده و از کارهای بد خود به هیچ وجه پشیمان نمی شوند.
اختلال دو قطبی، نوعی اختلال روانی شخصیتی است که از نشانه های آن می توان به زود خوشحال شدن، زود عصبی شدن و اخلاق ناپایدار اشاره کرد.

5. عدم حضور مثبت در جامعه 
اینکه نوجوانان، احساس کنند که در جامعه، مورد قبول نیستند و نمی توانند با آن ارتباط برقرار کنند، ممکن است به خشونت علیه والدین دست بزنند.
به این که نوجوانان توسط جامعه مورد قبول و تشویق قرار بگیرند، مقبولیت گفته می شود. هنگامی که نوجوان احساس کند که در میان افراد جامعه مقبولیت ندارد، ممکن است دست به خشونت زده و روی والدین خود دست بلند کند.

6. ترس از آینده نامعلوم
نوجوانی سنی بسیار حساس است که در آن، فرد به فکر این می افتد که برای آینده خود برنامه ریزی کند. به این دلیل است که از نوجوانی به عنوان یک زمان بحرانی در زندگی انسان یاد می شود.
تفکر بیش از حد در مورد آینده و راه های موجود برای پیشروی در آن، می تواند فشار بسیار زیادی بر روی نوجوانان بیاورد؛ اگر نوجوانان نتوانند این فشار را تحمل کرده و آن را از روش درست مهار کنند، ممکن است دست به خشونت زده و والدین خود را مورد ضرب و شتم قرار دهند.
از عوامل دیگر دست بلند کردن نوجوانان بر روی والدین می توان به اختلال در فرایند هویت یابی، مجبور کردن نوجوانان به انجام دادن کاری که دوست ندارند انجام دهند، آزار جنسی، بی توجهی به خواسته های نوجوانان، برخی آسیب های فیزیکی مغز و…اشاره کرد.  اختلالات خلقی گاه منشأ پرخاشگری و دست بلند کردن روی دیگران است
 
راه های جلوگیری از دست بلند کردن نوجوانان بر روی والدین خود
همانطور که گفته شد، مواد مخدر، ترس از آینده، اختلالات روانی و…می توانند از عوامل ضرب و شتم والدین توسط نوجوانان باشند. می توانیم از بسیاری از این موارد جلوگیری به عمل آوریم، و به نوجوانان کمک کنیم تا بتوانند شخصیت خود را به دور از خشونت بسازند.
تلاش کنید که نوجوان خود را از مواد مخدر دور نگه دارید، و از مضرات مواد مخدر با او صحبت کنید. نوجوانان باید به طور دائم کنترل شوند و از دوستان ناباب دور بمانند.
محتوای مورد استفاده نوجوان خود را کنترل کنید. اطمینان حاصل کنید که محتوای مورد استفاده او، مناسب رده سنی خودش باشد. هیچ گاه نگذارید که از محتوای پرخاشگرانه که مناسب سن آنها نیست استفاده کنند.
اگر نوجوان شما دارای اختلالات روانی است، باید به روان پزشک مراجعه کنید، و مراحل درمان را تکمیل کنید. صورتی که مشکل بسیار حاد باشد، این امکان وجود دارد که فرزند شما در مراکز مربوطه، بستری شود.
تلاش کنید فرزند خود را نسبت به آینده اش راهنمایی کنید، تا از نگرانی های آن بکاهید. نوجوانان برای اینکه مسیر زندگی خود را به طور درست مشخص کنند، نیازمند راهنمایی و تجربه والدین خود هستند. در غیر این صورت ممکن است والدین خود را به خاطر نگرانی ها و ترس خود، مقصر بدانند و روی آنها دست بلند کنند.
با نوجوانتان حرف بزنید و به او ثابت کنید کارش اشتباه است. برای این کار می توانید الگوهایی را به او معرفی کنید که در یاری رساندن به والدین خود کوتاهی نکردند، و حتی به آنها نگاه بد نیز نکرده اند.
ارزش های اخلاقی، باید از سنین پایین به کودکان آموزش داده شود. هر چه که فرزندان بزرگتر می شوند، امکان تغییر عادات و اخلاق در آنها کمتر می شود؛ در نتیجه سن نوجوانی سن بسیار حساسی است می توان گفت در بعضی موارد آخرین فرصت برای اصلاح مشکلات اخلاقی فرزندان است. البته باید گفت در بعضی موارد نیز اینگونه نیست و خصوصیات اخلاقی متفاوت نوجوانان عامل این تفاوت است.
به هیچ وجه اعتماد به نفس، و غرور جوانی نوجوانتان را خرد نکنید. با خشونت بسیار برخورد نکنید، زیرا همانطور که گفته شد می تواند واکنش متقابل نوجوانان را به دنبال داشته باشد. تنبیه فیزیکی می تواند یک محرک بسیار قوی باشد که نوجوان بر روی والدین خود دست بلند کند.
نوجوانان را به حضور در جامعه، آراستگی و خوش اخلاقی تشویق کنید. نوجوانان بسیار به حس مقبولیت نیاز دارند. در غیر این صورت ممکن است دست به اعمال پرخاشگرانه، برای تخلیه ناراحتی خود بزنند.
والدین در این امر مهمترین نقش را ایفا می کنند، به طوری که می توانند شروع کننده این معضل باشند، یا اینکه به طور کامل آن را ریشه کن کنند. پس مراقب رفتار خود با فرزندان نوجوان خود باشید.
توجه والدین به نوجوان در دوره نوجوانی از مهم ترین کارهایی است که باید انجام شود
 
