برچسب: مشاوره

بیا نی نی/ بیشتر سالمندان از نظر ابعاد مختلف روان‌شناختی از جمله جنبه‌های شناختی، عاطفی و رفتاری که منظومه تشکیل‌دهنده ابعاد روانی سالمندی هستند، به‌طور نسبی از سلامت روان در دوران سالمندی برخوردارند. این هرگز به معنای کم‌اهمیت شمردن سلامت روان در دوران سالمندی نیست. حال این مسئله مطرح می‌شود که برای سلامت روان در دوران سالمندی چه باید کرد؟ سایت «دلگرم» راهکارهایی را پیشنهاد می‌کند:
کاهش دلهره و نگرانی که مادر تمام بیماری‌هاست
برای حل نگرانی ابتدا باید منابع ایجادکننده آن را پیدا کرد؛ برای مثال صحبت کردن درباره نگرانی با درمانگر یا حتی بیان مسایل دلهره ‌آور با یک دوست یا همنشین می‌تواند به کاهش دلهره و نگرانی منجر شود. حتی کارهایی مثل قدم‌زدن، بازی‌های ورزشی و سرگرمی‌های مناسب و فعالیت‌های جسمانی، ورزشی می‌تواند به کسب آرامش کمک کند.
حفظ روابط اجتماعی
حمایتی که از روابط اجتماعی با دوستان، خانواده و همکاران ایجاد می‌شود به حفظ سلامت روانی کمک می‌کند. مطالعات نشان داده است در کسانی که با اعضای خانواده، خویشاوندان و گروه‌های اجتماعی ارتباط خوبی دارند، علایم آلزایمر دیرتر از کسانی که گوشه‌گیر و کم‌ارتباط هستند، ظاهر می شود.
داشتن نگاه مثبت
وقتی با نگرش مثبت و با تقویت هیجانات مثبت به موضوعات نگاه شود حل مسئله و تحمل مشکلات آسان‌تر می‌شود. برای حفظ سلامتی به خوبی‌های دنیا فکر کنید و با فعالیت‌ها و افرادی که شما را خوشحال می‌کنند، وقت بگذرانید.
ارتباط معنوی
مسایل معنوی و روحانی به شما احساس خوبی می‌دهد، سعی کنید ارتباط خود را با این موضوع حفظ و تقویت کنید زیرا به تخفیف تنهایی، افسردگی و اضطراب در سالمندی کمک می‌کند یا حتی عامل دفاعی در برابر مشکلات و بیماری های روانی از جمله آلزایمر است. کسانی که اعتقادات مذهبی و معنوی قوی دارند به طور معمول به تبع آن احساس حمایت و راحتی بیشتری می‌کنند.
قطع نکردن فعالیت‌های بدنی
فعالیت‌های جسمانی موجب تقویت فعالیت روانی می‌شود؛ بنابراین در سراسر زندگی از اهمیت زیادی برخوردار است و اگر در دوره جوانی فعالیت بدنی را آغاز کنید و به آن پایبند باشید، در دوران پیری فواید بیشتری از آن به دست خواهید آورد؛ پس از فواید ورزش کردن می‌توان به تناسب اندام، انعطاف‌پذیری بیشتر، بهبود وضعیت تعادل، سر حال بودن و …. اشاره کرد. سعی کنید با حفظ سلامتی در یک سطح متعادل و معقول، از زندگی سالمندی خود، حداکثر استفاده و لذت را ببرید.
ورزش مغز
زمانی که فکر می کنید عقل و خرد کافی در خود اندوخته اید،ذهن شما بنای ناسازگاری می گذارد و به تعبیری شما را به بازی می گیرد. مثلاً یادتان نمی آید خودروی تان را کجا پارک کرده اید و …. البته کمی از فراموشی ها در سالمندی طبیعی است. فراموش نکنید شما دارای تجارب و اندوخته های فراوان ذهنی هستید، به خاطر داشته باشید که مغز شما مانند یک عضله است، برای این که آن را قوی نگه دارید باید از آن استفاده کنید. راه سالم نگه داشتن ذهن، مطالعه دایمی است لذا در سخنرانی ها، نمایش های تئاتر و سینما شرکت کنید.
ادامه دادن به رفت و آمدها
داشتن روابط محکم با خانواده و دوستان همیشه حایز اهمیت بوده و هست. با افزایش سن، این روابط اهمیت دوچندانی پیدا می‌کند. مطالعات نشان می‌دهد اگر روابط اجتماعی شما ضعیف باشد خطر مرگ در شما چهار برابر فردی خواهد بود که اطرافش پر از کسانی است که به او مهر می ورزند و او هم به آن‎ها مهر می ورزد. در واقع داشتن دوستان و خانواده‌های قابل اتکا یکی از مهم‌ترین شاخص‌های طول عمر و سلامت روان است. به انجام فعالیت‌های داوطلبانه در مدرسه، کتابخانه یا موسسات خیریه بپردازید.

خراسان/ جوانی 15ساله و دانش آموز پایه نهم هستم، امسال هم انتخاب رشته دارم. من به رشته ‎های هنری علاقه‎ مندم؛ ولی از آینده شغلی ‎ام می‎ترسم. از طرفی به داروسازی در رشته تجربی هم علاقه دارم اما می‎ترسم که نتوانم درسم را ادامه دهم. لطفا کمکم کنید.

پاسخ
دوست عزیز، امسال سال مهمی برای شماست، چراکه با انتخاب رشته‌ خود، تاحدی تکلیف آینده‌ تان را روشن می‌کنید، پس باید بادقت و به‎طور همه‌جانبه تمام شرایط را بررسی کنید و تصمیم بگیرید. عوامل موثر در انتخاب رشته عبارتند از: علاقه، استعداد، امکان ادامه‌ تحصیل، بازارکار، شرایط خانوادگی، امکان قبولی در دانشگاه و … . درهر رشته‌ای که قصد انتخاب آن را دارید باید تمام این موارد را بررسی کنید.
علاقه کافی نیست
علاقه‌ شما به رشته‌های هنری یا رشته‌ داروسازی به تنهایی نمی‌تواند ضامن موفقیت شما در این رشته باشد. رشته‌های هنری، رشته‌های خوبی هستند امّا متاسفانه در کشور ما هنوز جایگاه شایسته‌ خود را پیدا نکرده‌اند. اگر فردی هستید که صرفا دوست دارید براساس علاقه‌ خود انتخاب رشته کنید، رشته‌ هنری را به شما پیشنهاد می‌کنم امّا اگر بازارکار نیز برایتان مطرح است رشته تجربی گزینه‌ بهتری خواهدبود؛ ضمن این‌که می‌توانید در رشته‌ تجربی درس بخوانید و در کنار این مسیرِعلمی به هنر هم بپردازید. زمینه‌ مورد علاقه‌ خود در هنر را انتخاب کنید و به صورت سرگرمی آن‌ را ادامه دهید و چه‎بسا به موفقیت‌هایی نیز نایل شوید، امّا مسیر کاری و علمی خود را رشته‌ تجربی قرار دهید.
سخت‎کوشی و اراده را فراموش نکنید
نکته‌ دیگری که به‎ آن اشاره کردید، بحث مربوط به ترس از ادامه‌ تحصیل است. وضعیت درسی و تحصیلی شما را نمی‌دانم؛ اما مطمئنا با کمی سخت‌کوشی و اراده می‌توانید در این رشته موفق شوید. به نمره های خود در دروس مختلف به خصوص ریاضی و علوم توجه کنید، اگر در این درس ها خیلی ضعیف هستید سراغ رشته‌های دیگر بروید. بهتراست از یک آزمون رغبت‎سنج نظیر تست رغبت‎سنج جان‎هالند نیز استفاده کنید تا دقیق‌تر رشته‌ مناسب برای شما تعیین شود. امیدوارم بتوانید به انتخاب درستی برسید.

خراسان/ سلام من یک پسر 20ساله دارم که حرف من را نمی فهمد، سرگردان است، نه درس می خواند و نه سرکار می رود. تمام وقتش را با دوستانش می گذراند و خیلی پرخاشگر هم هست.

پاسخ
در ابتدا سلام عرض می کنم خدمت شما و ممنون از همراهی تان با صفحه مشاوره. در سوال شما چندین مسئله وجود دارد، یکی مشکل در برقراری رابطه با فرزندتان، دیگری نگرانی شما نسبت به بی مسئولیتی آینده تحصیلی و شغلی او و در نهایت مشکل پرخاشگری که هر کدام نیاز به بررسی ها و راه کارهای متفاوتی دارد. اگر مشکلاتی که ذکر کرده اید به قدری شدید است که به آسیب به خود فرزندتان یا دیگران منجر می شود حتما به درمانگر مراجعه کنید.