سخن پایانی
نوجوانی، دوره ای از زندگی انسان است که بسیار تعیین کننده است. در این سن ممکن است مشکلاتی به وجود بیاید که نوجوانان پرخاشگری کنند؛ اما اگر والدین نسبت به تربیت و رفع مشکلات شخصیتی نوجوان خود کوشا باشند، می توانند انسانی با شخصیت پایدار و به دور از پرخاشگری را به جامعه تحویل دهند.
امید است که این معضل در تمام خانواده ها از بین رفته، و در میان اعضای خانواده آرامش برقرار باشد. نوجوانی را جدی بگیرید؛ زیرا مانند پلی است که افراد را از کودکی، به بزرگسالی می برد. در نتیجه اگر با عادت های منفی مانند دست بلند کردن روی والدین تلفیق شود، می تواند زندگی فرد را حتی در بزرگسالی تحت تاثیر قرار دهد.

خراسان/ زندگی‌ام پر از مشکلات مختلف شده و یک ویژگی‌ام باعث شده تا مدام برای خودم دردسر تازه  ای درست کنم. هر وقت در جمع دوستانه یا فامیلی می‌نشینم، بعد از چند دقیقه، سفره دلم را برایشان باز می‌کنم و مسائل خصوصی زندگی‌ام را می‌گویم. دست خودم هم نیست، یکهویی می‌شود. چه کنم؟
 