بهبود رابطه
در ابتدا باید قبول کنید که شما نمی توانید فرزندتان یا هر کس دیگری را تغییر دهید، فقط می توانید انعکاسی از رفتارهای خود را در او ببینید. شما می توانید در تصمیم گیری و انتخاب هایش به او کمک کنید که اولین عامل، همان طور که خودتان هم ذکر کرده اید برقراری رابطه ای صحیح است تا صحبت های شما را درک کند.
برای داشتن رابطه ای بهتر، سعی کنید اوقات لذت بخشی را فراهم کنید. داشتن چنین موقعیت هایی به صرف هزینه و وقت زیادی نیاز ندارد بلکه با گفتن یک صبح بخیر همراه با لبخند و خوردن صبحانه با یکدیگر و داشتن روحیه ای شاد و پرانرژی فراهم می شود.
* سعی کنید فرزند خود را در کارهای روزانه مانند خرید و آشپزی همراه خود کنید. می توانید در همین اوقات درباره کارهای روزمره با یکدیگر صحبت کنید.
* تلاش کنید شوخ طبع باشید و به اشتباهات خود بخندید و با این کار به فرزند خود یادآوری کنید که انسان می تواند اشتباه کند و او می تواند اشتباهاتش را با شما در میان بگذارد.
* سعی کنید او را تشویق و همواره او را به توانایی هایش دلگرم کنید. با این کار پیامی که به او می رسانید این است که “من به تو اعتماد دارم”.
* برای برقراری یک رابطه دوطرفه همواره به فرزندتان احترام بگذارید.
* به او ابراز عشق کنید. برای این کار علاوه بر این که می توانید به صورت کلامی به او بگویید که دوستش دارید، می توانید با کارهایی مثل ضربه به شانه او به همراه یک لبخند این پیام را برسانید.
* از جمله کارهایی که نباید در برقراری رابطه صحیح انجام دهید: داد و فریاد، غر غر کردن، تذکر دادن، سخنرانی و التماس است.

نگرانی نسبت به بی مسئولیتی
گاهی نوجوانان و جوانان در راه استقلال و احساس شایستگی به طور افراطی به محیط خارج از خانواده روی می آورند در حالی که توقع دارند خانواده مسئولیت زندگی آن ها را به عهده بگیرد یا بالعکس، والدین توقع دارند فرزندانشان مسئولیت خودشان را بپذیرند، در حالی که به آن ها استقلال نمی دهند.
* سعی کنید بین توقعتان از استقلال و مسئولیت پذیری فرزندتان تعادل ایجاد کنید. در این راه، هر چه بیشتر سعی کنید که او را نصیحت و از جملات دستوری استفاده کنید، به آن ها توجهی نمی کند چون او استقلال فکری خود را در خطر می بیند. کارهایی که از او می خواهید به‌صورت پیشنهاد مطرح کنید و این پیشنهادها همراه با دلیل باشند.
* فرصت هایی برای مسئولیت پذیر شدن برایش فراهم و بعضی از امور را به او محول کنید در عین حال تا به انجام رسانیدن آن ها صبور باشید.
* وقتی انگیزه وجود داشته باشد، تنها کاری که باید انجام داد، رفتن و گام برداشتن است. در او انگیزه ایجاد کنید تا مثلا برای رفت و آمدهایش یک ماشین بخرد و در عین حال خودتان سریع آن را برآورده نکنید، بگذارید پسرتان احساس نیاز کند. از او بخواهید که بخش اعظم پول آن را خودش تهیه کند تا نیاز به کسب درآمد در او ایجاد شود.
* خودتان الگویی از مسئولیت پذیری برای او باشید و سعی کنید با چنین افرادی معاشرت کنید تا همواره الگوهای مناسبی در دسترس فرزندتان قرار داشته باشد. مواظب باشید که او را با کسی مقایسه نکنید.
* در عین داشتن صمیمیت و حمایت گری، زمانی که فکر می کنید لازم است، تصمیم های قاطعی بگیرید؛ مثلا زمانی که مطمئن هستید دوستی او را به سمت رفتارهای پرخطری مانند اعتیاد سوق می دهد.
* در نهایت این که سعی کنید توقعات خود را از جوان 20 ساله خود زیاد بالا نبرید. صبور باشید و به او فرصت دهید.

پرخاشگری
در واقعیت، پرخاشگری روش موثری است که باعث می شود دیگران خیلی سریع تسلیم شوند و با فرد پرخاشگر کنار بیایند و او سریع به خواسته هایش برسد. در صورتی که شما قاطع باشید و نه دعوا کنید و نه تسلیم شوید، فرزندتان متوجه می شود که روش پرخاشگری دیگر کارساز نیست و این رفتار در او کاهش پیدا می کند.
* سعی کنید رابطه شما با فرزندتان به جنگ قدرت تبدیل نشود. برای این کار نباید درزمان عصبانیت با وضع قدرت، رفتار فرزندتان را تغییر دهید چرا که به طور معمول نتیجه عکس می دهد و به بدرفتاری بیشتر منجر می شود. در صورتی که لازم است دستوری بدهید یا نه بگویید باید صریح و بدون انتقاد و سرزنش آن را بیان کنید.
در صورتی که پرخاشگری زیاد باشد و احتمال آسیب به دیگران وجود داشته باشد، لازم است که از روان درمانی و یادگیری مهارت های کنترل خشم استفاده کنید.

خراسان/ مدتی است دچار وسواسی شده ام که مدام عکس پروفایل تلگرامم را بررسی  می‌کنم و آن را بیش از حد عوض می‌کنم. در ذهنم دچار این شک هستم که نکند عکس پروفایلم خوب نباشد. مدام نگرانم که دیگران نگویند عکس پروفایل من زشت است. به همین دلیل، واتس‌اپ را حذف کردم. 

کاش به جنسیت و سن‌تان در پیامک اشاره می‌کردید. با این حال، وقتی که انسان به یک موضوع ، یک رفتار یا   یک گفتار و به طور کلی به هر چیزی بیش از حد اعتدال فکر کند و این افکار او را آزار بدهد، به اختلال وسواس مبتلا شده است. در ادامه چند توصیه به شما داریم.
 عزت‌نفس‌تان پایین است|  به نظر می‌رسد که شما دچار فقدان عزت نفس هستید چون برایتان بسیار مهم است که از طریق عکس پروفایل  خودتان را به دیگران بشناسانید. وقتی فردی می‌خواهد خودش را از طریق دیگری غیر از اصالت خودش، غیر از شخصیت خودش، توانمندی‌هایش و… به دیگران بشناساند، می‌خواهد در قالب فضای مجازی مثل تصویر پروفایل یا استیکر و… نگاه دیگران را به خودش تغییر دهد، دغدغه این را دارد که دیگران که عکس پروفایل من را می‌بینند چه تفکری درباره من خواهند داشت؛ این جا بحث نداشتن یا پایین بودن عزت‌نفس پیش می‌آید. در این بین بهتر است از یک مشاور برای افزایش عزت‌نفس کمک بگیرید.
 روی پروفایل‌تان عکس نگذارید|  شاید بهترین راهکار برای حل این مشکل در قدم اول، پاک کردن صورت مسئله حداقل برای   زمان محدود باشد. بنابراین در این مواقع، راهکار آسان‌تر این است که اصلا روی پروفایل‌تان عکس نگذارید.  این طوری کلا راحت‌تر خواهید بود و ذهن‌تان درگیر این موضوع نمی‌شود که الان چه عکسی روی پروفایل هست یا چه ویژگی‌هایی دارد و نظر دیگران در این باره چه خواهد بود و…   راهکار دیگر این است که عکس یا تصویری برای پروفایل بگذارید که ساده و مربوط به خودتان نباشد مثل تصاویر گل‌ها یا عکس تاریخی و مناظر طبیعت که به کسی یا چیزی برنخورد یا اگر کسی می‌‌بیند، نتواند بر آن اساس قضاوتی درباره شما انجام بدهد. این راهکارها باعث می‌شود که وسواس شما هم در این زمینه به مرور کاهش یابد.
 به مرور مشکل را حل کنید|  اما اگر تمام این کارها را انجام دادید و باز هم ذهن‌تان همچنان درگیر این ماجرا بود که هرلحظه بخواهید عکس پروفایل‌تان را بررسی کنید، می‌توانید با خودتان یک قراری بگذارید. مثلا با خودتان بگویید که من هر هفته، یک نوبت تصویر پروفایلم را عوض می‌کنم و این کار را در بعدازظهرهای جمعه انجام خواهم داد. یک زمان وساعت دقیق را برای انجام این کار مشخص کنید. مثلا 12 ظهر که شد، تصویر پروفایل‌تان را عوض کنید و تصویر دیگری بگذارید و با خودتان قرار بگذارید که هفته‌ای بیشتر از یک نوبت تصویر را تغییر ندهید. بعد کم کم هر هفته را تبدیل به هر دو هفته کنید و بعد از آن تبدیل به هر ماه.
 شاید این مشکل دردسرسازتر شود|  شاید لازم باشد که مدتی از شبکه‌های اجتماعی دور باشید چون این ابزار و حضور در این بستر و فضا، نباید باعث تنش و وسواس و سلب آرامش شما شود. با این حال، در صورت نیاز از یک مشاور متخصص برای ریشه‌یابی و حل این مشکل کمک بگیرید چون به نظر می‌رسد این مسئله دلایل روان‌شناختی داشته باشد که اگر حل نشود، در بقیه مراحل زندگی‌تان هم دردسرساز خواهد شد.