مخاطب‌گرامی، این رفتار شما که به درستی هم درباره‌اش یک سری نگرانی‌هایی دارید، می‌تواند به دو دلیل اتفاق بیفتد.دلیل اول آن است که شما احساس می‌کنید اطرافیان‌تان، مشکلات شما و موضوعاتی را که برایتان مهم است، درک نمی‌کنند و وقتی در جمعی قرار می‌گیرید که موضوعات بحث آن‌ها دقیقا موضوعاتی است که شما نتوانسته‌اید آن را در بین اعضای خانواده بیان و نظر موافق آن‌ها را جلب کنید، در نتیجه به‌طور ناخواسته بغض درونی خود را تخلیه می‌کنید ولی وقتی آن را بیان کردید و کمی آرام گرفتید، منطق‌تان وارد کار می‌شود و دچار عذاب‌وجدان می‌شوید. دلیل دوم برای بازکردن سفره دلتان می‌تواند صداقت بیش از اندازه شما و اعتمادی باشد که به اطرافیان خود دارید ولی بعد از این که موضوعی را مطرح کردید با خود فکر می‌کنید اگر برای من مشکلی پیش بیاید، خودم مسبب آن بودم و نباید هر چیزی را در هر جمعی بیان می‌کردم.
 اما باید چه کنید؟
ابتدا بهتر است ریشه‌یابی کنید کدام یک از دلایل بالا عامل باز کردن سفره دلتان در جمع می‌شود، سپس براساس آن، به اقدام مناسب دست بزنید. اگر ریشه این کار دلیل اول باشد، بهتر است سبک ارتباطی خود با اعضای خانواده و دیگر افراد را تغییر دهید که برای این کار بهتر است با شرکت در کلاس مهارت‌های زندگی که یکی از آن‌ها شامل ارتباط موثر و خودآگاهی است یا مطالعه کتاب‌هایی با چنین موضوعاتی، به مهارت‌های زیادی در این زمینه دست یابید ولی اگر ریشه مشکل شما به دلیل دوم برمی‌گردد، بهتر است قبل از هرچیز به شناخت کاملی از اطرافیان خود دست یابید و افراد قابل اطمینان را پیدا کنید تا در مواقعی که احساس می‌کنید به اصطلاح، موضوعی روی دلتان سنگینی می‌کند، بتوانید نزد آن افراد رفته و با خیال راحت سفره دل خود را باز کنید تا از گفته‌های خود پشیمانی هم نداشته باشید. بعد از این اقدامات باخود بیندیشید از این که تمام  مسائل زندگی خود را برای همه بیان می‌کنید، می‌خواهید به چه هدفی دست یابید؟ آیا می‌خواهید به آرامش دست یابید که اگر موضوع از این قرار است، راهکار آن پیدا کردن افراد مطمئن است که بسیار اثربخش است؛ اما اگر دلایل دیگری دارد سعی کنید آن موضوع را حل کنید نه این که با بیان کردن آن برای همه و نبود دسترسی به راه‌حل، با دست خودتان به مشکلات تان بیشتر دامن بزنید چراکه با حس عذاب وجدان بعد از بیان مسائل، خود را بیشتر در دامان اندوه و مشکلات گرفتار می‌سازید.