نویسنده : فهمیه میرزایی | کارشناس‌ارشد روان‌شناسی
 

خراسان/ من 28 سال است که خانه دارم و یک فرزند دارم. شوهرم تمام عشق و زندگی اش، خانواده اش است. هر حرفی دارد، رازی دارد، شادی دارد برای آن هاست. با کوچک ترین اتفاق ما باید به پابوسی آن ها برویم؛ اما هیچ کدام از آن ها، کوچک و بزرگ هرگز از ما خبر نمی گیرند. در مراسم ما آخرین افراد هستیم در حالی که هرگز ما حتی دست خالی برای دیدارهای معمولی نمی رویم. باور دارند شوهرم هرگز ناراحت نمی شود و درست هم فکر می کنند.
پاسخ
به نظر می رسد تحمل شرایطی که 28 سال برای شما پایدار بوده است در حال حاضر سخت شده است و ظاهرا تصمیم گرفته اید برای تغییر شرایط تان کارهایی انجام دهید. بیایید شرایط شما را بیشتر بررسی کنیم. شما در پیامک خود مواردی را مطرح کردید که مربوط به رفتار همسرتان است، گفتید که شوهرتان تمام عشق و زندگی اش خانواده اش است؛ ولی نگفتید که چرا همسرتان این احساس را نسبت به خانواده اش دارد و ظاهرا با وجود این رفتارهای آن ها، همسر شما تغییر رفتار نداشته است و همان کارهای گذشته را انجام می دهد. با توجه به این مسئله احتمالا دلایل رفتار همسرتان کاملا شخصی و مربوط به خودش است و تمایلی به تغییر آن ندارد.
برای تغییر شرایط این کارها را بکنید
شما نمی توانید رفتار همسرتان را با وجود میل و خواسته خودش تغییر دهید. شما فقط می توانید روی رفتار خودتان کار کنید و تنها چیزی که به همسرتان می توانید بدهید اطلاعات است. شما می توانید انتظارات خود را با همسرتان درمیان بگذارید و بگویید این مسائل چه احساسی برای شما ایجاد کرده است و اجازه بدهید همسرتان هم نظر و انتظاراتش را بگوید. با هم گفت و گو و بررسی کنید آیا می شود در این خصوص با هم به توافق برسید یا نه؟ برای مثال انتظاراتی را که از همسرتان دارید بگویید، این که شما هم دوست دارید جشن های خانوادگی داشته باشید یا این که شما هم تمایل دارید در جریان مسائل همسرتان قرار بگیرید و این که از او سوال کنید چرا همسرتان مسائلش را با شما مطرح نمی کند و دلایلش را بشنوید. این کار برای شما کمک کننده است که بدانید چرا او بعضی از حرف هایش را به شما نمی زند و بعد از آن انتظاراتی را که از خانواده همسرتان دارید مطرح کنید و بگویید همان طور که شما از آن ها خبر می گیرید، دوست دارید آن ها هم جویای حال و احوال شما باشند و این که به عنوان بزرگ تر دوست دارید به شما احترام بگذارند.
نکته کمک کننده این است که این باور در خانواده همسرتان تغییر کند که شما انتظاری از آن ها ندارید و از رفتارهای آن ها ناراحت نمی شوید و ببینید آیا همسرتان تمایلی دارد روی رفتارهای خودش کار کند و با شما همکاری کند یا نه. اگر تمایل به همکاری داشته باشد مسائل تان راحت تر حل می شود و اگر تمایل به همکاری نداشته باشد شما فقط می توانید روی رفتار خودتان تمرکز کنید و روی خودتان کار کنید؛ برای مثال بگویید شما چه تغییری در رفتارتان در مقابل رفتارهای خانواده همسرتان می دهید و این که شما انتظارات تان را مطرح می کنید و روی این تغییر می مانید یا در مقابل همسرتان چه تغییری در رفتارتان ایجاد می کنید. در پایان این نکته را در نظر داشته باشید که کاری نکنید که فاصله بین شما و همسرتان زیاد شود چون این کار کمک کننده نخواهد بود. برای شما مخاطب گرامی آرزوی موفقیت دارم.