نویسنده : مهسا جعفری‌نسب | کارشناس‌ارشد روان‌شناسی‌‌بالینی

خراسان/ پسری ۱۳ساله هستم. پدرومادرم مدام با هم دعوا می‌کنند و من از دعواهای‌شان رنج می‌برم. چه کار کنم که کمتر با هم دعوا کنند؟
پاسخ 
اگر همواره شاهد دعوای والدین خود هستید، طبیعی است که هیجاناتی همچون غمگینی، ترس، نگرانی، استرس و خشم را تجربه کنید. برخی نوجوانان به‌دلیل تلاش برای وساطت و برقراری صلح میان والدین و بی‌نتیجه ماندن تلاش‌های‌شان، احساسات ناخوشایند مضاعفی مثل ناکامی، ناامیدی، عذاب‌وجدان و درماندگی را هم تجربه می‌کنند. آن چه کنار آمدن با این موقعیت را دشوار می‌کند، این است که شما کنترل چندانی بر رفتارهای والدین‌تان ندارید. به‌علاوه چون در سن نوجوانی هستید، ممکن است آن‌ها کمتر به وساطت‌ها و نظرات‌تان بها دهند. با این حال باید درنظر بگیرید که حتی در صمیمی‌ترین خانواده‌ها هم میان والدین اختلاف ‌نظراتی وجود دارد. این اختلافات در بسیاری از موارد به‌معنای نبود محبت میان زوج ها یا به پایان خط رسیدن نیست و قابل حل است. اگرچه ممکن است برای برطرف کردن این مشکل، مراجعه والدین‌تان به زوج‌درمانگر ضروری باشد، توصیه‌های زیر کمک می‌کند با این موقعیت بهتر کنار بیایید.  
مرزهای معین | به‌یاد داشته‌باشید که شما مسئول تعارضات والدین‌تان نیستید و حل‌و‌فصل کردن این تعارضات برعهده شما نیست. اگر والدین‌تان سعی می‌کنند شما را وارد دعوا کنند یا قاضی اختلاف خود قرار ‌دهند، صادقانه بگویید که نمی‌خواهید وارد دعوا شوید و از هیچ‌یک از آن‌ها جانبداری نکنید. همچنین باید بدانید که شما در بروز این اختلافات، مقصر نیستید و اگر تلاش‌های‌تان برای برطرف کردن مشاجرات بی‌نتیجه مانده‌است، نشانه ناتوانی شما نیست. والدین‌تان ممکن است به جلسات زوج‌درمانی منظمی نیاز داشته‌باشند تا بتوانند به گونه‌ای موثر با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. بنابراین ناکام ماندن تلاش‌های شما برای بهبود رابطه آن‌ها چیزی نیست که خود را به‌خاطرش سرزنش کنید. 
 مکان امن | ارائه راه‌حل برای برطرف کردن مشکل والدین‌تان در توان یا جزئی از مسئولیت‌های شما نیست. از این‌رو حداقل کار ممکن این است که امنیت هیجانی خود را حفظ کنید. اگر می‌توانید به اتاق یا مکان امنی بروید مثلا خانه مادربزرگ یا کتابخانه محل زندگی‌تان تا کمتر شاهد مشاجرات باشید. خود را با گوش دادن به موسیقی و تماشای فیلم سرگرم کنید. مشاجره حتی میان زوج‌هایی که روابط خوبی دارند، طبیعی است و بسیاری از اوقات این دعواها فروکش می‌کنند. بنابراین شاید لازم باشد تا زمانی که شرایط قدری به حالت عادی بازگردد، فقط از موقعیت دور باشید.
 تاب‌آوری | تاب‌آوری به‌معنای توانایی مقابله با شرایط دشوار و پاسخ انعطاف‌پذیر به فشارهای زندگی است. افراد تاب‌آور در شرایط دشوار به‌جای فاجعه‌انگاری درباره مشکل به خود و توانمندی‌های‌شان بیشتر توجه می‌کنند، هیجانات‌شان را می‌شناسند و مثبت‌اندیشی‌شان را حفظ می‌کنند. تاب‌آوری نوعی ویژگی است که می‌تواند با آموزش و تمرین، ارتقا یابد. بهبود عزت‌نفس، گسترش روابط اجتماعی سالم و حمایت‌کننده، مراقبت از خود و خلق هیجانات مثبت برای خود، به افزایش تاب‌آوری کمک می‌کند. اگر هرروز زمانی را به خودمراقبتی، انجام فعالیت‌های لذت‌بخش، ورزش، استفاده از فنون کاهش استرس و ایجاد هیجانات مثبت اختصاص دهید، تاب‌آوری‌تان افزایش می‌یابد و بهتر می‌توانید با شرایط دشوار کنار بیایید.
گفت  ‌وگو  |   برخی والدین هرگز متوجه اثرات سوء رفتارهای خود بر فرزندان‌شان نیستند. سعی کنید زمانی که روابط والدین‌تان بایکدیگر مساعد و اوضاع خانواده آرام است، با آن‌ها صحبت کنید و از نگرانی‌ها و احساسات منفی خود بگویید. اگر سعی کردند یکدیگر را متهم کنند، با آرامش اما قاطعانه بگویید که فقط می‌خواهید درباره خود و احساسات‌تان حرف بزنید و قصد ندارید مقصر اختلافات را پیدا کنید. آسیب‌های رفتارهای‌شان را برای‌شان شرح دهید، از آن‌ها درخواست کنید مشاجرات‌شان را در خلوت حل‌وفصل کنند و اگر نمی‌توانند، به زوج‌درمانگر مراجعه کنند.
نویسنده : انسیه برزویی|روان شناس بالینی

خراسان/  در زندگی روزمره موقعیت‌های تنش‌زای زیادی وجود دارد که وقتی نوجوان شما در سن بلوغ است با آن مواجه می‌شوید؛ در این شرایط باید کنترل بهتری روی رفتار و صحبت‌های خود داشته باشید. با تکنیک‌هایی که در ادامه برای شما به عنوان یک مادر که ساعات زیادی از روز را باید با فرزند نوجوان خود بگذرانید آورده‌ایم، می‌توانید شناخت بهتری از شخصیت و رفتار نوجوان داشته باشید و بهتر هم می‌توانید با او رفتار کنید.
 
 
1- به خودتان نگیرید |  بسیاری از رفتار‌های نوجوانان که از نظر مادرها چالش‌برانگیز است بنا به دلایلِ روند رشد آن ها صورت می‌گیرد. اگر فقط به یاد بیاورید که فرزندتان مراحل نشستن، چهاردست‌وپا راه رفتن و سپس راه رفتن را به ترتیب طی کرد، آن‌وقت متوجه می‌شوید که همین فرایند در دوره نوجوانی هم طی می‌شود تا نوجوان استقلال پیدا کند. تنها تفاوتش این است که این مراحل در داخلِ مغز نوجوان رخ می‌دهد، یعنی جایی که شما نمی‌توانید ببینید و ضمناً [برخلاف دوران کودکی]به نظر بانمک نمی‌آید. هرقدر که رفتار‌های آن‌ها کلافه‌کننده است، باید به عنوان مادر این را به خاطر داشته باشید که هدف از سال‌های نوجوانی این نیست که نوجوان برای شما مشکل ایجاد کند بلکه هدف آن است که فرزند شما به بزرگ سالی مستقل با مهارت‌های ضروری تبدیل شود تا بتواند به تنهایی راه خود را در جهان پیدا کند.
2- حالت چهره‌تان را کنترل کنید |  ممکن است وقتی نوجوان‌تان به خانه بازمی‌گردد، ذهن شما در جای دیگری مثلا باقی ماندن بقیه کارهای خانه باشد و به همین واسطه حالت چهره‌تان عبوس و درهم‌رفته باشد. اما حتی اگر چنین باشد، نوجوان شما ممکن است شما را متهم کند که وقتی با شما صحبت می‌کند شما «عجیب» نگاه می‌کنید و از این که او دارد با شما صحبت می‌کند، خوشحال نیستید. این رفتار به این علت است که تحقیقات نشان داده نوجوانان حتی بی‌حالت‌ترین حالات چهره را تفسیر می‌کنند و آن را به عنوان نشانه‌ای از تأیید نشدن ِخود توسط دیگران برداشت می‌کنند؛  بنابراین هر قدر مشکل باشد، سعی کنید در مقابل نوجوان خود بیشتر لبخند به لب داشته باشید.
3- تا ۱۰ بشمارید |  اگر نوجوان شما این هفته سرتان داد کشید، علت اش آن است که مغزش در وضعیتِ ابتداییِ «گریز یا جنگ» است. اگر شما هم بر سرش فریاد بکشید، مانند آن است که روی شعله‌های آتش بنزین بریزید. به‌جای این کار، دفعه بعدی که فرزندتان شروع به داد و فریاد کرد، تا ۱۰ بشمارید، نفس عمیق بکشید و با آرامش و خونسردی به او بگویید که خوشحال می‌شوید که به وضعیتِ گفت‌وگو برگردید.
4- تصمیم‌گیری نکنید |   این که مدام به آن‌ها بگویید چه کار کنند و چه کار نکنند – با توجه به این که همین حالا خودشان می‌دانند چه کاری غلط و چه کاری درست است – فقط باعث می‌شود آن‌ها مخالف حرف‌های شما عمل کنند، آن هم به این دلیل که می‌خواهند استقلال خود را حفظ کنند. بنابراین، این بار که بنا بود تصمیمی بگیرند ضمن ارائه مشاوره  فقط به آن‌ها بگویید: «تصمیم با توست.» این کار نه تنها آن‌ها را به چالش دعوت می‌کند بلکه تجربه‌هایی که کسب می‌کنند بسیار ارزشمند است.منتها حواستان به عملکرد او از دور باشد.
در تهیه این مطلب از سایت «فرادید» کمک گرفته‌شده‌است
نویسنده : مارال مرادی | روزنامه‌نگار