خراسان/ دختری هستم حدودا 14 ساله. به یکی از دوستانم خیلی وابسته ام اما ناراحتم چون سال دیگر نمی توانم او را ببینم و او از مدرسه مان می رود. چه کار کنم؟

پاسخ
سلام دوست عزیز. از زیباترین و به یاد ماندنی ترین دوره های زندگی ما آدم ها، دوران دوستی در مدرسه است. دوستی هایی که هر کدامشان بخش مهمی از زندگی ما را پر می کنند و به آن رنگ و نور می پاشند. بسیار با ارزش است که شما، دوستی خوبی را رقم زده بودی و خاطره خوبی از آن داری. خودت به این رابطه به شکل «وابستگی» نگاه می کنی، خوب بود اگر درباره این وابستگی بیشتر می دانستم. به هر حال برخی راهکارها می تواند برای پذیرش شرایطی که با آن روبه رو هستی مفید باشد.
حفظ دوستی های قدیمی
اگر شرایط مناسبی وجود دارد، ارتباط با دوستت را حفظ کن. هر از گاهی به هم سر بزنید، به هم زنگ بزنید و از حال هم با خبر شوید. شما همدیگر را از دست نداده اید و می توانید از ارتباط دورادور با هم لذت ببرید.
دوستان جدید
فرصت دوست یابی همیشه مغتنم است. با همه سختی هایش تو آن را تجربه کرده ای، پس باز هم می توانی آن را تکرار کنی و با دوستان جدیدی آشنا شوی. به یاد داشته باش قرار نیست عین همان دوستی را تکرار کنی، هر ارتباط جدیدی چیزهای جدیدی برای تو خواهد داشت.
افزایش اعتماد به نفس
یکی از دلایل وابستگی این است که شخص وابسته خودش را قبول ندارد و به دیگری تکیه می کند. اگر تو بتوانی خودت را قبول داشته باشی، قدم بزرگی برای نداشتن وابستگی برداشته ای. برای افزایش اعتماد به نفس، در ارتباطی که با دوستت داشتی به دنبال زمان های هرچند کم و کوتاهی بگرد که تو به دوستت کمک کردی و او به تو تکیه کرد یا نیاز داشت. می بینی که تو هم توانمند هستی و تجربه های موفق داشته ای.
مطالعه
خواندن کتاب به ویژه کتاب هایی که داستان تجربه آدم های موفق را روایت می کند، هم الگوهای جالبی برای دوست یابی و حفظ دوستی ها ارائه می دهد هم اعتماد به نفس تو را بالا می برد.
ثبت توانمندی ها
موفقیت های کوچک و بزرگ خودت را در هر زمینه ای یادداشت کن: هر کاری که می کنی و به تو احساس توانمندی می دهد حتی در حد سلام کردن به یک دوست جدید را یادداشت کن. هیچ چیز را کوچک و نادیده نگیر. به تدریج تعداد و مقدار آن ها بالا می رود و حس خوبی از خودت به دست می آوری؛ این کار در پذیرش خودت و شرایطی که با آن روبه رو هستی بسیار سودمند خواهد بود.

بیا نی نی/ همه شنیده ایم که داشتن دوست اهمیت زیادی برای شاد بودن دارد. اما تحقیقات اخیر نشان می دهد اجتماعی نبودن نباید موضوع نگران ای کننده ای برای ما باشد چون مزایای تنهایی بیشتر از آن چیزی است که تصور می کنیم. در ادامه می خواهیم ببینیم چرا نداشتن هیچ دوستی گاهی برایمان خوب است.

تنهایی می تواند خلاقیت تان را افزایش دهد
تعامل مداوم با دیگران می تواند افکارتان را منحرف کند و تلاش هایتان برای رسیدن به ایده های جدید را بی نتیجه بگذارد. از سویی دیگر، تنهایی به خلاقیت تان اجازه ی شکوفایی می دهد و تخیل تان را قوی می کند. این امر کمک می کند صداهای اطراف تان را حذف کنید و آگاهی بیشتری نسبت به افکار خودتان پیدا کنید.

کمک می کند نگاه متفاوتی به دنیا پیدا کنید
وقت گذرانی با دیگران می تواند ویژگی های شخصیتی مختلفی در شما به وجود آورد. و گرچه تقلید رفتار دیگران می تواند به ایجاد پیوند میان شما و دوستان تان کمک کند اما درعین حال، می تواند خودآگاهی شما را هم تا حدودی دستخوش تغییر کند.
گاهی برای راحتی بیشتر دوستان تان ممکن است فراموش کنید به نیازها و احساسات خودتان فکر یا توجه کنید. در چنین مواقعی، سخت تر می شود کاملاً در لحظه زندگی کرد، امری که می تواند باعث شود نگاه متفاوتی به دنیا پیدا کنید.
داشتن دوستان کمتر یا نداشتن هیچ دوستی ممکن است این امکان را به شما دهد که درک بیشتری نسبت به خودتان پیدا کنید و هر چیزی را که همانطور که واقعاً می بینید تجربه کنید.
 
دوستی های اجباری هیچ نفعی ندارند
احساس فشار برای دوست شدن با کسانی که هیچ نقطه اشتراکی با آن ها ندارید و آن هایی که اهمیتی برای نیازها و علائق شما قائل نیستند، می تواند شما را دچار اضطراب کند. معاشرت اجباری به معنای از دست دادن وقت ارزشمندی است که می توانید با خودتان سپری کنید، امری که می تواند در نهایت احساس بدی در شما ایجاد کند.

داشتن درک مناسبی از خود می تواند به داشتن انتخاب های بهتر در زندگی کمک کند
وقت نگذاشتن برای خود اغلب می تواند فهمیدن اینکه در زندگی خود دقیقاً به دنبال چه هستید را دشوار کند. و وقتی هم که دائماً تحت تأثیر دیگران و شرایط باشید، ممکن است در نهایت نتوانید انتخاب خودتان یا اصلاً به کلی، هیچ انتخابی داشته باشید. یکی از دلایل اینکه تیلور سوییفت حالا خواننده ی مشهوری این است که در دوران مدرسه هیچ دوستی نداشت
تیلور سوییف در مصاحبه ای گفت: «یادم است که وقتی مدرسه می رفتم، تنها دلیلی که باعث شد آهنگ نوشتن را شروع کنم این بود که خیلی از اوقات تنها بودم. در مدرسه گوشه ای می نشستم و می شنیدم که بقیه در مورد مهمانی ای که قرار است بروند صحبت می کند. همه دعوت می شدند جز من. و من که به این جور برنامه ها دعوت نمی شدم، آنجا می نشستم و با خودم می گفتم اشکالی ندارد چون بعداً یک آهنگ در موردش می سازم».

خراسان/ پاسخی روان‌شناسانه به این سوال که چرا با افزایش سن، زمان در نظرمان سریع‌تر می‌گذرد و چه طور باید با این مسئله کنار بیاییم؟
 وقتی کودک بودم همه چیز خیلی متفاوت به نظر می‌رسید. فکر می‌کردم بی‌اهمیت‌ترین چیز این است که خویشاوندان و اطرافیانم بگویند از آخرین باری که مرا دیدند، چقدر بزرگ‌تر شده‌ام. حالا که بزرگ شده‌ام، مدام از این‌که ماه‌ها و سال‌ها مثل باد می‌گذرند، متعجب می‌شوم. حالا می‌فهمم که منظور آن‌ها چه بوده است. قبلاً تعطیلات تابستانی مدرسه مدت‌ها طول می‌کشید اما حالا تابستان در یک چشم به هم زدن تمام می‌شود! چطور ممکن است بیش از هفت سال از توفان کاترینا و 26 سال از انفجار چرنوبیل گذشته باشد، در صورتی که گزارش این اخبار را به وضوح به یاد دارم؟ شاید اگر نظریه «تجربه انسان از گذر زمان» را از دیدگاه روان شناسی بهتر درک کنیم، بتوانیم بر حالت یا تجربه گذر سریع زمان غلبه کنیم. در ادامه نکاتی در همین باره مطرح خواهد شد.
   چرا فکر می‌کنیم سرعت گذر زمان بیشتر می‌شود؟
فریدمن و جانسن روان شناسانی بودند که فرضیه‌های متعددی را بیان کردند در باره این‌که چرا خاطرات ما را فریب می‌دهند تا باور کنیم که زمان به سرعت سپری می‌شود:
تجربیات جدید بسیار واضح به خاطر آورده می‌شوند و ما با افزایش سن در معرض تجربیات کمتری قرار می‌گیریم. رویدادهای مهم زندگی نشانه‌هایی هستند که ما برای سنجش گذر زمان از آن‌ها استفاده می‌کنیم. هرچه تعداد این تجربیات کمتر باشد، ظاهرا احساس می‌کنیم که زمان سریع‌تر می‌گذرد. همه ما می‌دانیم که دوران کودکی مملو از لحظات مهم و به یاد ماندنی است مثل یادگیری دوچرخه‌سواری یا پیدا کردن اولین دوست. برعکس، زندگی بزرگ سالان عادی و مکانیزه می‌شود و خرامان خرامان پیش می‌رود.
 احتمال دیگر این است که وقتی مشغول کاری هستیم یا حواس‌مان پرت می‌شود، زمان زود می‌گذرد. مشغول بودن می‌تواند به نوعی حافظه ما را فریب دهد و احساس کنیم که زمان سریع‌تر می‌گذرد. فریدمن و جانسن توضیح می‌دهند کارهایی که توجه بسیار می‌طلبد، لحظات کوتاهی تلقی می‌شوند نسبت به وظایفی که دقت و توجه نمی‌خواهند و بدیهی است که هر چه سن ما بیشتر می‌شود ، انجام کارهایی مانند وظایف مرتبط با شغل، تربیت فرزندان و از این قبیل افزایش می‌یابند.
 از آن جا که می‌دانیم خاطرات به مرور زمان محو می‌شوند، خاطرات بسیار واضح را تصور می‌کنیم به تازگی اتفاق افتاده‌اند و خاطراتی را که به سختی به یاد می‌آوریم به نظر می رسد مربوط به سال ها پیش ‌باشند.
   آیا می‌توان گذر زمان را کند کرد؟
روان شناسان در مطالعات متعددی به این نتیجه رسیده‌اند که بزرگ سالان به ویژه افراد بالای 40 سال، گذر زمان را سریع تر از زمانی که کودک بودند، درک می‌کنند. ایگلمن متخصص عصب‌شناسی بر این باور است که زمان ساختاری روان شناختی دارد و نه تنها بین سنین و فرهنگ‌ها بلکه بین آگاهی‌های فردی هم متفاوت است. او بیان می‌کند زمان می‌تواند در ذهن شما و ذهن من متفاوت باشد. مغز در سکوت و تاریکی درون طاق جمجمه شما حبس شده است. برای این‌که بفهمید چه اتفاقی در بیرون می‌افتد، باید بسیاری از ترفندهای ویرایش را انجام دهید. یک ترفند این است که ما را متقاعد کند که داریم در این لحظه زندگی می‌کنیم، در لحظه‌ای که نیم ثانیه قبل اتفاق افتاد! اما ما می‌توانیم متوجه کندی زمان بشویم، هنگامی که با رویدادهای جدید روبه‌رو می‌شویم زیرا مغز برای پردازش اطلاعات جدید باید سخت‌تر کار و توصیفات بیشتری را در حافظه ایجاد کند. ایگلمن می‌گوید به نظرمی رسد  تمام این پردازش‌های اضافی، زمان بیشتری را می‌طلبد بنابراین ما تجربیات جدید را به صورت پیشامدهایی با سرعت آهسته درک می‌کنیم (یا آن‌ها را از این طریق به یاد می‌آوریم.) این جریان شامل بسیاری از تجربیات کودکی ما و همچنین موقعیت های ناگهانی است که باید خیلی سریع یک واقعیت جدید چالش برانگیز را رهیابی کنیم.
   دنبال تجربه‌های جدید بروید
مغز می‌تواند بدون هیچ تلاشی توجه خود را به رویدادهای آشنا معطوف و انرژی کمی را برای تولید ادراک صرف کند. بنابراین ما جزئیات بسیار کمی از وقایع اخیر را به خاطر می‌آوریم و ظاهرا آن‌ها را از ذهن خود بیرون برده‌ایم. ایگلمن می‌گوید راه‌حل این است که به دنبال تجربه‌های جدید باشیم. آیا شما تصور می‌کردید که او بخواهد از تکنیک‌های ذهن آگاهی بگوید؟ بله، مثلا گفته ساعت خود را روی مچ دست دیگر خود ببندید، روش مسواک زدن دندان‌های خود را تغییر دهید و …. . نمونه های زیادی در زندگی روزمره برای تمرین ذهن‌آگاهی وجود دارد. جیمز برادوی و بریتنی ساندوال دو روان شناسی که در نشریه‌ای علمی می‌نویسند، گفته‌اند ما به تجربه‌های جدید و متنوعی نیاز داریم تا زمان برای ما کند بگذرد. نداشتن تجربیات جدید در دوران بزرگ سالی ممکن است دلیل اصلی این باشد که دوران کودکی اغلب در حافظه اتوبیوگرافیک ما بیش از حد نمایان می‌شود و پس از کمی تامل به این نتیجه می‌رسیم که گذر زمان در آن دوران کندتر بوده است. به همین دلیل همه این خاطرات می‌توانند شیرین‌تر به نظر برسند. نوستالژی، هرچند جذاب است اما نمی‌تواند جای رفتن به مکان‌های جدید، ملاقات با افراد جدید، خواندن کتاب‌های جدید، شنیدن موسیقی جدید، دیدن فیلم‌های جدید و موارد دیگر را بگیرد و انجام این تجربیات جدید، عملا زمان را کند می‌کند، به عبارت بهتر احساس ما را نسبت به گذشت زمان تغییر می‌دهد.
مترجم : پروانه موفقی| منبع: tekdeeps.com